บทที่ 236 เอสโซริล: ไม่ๆๆๆ! เจ้าต่างหากที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่!
บทที่ 236 เอสโซริล: ไม่ๆๆๆ! เจ้าต่างหากที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่!
[\แปลโดยแฟนเพจ ยักษาแปร\มาติดตามในแฟนเพจ\เพื่อติดตามข่าวสารได้นะ\]
[\Thai-novel \ลงไวกว่าที่อื่น\ทุกที่ 5 ตอน\แต่จะราคาแพงที่สุด\]
[\หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง จะแก้ไขแบบเทียบคำต่อคำให้ตรงตามหลักไวยากรณ์ อ่านแบบเทียบภาษาต้นฉบับคำต่อคำ ซึ่งถ้าอ่านแบบเถื่อนหรือแชร์กันเป็นคณะ\100คน\ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ซึ่งถ้ารู้ว่าหลุดจากที่ไหนก็จะไม่แก้ไขตรงเว็บนั้นครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบเวอร์ชั่นแรกไปนะครับ\]
บทที่ 236 เอสโซริล: ไม่ๆๆๆ! เจ้าต่างหากที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่!
เหตุการณ์นี้ไม่ว่าจะดูซ้ำกี่ครั้งก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงทุกที
เมื่อก่อนตอนที่เธอต้องการหนีออกจากโลกชั้นใน เธอต้องรวบรวมเหล่าจ้าวแห่งห้วงลึกจำนวนมากเพื่อเปิดรอยแยกของห้วงลึก
แต่เย่เหรินล่ะ?
ง่ายเหมือนรูดซิปกางเกง! ดึงแป๊บเดียวก็เปิดออกแล้ว!
เทียบกันแล้วมันน่าโมโหจริงๆ!
"ผู้ผิดปกติระดับจินตภาพก็ต้องได้แบบนี้แหละ พวกจ้าวแห่งห้วงลึกแค่..."
"มุกตื้นๆแบบนี้เลิกเล่นได้แล้ว!"
"โธ่เอ๊ย ไม่เล่นแล้วจะยืดเนื้อเรื่องยังไงล่ะ?"
"..."
กำปั้นของเทวทูตตกสวรรค์กำแน่น
ครั้งนี้เย่เหรินไม่ลืมที่จะเตรียมตัวล่วงหน้า
เขาใช้โคมโบราณแห่งห้วงลึกบันทึกพิกัดของโลกภายนอกไว้ก่อน
แบบนี้ตอนที่เขาต้องการกลับจากโลกชั้นใน ก็สามารถใช้พิกัดนี้ได้เลย
ระบุตำแหน่งของโลกภายนอกได้อย่างแม่นยำ ไม่หลงทางแบบครั้งที่แล้ว
หลังจากตั้งค่าพิกัดแล้ว เย่เหรินก็สูดหายใจเข้าลึกๆโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!
เขาก้าวเท้าออกไปเหยียบย่างเข้าสู่รอยแยกแห่งห้วงลึกที่มืดมิด!
เทวทูตตกสวรรค์ "???"
โอ้โห! กล้าขนาดนี้เลยหรือ!?
เดินเข้าไปตรงๆแบบนั้นเลย?!
ดวงตาของเทวทูตตกสวรรค์เบิกกว้าง รีบกระโดดตามเข้าไปในรอยแยกแห่งห้วงลึกทันที
เพื่อปกป้องตัวเองในระหว่างการเดินทางข้ามกำแพงกั้นระหว่างโลก เหล่าจ้าวแห่งห้วงลึกจะใช้พลังของตัวเอง
สร้างเกราะป้องกันรอบตัว เพื่อต้านทานการกัดกร่อนของกำแพงกั้นระหว่างโลก
แต่เทวทูตตกสวรรค์กลับต้องตกตะลึง...
เพราะเธอพบว่า!
เย่เหรินไม่ได้ใช้มลทินแห่งความกลัวที่น่าสะพรึงกลัวของเขาห่อหุ้มตัวเอง!
เขาดูเหมือนคนบ้าบิ่น ใช้ร่างกายฝ่ากำแพงกั้นระหว่างโลก ปล่อยให้พลังของกำแพงกัดกร่อนร่างกาย แต่กลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ
"อะไรกัน?!"
