ตอนที่ 388 ร่วมห้ำหั่นศัตรู

เสิ่นเยียนไม่อาจรั้งอยู่ที่นี่ได้นานนัก ไม่เพียงเพราะข้อจำกัดของห้วงมิติพลังพิเศษที่มีต่อนาง แต่ยังเป็นเพราะเซี่ยโหวตวนที่อยู่เบื้องนอก

หากเซี่ยโหวตวนไม่เห็นนางปรากฏตัวเป็นเวลานาน เขาจะต้องลงมือกับพวกฉางอิงอย่างแน่นอน ตอนนี้พวกเขายังหนีไปได้ไม่ไกล ดังนั้น นางจึงต้องถ่วงเวลาเพื่อพวกเขา

นางหยัดกายลุกขึ้น กำลังเตรียมตัวที่จะอัญเชิญจี๋

เมื่ออูอิ่งเห็นดังนั้น ก็รีบเอ่ยคัดค้านทันที

"เจ้าคิดจะทำอะไร? อยากจะถ่ายทอดพลังวิญญาณในอนาคตอีกงั้นหรือ? ร่างกายของเจ้าจะทนรับไหวหรืออย่างไร?"

ทว่าเสิ่นเยียนกลับกล่าวว่า

"ตอนนี้พลังวิญญาณของข้าฟื้นฟูได้เชื่องช้านัก หากต้องการให้พวกเจ้าต่อสู้เพื่อข้า ข้าก็จำเป็นต้องเติมเต็มพลังวิญญาณที่ขาดหายไปให้กลับคืนมา"

"เจ้า!"

อูอิ่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ข้าผู้สูงส่งจะไม่สู้เพื่อเจ้าแล้ว ทันทีที่เจ้าออกไป ข้าก็จะพาเจ้าหนีไป แบบนี้ดีหรือไม่? เช่นนี้เจ้าก็จะไม่ต้องสูญเสียพลังวิญญาณมากมายแล้ว"

เสิ่นเยียนสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย นางส่ายหน้า

"ไม่ได้"

นางต้องถ่วงเวลาให้กลุ่มอสูรหลบหนีไป อีกทั้งยามนี้นางในฐานะนายน้อยเทียนเหมิน ก็ถือเป็นหนึ่งในผู้ที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายครั้งนี้ หากนางหลบหนีไปเพียงลำพังในเวลานี้ จะมิกลายเป็นผู้ที่ทรยศหักหลังผู้คนหรอกหรือ?

"นี่ก็ไม่ได้ นู่นก็ไม่ได้!"

อูอิ่งโมโหสุดขีด

เสิ่นเยียนปรายตามองมันแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร นางลงมือร่ายลัญจกรอัญเชิญโดยตรง เพื่ออัญเชิญจี๋จากแดนปรโลกเข้ามาในห้วงมิติพลังพิเศษ

ไม่นานนัก จี๋ก็ปรากฏตัวขึ้น

เมื่อจี๋เห็นนางมีสภาพเลือดอาบไปทั้งตัว แววตาก็เคร่งขรึมลง เขาใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ ที่นี่คือมิติอันใดกัน?

"จี๋ ช่วยข้าถ่ายทอดพลังวิญญาณอีกครั้ง"

พอจี๋ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็หม่นทะมึนลงเล็กน้อย พลางเอ่ยเตือนว่า

"ด้วยสภาพระดับการฝึกฝนของเจ้าในตอนนี้ การถ่ายทอดพลังวิญญาณหนึ่งครั้งก็ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว เจ้ายังคิดจะถ่ายทอดเป็นครั้งที่สองอีก สำหรับร่างกายของเจ้าแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีอันใดเลย!"

เสิ่นเยียนกล่าวอย่างหนักแน่น

"ข้ารู้ขอบเขตของตนเองดี"

เมื่อได้ยินดังนั้น จี๋ก็แค่นหัวเราะเย็นชา รู้สึกเพียงว่าเสิ่นเยียนช่างเย่อหยิ่งจองหองนัก

"ดี ข้าจะช่วยเจ้าถ่ายทอดพลัง แต่หากถึงเวลาแล้วเจ้าได้รับผลสะท้อนกลับอันใด ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน"

ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มีความผูกพันใดๆ กับเสิ่นเยียนอยู่แล้ว นางจะเจ็บปวด นางจะบาดเจ็บ หรือนางจะได้รับผลสะท้อนกลับ แล้วมันเกี่ยวอันใดกับเขาเล่า?

ทันใดนั้น อูอิ่งก็ส่งเสียงขึ้น

"ไอ้หนูนี่ ท่าทางโอหังยิ่งกว่าข้าผู้สูงส่งเสียอีก!"

