บทที่ 235 วิธีปลุกจ้าวแห่งห้วงลึก?
บทที่ 235 วิธีปลุกจ้าวแห่งห้วงลึก?
[\แปลโดยแฟนเพจ ยักษาแปร\มาติดตามในแฟนเพจ\เพื่อติดตามข่าวสารได้นะ\]
[\Thai-novel \ลงไวกว่าที่อื่น\ทุกที่ 5 ตอน\แต่จะราคาแพงที่สุด\]
[\หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง จะแก้ไขแบบเทียบคำต่อคำให้ตรงตามหลักไวยากรณ์ อ่านแบบเทียบภาษาต้นฉบับคำต่อคำ ซึ่งถ้าอ่านแบบเถื่อนหรือแชร์กันเป็นคณะ\100คน\ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ซึ่งถ้ารู้ว่าหลุดจากที่ไหนก็จะไม่แก้ไขตรงเว็บนั้นครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบเวอร์ชั่นแรกไปนะครับ\]
บทที่ 235 วิธีปลุกจ้าวแห่งห้วงลึก?
และแล้วก็ถึงเวลาแห่งการรีไซเคิลซากศพอันคุ้นเคยอีกครั้ง
เสียงน่าขนลุกดังมาจากหมอกโลหิต ราวกับมีงูพิษนับไม่ถ้วนกำลังเลื้อยอยู่ภายใน!
ร่างกายอันใหญ่โตของผู้ปลุกมหาสมุทร อามิโนส ที่ถูกห่อหุ้มด้วยหมอกโลหิต กำลังเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา!
จะว่าไป ฉากนี้ก็ดูผ่อนคลายดีเหมือนกันนะ...
ส่วนหมอกโลหิตสีแดงเข้มนั้น ก็ยิ่งทวีความเข้มข้นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น!
เมื่อซากศพถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
หมอกโลหิตสีแดงเข้มที่ดาบโลหิตสร้างขึ้นก็หยุดหมุนวนลงอย่างช้าๆแล้วสลายไปในอากาศ
เหลือทิ้งไว้เพียงแค่พื้นผิวทะเลที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง และคราบสีแดงฉานที่น่าตกใจ!
ในขณะเดียวกัน เย่เหรินรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายจากดาบโลหิต!
นี่คือการตอบแทนตามปกติของดาบโลหิต!
ร่างกาย กระดูก กล้ามเนื้อ และทุกเซลล์ของเขา...
ล้วนแข็งแกร่งและทรหดขึ้นภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังนี้!
แต่เย่เหรินยังรู้สึกไม่จุใจนัก เพราะการตอบแทนครั้งล่าสุดหลังจากประหารยูลีซิส ชิ้นส่วนเทพเจ้า แบบนั้นถึงจะเรียกว่าสะใจ!
เหมือนกับกินแมคสไปซี่สองตันในรวดเดียว!
มันยอดเยี่ยมจนเขาแทบหยุดไม่ได้!
หลังจากได้สัมผัสกับความรู้สึกอันเร้าใจเช่นนั้น เย่เหรินจึงรู้สึกว่าการตอบแทนจากการกินจ้าวแห่งห้วงลึกนั้นธรรมดาไปเลย...
ในขณะเดียวกัน หมอกโลหิตสีแดงเข้มด้านหลังเย่เหรินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างเงียบๆ
นอกจากลักษณะของผู้นำมาซึ่งสุริยคราส, ดวงเนตรเพลิง, จ้าวแห่งเลือดเนื้อ, ราชันย์ และยูลีซิส ที่มีอยู่เดิมแล้ว
ตอนนี้ยังมีสีน้ำเงินเข้มอันลึกล้ำเพิ่มเข้ามาอีกด้วย!
และท่ามกลางระลอกคลื่นสีน้ำเงินนั้น ยังมีเงาของปลาหมึกยักษ์ปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง!
เงานั้นคือลักษณะของพลังแห่งผู้ปลุกมหาสมุทร อามิโนส!
"ตาย...แบบนี้เลยหรือ...?"
ชิ้นส่วนเทพเจ้า แอตลาส ลอยอยู่เหนือผิวน้ำอย่างเงียบๆ
เขาได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เย่เหรินสังหารผู้ปลุกมหาสมุทร อามิโนสด้วยดาบเล่มเดียว
อืม...จะว่ายังไงดี...?
