บทที่ 20 ดาบเฉิงอิ่ง

ผ่านกระจกหน้าต่างโยวกวงมองไปยังเด็กสาวคนนั้น

เธอเองก็ดูเหมือนกำลังมองมาที่โยวกวงเช่นกัน

สายตาสองคู่ประสานกัน

ดวงตาที่เบิกกว้างนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างลึกซึ้ง

ไม่ต่างจากช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ที่เธอกระโดดลงจากรถมินิบัสคันนั้น พยายามดิ้นรนเต็มที่เพื่อจะหนีออกมา

แต่ครั้งก่อนเธอรอดชีวิตมาได้

แต่ครั้งนี้...เธอจากไปแล้ว

ชั่วขณะนั้น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม

วินาทีถัดมา สีหน้าของหลินเสี่ยวเว่ย จางชิงและเซี่ยอู่เยวียนเปลี่ยนไปอย่างมาก

“เร็ว! เรียกรถพยาบาล!”

“รีบไปห้องควบคุมกล้องวงจรปิด ดูว่าเธอตกลงมาจากชั้นไหนแล้วรีบตรวจสอบ!”

“ร่างเธอมีรอยเชือกรัดและรอยแผลอื่นๆที่ดูแล้วไม่น่าจะเกิดจากการตกลงมา…”

เสียงพูดคุยดังขึ้นท่ามกลางความเร่งรีบ ทั้งหมดรีบออกจากห้องรับรองของพิพิธภัณฑ์มิจาเดอในทันที

ก่อนออกไปหลินเสี่ยวเว่ยหยุดฝีเท้าเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองโยวกวงด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฉันจะจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิด!”

พูดจบเธอก็รีบตามหลังเซี่ยอู่เยวียนและจางชิงไป

โยวกวงลุกขึ้นยืนอย่างสงบและเดินไปที่หน้าต่างมองเห็นผู้คนรอบๆเริ่มกรีดร้องด้วยความตกใจและแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

เขามองดูหลินเสี่ยวเว่ย จางชิงและเซี่ยอู่เยวียนที่พยายามแหวกฝูงชนที่วิ่งกระจัดกระจายเพื่อช่วยเหลืออวี๋เสี่ยวอิ๋ง แต่สุดท้ายทำได้เพียงถอดเสื้อคลุมมาคลุมร่างของเธอไว้ด้วยความสิ้นหวัง

“ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูเบาๆทำลายความเงียบสงบในห้องรับรอง

“คุณชายซู...ข้างนอกเกิดเหตุการณ์ขึ้นเล็กน้อย จะให้เราทำอะไรเพิ่มเติมไหม?” เสียงผู้อำนวยการฟางดังเข้ามา

“ดาบของผมล่ะ” โยวกวงถาม

“อยู่ที่นี่ค่ะ”

ไม่นานนักประตูถูกเปิดออก ผอ.ฟางกับจางซิงเดินเข้ามา

โยวกวงเห็นดังนั้นจึงดึงบานเกล็ดลงปิดบังไม่ให้จางซิงมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอก

ข้างๆผอ.ฟางและจางซิงมีพนักงานอีกสองคนยกแท่นวางที่มีดาบโบราณเฉิงอิ่งมาด้วย

ดาบเฉิงอิ่งยาวกว่าดาบที่โยวกวงเคยใช้เล็กน้อย โดยมีความยาวรวมกว่า 90 เซนติเมตร

ไม่อาจระบุได้ว่าดาบนี้ทำจากวัสดุใด มันโปร่งใสจนแทบมองไม่เห็นตัวดาบ มีเพียงด้ามจับที่มองเห็น

ดีไซน์นี้ทำให้โยวกวงผู้ที่มีวิชาลับไร่รูปยิ่งรู้สึกถูกใจทันที

เขาก้าวเข้าไปหยิบดาบเฉิงอิ่งขึ้นมา

ดาบเฉิงอิ่งมีลักษณะบาง แต่กลับไม่ได้เบามีน้ำหนักมากกว่า 3 กิโลกรัม เห็นได้ชัดว่าวัสดุที่ใช้ไม่ใช่เหล็กกล้าแน่นอน

โยวกวงดีดดาบเบาๆเสียงดาบก้องใสดังสะท้อนออกมา

ผ่านเสียงก้องของดาบรวมถึงแรงสะท้อนจากการดีดดาบโยวกวงมั่นใจแล้วว่าดาบนี้...

ดาบโบราณเล่มนี้ที่ว่ากันว่าสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีจากพันปีก่อนนั้น คุณภาพดีกว่าอาวุธยุคใหม่เกือบทั้งหมดที่มีขายในท้องตลาดจริงๆ

ไม่น่าเชื่อ แต่มันคือความจริง

“ผมจะเอาดาบนี้”

โยวกวงกล่าว

“ราคาเท่าไหร่?”