ดวงตาของเทวทูตตกสวรรค์เต็มไปด้วยความตกใจ!
เจ้าทำได้ยังไง?!
พวกเราจ้าวแห่งห้วงลึกยังไม่กล้าใช้ร่างกายฝ่ากำแพงกั้นระหว่างโลกเลยนะ!
เจ้านี่มันบ้าระห่ำจริงๆ!
สรุปแล้ว เย่เหรินและเทวทูตตกสวรรค์ก็มาถึงชั้นล่างสุดของห้วงลึกได้อย่างปลอดภัย
ทั้งสองตกลงไปในบึงสีดำข้นเหนียว กลิ่นกำมะถันฉุนเฉียวปะปนมากับกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ โชยเข้าจมูกจนแทบอาเจียน
"กลับมาที่นี่อีกแล้ว..." เทวทูตแห่งสวรรค์พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกไม่ชอบใจพลางขมวดคิ้ว "แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อดีล่ะ?"
เบื้องหน้าคือภาพบิดเบี้ยว เสื่อมทราม และสับสนอลหม่าน
เย่เหรินเองก็มีสีหน้าเหรอหรา
"ก็เธอนั่นแหละเสนอวิธีนี้ขึ้นมา แล้วจะมาถามฉันทำไม?"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอัญเชิญโซ่ตรวนแห่งห้วงลึกออกมาได้ยังไง...?"
เย่เหรินและเทวทูตแห่งสวรรค์สบตากันเลิ่กลั่ก
เอาล่ะสิ
แล้วทีนี้จะทำยังไงกันดี?
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เย่เหรินก็ปิ๊งไอเดีย
"ท่านผู้ดูแล! ออกมาช่วยหน่อยครับ!"
เย่เหรินตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วห้วงมิติบิดเบี้ยวนี้
เขาเองก็ไม่รู้ว่าเอสโซริลจะได้ยินหรือไม่ แต่ตอนนี้มีทางเดียวคือลองดู!
เทวทูตตกสวรรค์มองเย่เหรินด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
"เจ้า..." เทวทูตตกสวรรค์ถามอย่างสงสัย "เจ้ากำลังคุยกับใครน่ะ?"
ทว่า ก่อนที่เย่เหรินจะทันได้ตอบ พลังกดดันอันไร้ขอบเขตก็ถาโถมลงมาปกคลุมทั่วทั้งห้วงลึก!
"ตู้ม!!!"
บึงสีดำข้นหนืดพลุ่งพล่านราวกับถูกต้มเดือดภายใต้พลังกดดันมหาศาลนั้น!
เหล่าสัตว์ประหลาดแห่งห้วงลึกที่บิดเบี้ยวและเสื่อมทรามต่างสั่นสะท้าน คลานราบกับพื้น ไม่แม้แต่จะกล้าหายใจ!
แล้วเงาร่างบิดเบี้ยวที่เต็มไปด้วยหนวดก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ
ผู้นั้นคือผู้ดูแลโลกชั้นใน เอสโซริล!
เทวทูตแห่งสวรรค์เบิกตากว้าง "(ΩДΩ)!"
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อมองเอสโซริลที่ปรากฏตัว
เธอสัมผัสได้...
ไม่ผิดแน่! นี่คือเทพเจ้าตัวจริง!
ไม่ใช่อวตารนะ!
แต่เป็นเทพเจ้าที่มีชีวิต!
ภายใต้พลังกดดันของเอสโซริล เทวทูตตกสวรรค์ถึงกับไม่กล้าหายใจ
แต่ในขณะที่เทวทูตตกสวรรค์ตัวสั่นเทา เย่เหรินกลับทักทายเอสโซริลอย่างสนิทสนม
"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!"
"ไม่ๆๆ เจ้านั่นแหละผู้ยิ่งใหญ่..." เอสโซริลส่ายหัวอย่างเคอะเขิน "ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ครั้งที่แล้วพวกเราคงแย่แน่"
เย่เหรินยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของเอสโซริล
"ท่านผู้ยิ่งใหญ่พูดเกินไปแล้ว โอ๊ะ! หนวดของท่านผู้ยิ่งใหญ่...ช่างนุ่มนิ่มน่าสัมผัสจังเลยครับ! บำรุงยังไงเนี่ย!? สอนผมหน่อยสิครับ ช่วงนี้น้องเจียงชอบร่างหนวดของผมมากๆเลย!"
