บทที่ 7 เมล็ดพันธุ์บุปผากลืนเมฆา

บทที่ 7 เมล็ดพันธุ์บุปผากลืนเมฆา

สวี่จือส่วงส่งข้อความส่วนตัวไปหามังกรผยองเดช

"123321: (รูปภาพ)"

เธอไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง แต่ส่งรูปภาพเค้กไอศกรีม หม้อไฟกึ่งสำเร็จรูป และโคล่าไปให้โดยตรง

ในรูปภาพนั้นยังแอบติดมุมหนึ่งของฟูกนอนโดยไม่ได้ตั้งใจอีกด้วย

"มังกรผยองเดช: เหอะ! ก็แค่กินดีกว่าฉันนิดหน่อยเอง จะมาอวดอะไรนักหนา? บล็อกแม่เลยดีมั้ยเนี่ย"

สาม สอง หนึ่ง—

"มังกรผยองเดช: ล้อเล่นน่า~ ฉันจะบล็อกเธอลงได้ยังไงล่ะ? นี่เธออยากจะแลกฟูกนั่นมั้ย?"

สวี่จือส่วงยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ

"123321: ก็แลกได้นะคะ แต่ฉันมีฟูกอยู่แค่หลังเดียว ถ้าจะให้แลกละก็..."

"มังกรผยองเดช: เข้าใจแล้วๆ ลองดูซิว่าของพวกนี้พอจะแลกได้มั้ย? (รูปภาพ)"

ในรูปภาพแสดงให้เห็นกองอาหารพะเนินเทินทึก

"123321: ฉันไม่ขาดแคลนอาหารหรอกค่ะ ฉันว่าหมวกกันน็อกสีเขียวใบเล็กบนรถของคุณนั่นก็ดูเข้าทีดีนะ"

"มังกรผยองเดช: ไม่ได้หรอก เธอจะเอาฟูกหลังเดียวมาแลกกับอุปกรณ์ป้องกันของฉันเนี่ยนะ ขูดรีดกันชัดๆ"

"123321: ถ้าอย่างนั้นคุณมีอะไรมาแลกอีกล่ะ ลองว่ามาสิคะ"

"มังกรผยองเดช: เลือกเอาเลยในกองนี้ (รูปภาพ)"

รูปภาพนั้นแสดงให้เห็นกองสิ่งของเบ็ดเตล็ดที่วางไว้อย่างระเกะระกะ

แหวนหักของโมโร, เศษหินจันทรา, ชิ้นส่วนมุกกักวารี...

ดวงตาของเธอเป็นประกายทันทีที่ได้เห็นของเหล่านั้น

"123321: ไอ้เศษหินที่เรืองแสงได้นั่นคืออะไรคะ?"

"มังกรผยองเดช: อ๋ออันนั้นเหรอ? ฉันเอาไว้ใช้แทนตะเกียงน่ะ มันก็แค่ให้แสงสว่างได้นิดหน่อยเอง"

"123321: ในรถของฉันมืดตึ๊ดตื๋อเลยค่ะ พอดีอยากได้ตะเกียงอยู่เหมือนกัน งั้นฉันเอาอันนั้นแหละ แล้วไอ้ของที่วางอยู่ข้างๆ กันนั่นคืออะไรคะ?"

"มังกรผยองเดช: มันคือเมล็ดพันธุ์ปนเปื้อนน่ะ ถึงมันจะปลูกไม่ขึ้นแต่มันก็แข็งมากเลยนะ เอาไว้หนุนขาโต๊ะหรืออะไรพวกนั้นก็ดี ฉันแถมให้ฟรีๆ เลยแล้วกัน"

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นที่จะกำจัดมันทิ้ง สวี่จือส่วงก็รู้ทันทีว่าเขาคงกลัวว่าการปนเปื้อนบนเมล็ดพันธุ์นั้นจะเป็นอันตราย

แม้ว่าอันตรายจากไอเทมปนเปื้อนจะยังไม่ปรากฏชัดในตอนนี้ แต่การเก็บไว้ใกล้ตัวย่อมไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอน

แต่เธอไม่กลัว เพราะพรสวรรค์ของเธอคือตัวแก้ทางมลพิษทุกชนิดอยู่แล้ว

"123321: เมล็ดพันธุ์ปนเปื้อนเหรอคะ? นี่คุณกะจะเอาขยะมาโยนให้ฉันหรือไง?"