“เคยมีคนเสนอราคาซื้อดาบเฉิงอิ่งถึง 20 ล้าน แต่เจ้าของยังคงปฏิเสธอยู่ดีอย่างไรก็ตามเมื่อครู่ฉันได้ปรึกษาทางเจ้าของแล้วและหากคุณชายซูต้องการ เราจะให้ราคาพิเศษที่สุดคือ 15 ล้านและเพื่อขอโทษสำหรับเหตุการณ์เมื่อครู่ เรายินดีลดราคาลงเหลือ 12 ล้าน คุณชายซูพอใจไหมคะ?” ผอ.ฟางกล่าว

“ตกลง”

โยวกวงพยักหน้า

แม้ว่าต้นทุนที่พิพิธภัณฑ์ซื้อดาบนี้จะอยู่ที่ประมาณ 8 ล้าน แต่การสร้างชื่อเสียงให้ดาบเล่มนี้ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย

ราคาที่ 12 ล้านนับว่าเหมาะสมแล้ว

โยวกวงจึงเดินไปที่รถและหยิบเหรียญดาวแดงจากกล่องที่ได้มาจากนิคมชิงอวี้จำนวน 1.2 ล้านออกมา

พิพิธภัณฑ์มิจาเดอรับเงินสดแบบนี้ได้อยู่แล้วและเงินสดที่ไม่ต้องผ่านการตรวจสอบก็ยิ่งทำให้พวกเขาสามารถนำไปแลกเปลี่ยนในตลาดสากลได้ง่ายขึ้น

ไม่นานนักการซื้อขายก็เสร็จสิ้น

“คุณชายซู ให้ดิฉันจัดดาบให้ในกล่องพิเศษนะคะ” ผอ.ฟางยิ้มพลางเสนอ

“ไม่ต้อง”

โยวกวงตอบพร้อมกับหยิบเอกสารเกี่ยวกับดาบเฉิงอิ่งที่เข้าชุดกันมาเก็บไว้

“นายกลับไปก่อนเถอะ”

โยวกวงพูดต่อ

“งั้น…ให้ผมนำของไปเก็บไว้ที่โรงแรมให้นะครับ?” จางซิงถาม

“ได้”

โยวกวงพยักหน้า

เมื่อจางซิงออกไปโยวกวงก็มองไปยังจุดที่เกิดเหตุการณ์ตกลงมาอีกครั้ง

รถพยาบาลมาถึงแล้ว

แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก

โยวกวงหันไปมอง ผอ.ฟางที่อยู่ข้างๆ

“ผมอยากพบกับเจ้าของหยู่หลงอินเตอร์เนชั่นแนล คุณช่วยแนะนำให้ได้ไหม?”

ผอ.ฟางมีท่าทีลังเลเล็กน้อย

แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานะของคุณชายซู แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้กลับไปอยู่ตระกูลซูเต็มตัว แต่ด้วยอิทธิพลของตระกูลนี้ การเข้าพบกันครั้งหนึ่งคงไม่ใช่ปัญหาอะไร

เธอตอบว่า

“ฉันจะลองติดต่อให้ค่ะ”

โยวกวงพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย

ตระกูลซูยังคงเป็นเกราะกำบังที่ใช้ได้ดี

เขาคิดในตอนนั้นว่าบางทีเขาอาจจะต้องกลับไปเยือนตระกูลซูสักครั้ง

ที่ผ่านมาที่เขาไม่กลับไปเพราะพ่อแม่แท้ๆของร่างเดิมค่อนข้างยุ่งยาก หากเขากลับไปอาจจะถูกดึงเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวมากมายที่ส่งผลกระทบต่อแผนการฝึกฝนของเขา

แต่ตอนนี้…

“บางทีการเป็นพันธมิตรกับหัวหน้าตระกูลซูอาจจะเป็นทางเลือกที่ดี ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน”

หากเขาใช้กำลังเพื่อปกป้องการพัฒนาของตระกูลซู

ตระกูลซูจะสนับสนุนเขาด้านเศรษฐกิจและเครือข่าย ซึ่งจะทำให้เขาหาเงินได้มากขึ้น สามารถสังหารปีศาจได้รวดเร็วขึ้น เพื่อจะได้บรรลุถึงระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดและบรรลุสู่ความเป็นเซียนในที่สุด

การเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงนั้นถือว่าก้าวหน้าพอสมควรแล้ว

ตราบใดที่หัวหน้าตระกูลซูยังมีวิสัยทัศน์ เขาก็จะมองเห็นความแตกต่างระหว่างโยวกวงและคนอื่นๆ อย่างชัดเจน

แม้ว่าตระกูลซูจะไม่ยินยอม เขาก็ยังสามารถร่วมมือกับอำนาจอื่นๆได้อีก

แม้ปรมาจารย์จะยังไม่ถึงขั้นที่ได้รับการยอมรับจากราชวงศ์ให้เป็นที่ปรึกษาสูงสุดหรือเป็นตระกูลใหญ่ แต่เทียบกับตระกูลที่มีอิทธิพลระดับมณฑลแล้วก็คงไม่แตกต่างกันมากนัก

