บทที่ 26 ฉู่ฉือเชิน หนุ่มหน้าขาว

บทที่ 26 ฉู่ฉือเชิน หนุ่มหน้าขาว

ชายคนนั้นหายตัวไปตั้งแต่ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น... เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากที่เธอสลบไป เขาจะกลับไปหาหลินหว่านหรูอีกครั้ง?

แถมฉู่อวี้ก็คลอดตอนแปดเดือนด้วยงั้นเหรอ? เด็กคลอดก่อนกำหนด? จะบังเอิญอะไรขนาดนั้น?

เธอรู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล... คุณนายฉู่อธิบายว่า "ฉู่อวี้เป็นเด็กคลอดก่อนกำหนดจ้ะ หลินหว่านหรูพาเขามาที่ตระกูลเสิ่นตอนที่เขาอายุได้หนึ่งเดือน ตอนนั้นตัวเขาเล็กนิดเดียว ขนาดพอๆ กับเด็กแรกเกิดเลยล่ะ หลังจากนั้นฉือเชินก็ไม่ได้กลับประเทศอีกและไม่เคยพบเธอเลย ทั้งสองคนคุยกันนับประโยคได้ไม่ถึงห้าประโยคด้วยซ้ำ ไม่ใช่แบบที่ตระกูลหลินเอาไปป่าวประกาศหรอกนะ..."

แม้ว่าเรื่องส่วนตัวของลูกชายจะน่ากระอักกระอ่วนใจไปสักหน่อย แต่ฉู่ฉือเชินเป็นคนพูดน้อย หากเธอไม่ออกโรงช่วยอธิบาย เสิ่นรั่วจิงก็คงจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

คุณนายฉู่เอ็นดูเสิ่นรั่วจิงมาก

ถึงแม้ว่าฉู่ฉือเชินจะไม่ตกลงคบหากับเสิ่นรั่วจิง เธอก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนต้องตึงเครียดขนาดนี้

"แม่ครับ แม่จะไปเล่าเรื่องพวกนี้ให้เธอฟังทำไม!" ฉู่ฉือโม่กระโดดลงมาจากรถตู้เดอะเมดแล้วพูดอย่างหยิ่งยโส "พี่ชายผมไม่เคยชายตามองหลินหว่านหรูเลยด้วยซ้ำ กับภูมิหลังและชื่อเสียงเน่าเฟะแบบนั้น ขนาดผมยังไม่เอาเลย แล้วเธอจะไปเข้าตาพี่ชายผมได้ยังไง!"

เสิ่นรั่วจิงกล่าวเสียงเย็น "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้สนใจผู้ชายที่ควบคุมท่อนล่างของตัวเองไม่ได้"

ฉู่ฉือโม่กระทืบเท้าด้วยความโมโห "อะไรคือ 'ควบคุมท่อนล่างไม่ได้'? เป็นผู้หญิงยิงเรือ ทำไมถึงเอาแต่พูดเรื่องท่อนล่าง..."

"หุบปาก!" คุณนายฉู่ดุ "ถ้าแกกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ก็กลับเข้าไปข้างในเลย!"

ฉู่ฉือโม่ทำปากยื่น "ผมไม่กลับ ผมจะไปหาหลานสาวตัวน้อยของผม~"

พูดจบ เขาก็เป็นคนแรกที่เดินเข้าไปในบ้าน

คุณนายฉู่ก็เดินตามเขาเข้าไป

เสิ่นรั่วจิงกำลังจะเดินตามเข้าไป ทว่าจู่ๆ ก็มีอีกคนก้าวลงมาจากรถตู้เดอะเมด—ฉู่ฉือเชินนั่นเอง!

ฉู่ฉือเชินคงจะได้ยินสิ่งที่เพิ่งพูดกันไป เมื่อลงจากรถ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เสิ่นรั่วจิงอย่างลึกล้ำ

เสิ่นรั่วจิง: "..."

รถคันเดียวจะอัดคนมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่พอคิดถึงเรื่องที่ตัวเองเพิ่งค่อนขอดว่าเขาควบคุมท่อนล่างไม่ได้... เสิ่นรั่วจิงก็หลุบตาลง เบี่ยงตัวหลบ และผายมือเชิญให้เขาเข้าไป

ฉู่ฉือเชินเดินผ่านเธอไปด้วยท่าทีเย็นชา แต่กลับหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู ไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที

ภายในห้องนั่งเล่น ทันทีที่เทียนเหยี่ยเห็นคุณนายฉู่และฉู่ฉือโม่ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะบ่นอุบอิบ "คุณย่าฮะ แดดดี้บอกว่าจะมาหาผมวันนี้! ไม่รักษาคำพูดเอาซะเลย!"

คุณนายฉู่ปรายตามองร่างที่ยืนอยู่ตรงประตูแล้วเอ่ยยิ้มๆ "เมื่อวานเขาขอโทษหลานแล้วแต่หลานไม่สนใจ เขาก็เลยคงไม่กล้ามาล่ะมั้ง"

เทียนเหยี่ยร้อนรน "ถึงผมจะไม่สนใจ แดดดี้ก็ไม่รู้จักรึไงว่าต้องง้อน่ะ? ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้!"