สวี่จือส่วงทำทีเป็นกังวลและต่อรองกับเขาอยู่อีกพักใหญ่

ในที่สุดเธอก็ประสบความสำเร็จในการแลกเศษหินจันทรา เมล็ดพันธุ์ปนเปื้อน และชิ้นส่วนมุกกักวารีมาได้

เดิมทีเธออยากจะได้แหวนหักของโมโรด้วย แต่ใครๆ ก็ดูออกจากคำอธิบายว่ามันคือสมบัติ

"แหวนหักของโมโร: ชิ้นส่วนส่วนหนึ่งของกำไลโมโร หากรวบรวมชิ้นส่วนได้ครบจะสามารถหลอมรวมเป็นกำไลที่มีพลังป้องกันมหาศาล"

ทันทีที่มังกรผยองเดชเห็นว่าเธอต้องการมัน เขาก็รีบเก็บมันเข้ากระเป๋าเป้ทันที พร้อมอ้างว่าเขาหยิบของผิดมาชงให้ดู

สวี่จือส่วงไม่ได้ดึงดันจะเอาให้ได้ เพราะคนเราต้องรู้จักความพอดี

เธอเก็บเศษหินจันทราและชิ้นส่วนมุกกักวารีลงกระเป๋า ก่อนจะเพ่งความสนใจไปที่การตรวจสอบเมล็ดพันธุ์

"เมล็ดพันธุ์ปนเปื้อน: เมล็ดพันธุ์ไม่ทราบชนิดที่ถูกปนเปื้อน ไม่สามารถเพาะปลูกได้"

หน้าต่างระบบแสดงข้อมูลไม่มากนัก เธอจึงเปิดใช้งาน เนตรสลายมายา เพื่อตรวจสอบโดยตรง

"เมล็ดพันธุ์บุปผากลืนเมฆาปนเปื้อน: เมล็ดพันธุ์บุปผากลืนเมฆาที่ถูกปนเปื้อน ไม่สามารถเพาะปลูกได้ (สามารถปลูกได้หลังจากชำระล้างแล้ว)"

สวี่จือส่วงข่มหัวใจที่เต้นรัวเอาไว้ เธอคิดไม่ผิดจริงๆ เมล็ดพันธุ์นี้คือ เมล็ดพันธุ์บุปผากลืนเมฆา ที่หายากยิ่งนัก

เมื่อเติบโตเต็มที่ บุปผากลืนเมฆาจะสามารถแผ่ขยายเถาวัลย์นับไม่ถ้วนขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่หวาดเกรงต่อทั้งน้ำแข็งและไฟ อีกทั้งยังมีความนึกคิดที่เฉลียวฉลาด

ทว่าสิ่งที่แลกมากับพลังอันมหาศาลก็คือเงื่อนไขการเติบโตที่เข้มงวดอย่างยิ่ง มันเรื่องมากทั้งเรื่องคุณภาพน้ำ ดิน และแม้กระทั่งอากาศ

แต่สำหรับสวี่จือส่วงผู้มี แสงศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

ในความฝันอันเลือนลาง เธอเคยเห็นมันเพียงครั้งเดียว และตอนนั้นมันยังโตไม่เต็มที่เสียด้วยซ้ำ แต่มันก็เพียงพอที่จะสั่นประสาทผู้คนให้หวาดกลัวได้แล้ว

เธอหยิบเมล็ดบุปผากลืนเมฆาขึ้นมาแล้วเริ่มใช้ แสงศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง บางทีอาจเป็นเพราะยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของเกม มลพิษในเมล็ดพันธุ์จึงยังไม่รุนแรงนัก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมล็ดดอกไม้ก็กลับคืนสู่สภาพสีเขียวขจีที่ดูมีชีวิตชีวา

สวี่จือส่วงปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ในที่สุดก็ชำระล้างสำเร็จเสียที เธอจะปลูกมันในวันนี้แหละ

เมื่อขาดแคลนกระถางต้นไม้ เธอจึงเหลือบมองเสี่ยวเยว่ที่กำลังหลับปุ๋ย แล้วแอบหยิบชามลายดอกไม้สีฟ้าใบใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ๆ มาใช้

เพราะกลัวว่าดินข้างนอกจะไม่อุดมสมบูรณ์พอ เธอจึงเข้าไปในช่องแชทและใช้ครัวซองต์แลกกับดินออร์แกนิกที่คนเปิดได้จากหีบสมบัติมาโดยเฉพาะ

เธอก็แค่ไม่ได้กลัวเพราะมันมืดจนไม่กล้าออกไปขุดดินข้างนอกหรอกนะ ไม่ใช่จริงๆ!

