บทที่ 642 : ราชวงศ์เซียนต้าฮั่น

บทที่ 642 : ราชวงศ์เซียนต้าฮั่น

บัดนี้...ทวีปเทียนสุ่ยได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของต้าฮั่นอย่างสมบูรณ์ รัชศกเฉินซานซือปีที่หนึ่งร้อยห้า

จักรพรรดิเฉินซานซือทรงมีพระราชโองการ ให้ถอนรากถอนโคนต้นข้าววิญญาณในหมู่บ้านชาวบ้านทั้งหมด และยกเลิกการเก็บภาษีข้าววิญญาณ

หากสำนักน้อยใหญ่ใดต้องการข้าววิญญาณ จะต้องผ่านการตรวจสอบจากที่ทำการทางการในท้องถิ่นเสียก่อน จากนั้นจึงให้กว้านซื้อที่ดินจำนวนหนึ่ง เพื่อนำไปเพาะปลูกเอาเอง

ณ ขณะนี้พลังปราณลี้ลับแห่งโชคชะตาบ้านเมืองที่สะสมอยู่ในลูกแก้วอธิษฐานฟ้าเพื่อมวลประชา พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง

เมื่อกางค่ายกลโชคชะตาบ้านเมืองออกไป มันสามารถยกระดับพลังการต่อสู้ของทหารหาญต้าฮั่นนับล้านนาย ให้เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมลมปราณขั้นห้าได้ในเวลาเดียวกัน เรียกได้ว่าเป็นกองทัพสวรรค์อย่างแท้จริง!

ทว่า...หลังจากประกาศใช้กฎหมายนี้ เนื่องจากผลผลิตข้าววิญญาณลดลงอย่างมาก ราคาของยาลูกกลอนชนิดต่างๆจึงพุ่งสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

ผู้ฝึกตนพเนจรและสำนักหลายแห่ง ต่างเก็บงำความไม่พอใจต่อต้าฮั่นไว้ในใจ

แต่ถึงจะไม่พอใจอย่างไร ทันทีที่มีสำนักใดบังอาจฝ่าฝืนกฎหมายของราชสำนัก จักรพรรดิเฉินซานซือก็จะทรงส่งกองทัพสวรรค์ไปบดขยี้สำนักนั้นให้ราบเป็นหน้ากลองโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เวลาล่วงเลยผ่านไปนับร้อยปี...สำนักต่างๆล้วนอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่มีใครกล้าปริปากบ่นอีกต่อไป

….

"แบบนี้มัน…จะดูนองเลือดเกินไปหรือเปล่าขอรับ?"

โจวเหวยเจินมองดูซากปรักหักพังของสำนักระดับสามที่เพิ่งถูกกวาดล้างไปหมาดๆด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"สำนักเซียนดีๆสำนักหนึ่งถูกยึดดินเเดน...พอพวกเขาแค่แสดงความไม่พอใจ ก็ถูกฆ่าล้างโคตรเสียแล้ว"

"แล้วที่ดินของพวกมันได้มายังไงล่ะ? ไม่ใช่ว่าไปขูดรีดแย่งชิงมาจากชาวบ้านตาดำๆหรอกรึ?!" ขุนนางเซียนอีกคนโต้แย้ง

"ตอนนี้ก็แค่ให้พวกมันคืนสิ่งที่ปล้นไปกลับมาเท่านั้น พวกมันก็ทำเป็นจะโวยวายจะเป็นจะตายให้ได้

“เคยคิดบ้างไหมว่าหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ชาวบ้านต้องอดมื้อกินมื้อ ลำบากยากแค้นแค่ไหน?

“ถ้าให้ข้าพูดนะ ฝ่าบาททรงพระเมตตาเกินไปเสียด้วยซ้ำ น่าจะกวาดล้างสำนักพวกนี้ให้สิ้นซากไปในคราวเดียวเลย ให้เหลือแค่เมืองเทียนหยงก็พอ!”

