บทที่ 6 โต๊ะทำงาน

บทที่ 6 โต๊ะทำงาน

สวี่จือส่วงเปิดแผงควบคุมของเธอขึ้นมา ขณะนี้เป็นเวลา 17.20 น. แล้ว เธอวางแผนที่จะสร้างโต๊ะทำงานในวันนี้

เธอเปิดส่วนการผลิตบนแผงควบคุม พบว่ามีเพียงโต๊ะทำงาน สถานีปรุงยา และเตาหลอมเท่านั้นที่มีแสงสว่างปรากฏขึ้น ส่วนรายการอื่นๆ ยังคงเป็นสีเทา

เธอกดเลือกไปที่โต๊ะทำงาน

"โต๊ะทำงาน: สามารถสร้างไอเทมต่างๆ ได้ตามพิมพ์เขียวที่มี"

"วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต: แผ่นไม้ 30 แผ่น, แผ่นเหล็ก 10 แผ่น, แก้ว 10 ชิ้น"

หลังจากกดปุ่ม "ผลิต" โต๊ะทำงานเสมือนจริงที่มีความยาวหนึ่งเมตรและกว้างครึ่งเมตรก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

"กรุณาเลือกตำแหน่งที่ต้องการวาง!"

เธอรีบพับเบาะหลังลงเพื่อให้พื้นที่ราบเรียบ เชื่อมต่อส่วนพื้นที่เก็บสัมภาระท้ายรถเข้ากับบริเวณเบาะหลัง

เธอวางโต๊ะทำงานไว้ทางด้านซ้ายติดกับหน้าต่าง และย้ายตู้เย็นติดตั้งในรถไปไว้ทางฝั่งซ้ายด้วยเช่นกัน

เมื่อติดตั้งโต๊ะทำงานเสร็จเรียบร้อย สวี่จือส่วงก็ตั้งใจจะสร้างสถานีปรุงยาต่อทันที

"สถานีปรุงยา: สามารถผลิตยาต่างๆ ได้ตามสูตรยาที่มี"

"วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต: แผ่นไม้ 30 แผ่น, แก้ว 10 ชิ้น, ไม้ไผ่ 10 ชิ้น, ดินเหนียว 10 ชิ้น"

ทว่าเธอไม่มีทั้งไม้ไผ่และดินเหนียว อีกทั้งแผ่นไม้และแก้วของเธอก็เริ่มจะร่อยหรอลงแล้ว

เธอจึงเปิดช่องแชทประจำเขตพื้นที่ขึ้นมา

"เขตพื้นที่ 36 — ช่องแชทประจำเขตพื้นที่ (10000/10000)"

"เธอไม่เข้าใจความเศร้าของฉัน: วันนี้ไอ้กล่องงี่เง่าพวกนั้นให้มาแต่แผ่นไม้ ไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของหมั่นโถวเลยสักคำ"

"ลูกแกะขี้โมโห: ฉันได้หมั่นโถวมาแค่สองลูกกับน้ำสองขวดเอง ไม่มีอาหารเหลือเฟือขนาดนั้นหรอก"

"มือซ้ายสโลว์โมชัน: รับแลกหมั่นโถวหนึ่งส่วนสี่ซีก กับแผ่นไม้ 25 แผ่น หรือแก้ว 10 ชิ้นครับ"

"พ่อค้าหน้าเลือดไสหัวไป: นี่นายขึ้นราคาอีกแล้วเหรอ!? จะมีคนบ้าที่ไหนยอมแลกกับนายจริงๆ บ้างเนี่ย!?"

"จันทร์เสี้ยว: มีดินเหนียว รับแลกอาหารค่ะ"

เมื่อเห็นข้อความนี้ สวี่จือส่วงก็ส่งข้อความส่วนตัวไปหาเธอทันที

"123321: คุณมีดินเหนียวเท่าไรคะ แล้วต้องการแลกกับอะไร?"

"จันทร์เสี้ยว: มี 15 หน่วยค่ะ ขอแลกหมั่นโถว 5 ลูก หรือหมั่นโถว 1 ลูกกับน้ำ 1 ขวดก็ได้ค่ะ"

"123321: หมั่นโถว 1 ลูกกับน้ำ 1 ขวด ตกลงค่ะ"

"จันทร์เสี้ยว" เริ่มการแลกเปลี่ยน—

"ดินเหนียว 15 หน่วย" แลกกับ "หมั่นโถว 1 ลูก, น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร 1 ขวด"

สวี่จือส่วงกดตกลงแลกเปลี่ยน และดินเหนียวก็ถูกส่งมาถึงเธอ

การแลกเปลี่ยนทีละคนแบบนี้ช้าเกินไป เธอจึงหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วโพสต์ข้อความลงในช่องแชทประจำเขตพื้นที่

"123321: มีอาหาร รับแลกไม้ไผ่และวัตถุดิบอื่นๆ อีกหลายรายการค่ะ"