เธอจัดการชำระล้างทั้งชาม ดิน และน้ำแร่ขวดใหม่ที่ยังไม่ได้เปิดทีละอย่าง หลังจากทำพิธีชำระล้างตัวเองอย่างเคร่งขรึมแล้ว เธอก็เกลี่ยดินลงในชามอย่างหลวมๆ

จากนั้นจึงค่อยๆ บรรจงวางเมล็ดบุปผากลืนเมฆาลงไป ฝังกลบในดินอย่างระมัดระวังแล้วจึงรดน้ำ

สุดท้ายสวี่จือส่วงก็ชำระล้างรถทั้งคันอีกครั้ง ไม่เว้นแม้แต่เสี่ยวเยว่ เมื่อทำเสร็จเธอก็รู้สึกสบายใจและวางชามใบใหญ่ไว้ข้างๆ เสี่ยวเยว่

หลังจากจัดการ "กระถางดอกไม้" เรียบร้อย เธอก็ผลิตฟูกนอนขึ้นมาอีกหลังบนโต๊ะทำงาน จัดที่นอนใหม่ ตั้งนาฬิกาปลุก แล้วล้มตัวลงนอนหลับฝันดีอย่างมีความสุข

หกโมงเช้าวันต่อมา สวี่จือส่วงตื่นขึ้นก่อนที่นาฬิกาปลุกจะดังเสียอีก

ตั้งแต่เข้าเกมมา จิตวิญญาณของเธอก็อยู่ในสภาวะตื่นตัวตลอดเวลา จนทำให้นิสัยเดิมที่ชอบนอนดึกและตื่นสายหายเป็นปลิดทิ้ง

ข้างนอกเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร ภายในรถยังคงมืดมิด เธอจึงหยิบเศษหินจันทราออกมาจากกระเป๋าแล้วแขวนไว้ที่หน้ารถ

ภายในรถพลันสว่างไสวขึ้นมาทันตาเห็น

"เศษหินจันทรา: ชิ้นส่วนของหินพระจันทร์ สามารถส่องแสงสว่างและมีพลังแห่งแสงจันทร์อย่างอ่อนๆ"

สวี่จือส่วงไม่ได้แลกมันมาเพียงเพื่อใช้ส่องสว่างเท่านั้น แม้พลังแสงจันทร์ในเศษหินจันทราจะน้อยนิด แต่มันคือไอเทมที่ขาดไม่ได้ในการสร้าง กุญแจจันทราเงิน

การเคลียร์ดันเจี้ยนบางแห่งจะได้รับ หีบจันทราเงิน ซึ่งจะเปิดได้ด้วยกุญแจจันทราเงินเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม การสร้างกุญแจจันทราเงินก็ต้องมีพิมพ์เขียวด้วย ในเมื่อยังไม่มี สวี่จือส่วงจึงทำได้เพียงใช้มันแทนตะเกียงไปก่อนในตอนนี้

เธอเหลือบมองเสี่ยวเยว่ที่ยังไม่ตื่น รดน้ำให้เมล็ดบุปผากลืนเมฆา แล้วค่อยๆ เปิดประตูรถออกไปล้างหน้าล้างตาและออกกำลังกายยามเช้า

ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ พื้นที่ภายในรัศมีสามเมตรรอบยานพาหนะถือเป็นเขตปลอดภัยสัมบูรณ์

เมื่อเธอออกกำลังกายจนร่างกายเริ่มอุ่น เสี่ยวเยว่ก็ตื่นพอดีและต้วมเตี้ยมขึ้นมาบนขอบหน้าต่างรถเพื่อมองดูเธอ

เต่าน้อยสีเขียวมะนาวผู้น่ารักทำให้หัวใจของสวี่จือส่วงแทบละลาย

หลังจากวิ่งรอบรถอีกสองสามรอบเธอก็กลับเข้ามา แล้วอุ้มเสี่ยวเยว่ลงมาจากหน้าต่าง

"พี่จือส่วง ชามใบเล็กพวกนี้เตรียมไว้ให้ข้าทั้งหมดเลยเหรอ?"