โจวเหวยเจินได้แต่นิ่งเงียบไป

เมื่ออาณาเขตขยายกว้างใหญ่ขึ้น ราชวงศ์เซียนต้าฮั่นก็เริ่มวางรากฐานระบบการปกครองใหม่

ในแต่ละพื้นที่จะมีการจัดตั้งระดับ มณฑล จังหวัด และอำเภอ ขุนนางผู้มีอำนาจสูงสุดในระดับมณฑล จะถูกเรียกว่า 'ผู้ตรวจการเซียน' ซึ่งมักจะคัดเลือกจากขุนนางเซียนที่ผ่านการขัดเกลามาจากเมืองเทียนหยง ถือเป็นขุนนางระดับสองขั้นรอง

คล้ายคลึงกับระบบขุนนางของมนุษย์เดินดินที่มีทั้งสายบุ๋นและสายบู้ ระดับขั้นของผู้ฝึกตนก็แบ่งออกเป็นขั้นเซียนและบรรดาศักดิ์เซียน

ขั้นเซียนจะสอดคล้องกับ 'ตำแหน่ง' ยกตัวอย่างเช่น ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำคนหนึ่ง อาจได้ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการเซียนระดับมณฑล ซึ่งเทียบเท่ากับขุนนางระดับสองขั้นรอง

ส่วนบรรดาศักดิ์เซียนระดับสองขั้นรองนั้น คือ 'เทพขุนพลพิทักษ์เซียน' ซึ่งจนถึงปัจจุบัน ทั่วทั้งราชวงศ์เซียนก็ยังไม่มีใครได้รับตำแหน่งนี้เลยแม้แต่คนเดียว

นอกจากผู้ตรวจการเซียนแล้ว ยังมีการแต่งตั้ง 'ผู้ว่าการฝ่ายปกครอง' เพื่อดูแลกิจการของชาวบ้านทั่วไป

ตำแหน่งนี้มีศักดิ์ศรีไม่ด้อยไปกว่าผู้ตรวจการเซียน ทั้งสองตำแหน่งไม่ได้ขึ้นตรงต่อกัน และมักจะเลือกจากขุนนางที่เป็นมนุษย์ธรรมดาให้มารับหน้าที่นี้

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความทุ่มเทในการศึกษา 'ค่ายกลตำราสวรรค์' ของเมืองเทียนหยงมาอย่างยาวนาน

ในที่สุดพวกเขาก็ประสบความสำเร็จในการคิดค้นค่ายกลชนิดหนึ่ง ที่สามารถผนึก 'โชคชะตาบ้านเมือง' ของมณฑลหนึ่งๆไว้ในตราประทับขุนนางได้

เมื่อมนุษย์ธรรมดาถือครองตราประทับนี้ ก็จะได้รับพลังอันมหาศาลในช่วงเวลาสั้นๆปัจจุบันสามารถเทียบเท่าได้กับระดับสร้างรากฐานขั้นปลาย และเมื่อเวลาผ่านไป พลังจากโชคชะตาบ้านเมืองที่สะสมไว้ ก็จะยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

ด้วยวิธีนี้ จึงเป็นการรับประกันว่า 'ผู้ตรวจการเซียน' และ 'ผู้ว่าการฝ่ายปกครอง' จะมีฐานะเท่าเทียมกัน และช่วยรักษาสมดุลในการอยู่ร่วมกันระหว่างผู้ฝึกตนกับมนุษย์ธรรมดาได้เป็นอย่างดี

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว บัดนี้เข้าสู่รัชศกต้าอู่ปีที่สองร้อยยี่สิบสองแล้ว

ขุนนางเซียนและทหารโชคชะตาบ้านเมืองร่วมกันป้องปรามชายแดน ไม่มีชนเผ่าต่างด้าวใดกล้ารุกราน ภายในเขตแดนเทียนสุ่ยก็เจริญรุ่งเรืองอย่างถึงขีดสุด

ทั่วทั้งราชวงศ์เซียนต้าฮั่นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนอยู่เย็นเป็นสุข รื่นเริงบันเทิงใจ!

