บทที่ 659 สิ่งสำคัญที่สุดก่อนบุกเบิก

บทที่ 659 สิ่งสำคัญที่สุดก่อนบุกเบิก

บาทหลวงเชนล้มเลิกความคิดที่จะต่อสู้กับเขาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่เป็นอันเดดโดยสมบูรณ์

หนี... หนีรอดไปให้ได้เท่านั้นถึงจะมีชีวิตรอด

บาทหลวงเชนวิ่งตรงไปยังสุดทางเดินอีกฝั่งโดยไม่ลังเล ที่นั่นมีหน้าต่างบานหนึ่งซึ่งเขาสามารถมองเห็นความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดเบื้องนอก และได้ยินเสียงขององค์ผู้เป็นเจ้ากำลังร้องเรียกเขา

เขารีบใช้มือดันหน้าต่างให้เปิดออกทันที แต่ไม่ว่าบาทหลวงเชนจะออกแรงมากแค่ไหน หน้าต่างก็ยังคงนิ่งสนิท

ล็อคอยู่เหรอ?

เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป บาทหลวงเชนหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วชี้ไปที่หน้าต่าง ร่ายเวทลูกไฟ

เปลวไฟร้อนระอุพุ่งออกมาจากปลายไม้ ปลดปล่อยความร้อนและพลังทำลายล้างมากพอที่จะเจาะทะลุโล่เหล็กหล่อได้

เวทลูกไฟปะทะเข้ากับกระจก เปลวไฟจำนวนมหาศาลสะท้อนกลับมาปกคลุมไปทั่วทั้งทางเดิน เมื่อเปลวไฟจางลง กระจกตรงหน้าบาทหลวงเชนกลับยังคงไร้รอยขีดข่วน

เป็นไปไม่ได้!

บาทหลวงเชนรู้ดีว่าพลังเวทมนตร์ของเขานั้นไม่สามารถนำไปเทียบกับพวกจอมเวทธรรมดาทั่วไปได้ และบนกระจกบานนี้ก็ไม่มีอักขระป้องกันอยู่เลยด้วยซ้ำ

เขาอัดพลังเวทลงไปในอักขระเพลิงที่เขาร่ายอีกครั้ง และเปลวไฟที่ปะทุออกมาในครั้งนี้ก็แทบจะกลืนกินทางเดินไปทั้งแถบ

แต่หน้าต่างก็ยังคงสมบูรณ์แบบ ไม่มีแม้แต่รอยร้าว และไม่มีแม้กระทั่งรอยไหม้หลงเหลืออยู่ในทางเดิน

วินาทีนี้ บาทหลวงเชนเริ่มสงสัยแล้วว่าเวทมนตร์ทั้งหมดที่เขาร่ำเรียนมาตลอด 70 กว่าปีนั้นมันสูญเปล่าไปหมดเลยหรือไง!

พลังที่องค์ผู้เป็นเจ้าประทานให้ดูเหมือนจะเป็นของปลอมงั้นเหรอ

แต่ในขณะที่เขากำลังสงสัยในชีวิตของตัวเอง ชีวิตของบาทหลวงเชนก็มาถึงจุดจบ

ชายถือขวานจัดการธอร์นส์อีกครั้ง และวินาทีต่อมาเขาก็ฟาดขวานใส่แผ่นหลังของเขา

สติของบาทหลวงเชนดับวูบลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง และเมื่อเขาตื่นขึ้นมาในเวลาไม่นาน เขาก็หอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อกาฬแตกพลั่กจนเปียกชุ่มเสื้อผ้าด้านในไปหมด

นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่เขาถูกฆ่าตาย!

ต้องเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว!

บาทหลวงเชนกำไม้กายสิทธิ์แน่นพลางคิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ ด้วยเวทมนตร์ของเขา เขาไม่สามารถทำลายได้แม้กระทั่งหน้าต่างบานเดียว ไม่ต้องพูดถึงกำแพงเลย

ธอร์นส์ที่อยู่ข้างๆ ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำไปแล้ว แต่ในตอนนี้นางกลับวิ่งตรงไปที่ด้านหลังของทางเดินแล้วเปิดประตูบานหนึ่งออก

หนีไปอีกห้อง!