เสี่ยวเยว่กลิ้งไปมาบนมือของสวี่จือส่วง ดูมีความสุขมาก

"แน่นอนสิ ต่อไปเจ้าชอบใบไหนก็นอนใบนั้นนะ เดี๋ยวถ้าพี่เปิดหีบสมบัติได้ใบที่สวยกว่านี้ พี่จะยกให้เจ้าหมดเลย"

สวี่จือส่วงลูบหัวเสี่ยวเยว่แล้วตอบอย่างอ่อนโยน โดยไม่ทันสังเกตว่าดินในชามสีฟ้าใบใหญ่ข้างๆ มีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย

เสี่ยวเยว่ดีใจมาก หลังจากเลือกอยู่นาน ในที่สุดเธอก็เลือกชามแก้วใสสีชมพูใบเล็ก

เธอคลานเข้าไปในชามใบเล็กอย่างสบายอารมณ์ แต่ดวงตาเล็กๆ ยังคงลอบมองชามสีฟ้าใบใหญ่ที่อยู่ข้างๆ

"พี่จือส่วง ทำไมในชามใบนั้นถึงมีดินเยอะแยะเลยล่ะ?"

สวี่จือส่วงจึงเล่าเรื่องการปลูกเมล็ดบุปผากลืนเมฆาเมื่อคืนนี้ให้ฟังอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

เสี่ยวเยว่เป็นคนรักต้นไม้ เธอตบกระดองตัวเองแล้วประกาศว่าจะช่วยดูแลบุปผากลืนเมฆาให้เป็นอย่างดี แถมยังยืนยันว่าจะเอาแตงโมมาแบ่งให้มันกินด้วย

สวี่จือส่วงอดหัวเราะไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธคำขอของเสี่ยวเยว่อย่างจริงจัง

"ต้นไม้ปกติเขาต้องกินน้ำยาโภชนาการนะ ตอนนี้มันยังกินแตงโมไม่ได้หรอก เอาไว้พอบุปผากลืนเมฆาแตกหน่อออกมาแล้ว เจ้าค่อยลองถามมันเองดูดีไหมว่าอยากกินแตงโมหรือเปล่า?"

ดวงตาของเสี่ยวเยว่เป็นประกายแล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

"ตกลงเจ้าค่ะ~"

หลังจากคุยกับเสี่ยวเยว่เสร็จ สวี่จือส่วงก็ตรวจสอบเวลา พบว่าใกล้จะได้เวลาออกเดินทางแล้ว

เธอหั่นแตงโมสดๆ ให้เสี่ยวเยว่ และรดน้ำเมล็ดบุปผากลืนเมฆาอีกรอบ จากนั้นเธอก็หยิบครัวซองต์และนมจากกระเป๋าเป้ออกมากินเป็นมื้อเช้า

หลังอาหารเช้า เธอตรวจสอบหน้าจอแสดงผล

"เป้าหมายระยะทางวันนี้: 50 กิโลเมตร"

"เป้าหมายระยะทางรวม: 100 กิโลเมตร"

"ระยะทางที่ขับไปแล้ว: 1802 กิโลเมตร"

"ระยะทางที่เกินมา: 1702 กิโลเมตร"

"เชื้อเพลิง: น้ำมันซงชิ่ง 17.99 ลิตร"

"ระยะทางที่วิ่งได้โดยประมาณ: 3598 กิโลเมตร"

ถังน้ำมันในตอนนี้สามารถเก็บได้สูงสุด 50 ลิตร น้ำมันซงชิ่งจะถูกเติมลงถังโดยอัตโนมัติเมื่อใส่ไว้ในกระเป๋าเป้จนกว่าจะเต็ม หลังจากตรวจสอบเชื้อเพลิงที่เหลืออยู่ เธอก็ออกเดินทางด้วยความเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

หลังจากขับไปได้เพียง 50 กิโลเมตร โดยที่ยังไม่ทันเจอหีบสมบัติเลยสักใบ สวี่จือส่วงก็ได้พบกับสถานีพักรถแห่งแรกของเธอ

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะเจอสถานีพักรถตั้งแต่วันที่สองของช่วงมือใหม่ เธอหยุดรถแล้วจ้องมองป้ายสถานีพักรถอย่างตั้งใจ