บทที่ 27 ภารกิจเสร็จสิ้น

บทที่ 27 ภารกิจเสร็จสิ้น

สวี่จื้อหยวนที่ทุ่มสุดตัวโยนกระบี่เสร็จก็ล้มฟุบลงกับพื้น เมื่อเห็นฉู่กวนจิ้งรับกระบี่เสวียนซวงของเขาไว้ได้ เขาก็คลายใจลง

แม้ใจจริงอยากจะเห็นฉู่กวนจิ้งใช้กระบี่ปลิดชีพอวี้เหลียนให้จบเรื่องจบราว แต่เขาก็ฝืนสังขารต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ สวี่จื้อหยวนสลบเหมือดคาพื้นไปทันที

เมื่อกระบี่อยู่ในมือ ฉู่กวนจิ้งก็จับด้ามกระบี่ด้วยสองมือ เล็งปลายกระบี่ไปที่แผ่นหลังของอวี้เหลียน ในวินาทีที่นางกำลังจะแทงลงไป ยันต์คุ้มครองบนตัวก็หมดฤทธิ์ลง

หมอกพิษที่หนาแน่นในห้องพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายของฉู่กวนจิ้งในพริบตา

แววตาของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ แรงจับกระบี่คลายลงเล็กน้อย โชคดีที่นางกัดปลายลิ้นตัวเองทัน เพื่อดึงสติกลับมา

อวี้เหลียนเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามา นางสะบัดหางและลำตัวอย่างบ้าคลั่ง หวังจะสลัดฉู่กวนจิ้งที่เกาะอยู่ให้หลุดไป

ฉู่กวนจิ้งกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากและจมูก นางรวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่เหลืออยู่มารวมไว้ที่กระบี่เสวียนซวงในมือ "ภารกิจ..."

ขณะที่พูด นางก็กำด้ามกระบี่แน่นแล้วแทงทะลุร่างอวี้เหลียนลงไปอย่างเต็มแรง

"...เสร็จสิ้น!"

คมกระบี่จมมิดลงในร่างของอวี้เหลียน ความเจ็บปวดทำให้นางกรีดร้องโหยหวน นางสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ ฉู่กวนจิ้งถูกเหวี่ยงจนกระเด็นตกลงมาที่พื้น

ไป๋อู๋จิ่งที่ถูกอวี้เหลียนบีบคออยู่ก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปไกลเช่นกัน ร่างของเขาสลบไสลไม่ไหวติง

"อ๊ากกก ทำไมล่ะ ข้าเกลียดพวกแก! ข้าไม่อยากตาย!" อวี้เหลียนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น นัยน์ตาสีแดงก่ำเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

"ข้าก็แค่อยากมีชีวิตอยู่ ทำไมต้องทำกับข้าแบบนี้ด้วย!"

ฉู่กวนจิ้งหมดเรี่ยวแรงลงอย่างสิ้นเชิง แม้แต่แรงจะลุกขึ้นก็ไม่มี นางทอดสายตามองดูอวี้เหลียนที่การเคลื่อนไหวและเสียงร้องค่อยๆ แผ่วลง จนในที่สุดก็สงบนิ่งไป

ตายแล้ว... นางกำจัดปีศาจสำเร็จแล้ว

ริมฝีปากของฉู่กวนจิ้งคลี่ยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง

เมื่อการต่อสู้ในจวนเจ้าเมืองสิ้นสุดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมสถานที่แห่งนั้นทันที

รองเท้าสีดำคู่หนึ่งย่ำผ่านซากปรักหักพังมาหยุดยืนอยู่ข้างกายฉู่กวนจิ้ง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

อี้เสวียนก้มมองใบหน้าครึ่งซีกที่โผล่พ้นเสื้อคลุมออกมา ใบหน้านั้นแทบจะถูกชโลมไปด้วยเลือดจนแดงฉาน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยื่นนิ้วไปอังที่จมูกของนาง

ลมหายใจยังแผ่วเบา อี้เสวียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว

คนของสำนักหลิงซีมาถึงเมืองเซี่ยงเฉิงแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามายังจวนเจ้าเมือง อีกไม่นานคงมีคนมาช่วยนางถอนพิษ

สิ่งแรกที่เขาควรทำตอนนี้คือดึงตุ๊กตาผูกวิญญาณออกมาจากตัวนาง แล้วหันหลังเดินจากไป

ทว่ามือที่กำลังจะแตะตุ๊กตากลับชะงักงัน

"..." เขาลังเลอะไรอยู่?

เป้าหมายที่เขามาเมืองเซี่ยงเฉิงก็เพื่อพบหน้านางและเอาตุ๊กตาคืนไม่ใช่หรือ บัดนี้จุดประสงค์กำลังจะบรรลุแล้ว เหตุใดเขาถึงยังลังเลอยู่อีก

ถ้อยคำมากมายที่ฉู่กวนจิ้งเคยพูดกับตุ๊กตาดังก้องอยู่ในหัวของอี้เสวียน

"ดีจังเลยนะที่มีเจ้าคอยรับฟัง ข้าชอบเจ้าที่สุดเลย"

"เจ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า และเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของข้าด้วย"

"เจ้าต้องอยู่เคียงข้างข้าไปตลอดชีวิตเลยนะ"

อี้เสวียน: "..."

ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น ก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ "ช่างเถอะ ปล่อยให้มันอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไปก่อนก็แล้วกัน"

"แต่ตลอดชีวิตคงจะไม่ได้หรอกนะ"

เขายื่นมือออกไป อุ้มร่างของฉู่กวนจิ้งที่ไม่ได้สติขึ้นมา

ศีรษะของฉู่กวนจิ้งพับซบลงบนไหล่ของอี้เสวียนอย่างอ่อนปวกเปียก นางตัวเล็กมากจนเขาสามารถโอบอุ้มนางได้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว

เมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักในอ้อมแขน คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นอีกครั้ง

ตัวเบาหวิวราวกับกระดาษไม่มีผิด

ขณะที่อี้เสวียนกำลังจะหันหลังเดินจากไป จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งมาคว้าข้อเท้าของเขาไว้