บทที่ 16 ระบบอุปกรณ์เริ่มใช้งาน

บทที่ 16 ระบบอุปกรณ์เริ่มใช้งาน

จนถึงบัดนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังคงมือเปล่า สิ่งเดียวที่พวกเขามีและพอจะเรียกได้ว่าเป็นอาวุธ คือขวานสำหรับตัดไม้ที่ได้รับมอบจากขุนพลหมาป่าขาวกับเครื่องมือทำไร่ไถนาบางอย่างเท่านั้น

ของพวกนี้ย่อมไม่สามารถนำไปใช้ในการสู้รบได้อย่างแน่นอน

เหล่าผู้เล่นที่ไร้อาวุธเริ่มเกิดความกังวลใจขึ้นมาทันที

"ทำไมเกมนี้ถึงไม่มีแม้แต่ร้านค้าให้พวกเราซื้ออุปกรณ์เลยล่ะ"

"พอคุณพูดขึ้นมา ฉันก็เพิ่งนึกได้ว่าเกมนี้ไม่มีแม้กระทั่งมอลล์พื้นฐานที่สุดด้วยซ้ำ แบบนี้ก็หมายความว่าต่อให้เราอยากจะเติมเงินเพื่อเอาชนะแค่ไหนก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ"

"ช่างเป็นเกมที่มีคุณธรรมเสียจริง!"

"อย่าบอกนะว่าพวกเราต้องไปหาอุปกรณ์มาด้วยการต่อสู้แย่งชิงเอาเอง"

"พวกเราลองไปถามพวกตัวละครในเกมดูดีไหม"

"ไปกันเถอะ!"

เมื่อกล่าวจบ ผู้เล่นกลุ่มที่ไร้อาวุธก็มุ่งหน้าตรงไปยังวัวเถื่อนกองหน้าซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเช็ดถูอาวุธของตน

หลังจากพบวัวเถื่อนกองหน้าแล้ว พวกเขาก็แจ้งความประสงค์ออกไป

"หัวหน้าวัวเถื่อน กองกำลังจากสันเขาดงสุนัขป่ากำลังจะบุกมาแล้ว แต่พวกเรายังไม่มีดาบอยู่ในมือเลย ท่านพอจะแจกจ่ายอาวุธให้พวกเราบ้างได้หรือไม่"

"จริงด้วยครับหัวหน้า พวกเรามือเปล่าเล่าเปลือย ไม่ได้มีวรยุทธล้ำเลิศและพละกำลังที่ไม่มีใครเทียบเคียงได้เหมือนอย่างท่าน"

"หัวหน้าวัวเถื่อน เขาทั้งคู่บนหัวของท่านช่างดูสง่างามยิ่งนัก แม้แต่เกราะบนร่างของท่านก็ยังเข้ากับรูปร่างอันกำยำได้อย่างไร้ที่ติ..."

เมื่อถูกผู้เล่นเยินยอด้วยคำหวาน วัวเถื่อนกองหน้าก็รู้สึกพองโตขึ้นมาทันที หลังจากหัวเราะร่าเขาก็กล่าวว่า

"รอข้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะไปเลือกหาอาวุธมาให้พวกเจ้าเอง"

กล่าวจบเขาก็หันหลังเดินไปด้านข้าง

คล้อยหลังเขาไป เหล่าผู้เล่นต่างพากันอุทานออกมา

"ตัวละครในเกมนี้เหมือนคนจริงๆ เลยนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่าจะบ้าจี้ตามคำยอด้วย"

"ฉันสังเกตเห็นเรื่องนี้มานานแล้ว อย่าว่าแต่ตัวละครที่มีชื่อพวกนี้เลย แม้แต่พวกทหารปีศาจที่เป็นแค่เบี้ยใช้แล้วทิ้งก็ยังมีสติปัญญา"

"พวกคุณคิดว่าเขาจะเอาอาวุธแบบไหนมาให้เรา"

"มันต้องเป็นอุปกรณ์ระดับสีขาวแน่นอน จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร"

เป็นไปตามที่ผู้เล่นคาดเดา อาวุธที่วัวเถื่อนกองหน้านำกลับมาล้วนเป็นอาวุธธรรมดาสามัญที่สุด ซึ่งหากอ้างอิงตามระบบแล้ว อาวุธเหล่านี้ถูกจัดอยู่ในระดับอาวุธปุถุชนขั้นต่ำเท่านั้น