"อะแฮ่ม"

เสิ่นรั่วจิงกระแอมไอเพื่อเตือนลูกชายจอมเด๋อของเธอ

เทียนเหยี่ยหันขวับไปมอง และเมื่อเห็นฉู่ฉือเชิน ร่างเล็กๆ ของเขาก็แข็งทื่อ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที ก่อนจะวิ่งแจ้นขึ้นชั้นบนไป!

อ๊ากกก ความฉลาดหลักแหลมของเขาต้องมาพังทลายจนน่าอายก็วันนี้แหละ~!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกชายที่กำลังทำตัวไม่ถูก ฉู่ฉือเชินก็ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เขาก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นไปชั้นบนและหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องของเทียนเหยี่ย

เขาเคาะประตู เสียงอู้อี้ของเทียนเหยี่ยก็ดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน "มีอะไรฮะ!"

ฉู่ฉือเชินเอ่ยขึ้น "ตอนที่เสี่ยวอวี้อายุหนึ่งขวบ พ่อซื้อหุ่นยนต์บัมเบิลบีให้เขา ตอนเขาสองขวบ พ่อซื้อเมกะทรอนให้ ตอนเขาห้าขวบ พ่อก็ซื้อออปติมัสไพรม์ให้ เสี่ยวเหยี่ย พ่อขอโทษนะที่ตลอดหลายปีมานี้พ่อไม่เคยรู้เลยว่ามีลูกอยู่ เมื่อวานพ่อให้บัมเบิลบีลูกไปแล้ว และตอนนี้ พ่อก็สั่งทำเมกะทรอนกับออปติมัสไพรม์มาให้แล้ว ลูกอยากได้ไหม?"

"แอ๊ด..."

ประตูเปิดออก เทียนเหยี่ยตาแดงก่ำ "อยากได้ฮะ!"

ฉู่ฉือเชินยื่นของเล่นทั้งสองชิ้นให้เขา "นับตั้งแต่นี้ไป อะไรที่ฉู่อวี้มี ลูกก็จะต้องมีเหมือนกัน"

ดวงตาของเทียนเหยี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที "รวมถึงมรดกด้วยใช่ไหมฮะ?"

ฉู่ฉือเชิน: "..."

จากนั้นเขาก็หันไปมองฉู่เสี่ยวเหมิงที่ยืนกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์อยู่ใกล้ๆ เขาหยิบหนังสือสองเล่มออกมาส่งให้เธอ "เสี่ยวเหมิง พ่อรู้ว่าลูกไม่ชอบหุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์เมอร์ นี่เป็นหนังสือสองเล่มที่พ่อเขียนคำอธิบายประกอบไว้ให้ พ่อให้ลูกนะ"

ฉู่เสี่ยวเหมิงยิ้มแฉ่งรับหนังสือมาทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว "ขอบคุณค่ะแดดดี้!"

เสียงนี้ทำเอาหัวใจของฉู่ฉือเชินละลาย!

เขายื่นมือใหญ่ๆ ออกไป หวังจะลูบหัวลูกสาวตัวน้อย แต่ก็รู้สึกลังเลและทำตัวไม่ถูก กลัวว่าหากออกแรงมากไปจะทำให้เธอเจ็บ

ลูกสาวตัวน้อยของเขาเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าที่หาที่เปรียบไม่ได้ ทำเอาเขาถึงกับไปไม่เป็น

เขามีประสบการณ์รับมือแต่กับเด็กผู้ชายตัวเหม็นเท่านั้น!

ฉู่เสี่ยวเหมิงมองมือใหญ่ที่วางแหมะอยู่บนหัวของเธอด้วยความงุนงง

เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วเอาหัวถูไถกับมือของเขา เส้นผมของเธอนุ่มสลวยราวกับลูกแมวที่แสนเชื่อง

จู่ๆ เทียนเหยี่ยก็พูดขึ้นมา "เอ๊ะ ทำไมคุณตากับคุณยายถึงออกไปข้างนอกล่ะ? แล้วนั่นหม่าม้ากำลังโดนใครรังแกอยู่หรือเปล่าฮะ?"

ด้วยความที่ฉู่เสี่ยวเหมิงเป็นเด็กกลัวการเข้าสังคม เธอจึงรีบพูดทันที "แดดดี้ รีบไปช่วยหม่าม้าเร็วเข้า!"

"...ได้สิ" ฉู่ฉือเชินไม่อาจทนปฏิเสธได้ เขาเดินลงมาชั้นล่างและออกไปนอกประตู

บริเวณหน้าประตู

ทันทีที่เสิ่นรั่วจิงก้าวออกมา เธอก็เห็นคุณนายเสิ่นที่ยืนให้เสิ่นรั่วถงประคองอยู่ กำลังจับมือเสิ่นเชียนฮุ่ยพร้อมกับร้องห่มร้องไห้ "...ตอนนั้นแม่ก็ถูกคุณนายหลินบีบบังคับเหมือนกัน แม่เลี้ยงลูกมานะ แม่จะใจจืดใจดำกับลูกได้ยังไง?"