ยุคทองแห่งเฉินซานซือ...ได้จุติลงมาสู่แดนมนุษย์แล้ว!

นับตั้งแต่เริ่มก่อการที่ผอหยาง เฉินซานซือไม่เคยได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มเลยสักคืน

ในที่สุด เขาก็ไม่ต้องคอยระแวดระวังภัยตลอดเวลาอีกต่อไป ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว

แน่นอนว่า...ในช่วงเวลานี้ เขาก็ไม่ได้ละทิ้งการบำเพ็ญเพียรแต่อย่างใด

[เคล็ดวิชา: วิชากลืนอัคคี ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะขั้นกลาง]

[ความก้าวหน้า: 0/1000]

[ผลลัพธ์: ท่องวิญญาณ]

[ท่องวิญญาณ: วิญญาณดั้งเดิมล่องลอยไปทั่วฟ้าดิน ไร้ซึ่งข้อจำกัดด้านสถานที่และเวลา ร่างกายซ่อนเร้นอยู่ในห้วงมิติ ไม่มีผู้ใดทำอันตรายได้]

….

สำหรับผู้ฝึกตนระดับเปลี่ยนแปลงเทวะทั่วไป เมื่อวิญญาณดั้งเดิมออกจากร่าง จะมีข้อควรระวังมากมาย

ประการแรกคือห้ามไปไกลหรือจากร่างไปนานเกินไป มิฉะนั้น หากขาดการหล่อเลี้ยงจากพลังในร่างกาย วิญญาณดั้งเดิมอาจได้รับความเสียหายได้

ประการที่สอง เมื่อวิญญาณดั้งเดิมออกจากร่าง ร่างกายจะกลายเป็นเหมือนตุ๊กตาไม้ที่ไร้ทางต่อสู้ ซึ่งง่ายต่อการถูกลอบโจมตีและทำลายอย่างยิ่ง

แต่สำหรับเฉินซานซือแล้ว ตอนนี้เขาไม่ต้องกังวลกับข้อจำกัดทั้งสองข้อนี้เลย

เขาลืมตาขึ้นช้าๆพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะ ความต้องการพลังปราณฟ้าดินและทรัพยากรต่างๆก็เพิ่มขึ้นมากกว่าเท่าตัว ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรจึงลดลงอย่างมาก

แต่โชคดีที่เขายังมีอายุขัยเหลืออีกกว่าสามพันปี ซึ่งมากพอให้เขาก้าวเดินไปได้อย่างไม่รีบร้อน

หลังจากออกจากสถานที่เก็บตัวเพื่อจัดการราชการบางส่วนแล้ว เฉินซานซือก็กลับไปเก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อ

ระดับเจตจำนงเเห่งเทพ…คือการเปิดจุดตันเถียนทั้งเก้า เพื่อให้วิญญาณและเจตจำนงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง จากนั้นจึงจะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับต่อไปได้

"ครืนนน..."

อาณาเขตเพลิงสวรรค์ถูกกางออก

ลานบำเพ็ญเพียรของเฉินซานซือกลายสภาพเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา

เขาหลับตาลง โคจรพลังปราณในร่าง และเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชา 'คัมภีร์มังกร' ที่กลายเป็นความเคยชินของกล้ามเนื้อไปเสียแล้ว

เมื่อฝึกฝนมาถึงระดับนี้...เขาไม่จำเป็นต้องถือหอกร่ายรำอีกต่อไป เพียงแค่สัมผัสถึงกฎเกณฑ์ในอาณาเขต และจำลองกระบวนท่าในห้วงความคิดก็เพียงพอแล้ว

เมื่อพลังปราณฟ้าดินอันบริสุทธิ์ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายมากขึ้นเรื่อยๆ...

