บทที่ 39 การประลองกระชับมิตร

บทที่ 39 การประลองกระชับมิตร

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ไรอันมาตามนัด เขาหยุดยืนหน้าอาคารหลังหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองมิลเลอร์

นี่เป็นบ้านพักอาศัยสองชั้นแบบทั่วไปที่พบเห็นได้ในเมืองมิลเลอร์ หลังคาทรงจั่ว มีปล่องไฟหินทรงสี่เหลี่ยม แต่สิ่งที่แตกต่างคือมีรั้วสูงเกือบสองเมตรล้อมรอบลานหน้าบ้านที่ค่อนข้างกว้างขวาง

มองผ่านเถาไอวี่และสายน้ำผึ้งที่ขึ้นปกคลุมรั้วหนาทึบ ไรอันมองเห็นร่างคุ้นตาสองสามคนกำลังฝึกซ้อมอยู่ในลานหน้าบ้าน

ไม่กี่นาทีต่อมา

กลางลานฝึกซ้อม

"ไรอัน มาประลองกันหน่อย"

"ตอนที่เราไปกวาดล้างค้างคาวดูดเลือดคราวก่อน ข้ารู้สึกว่าเจ้าใช้โล่คล่องกว่าข้าเสียอีก" คริสยกโล่ในมือขึ้น ยิ้มท้าทายไรอัน

อย่าเห็นว่าปกติคริสเป็นคนขี้เล่น แต่ลึกๆ แล้วเขาก็มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง

ในฐานะนักรบฝึกหัด ถ้าเรื่องการใช้โล่ยังแพ้นักเวทย์ฝึกหัด เขาคงเสียความมั่นใจ และเริ่มสงสัยในบทบาทของตัวเองในทีมแน่

"เอาสิ"

ไรอันตอบรับคำท้าของคริสด้วยความยินดี

ในแง่หนึ่ง การประลองจะช่วยพัฒนาความเชี่ยวชาญในทักษะการต่อสู้ของเขา

อีกแง่หนึ่ง นี่ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของทีมนักผจญภัย การประลองช่วยให้เพื่อนร่วมทีมเข้าใจฝีมือและสไตล์การต่อสู้ของกันและกันมากขึ้น

"อุปกรณ์ฝึกซ้อมอยู่ตรงนั้น" คริสชี้ไปที่ชั้นเหล็กข้างๆ ซึ่งมีทั้งโล่ไม้ขอบเหล็ก ดาบเหล็กทื่อ ค้อนไม้ และอื่นๆ วางเรียงรายอยู่

"อืม"

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มายืนประจันหน้ากันกลางลาน

เทียบกับคริสที่ดูจริงจังราวกับเจอศึกหนัก ไรอันกลับดูผ่อนคลายกว่ามาก

เมื่อเห็นว่าคริสจะประลองกับไรอัน นอกจากแกรนท์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ฟาเบียนและเลอาก็มายืนดูด้วยความสนใจ

"ไรอันใช้โล่เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เนื่องจากสองครั้งที่ผ่านมา เลอาไม่ได้เห็นฉากที่ไรอันต่อสู้ระยะประชิดกับมอนสเตอร์จังๆ เธอจึงหันไปถามฟาเบียนด้วยความสงสัย

หือ?

พอได้ยินคำถามของเลอา ฟาเบียนก็ชะงักไปเล็กน้อย

เขาหันไปสบตาแกรนท์แวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "หัวหน้า พนันกันไหม ใครแพ้เลี้ยงเหล้าที่บาร์เตาผิงหนึ่งมื้อ ข้าแทงข้างไรอันชนะ!"

"หือ?" เลงามองไรอันสลับกับฟาเบียนด้วยความงุนงง "เจ้ามั่นใจในตัวไรอันขนาดนั้นเลย?"

"ไม่ใช่แค่ข้า แกรนท์ก็คิดเหมือนกัน" ฟาเบียนยิ้ม

เลอาหันไปมองแกรนท์ ก็เห็นเขาพยักหน้ายืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอ่อ..."

"ก็ได้ ในเมื่อเจ้าแทงข้างไรอัน งั้นข้าแทงข้างคริสก็แล้วกัน" เลอายังไม่อยากจะเชื่อว่า ในการประลองโล่ คริสจะแพ้ไรอัน

ก็คนหนึ่งเป็นนักรบฝึกหัด อีกคนเป็นนักเวทย์ฝึกหัด

แถมยังตกลงกันว่าจะไม่ใช้เวทมนตร์ ถ้ายังแพ้อีกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

"เคร้ง!!"

การต่อสู้กลางลานเริ่มขึ้นแล้ว

คริสออกตัวเร็วกว่าเล็กน้อย ฟาดดาบเหล็กใส่ไรอัน แต่ไรอันก็ยกโล่ขึ้นรับได้อย่างทันท่วงที

จากนั้น ไรอันก็สวนกลับด้วยค้อน

"ตึง!"

คริสยกโล่ขึ้นรับตามสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่ค้อนปะทะกับโล่ สีหน้าของคริสก็เปลี่ยนไป

เขาสัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านจากมือซ้ายที่ถือโล่ ไปยังแขนและหัวไหล่ บีบให้เขาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อผ่อนแรงปะทะ

นอกสนาม

เอ๊ะ?