เสิ่นรั่วถงพูดเสริมจากด้านข้าง "คุณป้าคะ หลายวันมานี้คุณย่ากินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคุณป้าตลอดเลยนะคะ!"

คุณนายเสิ่นถอนหายใจ "ในเมื่อตระกูลฉู่ก็ออกมาประกาศชัดเจนแล้วว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด แม่ก็เลยปรึกษากับน้องชายทั้งสองคนของลูก และพวกเราก็ตัดสินใจว่าจะต้อนรับลูกกลับบ้านจ้ะ"

เสิ่นเชียนฮุ่ยชะงักงัน

นับตั้งแต่ถูกไล่ออกจากบ้านเมื่อห้าปีก่อน เธอตั้งหน้าตั้งตาแต่จะกลับไปที่บ้านนั้นให้ได้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึงขนาดยอมเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทให้กับธุรกิจของตระกูลเสิ่น จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ในที่สุดเธอก็เพิ่งจะตาสว่าง

สายใยครอบครัวไม่สามารถบีบบังคับได้ด้วยผลประโยชน์

แต่ตอนนี้ จู่ๆ คุณนายเสิ่นก็มาบอกว่าเธอสามารถกลับบ้านได้แล้ว เธอรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก ราวกับว่าตัวเธอที่แสนโง่เขลาคนนั้นเป็นเพียงเรื่องราวในชาติปางก่อน

เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จิ่งเจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โพล่งขึ้นมา "แล้วจากนั้นพวกคุณก็จะให้ไปเจรจาความร่วมมือกับเครือ Z ต่อใช่ไหมล่ะ?"

คุณนายเสิ่นปรายตามองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม "แกมันก็แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้?"

จิ่งเจินถอนหายใจและหันไปมองภรรยาของเขา

เสิ่นเชียนฮุ่ยรีบก้าวมายืนขวางหน้าเขาทันที "คุณแม่คะ เขาเป็นสามีของหนู! หนูหวังว่าคุณแม่จะให้เกียรติเขาบ้างนะคะ"

คุณนายเสิ่นถลึงตาใส่เขา กำลังจะอ้าปากด่า แต่ก็นึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ จึงข่มความโกรธเอาไว้แล้วเอ่ยว่า "แม่แค่จะพาลูกกลับบ้านนะ"

ทันทีที่สิ้นประโยค เสียงของเสิ่นรั่วจิงก็ดังแทรกขึ้น "จะให้กลับก็กลับได้ แต่ตระกูลเสิ่นจะแบ่งหุ้นให้แม่ฉันเท่าไหร่ล่ะ?"

คุณนายเสิ่นถึงกับสะอึก

เสิ่นรั่วจิงพิงกำแพง หรี่ตาลงด้วยท่าทีเบื่อโลก เธอกอดอกพูดราวกับกำลังดูงิ้วฉากสนุก "ถ้าไม่ให้หุ้น แล้วจะเรียกว่ารักแม่ฉันจริงๆ ได้ยังไง? คงไม่ได้ทำไปเพราะหวังแค่ความร่วมมือกับเครือ Z หรอกใช่ไหม?"

"..."

คุณนายเสิ่นไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงทำได้เพียงใช้แผนถ่วงเวลา "เรื่องรายละเอียดพวกนี้เอาไว้เราค่อยคุยกันทีหลังเถอะ คุยกันตั้งนานแล้ว นี่ลูกจะไม่เชิญแม่เข้าไปในบ้านหน่อยเหรอ?"

เสิ่นเชียนฮุยก้มหน้าลง "คุณแม่คะ คือว่า... วันนี้ที่บ้านมีแขกมาน่ะค่ะ..."

คุณนายเสิ่นพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "บ้านแบบนี้จะมีแขกที่ไหนมาหา?"

เสิ่นเชียนฮุ่ย: "พวกเขาเป็น... เพื่อนของจิงจิงน่ะค่ะ"

"เพื่อนของนังจิงจิงงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่น่าจะใช่คนดีเข้าไปใหญ่! วันๆ เอาแต่ลอยชาย ทำตัวเหลวแหลก ไปคบค้าสมาคมกับพวกอันธพาลที่ไหนก็ไม่รู้ มีแต่พวกคนชั้นต่ำทั้งนั้น..."

คุณนายเสิ่นเพิ่งจะพูดจบ ก็พอดีกับที่เห็นฉู่ฉือเชินเดินออกมาจากในบ้าน หล่อนจึงขมวดคิ้วแล้วค่อนขอด "นี่เหรอเพื่อนของมัน? หน้าตาดีนี่ หน้าตาอย่างกับพวกหนุ่มหน้าขาวแมงดาเกาะผู้หญิงกิน!"

หล่อนมองฉู่ฉือเชินด้วยความรำคาญตาแล้วถามขึ้น "แกชื่ออะไร?"