ตำหนักวิญญาณก็ผุดขึ้นมาในทะเลจิตวิญญาณของเขาทีละหลัง

ตำหนักหลิวจู...มีหลิวจูเจินจวินพำนักอยู่

ตำหนักอวี้ตี้...มีอวี้ชิงเจินหมู่พำนักอยู่

ตำหนักเทียนถิง...มีซั่งชิงเจินหนี่พำนักอยู่

วินาทีที่ตำหนักทั้งสามเปิดออก อุณหภูมิของเปลวเพลิงในอาณาเขตเพลิงสวรรค์ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน

และความสามารถในการควบคุมกฎเกณฑ์ธาตุไฟของเฉินซานซือ ก็ลึกล้ำมากยิ่งขึ้นเช่นกัน

[เคล็ดวิชา: คัมภีร์มังกร (ระดับเจตจำนงเเห่งเทพ ขั้นกลาง)]

[ความก้าวหน้า: 0/1500]

[ผลลัพธ์: เคลือบเพลิงแท้]

[เคลือบเพลิงแท้: ควบคุมอาณาเขตได้อย่างหมดจด สามารถบังคับเพลิงแห่งกฎเกณฑ์ให้กลายเป็นพลังเสริมรูปแบบใดก็ได้ สามารถเคลือบเพลิงแท้ลงบนหุ่นเชิดหรือสัตว์วิญญาณ เพื่อเพิ่มพลังการต่อสู้ได้]

….

"ไป๋อวี้!" เฉินซานซือเรียกเสียงเรียบ

"นายท่าน มีเรื่องอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้าคะ?" หญิงสาวในชุดขาวก้าวเข้ามารับคำสั่งทันที​

เฉินซานซือไม่ตอบคำ

"ว้ายยย นี่มัน..."

ไป๋อวี้ งูวิญญาณหยกขาว เพิ่งจะก้าวเท้าลงพื้น ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเปลวเพลิงร้อนระอุจากทั่วทุกสารทิศพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของนางในอาณาเขตแห่งนี้

"นายท่าน ข้า...ข้าจะไม่แอบไปขโมยสมุนไพรวิญญาณที่วังฮวาย่าวมากินอีกแล้ว ยาที่ขโมยมาจากวังโถวซ่วย ข้าก็จะรีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้เลย นายท่าน โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด..."

เฉินซานซือยกมือขึ้นนวดขมับ

ปกติเขาไม่ค่อยได้จ้ำจี้จ้ำไชเจ้างูตัวนี้เท่าไหร่ ดูท่าลับหลังคงก่อเรื่องไว้ไม่น้อยแน่ๆ

"กรี๊ดดด!"

ไป๋อวี้หลบไม่ทัน ได้แต่มองดูทะเลเพลิงกลืนกินร่างของตนเองไปต่อหน้าต่อตา

แต่เพียงไม่นาน นางก็ตระหนักได้ว่า เปลวเพลิงเหล่านี้ไม่ได้ทำอันตรายแก่นางเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน มันกลับช่วยหล่อเลี้ยงเส้นลมปราณ และเปลี่ยนเป็นพลังส่วนหนึ่งของนางต่างหาก!

"โฮก..."

งูขาวคืนร่างเดิม เกล็ดสีขาวทั่วตัวมีเส้นสายลวดลายราวกับลาวาไหลเวียนอยู่ นัยน์ตาของมันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ดูราวกับงูยักษ์ล้างโลกก็ไม่ปาน!

หลังจากบำเพ็ญเพียรมานับร้อยปี ระดับของนางก็มาถึงขั้นจำแลงร่างขั้นกลางนานแล้ว และภายใต้การเสริมพลังจากเพลิงแท้ พลังของนางก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ขั้นจำแลงร่างขั้นปลายในพริบตา พลังการต่อสู้ใกล้เคียงกับระดับเปลี่ยนแปลงเทวะเลยทีเดียว!