ดวงตาอันลึกล้ำของแอตลาสอดแววความรู้สึกที่ซับซ้อน
จ้าวแห่งห้วงลึกก็เหมือนกับเทพเจ้า ที่ได้รับการคุ้มครองจากกลไกจักรวาล!
ในทางทฤษฎีแล้ว จ้าวแห่งห้วงลึกไม่มีวันตาย แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็แค่ตกอยู่ในห้วงนิทรา และจะตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งหลังจากผ่านไปเนิ่นนาน!
แต่ตอนนี้ ผู้ปลุกมหาสมุทร อามิโนส กลับถูกเย่เหรินประหารอย่างสิ้นเชิง!
ตายในความหมายที่แท้จริง!
"เจ้า...เจ้าทำได้ยังไง?"
สายตาของแอตลาสจับจ้องไปที่เย่เหริน ความรู้สึกในใจยิ่งซับซ้อนมากขึ้น
เขานึกถึงตอนที่เย่เหรินประหารยูลีซิสอีกครั้ง
ครั้งนั้น เย่เหรินก็มิได้สนใจกฎเกณฑ์ใดๆ เพิกเฉยต่อการคุ้มครองของจักรวาล ลบยูลีซิสออกไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง!
และบัดนี้ เย่เหรินก็สร้างปาฏิหาริย์เช่นนี้อีกครั้ง!
เขาได้พิสูจน์อีกครา ถึงพลังที่เหนือล้ำกฎเกณฑ์ทั้งปวงของจักรวาล!
“ประหลาดยิ่งนัก!”
แอตลาสอดไม่ได้ที่จะรำพึงรำพันในใจ
อยากรู้เหลือเกินว่าเย่เหรินซ่อนงำความลับอันใดไว้!
ครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นสิ่งใดลบล้างกฎจักรวาลสังหารเทพเจ้า ก็คือครั้งที่แล้ว...
แอตลาสรู้สึกว่า...
เย่เหรินต้องซ่อนงำความลับอันยิ่งใหญ่ไว้แน่ๆ!
ความลับที่อาจพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
“อลาสก้า นายปลุกเธอได้ไหม?”
เสียงของเย่เหริน ดึงสติของแอตลาสกลับมา
แม้ผู้ปลุกมหาสมุทรจะสิ้นชีพไปแล้ว แต่ชัยชนะของสงครามครั้งนี้ ก็ได้มาจากการสละชีพของผู้สร้างภาพลวงตา
เพื่อปกป้องอารยธรรมมนุษย์ เธอยอมรับการโจมตีที่ร้ายแรงจากผู้ปลุกมหาสมุทร ยื้อเวลาจนเย่เหรินมาถึง จึงได้ตกอยู่ในห้วงนิทรา
หากไม่อาจปลุกผู้สร้างภาพลวงตาให้ตื่นขึ้น หัวใจของเย่เหรินคงมีหนามทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา
ได้ยินคำของเย่เหริน ดวงตาอันกว้างใหญ่ดุจดวงดาวของแอตลาสก็ฉายแววสับสน
แอตลาส “ข้ามิได้ชื่ออลาสก้า! และ...”
“ขออภัย ข้าทำมิได้” เสียงของแอตลาสทุ้มต่ำ แฝงด้วยความรู้สึกผิด
“แม้แต่...ชิ้นส่วนที่เหลืออยู่ของเทพเจ้า ก็มิใช่ผู้วิเศษ”
เขาสามารถทำลายจ้าวห้วงลึก ปล่อยให้เธอตกอยู่ในห้วงนิทราได้อย่างง่ายดาย แต่การปลุกให้เธองตื่นจากภวังค์นั้น เขาไม่อาจทำได้
ยกตัวอย่างเช่น การใช้ระเบิดทำลายตึกสูงเป็นเรื่องง่ายดาย
แต่การสร้างตึกสูงหลังหนึ่ง ต้องใช้เวลาหลายปี
“ต้องใช้เวลายาวนาน ปล่อยให้จ้าวแห่งห้วงลึกตื่นขึ้นเอง”
ได้ฟังคำของแอตลาส เย่เหรินก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หัวใจดิ่งลงเหวลึก
เวลายาวนาน?