เลอาเห็นฉากนั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ในฐานะที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นผู้มีอาชีพอย่างเป็นทางการ เธอย่อมดูออก

คริสที่เป็นนักรบฝึกหัด ปะทะกับไรอัน กลับกลายเป็นฝ่ายที่แรงน้อยกว่า

นี่มัน... ทำเอาเธอพูดไม่ออกจริงๆ

แม้ก่อนหน้านี้ไรอันจะแสดงให้เห็นว่ามีพละกำลังและฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดที่ไม่เลว แต่ในความทรงจำของเลอา เขาก็เป็นแค่นักเวทย์ฝึกหัดที่แข็งแรงกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ไรอันจะสามารถต้อนคริสให้ถอยร่นในการต่อสู้ระยะประชิดได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

นี่คือนักเวทย์ฝึกหัดจริงๆ เหรอ?

ในขณะที่เลอากำลังตกตะลึง การประลองในสนามก็ดำเนินไปอย่างดุเดือด

หลังจากปะทะกันอย่างรวดเร็วอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ทั้งคริสและไรอันเหมือนจะเห็นช่องโหว่พร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างเหวี่ยงโล่กระแทกใส่กัน

"ตึง!!"

โล่ไม้ทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่น แต่วินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

คริสเซถอยหลังไปถึงสามก้าวถึงจะทรงตัวอยู่!

แถมโล่ไม้เนื้อเหนียวในมือของเขา ยังแตกเป็นรอยร้าวเสียงดัง 'เปรี้ยะ' จากการปะทะกันซึ่งหน้าด้วยแรงมหาศาล

"ไรอัน ข้าแพ้แล้ว!" คริสมองโล่ไม้ในมือ แล้วส่ายหน้ายิ้มขื่นๆ

แม้เขาจะรู้อยู่ลึกๆ ว่าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไรอัน แต่เมื่อความพ่ายแพ้มาเยือนจริงๆ ในฐานะนักรบฝึกหัด จะบอกว่าไม่เสียใจเลยก็คงโกหก

"คริส ข้าแค่แรงเยอะกว่าเท่านั้นเอง" ไรอันพูดด้วยความจริงใจ

จริงๆ แล้วไรอันพูดความจริง

ความสามารถส่วนใหญ่ของเขามาจากสายเลือดมอนสเตอร์ รวมไปถึงชัยชนะเหนือคริสที่ฝึกฝนมาหลายปี ก็มาจากการพึ่งพาพรสวรรค์ติดตัวจากสายเลือดมนุษย์หมูป่านักรบอย่าง 'พละกำลังมหาศาล lv2' และ 'หนังหนา lv2' เป็นหลัก

หากไม่มีสายเลือดช่วยเพิ่มพละกำลังและความทนทาน ลำพังแค่เขาที่เพิ่งฝึกใช้โล่มาไม่ถึงสองเดือน ต่อให้มีครูฝึกฮัมเบิร์ตชี้แนะ ก็คงไม่มีทางเอาชนะคริสได้แน่

ตอนนั้นเอง เลอาเดินเข้ามาหา ใช้ดวงตาคู่สวยมองสำรวจไรอันไม่วางตา

"ไรอัน ข้าว่าข้าต้องทำความรู้จักเจ้าใหม่ซะแล้ว"

"เจ้าเป็นนักเวทย์ฝึกหัดจริงๆ หรือ? หรือว่าวางแผนจะเป็นผู้มีอาชีพพิเศษมาตั้งแต่แรกแล้ว?"

"ผู้มีอาชีพพิเศษ? หมายถึงอัศวินเวทมนตร์ที่หัวหน้าเคยพูดถึงคราวก่อนเหรอครับ?" ไรอันถามด้วยความสงสัย

"ไม่ใช่ อัศวินเวทมนตร์เป็นอาชีพขั้นสูงระดับเหนือมนุษย์ในภายหลัง ที่ข้าพูดถึงคือก้าวแรก การเป็นผู้มีอาชีพ" เลอาส่ายหน้า

เหมือนกลัวไรอันจะไม่เข้าใจ เธอจึงอธิบายต่อ

"ยกตัวอย่างเช่นข้าที่เป็นนักธนูฝึกหัด ตามปกติก็จะเปลี่ยนอาชีพเป็นเรนเจอร์ แต่ก็มีเส้นทางพิเศษ เช่น ถ้าเน้นไปที่การยิงธนูเป็นหลัก ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นชาร์ปชูตเตอร์ได้"

ชาร์ปชูตเตอร์?

ไรอันพยักหน้า

ฟังดูคล้ายๆ กับอาชีพพิเศษอย่างแฮมเมอร์มาสเตอร์ที่ครูฝึกฮัมเบิร์ตเคยพูดถึง

"แต่ถ้านักธนูฝึกหัดมีความสามารถในการร่ายเวทด้วย ก็อาจจะมีโอกาสเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพที่หายากยิ่งกว่า อย่างอาร์เคนอาร์เชอร์"

"อาร์เคนอาร์เชอร์?" ไรอันชะงักไปครู่หนึ่ง ทวนคำนี้ในใจซ้ำๆ

เพราะกรณีนี้ดูจะคล้ายคลึงกับสถานการณ์ปัจจุบันของเขามาก

อีกฝ่ายคือนักธนูบวกความสามารถทางเวทมนตร์ ส่วนเขาคือนักรบบวกความสามารถทางเวทมนตร์

"หัวหน้า แล้วท่านวางแผนจะเปลี่ยนอาชีพเป็นชาร์ปชูตเตอร์ หรืออาร์เคนอาร์เชอร์ล่ะ?"

"คิดจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน อย่างอาร์เคนอาร์เชอร์ ต้องใช้อย่างน้อยหนึ่งบทเวทมนตร์ ข้าคุณสมบัติไม่ผ่านแน่นอน" เลอาค้อนใส่ไรอัน

"ไรอัน มาคุยเรื่องของเจ้ากันดีกว่า!" เลอาเปลี่ยนเรื่องกลับมาถามไรอันอีกครั้ง