"ไม่เลวเลย"

เฉินซานซือค่อนข้างพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้

ในอนาคต เขาอาจจะสร้างหุ่นเชิดให้มากขึ้น เพื่อสร้างกองทัพอันเกรียงไกรขึ้นมาภายในอาณาเขตนี้

นอกเหนือจากวิถีแห่งการต่อสู้แล้ว ทักษะด้านอื่นๆของเขาก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน

[ทักษะ: ปรุงยา (ระดับห้า)]

[ความก้าวหน้า: 1200/2000]

[ทักษะ: ค่ายกล (ระดับห้า)]

[ความก้าวหน้า: 1080/2000]

[ทักษะ: ควบคุมสัตว์อสูร (ขั้นต้น)]

[ความก้าวหน้า: 889/2000]

[ทักษะ: วาดอักขระ (ระดับสี่)]

[ความก้าวหน้า: 1850/2000]

[ทักษะศักดิ์สิทธิ์: วิถีแห่งธนู (ระดับสี่)]

[ความก้าวหน้า: 1655/2000]

….

ปัจจุบัน...ล่วงเข้าสู่รัชศกเฉินซานซือปีที่สองร้อยสามสิบ

ไม่เพียงแต่เฉินซานซือที่สยบไปทั่วหล้า บรรดาทหารสวรรค์ภายใต้บังคับบัญชาของเขา ต่างก็ก้าวหน้าไปไม่น้อยเช่นกัน

หวังจื๋อ เยี่ยเฟิ่งซิว และคนอื่นๆผ่านการบำเพ็ญเพียรมากว่าร้อยปี ผนวกกับการช่วยเหลือจากดินศักดิ์สิทธิ์หวงเทียน ระดับพลังของพวกเขาก็ก้าวเข้าสู่ขั้นกายาทองคำขั้นปลายแล้ว

เติ้งเฟิง จางซุ่น และคนอื่นๆส่วนใหญ่ก็อยู่ในขั้นกายาทองคำขั้นปลายเช่นกัน

ในเมืองเทียนหยง ผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นอย่าง ฉีเฉิง ตงฟางจิ่งสิง และโจวเหวยเจิน ต่างก็สามารถเตรียมตัวเพื่อก้าวเข้าสู่ระดับวิญญาณเเรกเริ่มได้แล้ว

บรรดาลูกสาวอย่าง เฉินหยุนซี ซูหยุนหวน และคนอื่นๆก็อยู่ในระดับแก่นทองคำขั้นกลาง

ส่วนในบรรดาศิษย์...ซูช่านและคนอื่นๆก็อยู่ในระดับใกล้เคียงกัน

สำหรับผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำขั้นต้น บัดนี้ในราชวงศ์เซียนต้าฮั่นมีอยู่มากมายจนนับไม่ถ้วนแล้ว

เฉินซานซือยังคงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อไป...ห้าร้อยปีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพลิกฝ่ามือ

รัชศกเฉินซานซือปีที่หกร้อยห้าสิบ...เฉินซานซือทะลวงเข้าสู่ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะขั้นปลายสำเร็จ!

….

[เคล็ดวิชา: วิชากลืนอัคคี ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะขั้นปลาย]

[ความก้าวหน้า: 0/0]

[ผลลัพธ์: ฟ้าดินรวมเป็นหนึ่ง]

[ฟ้าดินรวมเป็นหนึ่ง: พลังระดับเปลี่ยนแปลงเทวะถึงจุดสูงสุด วิญญาณดั้งเดิมได้รับการขัดเกลาจนถึงขีดสุด การร่ายวิชาหรือโจมตีใดๆล้วนแฝงการโจมตีทางวิญญาณดั้งเดิมไปด้วย อีกทั้งยังสามารถควบคุมกฎเกณฑ์ฟ้าดินได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น สามารถดูดกลืนไอปีศาจและไอมาร เพื่อเปลี่ยนเป็นพลังปราณธาตุไฟและนำมาใช้เป็นพลังของตนได้อย่างอิสระ]

….