นานเท่าใดกัน?
หลายหมื่นปี?
หลายแสนปี?
หรือหลายพันล้านปี?
เย่เหรินไม่อาจยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ได้!
ผู้สร้างภาพลวงตาตกสู่ห้วงนิทราเพื่อปกป้องอารยธรรมมนุษย์ เขาจะมองดูผู้สร้างภาพลวงตาจมอยู่ในห้วงนิทราอันยาวนานโดยไม่ทำอะไรไม่ได้!
"อลาสก้าผู้ไร้เทียมทาน นายไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?" เย่เหรินเอ่ยถาม
แอตลาส "..."
น่าโมโหจริงๆชื่อของข้าอ่านยากขนาดนั้นเชียวหรือ?
ทันใดนั้น เทวทูตตกสวรรค์ผู้เงียบงันมาโดยตลอดก็เอ่ยขึ้น
"บางที อาจจะมีวิธีอื่นอยู่นะ..." ดวงตาคู่สวยของเทวทูตตกสวรรค์เปล่งประกายแห่งปัญญา
เย่เหริน "(ÒωÓױ)?"
เย่เหรินและแอตลาสต่างหันไปมองเทวทูตตกสวรรค์พร้อมกัน
"ส่งผู้สร้างภาพลวงตากลับสู่โลกชั้นใน!" เทวทูตตกสวรรค์กล่าวเบาๆ
"ส่งกลับโลกชั้นใน?" เย่เหรินชะงักไปครู่หนึ่ง มองเทวทูตตกสวรรค์อย่างไม่เข้าใจ
"ใช่แล้ว!" เทวทูตตกสวรรค์พยักหน้าพร้อมอธิบาย
"หากสามารถส่งผู้สร้างภาพลวงตากลับสู่โลกชั้นใน ให้โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกเชื่อมต่อกับนางอีกครั้งและหล่อเลี้ยงพลัง ก็อาจจะสามารถปลุกนางให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วได้..."
"ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากจะกักขังจ้าวแห่งห้วงลึก ห้วงลึกก็ยังคุ้มครองพวกเราอยู่เสมอ" เทวทูตตกสวรรค์กล่าวต่อ
"ทำแบบนั้นแหละ!" เย่เหรินตบโต๊ะตัดสินใจทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"แต่ว่า..." ใบหน้าของเทวทูตตกสวรรค์กลับเผยความลังเลและกังวลออกมา
"ถ้าโซ่ตรวนแห่งห้วงลึกเชื่อมต่อกับผู้สร้างภาพลวงตาอีกครั้ง นางจะยังมีอิสระอยู่ไหม?"
เดี๋ยวจะถูกขังอยู่ในห้วงลึกกลายเป็นนักโทษอีก
โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกคือโซ่ตรวนที่ใช้พันธนาการจ้าวแห่งห้วงลึกเชียวนะ
"ไม่ต้องห่วง ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก" เย่เหรินยิ้มกว้าง "โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกมันเชื่อฟังฉันจะตาย"
เพราะมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่สั่งการโซ่ตรวนแห่งห้วงลึก!
เมื่อได้ยินดังนั้น
เทวทูตตกสวรรค์ "..."
แอตลาส "..."
จริงด้วย โซ่ตรวนแห่งห้วงลึกต่อหน้าเย่เหรินนั้นเชื่องราวกับลูกแมว
จากนั้น แอตลาสก็กลับไปยังเขตพื้นฐานเพื่อค้ำจุนโลกชั้นในต่อไป
ส่วนเย่เหรินก็ฉีกกำแพงกั้นโลกต่อหน้าเทวทูตตกสวรรค์
"ฉีก!"
พร้อมกับเสียงฉีกขาดอันน่าขนลุก กำแพงกั้นโลกที่แข็งแกร่งราวกับทำจากกระดาษ
ถูกเย่เหรินฉีกออกเป็นช่องโหว่!
รอยแยกห้วงลึกอันมืดมิดปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่เหรินอีกครั้ง!
เทวทูตตกสวรรค์ "..."
เทวทูตตกสวรรค์ผู้งดงามของเราก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาอีกครั้ง