บาทหลวงเชนรีบตามไปทันที จากนั้นก็ปิดประตูห้องลง

ประตูบานนี้สามารถล็อคได้ แต่บาทหลวงเชนกลับล็อคมันไม่ได้ไม่ว่าจะบิดลูกบิดยังไงก็ตาม เขาทำได้เพียงค้นหาของในห้องเพื่อเอามาขวางประตูไว้

แต่ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้ง หรือเก้าอี้ในห้อง ไม่ว่าบาทหลวงเชนจะออกแรงมากแค่ไหน เขาก็ขยับพวกมันไม่ได้เลยสักนิด

ข้าวของทุกอย่างในอาคารแห่งนี้ดูเหมือนจะเชื่อมติดเป็นเนื้อเดียวกับตัวอาคารไปหมด

เป็นเวลาหลายปีจนจำไม่ได้แล้วที่บาทหลวงผู้นี้ได้ลิ้มรสความรู้สึกสิ้นหวังไร้หนทางเป็นครั้งแรก

"เดอะ ไชนิ่ง" ในเวลานี้ จู่ๆ ธอร์นส์ก็พูดคำคำหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"องค์ผู้เป็นเจ้าประทานคำชี้แนะให้เจ้าเหรอ?" บาทหลวงเชนจับไหล่ของธอร์นส์ราวกับคนบ้า

"ไม่ใช่องค์ผู้เป็นเจ้า! ข้าเคยเห็นผู้ชายคนนั้นบนฟอรั่มจอมเวท! เขาอยู่... บนโปสเตอร์เรื่อง เดอะ ไชนิ่ง" ธอร์นส์พูดเสียงดัง

"ฟอรั่มจอมเวท? โปสเตอร์?" ความกลัวทำให้บาทหลวงเชนสงบสติอารมณ์ไม่ได้เลย

"เจ้าแค่บอกข้ามาว่ามันคือตัวอะไรก็พอ!"

"เป็นตัวเอกชายในภาพยนตร์น่ะสิ!" ธอร์นส์สะบัดมือปัดมือของบาทหลวงเชนออก "พวกเจ้ามันโง่เง่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพ่ายแพ้จากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์มาได้ยังไง"

ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันด้วยความโกรธ ประตูก็ค่อยๆ ถูกเปิดออก และตัวเอกชายที่ถือขวานในมือก็ยืนมองพวกเขาอยู่ที่ประตู

บาทหลวงเชนและธอร์นส์วิ่งหนีเข้าไปลึกสุดของห้องนี้ทันที และในที่สุดก็มาถึงห้องน้ำของห้อง

นี่คือทางถอยสุดท้ายของพวกเขา บาทหลวงเชนเอื้อมมือไปปิดประตูห้องน้ำ และเมื่อเขาลองล็อคห้องน้ำอีกครั้ง... เขาก็ทำสำเร็จ

เสียงตอนที่ประตูล็อคมันช่างไพเราะราวกับเสียงกระซิบของทวยเทพเลยทีเดียว!

"พวกเราต้องกลับสู่อ้อมกอดขององค์ผู้เป็นเจ้า ไม่มีเวลาให้อยู่ที่นี่แล้ว"

บาทหลวงเชนกำลังมองหาทางออกเพื่อหนีไปจากที่นี่ภายในห้องน้ำ แต่นิ้วของธอร์นส์ที่อยู่ข้างๆ กำลังปัดไปมากลางอากาศ

ธอร์นส์ไม่สนใจบาทหลวงเชน นางตวัดมือและคำสั่ง 'เปิดเมจิกเน็ต' ก็ปรากฏขึ้นในหัว ผลก็คือหน้าจอของเมจิกเน็ตปรากฏขึ้นตรงหน้านางจริงๆ ในวินาทีต่อมา

วินาทีนี้ ความกลัวในใจของธอร์นส์ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก ซึ่งน่าจะไม่น้อยไปกว่าการได้เห็นเทพเจ้าที่นางศรัทธามายืนอยู่ตรงหน้าเลย!