ประเด็นสำคัญคือคุณภาพของอาวุธเหล่านี้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก บางชิ้นหักครึ่ง บางชิ้นเต็มไปด้วยสนิมเขรอะ และบางชิ้นก็มีรอยบิ่นไปทั่ว

เมื่อเห็นอาวุธเหล่านี้ บรรดาผู้เล่นต่างพากันขมวดคิ้ว

"ให้ตายเถอะ อาวุธพวกนี้ถึงกับมีคุณสมบัติพิเศษติดมาด้วยเลยนะเนี่ย แค่โดนบาดทีเดียวรับรองว่าเป็นบาดทะยักแน่นอน"

ผู้เล่นที่ถือดาบยาวสนิมเขรอะคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

"อย่างน้อยของนายก็ยังสมบูรณ์นะ ของฉันนี่มันเหลือแค่ครึ่งเล่มชัดๆ" ผู้เล่นอีกคนที่ถือดาบหักกล่าวอย่างจนใจ

"แล้วของฉันล่ะ นี่มันหอกหรือพลองกันแน่? มันไม่มีแม้แต่หัวหอกด้วยซ้ำ แบบนี้จะไปฆ่าใครได้"

"เลิกพูดเถอะ สถานการณ์ของใครก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก"

เมื่อได้ยินบทสนทนาของเหล่าผู้เล่น วัวเถื่อนกองหน้าก็มีท่าทีที่กระอักกระอ่วนใจอย่างมาก

"มันช่วยไม่ได้จริงๆ ค่ายปีศาจมีทรัพยากรจำกัด พวกเจ้าก็ทนใช้สิ่งเหล่านี้ไปก่อนเถอะ"

"หรือไม่ ข้าจะไปทูลถามท่านราชาดู เผื่อว่าท่านจะมีหนทางใดบ้าง"

ไม่นานนัก วัวเถื่อนกองหน้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่ถ้ำเซียนของฉินเทียน

"เรียนท่านราชา กลุ่มปีศาจน้อยที่ท่านเพิ่งรับเข้ามาใหม่พากันมาถามหาอาวุธกับข้า แต่น่าเสียดายที่อาวุธในค่ายปีศาจเวลานี้ช่างย่ำแย่เหลือกิน หากพวกเขากรีธาทัพออกไปด้วยสิ่งเหล่านี้ ข้าเกรงว่าจะไม่อาจต่อกรกับทหารปีศาจจากสันเขาดงสุนัขป่าได้"

"ไม่ทราบว่าท่านราชาพอจะมีดาบดีๆ อยู่ที่นี่บ้างหรือไม่"

เมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากวัวเถื่อนกองหน้า ฉินเทียนก็ถึงกับอึ้งไป

"อาวุธย่ำแย่รึ? ย่ำแย่แค่ไหนกัน"

"ย่ำแย่มากขอรับ" กล่าวจบ วัวเถื่อนกองหน้าก็นำดาบยาวสนิมเขรอะเล่มหนึ่งออกมาแล้วส่งให้ฉินเทียน

ฉินเทียนรับดาบยาวเล่มนั้นมาแล้วลองสะบัดเบาๆ เพียงครั้งเดียว มันก็แตกออกเป็นหลายเสี่ยง

เมื่อเห็นภาพนี้ เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

อย่างไรก็ตาม เขาหาเหตุผลพบในเวลาอันรวดเร็ว

เขาหลังเขามีอาณาเขตตั้งอยู่ภายนอกชายแดนของราชวงศ์ถัง แม้ว่าจะมีเหมืองเหล็กอยู่ใกล้ๆ แต่เผ่าปีศาจในค่ายปีศาจกลับไม่มีใครรู้วิธีการตีเหล็กเลย

คนเดียวที่พอจะรู้เรื่องอยู่บ้างคือวัวเถื่อนกองหน้า ทว่าเขาก็รู้เพียงแค่พื้นฐานเท่านั้น ดังนั้นอาวุธที่ผลิตขึ้นเองในค่ายปีศาจแห่งเขาหลังเขาจึงมีคุณภาพที่ย่ำแย่ถึงที่สุด

ดาบที่พวกเขาใช้อยู่ในปัจจุบัน ส่วนใหญ่มาจากการแย่งชิงมาจากผู้คนที่สัญจรไปมาที่เชิงเขา แม้แต่ดาบใหญ่ในมือของฉินเทียนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

"นี่เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ ข้าจะปล่อยให้พวกผู้เล่นออกไปสู้ด้วยมือเปล่าไม่ได้"

"เจ้าออกไปก่อนเถอะ ให้ราชาผู้นี้ได้ขบคิดหาวิธีจัดการดู"

"ขอรับ ท่านราชา!"