ไม่นานนักผอ.ฟางก็กลับมา

“เขายินดีมากที่จะต้อนรับการมาเยือนของคุณชายซู”

เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“เดี๋ยวจะมีคนมานำทางคุณชายซูไปที่ห้องของคุณโยวค่ะ”

“ขอบคุณมาก”

โยวกวงพยักหน้าเล็กน้อย

“คุณชายซูสนใจอาวุธหรือคะ? หากพิพิธภัณฑ์มิจาเดอได้อาวุธชิ้นใหม่มาอีก อาจจะส่งคำเชิญให้คุณชายซูมาร่วมชมได้หรือไม่?”

“ได้เลยครับ”

โยวกวงตอบ

“หากมีอาวุธที่เป็นสมบัติหรือระดับศักดิ์สิทธิ์ยิ่งดี”

สมบัติหรืออาวุธศักดิ์สิทธิ์?

ผอ.ฟางได้ยินแล้วถึงกับยิ้มแห้งๆ

อาวุธในระดับหลายพันล้าน หลายหมื่นล้าน หรือกระทั่งหลักแสนล้านนั้นคงไม่ใช่สิ่งที่พิพิธภัณฑ์มิจาเดอจะสามารถเข้าถึงได้ง่ายนัก

อย่างไรก็ตามเมื่อพูดถึงสมบัติเธอก็คิดถึงบางอย่างขึ้นมาได้

“สมาคมว่านฝ่าซึ่งเป็นพันธมิตรของเรานั้น ในทุกเดือนตุลาคมพวกเขาจะจัดการประมูลที่รวบรวมของล้ำค่าจากทั่วทุกมุมโลก สามเดือนก่อน สมาคมนี้เพิ่งได้สมบัติชิ้นหนึ่งมาจากศาสนาโบราณที่ล่มสลายไปแล้ว ซึ่งน่าจะถูกนำออกประมูลในงานประมูลครั้งนี้ ถ้าคุณชายซูสนใจก็ลองไปชมได้นะคะ”

“สมาคมว่านฝ่า”

โยวกวงพยักหน้ารับ

ในตอนนั้นเองผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูไม่เกินสามสิบปีและใส่เสื้อเชิ้ตแบบผู้หญิงเดินเข้ามา

“เลขาติง”

ผอ.ฟางทักทายพร้อมแนะนำว่า

“ท่านนี้คือคุณชายซูค่ะ”

หญิงที่ถูกเรียกว่าเลขาติงพยักหน้ารับและหันมาทางโยวกวงพร้อมรอยยิ้ม

“คุณชายซู เชิญตามดิฉันไปค่ะ คุณโอวสนใจตระกูลซูมานานและอยากจะพบคุณซูมาโดยตลอด”

โยวกวงลุกขึ้นตามเลขาติงออกจากพิพิธภัณฑ์มิจาเดอและเดินไปยังลิฟต์พิเศษ

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้นที่ 22 ซึ่งเป็นชั้นสำนักงานของหยู่หลงอินเตอร์เนชั่นแนล

“เชิญตามมาค่ะ”

เลขาติงทำมือเชื้อเชิญและเดินนำโยวกวงเข้าไปด้านใน

โยวกวงมองสำรวจไปรอบๆ

บริเวณหน้าลิฟต์เป็นโถงหรูหราดูเหมือนโรงแรม มีคนรูปร่างกำยำยืนอยู่ตามมุมต่างๆของโถงรวมถึงมีพนักงานที่เดินไปมา

ทันทีที่โยวกวงก้าวออกจากลิฟต์ สายตาของคนสองคนก็จับจ้องมาที่เขา แต่เมื่อเห็นว่าเขามากับเลขาติง สายตานั้นก็หันไปทางอื่น

โยวกวงตามเลขาติงเดินผ่านโถงที่ดูเหมือนพระราชวังไปยังทางเดินลึกเข้าไปอีกหลายสิบเมตร

เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่สาม โยวกวงกลับหยุดเดิน

“คุณชายซู เชิญทางนี้ค่ะ”

เลขาติงกล่าว

โยวกวงไม่สนใจคำเชิญของเธอและเดินไปอีกทางอย่างไม่ลังเล

“คุณชายซู?”

เลขาติงรีบเดินตามเขาไป

แต่ถึงแม้โยวกวงจะเดินดูไม่เร็ว แต่เขากลับก้าวได้ยาวจนเลขาติงวิ่งตามแทบไม่ทัน

ไม่นานนัก เขาก็หยุดอยู่หน้าประตูห้องที่มีป้ายคำว่า

“กรรมการบริหาร”

“คุณชายซู…”

ยังไม่ทันที่เลขาติงจะเอ่ยปากห้าม โยวกวงก็ผลักประตูเข้าไปแล้ว

(จบบท)