โดยรวมแล้ว ถือเป็นการยกระดับพลังการต่อสู้ขึ้นในทุกๆด้าน

อันที่จริง...เฉินซานซือใช้เวลาเพียงสองร้อยกว่าปีก็สามารถบำเพ็ญเพียรมาถึงระดับเปลี่ยนแปลงเทวะขั้นปลายได้แล้ว

แต่เนื่องจากขาดเคล็ดวิชาสำหรับขั้น 'ผสานวิถี' ในระดับต่อไป เขาจึงไม่ได้เร่งรีบ และปล่อยเวลาล่วงเลยมาจนถึงบัดนี้

ส่วนระดับเจตจำนงแห่งวิถียุทธ์นั้น เป็นเพราะในแดนมนุษย์ขาดแคลนวัตถุดิบสำคัญอย่างหนึ่ง จึงยังไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้ คงต้องรอจนกว่าจะขึ้นสู่แดนสวรรค์เสียก่อน

จากนั้น ก็คือความก้าวหน้าในทักษะต่างๆ

[ทักษะ: ควบคุมสัตว์อสูร (ขั้นสูง)]

[ความก้าวหน้า: 0/2000]

[ผลลัพธ์: หมื่นสัตว์ศิโรราบ]

[หมื่นสัตว์ศิโรราบ: ทักษะควบคุมสัตว์อสูรถึงจุดสูงสุด สามารถใช้แรงกดดันจากวิญญาณดั้งเดิมเรียกสัตว์วิญญาณในรัศมีหมื่นลี้ให้มาเชื่อฟังคำสั่งได้ และยังส่งผลกระทบต่อสัตว์วิญญาณที่ทำพันธสัญญาของศัตรูได้อีกด้วย]

….

หมื่นสัตว์ศิโรราบ!

เมื่อมีทักษะนี้ เฉินซานซือก็แทบจะมั่นใจได้เลยว่า หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในวันข้างหน้า ต่อให้อีกฝ่ายจะมีสัตว์วิญญาณที่เก่งกาจเพียงใด ประสิทธิภาพของมันก็จะลดลงอย่างฮวบฮาบ

แน่นอนว่า เงื่อนไขคือระดับพลังของอีกฝ่ายต้องไม่ห่างจากเขามากจนเกินไป

นอกจากนี้...ทักษะการวาดอักขระก็ทะลวงเข้าสู่ระดับห้าเช่นกัน

[ทักษะ: วาดอักขระ (ระดับห้า)]

[ความก้าวหน้า: 0/2000]

[ผลลัพธ์: วาดอักขระห้วงมิติ]

[วาดอักขระห้วงมิติ: มีพลังแห่งกฎเกณฑ์ปกป้องกาย จึงไม่จำเป็นต้องใช้ 'กระดาษอักขระ' เป็นสื่อกลางอีกต่อไป สามารถตวัดวาดอักขระกลางอากาศ และนำไปใช้งานได้ทันที]

….

พูดง่ายๆก็คือ...บัดนี้เฉินซานซือสามารถใช้พลังจากวิญญาณดั้งเดิม วาดอักขระกลางอากาศได้เลย!

เขาลองทดสอบดูทันที โดยการรวบรวมวิญญาณดั้งเดิม ดึงดูดพลังแห่งกฎเกณฑ์ในฟ้าดินให้มาก่อตัวเป็นอักขระกลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนมันเป็นลูกไฟพุ่งทะยานเข้ากระแทกเป้าหมายเบื้องหน้าอย่างจัง!

ระยะเวลาที่ใช้ในการวาดอักขระกลางอากาศ ใช้เวลาประมาณสองอึดใจ

ฟังดูอาจจะสั้น แต่ในการต่อสู้จริง เวลาสองอึดใจก็มากพอให้ตายได้แปดร้อยรอบแล้ว

ดังนั้น ประโยชน์หลักของ [วาดอักขระห้วงมิติ] ก็คือการประหยัดวัตถุดิบ แล้วเก็บสะสมอักขระเหล่านั้นไว้ในของวิเศษที่ใช้เป็นสื่อกลาง เพื่อนำออกมาใช้ในยามจำเป็นมากกว่า

และสุดท้าย...วิถีแห่งธนูก็พัฒนาขึ้นเช่นกัน

[ทักษะศักดิ์สิทธิ์: วิถีแห่งธนู (ระดับห้า)]

[ความก้าวหน้า: 0/2000]

[ผลลัพธ์: หมื่นศรพร้อมพรั่ง, พันกรจำแลง]

[หมื่นศรพร้อมพรั่ง: เปลี่ยนพลังเวทให้เป็นลูกศร สามารถกักเก็บศรนับหมื่น พันกรจำแลง, ยิงออกไปพร้อมกัน พลังทำลายล้างดุจทำลายฟ้าล้างแผ่นดิน]

….