หลังจากวัวเถื่อนกองหน้าเดินออกจากถ้ำเซียนไป ฉินเทียนก็เริ่มพิจารณาว่าจะหาอาวุธมาให้ผู้เล่นได้อย่างไร

ในเกมอื่นๆ อาวุธและอุปกรณ์มักจะดรอปจากสัตว์ประหลาดหรือไม่ก็ซื้อได้จากร้านค้า

แต่ตอนนี้เขาอยู่ในโลกไซอิ๋ว และไม่มีทางที่จะได้รับอุปกรณ์จากการดรอปของสัตว์ประหลาด ยกเว้นแต่ปีศาจที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์บางตัวที่พกพาอาวุธและอุปกรณ์ติดตัวมาด้วย

ส่วนเรื่องร้านค้านั้น เขาสามารถจัดตั้งขึ้นมาได้

แต่ก็มีปัญหาตามมาอีกว่า ตอนนี้ที่จำนวนผู้เล่นยังมีน้อยอยู่ก็คงไม่เป็นไร แต่หากจำนวนผู้เล่นเพิ่มมากขึ้น เขาคงไม่สามารถมานั่งผลิตอุปกรณ์และเติมของในร้านค้าตลอด 24 ชั่วโมงได้ใช่ไหม

"ดูเหมือนว่าข้าจะต้องให้พวกผู้เล่นหันมาผลิตอุปกรณ์ใช้กันเองเสียแล้ว"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงเปิดหน้าต่างระบบอุปกรณ์ขึ้นมาทันที หลังจากปรับแต่งแก้ไขแล้ว เขาก็สร้างส่วนเสริมสำหรับการผลิตอุปกรณ์ขึ้นมาเพื่อผู้เล่นโดยเฉพาะ

ในส่วนเสริมการผลิตอุปกรณ์นี้ ผู้เล่นสามารถสร้างอาวุธและอุปกรณ์ต่างๆ ได้ด้วยตนเอง

พวกเขาสเพียงแค่ต้องใช้แต้มชื่อเสียงจำนวนหนึ่งเพื่อปลดล็อกแบบร่างอุปกรณ์ จากนั้นก็รวบรวมวัตถุดิบและปราณอาคมบางอย่างเพื่อหลอมสร้างอาวุธและอุปกรณ์นานาชนิด โดยที่ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องฝึกฝนทักษะการหลอมสร้างจนเชี่ยวชาญแต่อย่างใด

แน่นอนว่าผู้เล่นยังสามารถเลือกที่จะเรียนรู้ทักษะการหลอมสร้างด้วยตนเองเพื่อสร้างอาวุธและอุปกรณ์ที่มีระดับสูงขึ้นไป ซึ่งนั่นถือเป็นวิธีการเล่นขั้นสูง

หลังจากปรับแต่งส่วนเสริมการผลิตอุปกรณ์เสร็จสิ้น ฉินเทียนก็ทำการประกาศอัปเดตระบบโดยตรงทันที

ไม่นานนัก ผู้เล่นทุกคนที่กำลังออนไลน์อยู่ต่างก็ได้รับประกาศนี้

"ติ๊ง! ส่วนเสริมการผลิตอุปกรณ์เปิดใช้งานแล้ว ผู้เล่นสามารถสร้างอาวุธและอุปกรณ์ของตนเองได้ผ่านส่วนเสริมการผลิตอุปกรณ์ จงไปหลอมสร้างอุปกรณ์เฉพาะตัวของพวกท่านเสียตอนนี้ อาวุธเทพและศัสตราวุธเลิศล้ำอยู่แค่เอื้อมแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน เหล่าผู้เล่นที่กำลังกังวลเรื่องอาวุธต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้น

"นี่มันเหมือนมีคนส่งหมอนมาให้ตอนที่กำลังง่วงนอนพอดีเลย"

"ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมตอนเริ่มเกมเขาถึงไม่แจกอุปกรณ์เริ่มต้นเหมือนเกมอื่น ที่แท้อุปกรณ์ในเกมนี้ต้องสร้างขึ้นมาเองสินะ"

"รูปแบบการเล่นของเกมนี้อัปเดตไปทีละนิดจริงๆ พอเราเจอเหตุการณ์บางอย่างเข้า ระบบการเล่นใหม่ๆ ก็จะถูกปลดล็อกออกมา น่าสนใจชะมัด"

"เร็วเข้า มาดูกันว่ามีอุปกรณ์อะไรให้ทำบ้าง"

ในระหว่างที่พูดคุยกัน ผู้เล่นต่างอดใจไม่ไหวที่จะเปิดส่วนเสริมการผลิตอุปกรณ์ขึ้นมาดู

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขาก็คืออุปกรณ์มากกว่าสิบชิ้น

อุปกรณ์แต่ละชิ้นจะมีสัญลักษณ์รูปกุญแจล็อกเอาไว้

หอกมาตรฐานเขาหลังเขา ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 100 แต้มในการปลดล็อก

ดาบยาวมาตรฐานเขาหลังเขา ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 100 แต้มในการปลดล็อก

โล่มาตรฐานเขาหลังเขา ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 100 แต้มในการปลดล็อก

ชุดเกราะมาตรฐานเขาหลังเขา ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 500 แต้มในการปลดล็อก

...

อุปกรณ์พิเศษเฉพาะภูมิภาค —

ชุดเกราะมหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 50,000 แต้มในการปลดล็อก

หมวกเกราะมหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 50,000 แต้มในการปลดล็อก

ปลอกแขนมหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 50,000 แต้มในการปลดล็อก

รองเท้าบูทมหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 50,000 แต้มในการปลดล็อก

ดาบใหญ่พยัคฆ์เดชมหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ ต้องใช้แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา 100,000 แต้มในการปลดล็อก

เมื่อได้เห็นอาวุธและอุปกรณ์เหล่านี้ ดวงตาของผู้เล่นต่างก็เป็นประกาย

"อุปกรณ์พวกนี้ดูแข็งแกร่งกว่าของเก่าตั้งเยอะ"

"โชคดีนะที่ฉันเก็บสะสมแต้มชื่อเสียงไว้เยอะพอสมควร ไม่อย่างนั้นคงปลดล็อกอุปกรณ์อะไรไม่ได้เลย"

"ว้าว ดูพวกที่อยู่ด้านหลังสิ มันเป็นสีทองด้วยนะ!"

"นี่มันชุดอุปกรณ์ที่มหาปราชญ์ผู้ค้ำจุนสวรรค์ใส่อยู่ไม่ใช่เหรอ ฉันเคยคิดมาตั้งนานแล้วว่าชุดที่ท่านใส่น่ะมันเท่สุดๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีให้สร้างเองด้วย"

"ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าฉันได้ใส่ชุดแบบนั้นจะดูเท่ขนาดไหน"

"ตื่นเถอะเพื่อน ชิ้นหนึ่งราคาตั้ง 50,000 แต้มชื่อเสียงเขาหลังเขา กว่าจะปลดล็อกได้ครบชุดคงรอไปถึงปีมะเมียโน่นแหละ ฉันว่าเราคงได้แค่มองนั่นแหละ"

"ไม่มีทาง! ฉันจะต้องสร้างชุดอุปกรณ์นี้ให้ได้!"

...

หลังจากผ่านพ้นความตื่นเต้นไปแล้ว ผู้เล่นก็เริ่มปลดล็อกอาวุธที่ตนเองต้องการทันที

บางคนเลือกหอก บางคนเลือกดาบยาว บางคนเลือกธนู และบางคนก็เลือกโล่

หลังจากใช้แต้มชื่อเสียงปลดล็อกเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็รีบออกหาวัตถุดิบที่จำเป็นในการหลอมสร้างอาวุธทันที โชคดีที่วัตถุดิบเหล่านี้หาได้ไม่ยากนัก และในเวลาไม่นาน พวกเขาก็รวบรวมได้จนครบถ้วน

เพียงชั่วพริบตา ผู้เล่นต่างก็ได้อัปเกรดเครื่องทรงของตนเอง และทุกคนต่างก็มีอาวุธที่ตนหลอมสร้างขึ้นมาเองไว้ในครอบครองอย่างภาคภูมิใจ