เพียงไม่นาน ก็มีผู้คนจำนวนมากส่งข้อความส่วนตัวมาหาเธอ

เธอเลือกตอบกลับเฉพาะบางคนที่ดูจะจริงจังกับการแลกเปลี่ยนเท่านั้น

"ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต: มีไม้ไผ่ 10 ชิ้น ขอแลกหมั่นโถว 2 ลูกครับ"

"123321: ให้ครัวซองต์กรอบ 1 ชิ้นค่ะ (รูปภาพ)"

หมั่นโถวของเธอหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงซาลาเปาเนื้อ เค้กชิ้นเล็ก และครัวซองต์เท่านั้น มันค่อนข้างจะวุ่นวายทีเดียว

ครัวซองต์ในรูปภาพดูเหมือนจะส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมา จนหลี่หยางอดไม่ได้ที่จะให้น้ำลายไหลออกมาจากมุมปาก

"ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต: ตกลงครับ ตกลงเลย!"

"ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต" ส่งคำขอแลกเปลี่ยน—

"ไม้ไผ่ 10 ชิ้น" แลกกับ "ครัวซองต์กรอบ 1 ชิ้น"

สวี่จือส่วงกดตกลงแลกเปลี่ยน

"ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต: ผมยังมีแผ่นไม้ แผ่นเหล็ก แล้วก็แก้วอีก คุณต้องการไหมครับ?"

หลี่หยางที่กำลังเคี้ยวครัวซองต์อยู่ในปาก กระตือรือร้นที่จะขนเอาทรัพย์สินทั้งหมดออกมาแลก

"123321: ต้องการค่ะ"

เธอใช้ครัวซองต์อีก 3 ชิ้น แลกกับแผ่นไม้ 20 แผ่น แผ่นเหล็ก 10 แผ่น และแก้ว 10 ชิ้น

เธอไม่ใช่แม่ค้าหน้าเลือดแต่อย่างใด ในเวลานี้อาหารเป็นสิ่งล้ำค่า และในช่วงคุ้มครองมือใหม่แบบนี้ วัตถุดิบต่างๆ ก็หาได้ง่ายเป็นสองเท่าอยู่แล้ว

ถือว่าเป็นการสมประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย

"ผู้รอดชีวิต: ฉันคือห่านนำโชค: เอิ่ม... คือว่า คุณยังรับกล่องอยู่ไหมครับ?"

ห่านนำโชคส่งข้อความมาอย่างเกรงใจ

"123321: รับค่ะ คุณมีกี่ใบเหรอ?"

"ผู้รอดชีวิต: ฉันคือห่านนำโชค: เยอะพอสมควรครับ ผมแลกได้ 20 ใบ"

สวี่จือส่วงถึงกับอึ้ง

"123321: วันทั้งวันคุณไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเปิดได้แต่กล่องเก็บของใช่ไหมเนี่ย?"

"ผู้รอดชีวิต: ฉันคือห่านนำโชค: เปล่านะครับ ผมยังเจอูอีกสองตัวด้วย"

เธอเกือบจะหลุดขำออกมา ไม่ได้นะ เธอต้องมีจรรยาบรรณ

"123321: ครัวซองต์กรอบ 2 ชิ้นกับน้ำ 2 ขวด แลกกับกล่องเก็บของ 20 ใบ ตกลงไหมคะ?"

"ผู้รอดชีวิต: ฉันคือห่านนำโชค: ตกลงครับ ตกลงๆๆ!"

"ผู้รอดชีวิต: ฉันคือห่านนำโชค" เริ่มการแลกเปลี่ยน—

"กล่องเก็บของ (70x50x40) 20 ใบ" แลกกับ "ครัวซองต์กรอบ 2 ชิ้น, น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร 2 ขวด"

หลังจากแลกเปลี่ยนสำเร็จ สวี่จือส่วงก็ได้แลกครัวซองต์ 5 ชิ้น เค้กบลูเบอร์รี่ 2 ชิ้น และน้ำ 3 ขวด กับผู้เล่นคนอื่นๆ จนได้แผ่นไม้ 30 แผ่น แผ่นเหล็ก 30 แผ่น แก้ว 10 ชิ้น หินควอตซ์ 10 ชิ้น ดินเหนียว 10 ชิ้น และนุ่น 10 หน่วย

เมื่อปิดหน้าต่างแชท วัตถุดิบที่เธอแลกมาได้นั้นไม่เพียงแต่จะพอสร้างสถานีปรุงยาเท่านั้น แต่ยังเพียงพอที่จะสร้างเตาหลอมได้อีกด้วย

"เตาหลอม: สามารถใช้ในการถลุงแร่ เผาอิฐ และสร้างวัสดุก่อสร้างอื่นๆ"

"วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต: เหล็กทมิฬ 2 ชิ้น, แผ่นเหล็ก 10 แผ่น, หินควอตซ์ 10 ชิ้น, ดินเหนียว 10 ชิ้น"