ภาพที่ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองทำให้เทวทูตตกสวรรค์มึนงงไปหมด
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เธอแทบจะประมวลผลไม่ทัน!
ณ เวลานี้ เทวทูตตกสวรรค์ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนเองว่าไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน!
เย่เหริน ต้องเป็นเทพเจ้าอย่างไม่ต้องสงสัย!
และเป็นเทพเจ้าที่ไม่ธรรมดาเสียด้วย!
หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เย่เหรินก็เข้าเรื่อง
เขาชูมือขวาขึ้น แสดงผีเสื้อสีทองที่หลังมือให้เอสโซริลมอง
"คืออย่างนี้ครับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ผมอยากขอความช่วยเหลือจากท่าน ช่วยปลุกเธอให้ตื่นหน่อยครับ"
สายตาของเอสโซริลจับจ้องไปที่ผีเสื้อสีทอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"จ้าวแห่งห้วงลึก?"
"อืม" เย่เหรินพยักหน้า เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เอสโซริลฟังอย่างคร่าวๆ
เมื่อฟังเย่เหรินเล่าจบ เอสโซริลก็จมอยู่ในห้วงความคิด
ครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน้าช้าๆกล่าวว่า "ขออภัยด้วย เรื่องนี้ข้าเองก็ช่วยอะไรไม่ได้"
เย่เหริน "?"
เอสโซริล "โซ่ตรวนแห่งห้วงลึก แม้แต่ข้าก็ไม่อาจควบคุมได้"
"เชี่ยไรวะ?!" ได้ยินคำพูดของเอสโซริล เย่เหรินก็ถึงกับตาค้าง "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ทำได้หรือไม่ได้กันแน่เนี่ยครับ??"
"..." เอสโซริลดูเหมือนจะชะงักไปเล็กน้อย จึงอธิบายว่า
"ถึงแม้ข้าจะเป็นผู้ดูแลโลกชั้นใน แต่ความจริงแล้วสิทธิ์ในการควบคุมโลกชั้นในของข้านั้นมีไม่มาก"
"เพราะโลกชั้นในมีจิตสำนึกของตัวเอง"
"หน้าที่ของข้า คือเมื่อโลกชั้นในเผชิญกับภัยอันตราย ข้าจะพาโลกชั้นในหนีจากอันตราย เพียงเท่านั้น"
ได้ฟังคำอธิบายของเอสโซริล เย่เหรินก็เข้าใจในทันที
ที่แท้ผู้ดูแลโลกชั้นในผู้นี้ ก็เปรียบเสมือน "กัปตันเรือ" อย่างนั้นสินะ?
ปกติเมื่อโลกชั้นในสงบสุข กัปตันผู้นี้ก็ได้แต่มองอยู่เฉยๆ ไม่สามารถยื่นมือเข้าไปแทรกแซงได้
จนกว่าโลกชั้นในจะ "ล่มสลาย" กัปตันผู้นี้จึงจะออกมา
เพื่อพา "ผู้โดยสาร" ในโลกชั้นในหนีตาย?
"แล้ว...แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?" เย่เหรินถึงกับมึนงง "ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ช่วยหาวิธีหน่อยสิ!"
"ข้าก็ไม่ใช่ผู้วิเศษนะ!" เอสโซริลก็มีสีหน้าจนใจ "ข้าอยากช่วยเจ้า แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ!"
เขามองสีหน้าผิดหวังของเย่เหริน
เอสโซริลก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
"เฮ้อ..." เย่เหรินถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"หรือว่า...จะไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆเหรอ?"
เย่เหรินขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนัก พยายามหาวิธีแก้ไขอื่นๆ
แต่น่าเสียดาย เขาคิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
ในท้ายที่สุด เย่เหรินจึงได้แต่ลองเสี่ยงดูสักครั้ง...
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆเริ่มร่ายมนตร์อัญเชิญจ้าวแห่งความฝัน!