เฉินซานซือหยิบธนูไล่ล่าจันทราดอกท้อที่ผ่านการดัดแปลงแล้วออกมา ค่อยๆง้างสายธนู ตัวคันธนูพลันแตกกิ่งก้านสาขาออกไปรอบทิศทางราวกับ 'ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์' กิ่งก้านหนาแน่นราวกับป่าดงดิบ!

เบื้องหลังของเขา แขนเทพเสวียนหลิงไม่ได้มีเพียงหกแขนอีกต่อไป แต่มันมีมากถึงเป็นร้อยเป็นพันแขน ราวกับพระโพธิสัตว์พันมือที่ผลิบานดั่งดอกบัวสีทองอยู่เบื้องหลัง

แต่ละมือ...ล้วนดึงสายธนูหลายเส้นเอาไว้!

ลูกศรแล้วลูกศรเล่าก่อตัวขึ้นกลางป่าสายธนู พวกมันเกาะกลุ่มกันแน่นหนาจนแทบมองไม่ออกว่ามีจำนวนเท่าใดกันแน่!

วินาทีที่สายธนูถูกปล่อย ลูกศรนับหมื่นก็พุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้าดุจฝนดาวตก ครอบคลุมพื้นที่รัศมีหลายพันลี้ พลังทำลายล้างรุนแรงจนแทบจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!

เพียงแค่กระบวนท่านี้กระบวนท่าเดียว...เฉินซานซือก็สามารถลบสำนักระดับวิญญาณเเรกเริ่มสำนักใดก็ได้ในเทียนสุ่ยให้หายไปในพริบตา!

ทักษะเหล่านี้…

ล้วนเป็นทักษะศักดิ์สิทธิ์ที่เขาค้นพบหลังจากผ่านการขัดเกลามานับร้อยปี!

เมื่อก่อน...เขาทำอะไรก็ต้องแข่งกับเวลามาโดยตลอด แต่สำหรับเรื่องพวกนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด ก็ยังต้องใช้เวลาในการสั่งสมอยู่ดี

เมื่อฝึกฝนมาถึงขั้นนี้ ต่อให้เฉินซานซือต้องเผชิญกับการรุมล้อมจากผู้ฝึกตนทั่วหล้า เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถคว้าชัยชนะมาได้อย่างแน่นอน!

ถึงเวลาแล้วสินะ!

เขาสะบัดมือ ร่างพระราชโองการเตรียมประกาศคำสั่ง

เขาสั่งการให้กองทัพและสำนักเซียนในเทียนสุ่ย เปิดฉากบุกโจมตีเผ่าปีศาจและเผ่าอสูรอย่างเต็มรูปแบบ

สงครามยืดเยื้อยาวนานนับร้อยปี...

เผ่าปีศาจและเผ่าอสูรบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก สูญเสียอาณาเขตไปกว่าครึ่ง

หากไม่ได้พักฟื้นฟูสักสองสามพันปี ก็ยากที่จะกลับมารุ่งเรืองได้อีก

ยุคทองแห่งเฉินซานซือ...นับเป็นช่วงเวลาที่เผ่ามนุษย์แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายแสนปีในแดนมนุษย์!

นับตั้งแต่ยึดคุนซูมาจนถึงปัจจุบัน ก็ล่วงเลยมากว่าหกร้อยปีแล้ว บัดนี้คือรัชศกเฉินซานซือปีที่เจ็ดร้อยห้าสิบสอง

เฉินซานซือตั้งใจจะเก็บตัวฝึกตนอีกสักร้อยปี แล้วจึงค่อยเตรียมตัวบินขึ้นสู่แดนสวรรค์

วันนี้...ขณะที่เขากำลังจัดการราชการอยู่ในตำหนักอู๋เจียง หัวหน้าขันทีจากกรมพิธีการก็เดินเข้ามาในตำหนัก

"ฝ่าบาท

"ผู้ฝึกตนพเนจรระดับเปลี่ยนแปลงเทวะ หวังจวิ้น มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"

"อ้อ เขาเองรึ" เฉินซานซือวางฎีกาในมือลง

"ให้เขาเข้ามาเถอะ"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับ

กะพริบตา...หกร้อยกว่าปีผ่านไป หวังจวิ้นที่เขาเคยพบปะด้วยสองสามครั้ง จากผู้ฝึกตนไร้สำนักที่ตกอับ บัดนี้กลายเป็นผู้ฝึกตนระดับเปลี่ยนแปลงเทวะที่ใครๆในเทียนสุ่ยต่างก็รู้จัก

เฉินซานซือไม่ได้ประหลาดใจกับความเร็วในการฝึกปรือของอีกฝ่ายแต่อย่างใด

ก็แน่ล่ะ...หมอนี่มีวิญญาณระดับปู่ทวดคอยช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลานี่นา

การมาเยือนของอีกฝ่ายในครั้งนี้ ก็เพื่อเรื่องแท่นทยานสวรรค์

แท่นทยานสวรรค์ในแดนมนุษย์ จะเปิดขึ้นทุกๆสามร้อยปี

และรอบถัดไป ก็คืออีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว

หวังจวิ้น ก็คงมาเพื่อขอสิทธิ์ในการเลื่อนขั้นนั่นเอง

ในอดีต…

หลังจากที่เฉินซานซือยึดครองคุนซูได้ เขาก็ได้สิทธิ์ในการควบคุมแท่นทยานสวรรค์มาด้วยเช่นกัน

เขาไม่ได้ยึดครองไว้แต่เพียงผู้เดียว ทว่าได้กำหนดกฎเกณฑ์ชุดหนึ่งขึ้นมา ซึ่งคล้ายกับของคุนซูในอดีต

นั่นคือ ผู้ที่มีสิทธิ์เลื่อนขั้น จะต้องสร้างคุณูปการแก่เผ่ามนุษย์ และต้องไม่เคยทำความชั่วมาก่อน

ตลอดหกร้อยปีที่ผ่านมานี้...หากจะถามว่าผู้ใดสร้างคุณูปการแก่เผ่ามนุษย์มากที่สุด นอกเหนือจากตัวเขาเองแล้ว ก็เห็นจะไม่มีใครเกินหวังจวิ้นผู้นี้อีกแล้ว

เจ้านี่…

เมื่อก่อนแทบจะไม่โผล่หัวมาให้ใครเห็น แอบซ่อนตัวอดทนมาจนถึงระดับวิญญาณเเรกเริ่มขั้นปลาย ถึงได้เริ่มออกโรงกวาดล้างศัตรูในอดีตอย่างเอาเป็นเอาตาย

และหลังจากก้าวเข้าสู่ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะแล้ว…เขาก็ถึงกับบุกไปกวาดล้างสำนักของเผ่าอสูรหลายแห่ง เพื่อล้างแค้นที่เคยถูกทำลายสำนักในอดีต

เรียกได้ว่า สำหรับลูกผู้ชาย…หกร้อยปีแก้แค้นก็ยังไม่สายจริงๆ!

ต่อมาเมื่อต้าฮั่นยกทัพไปปราบปรามเผ่าอสูรและเผ่าปีศาจ หวังจวิ้นก็อาสาเป็นทัพหน้าเข้าร่วมรบด้วย

เขาสังหารปีศาจและมารไปมากมายนับไม่ถ้วน จนกลายเป็น 'เซียนดาบอันดับหนึ่งแห่งเทียนสุ่ย' ที่ทุกคนต่างสรรเสริญ

…..