หลังจากกดปุ่ม "ผลิต" สวี่จือส่วงก็วางเตาหลอมไว้ทางด้านหลังฝั่งซ้าย

เธอวางสถานีปรุงยาไว้ถัดจากโต๊ะทำงาน

เมื่อโต๊ะทำงาน สถานีปรุงยา และเตาหลอมถูกสร้างเสร็จ หน้าจอแสดงผลการทำงานสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์เหล่านั้น

ข้อมูลเหล่านี้ยังแสดงผลบนแผงควบคุมของสวี่จือส่วงด้วยเช่นกัน

เธอบังคับผ่านแผงควบคุมโดยตรงเพื่อเปิดใช้งานโต๊ะทำงาน

เธอใช้พิมพ์เขียวเพื่อปลดล็อกการผลิตเสื้อกันฝน หลังคากันฝน ร่มกันแดดกันฝนขนาดใหญ่ และฟูกนอนเดี่ยว

"วัสดุสำหรับเสื้อกันฝน: ยาง 1 ชิ้น, ผ้า 1 ผืน"

"วัสดุสำหรับหลังคากันฝน: แผ่นไม้ 2 แผ่น, พลาสติก 2 ชิ้น, ยาง 1 ชิ้น, แผ่นเหล็ก 1 ชิ้น"

"วัสดุสำหรับร่มกันแดดกันฝนขนาดใหญ่: แผ่นไม้ 1 แผ่น, ผ้า 1 ผืน, ยาง 2 ชิ้น"

"วัสดุสำหรับฟูกนอนเดี่ยว: นุ่น 5 หน่วย, ผ้า 2 ผืน"

เธอสั่งผลิตฟูกนอนเดี่ยว โต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นทันที แสดงสถานะการทำงานพร้อมตัวเลขเวลานับถอยหลังสองนาที

เมื่อเสร็จสิ้น เธอนำฟูกไปวางไว้ที่พื้นที่ฝั่งขวาภายในตัวรถ

จากนั้นเธอก็หยิบผ้านวมออกมาจากถังขยะมิติแล้วปูมันลงไป

เธอลืมหยิบหมอนติดมาด้วย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เธอสามารถนอนหนุนแขนตัวเองแทนได้

หลังจากยุ่งวุ่นวายอยู่ค่อนวัน ท่านจือส่วงก็นึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้กินมื้อค่ำ

วันนี้เธอไม่ค่อยหิวเท่าไรนัก จึงรีบกินหม้อไฟกึ่งสำเร็จรูป ซาลาเปาเนื้อหนึ่งลูก และแตงโมอีกหนึ่งซีกก็รู้สึกอิ่มแล้ว

หลังจากหั่นแตงโมแบ่งให้เสี่ยวเยว่ เธอก็จัดการทำความสะอาดร่างกายอย่างง่ายๆ แล้วเอนตัวพิงเบาะผู้โดยสารเพื่อเปิดดูช่องแชทประจำเขตพื้นที่

"เขตพื้นที่ 36 — ช่องแชทประจำเขตพื้นที่ (10000/10000)"

"มังกรผยองเดช: เฮ้อ ชีวิตของราชาแห่งโชคลาภมันก็เรียบง่ายและธรรมดาแบบนี้แหละ (รูปภาพ)"

เมื่อกดดูรูปภาพก็พบเค้กสตรอว์เบอร์รี่ชิ้นเล็กและกล่องข้าวสวยกึ่งสำเร็จรูปที่กำลังมีควันฉุยดูน่าอร่อยจนเหมือนจะได้กลิ่นลอยออกมา

อย่างไรก็ตาม สวี่จือส่วงสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมหนึ่งของรูปภาพซึ่งไม่สะดุดตานัก

"หัวโตหัวโต: คนข้างบนนี่เทพขิงๆ ทิ้งไว้ได้เพียงน้ำตาแห่งความอิจฉาริษยา"

"เสี่ยวเหยา 520: ท่านเทพคะ ท่านเทพขา หนูยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย ขอยืมอาหารจากท่านหน่อยได้ไหมคะ?"

"ลูกแกะขี้โมโห: ไม่ตามหาแม่เสี่ยวเหยาของเธอแล้วเหรอ? เปลี่ยนมาขอทานแทนแล้วหรือไง?"

"เสี่ยวเหยา 520: เหยาเหยาไม่ได้อยู่ในเขตนี้ เดี๋ยวค่อยๆ ตามหาไปก็ได้ นายจะมาปากเสียทำไม? ฉันไปขอทานตอนไหนไม่ทราบ?"

...

สวี่จือส่วงไม่ได้อ่านข้อความโต้เถียงด้านล่างต่อ

ทว่า สิ่งที่อยู่ตรงมุมรูปภาพที่มังกรผยองเดชเพิ่งส่งมานั้น คือสมบัติล้ำค่าของจริง

เธอรีบส่งข้อความส่วนตัวไปหามังกรผยองเดชทันที