แต่ในเวลานี้... เทพเจ้าที่นางศรัทธากลับไม่มีบทบาทอะไรเลย มีเพียงฟอรั่มจอมเวทเท่านั้นที่สามารถหาทางรอดให้ได้

ธอร์นส์ราวกับคว้าเส้นใยแมงมุมช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ นางรีบล็อกอินเข้าสู่หน้าจอของฟอรั่มจอมเวทอย่างรวดเร็ว

'เดอะ ไชนิ่ง เข้าฉายแล้ววันนี้ที่โรงละครหนามขาวและโรงละครแห่งชาตินอร์แลนด์'

ธอร์นส์เปิดโพสต์นี้ด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อนางเห็นผู้ชายบนโปสเตอร์เรื่อง "เดอะ ไชนิ่ง" นางก็แทบจะมั่นใจได้เลยว่านั่นคือสัตว์ประหลาดที่กำลังถือขวานไล่ล่าพวกนางอยู่ข้างนอกประตู!

บ้าเอ๊ย... แม้ว่าโรงภาพยนตร์จะถูกสร้างขึ้นในเมืองหลวงของอาณาจักรเหมันต์ที่นางกบดานอยู่ แต่ภาพยนตร์เรื่องใหม่ในโรงภาพยนตร์ของอาณาจักรเหมันต์จะเข้าฉายช้ากว่าที่นอร์แลนด์ไปหลายเดือน ตอนนี้โรงภาพยนตร์ของอาณาจักรเหมันต์ยังคงฉายเรื่อง "ฮาชิโกะผู้ซื่อสัตย์" อยู่เลย!

ดังนั้นแม้ว่านางจะเคยไปโรงภาพยนตร์ในดินแดนเหมันต์มาสองสามครั้ง แต่นางก็ไม่มีทางได้ดู "เดอะ ไชนิ่ง" เลยแม้แต่น้อย

ธอร์นส์มีลางสังหรณ์รุนแรงว่านางกับบาทหลวงเชนน่าจะอยู่ในโลกของ เดอะ ไชนิ่ง

ในรูปภาพใต้โพสต์นั้น บังเอิญมีรูปของตัวเอกชายกำลังยืนถือขวานอยู่สุดทางเดินพอดี!

ควรทำยังไงดี?

ระหว่างที่ธอร์นส์กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ประตูห้องน้ำก็มีเสียงกระแทกดังปัง!

...เขากำลังจะใช้ขวานสับประตูให้พัง!

ทำยังไงดี?

ธอร์นส์เริ่มใช้เหตุผลอันน้อยนิดที่เหลืออยู่คิดหาทาง แม้ว่านางจะไม่เคยดู "เดอะ ไชนิ่ง" แต่ก็มีคนในฟอรั่มจอมเวทเคยดูนี่นา!

วินาทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ธอร์นส์ก็รีบตั้งโพสต์ในหมวดสนทนาภาพยนตร์ของฟอรั่มจอมเวททันที

'สรุปแล้ว "เดอะ ไชนิ่ง" มันเป็นยังไง...'

ไม่... คลุมเครือเกินไป!

ธอร์นส์ลบหัวข้อนี้ทิ้ง

"ธอร์นส์! ความเกียจคร้านของเจ้าจะถูกองค์ผู้เป็นเจ้าทอดทิ้งนะ!" บาทหลวงเชนมองดูธอร์นส์ที่กำลังเหม่อลอยอยู่ตรงมุมห้องน้ำ และภายใต้ความหวาดกลัว เขาก็ตะคอกใส่นางเสียงดัง

และประตูไม้ของห้องน้ำก็มีรอยแตกร้าวมากมายจากการโดนขวานจาม!

ธอร์นส์ล้มลงกองกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก นางแทบจะไม่สามารถพิมพ์ข้อความบนเมจิกเน็ตด้วยมือของตัวเองได้ด้วยซ้ำ นางใช้มือขวาจับมือซ้ายไว้ หวังว่าจะระงับอาการมือสั่นด้วยวิธีนี้ จากนั้นก็พิมพ์หัวข้ออย่างยากลำบาก

'วิธีหนีออกจากโลกของ เดอะ ไชนิ่ง!'

ประตูไม้ส่งเสียงปริแตกในวินาทีนี้ ขวานจามจนเกิดรอยแยกขนาดใหญ่ และชายที่อยู่ข้างนอกประตูก็ยื่นหัวเข้ามาในรอยแยกนั้นพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่น่ากลัวจนแทบหยุดหายใจ

"จอห์นนี่อยู่นี่แล้ว!"

นี่คือคำพูดสุดท้ายที่ธอร์นส์ได้ยิน และวินาทีต่อมาคมขวานก็ฟาดฟันลงมา ฉุดกระชากสติของนางให้ดำดิ่งสู่ความมืดมิด

(จบตอน)