สายตาของจี๋ตกกระทบลงบนร่างของอูอิ่ง ยามนี้อูอิ่งยังคงอยู่ในร่างมังกรเจียวฉบับย่อส่วน เขาจึงจำไม่ได้ว่าอูอิ่งคือสัตว์อสูรบรรพกาล รู้สึกเพียงว่ากลิ่นอายพลังของอูอิ่งนั้นแข็งแกร่งกว่าไป๋เจ๋ออยู่หลายส่วน

นี่คงจะเป็นสัตว์อสูรอัญเชิญตัวแรกของเสิ่นเยียนกระมัง

จี๋ดึงสายตากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ให้ความสนใจมันแต่อย่างใด

ในเวลาอันรวดเร็ว เสิ่นเยียนและจี๋ก็เริ่มใช้ทักษะผสานการอัญเชิญ ในชั่วพริบตา พลังวิญญาณภายในร่างของนางก็พุ่งทะยานสูงขึ้น มันไหลทะลักเข้าชะล้างกระดูกวิญญาณกายาของนางอย่างต่อเนื่อง กระดูกวิญญาณกายาของนางต้องรองรับแรงกระแทกมหาศาล จนส่งความเจ็บปวดร้าวลึกออกมา

"เจ้านาย!"

จิ่วจ่วนมีสีหน้าร้อนรน เขากรีดร้องเสียงหลง โผเข้ากอดต้นขาของเสิ่นเยียนไว้แน่น ปากก็พึมพำไม่หยุด

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไรหรอก!"

อูอิ่งจ้องมองเสิ่นเยียนด้วยแววตาหม่นลึก

ราวสิบกว่าวินาทีต่อมา พลังวิญญาณในอนาคตก็ถูกถ่ายทอดเข้ามาในร่างของเสิ่นเยียน ทว่าครั้งนี้ พลังวิญญาณไม่ได้ฟื้นฟูขึ้นจนถึงจุดสูงสุด เป็นเพียงแปดส่วนของจุดสูงสุดเท่านั้น

ด้านเซี่ยโหวตวนที่อยู่เบื้องนอก เมื่อพบว่าเสิ่นเยียนหายตัวไป สีหน้าของเขาก็อึมครึมลงจนแทบจะคั้นน้ำหมึกออกมาได้ เขารออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าก็ยังคงไม่เห็นหรือสัมผัสได้ถึงเงาร่างของเสิ่นเยียน เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

"เสิ่นเยียน เผยซู่ ข้าผู้เป็นประมุขจะนับหนึ่งถึงสาม หากพวกเจ้ายังไม่ปรากฏตัวล่ะก็ สหายของพวกเจ้าจะต้องเลือดสาดกระเซ็นอยู่ตรงนี้แน่!"

กล่าวจบ เขาก็โบกมือคราหนึ่ง

ฉับพลันนั้น องครักษ์จื่อเว่ยจำนวนหลายสิบคนก็ปรากฏกายขึ้นข้างกายเขา

"หนึ่ง!"

เหล่าองครักษ์จื่อเว่ยเตรียมพร้อมลงมือเมื่อสบโอกาส

"สอง!"

น้ำเสียงของเซี่ยโหวตวนเต็มเปี่ยมไปด้วยความเดือดดาลและจิตสังหารอันเหี้ยมเกรียม

แต่ในขณะที่เขากำลังจะนับถึงสาม นั้นเอง เด็กหนุ่มชุดดำภายในห้วงมิติพลังพิเศษก็ลืมตาขึ้น

ทางด้านเสิ่นเยียนที่กำลังเตรียมจะออกจากห้วงมิติพลังพิเศษ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของเด็กหนุ่มชุดดำ นางจึงหันไปมองเขาแวบหนึ่ง สายตาของทั้งสองสบประสานกัน

เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าซีดเผือดรีบพลิกตัวลุกขึ้นจากตั่งนุ่ม ฝีเท้าของเขายังคงซวนเซไม่มั่นคงนัก ทว่าเขาก็เดินโซเซตรงไปยังทิศทางของเสิ่นเยียน ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าแขนของนางเอาไว้แน่น

"เสิ่นเยียน ให้ข้าไปกับเจ้าด้วย!"

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไว้ด้วยความร้อนรนและเว้าวอน

ในช่วงเวลาที่เขาสลบไสลไม่ได้สติ เขาได้ยินเสียงดังแว่วมาเลือนราง ว่าพวกเขามาแล้ว และพวกเขานี่แหละที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

ขอบตาของเด็กหนุ่มแดงเรื่อ ทว่าแววตากลับแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งยวด เขาเอ่ยปากว่า

"ข้าจะร่วมห้ำหั่นศัตรูไปพร้อมกับพวกเจ้า แม้นจะต้องตาย ข้าก็ไร้ซึ่งความเสียใจใดๆ ถือว่าไม่ละอายต่อท่านพ่อท่านแม่ ไม่ละอายต่อศิษย์ร่วมสำนัก และไม่ละอายต่อกลุ่มอสูร"

เสิ่นเยียนทอดสายตามองเผยซู่อย่างลึกล้ำ จู่ๆ นางก็ยื่นมือออกไป รวบรวมพลังวิญญาณแล้วดูดรั้งสิ่งของจากบริเวณไม่ไกลนักเข้ามา

เสียง 'เคร้ง' ดังขึ้น กระบี่ยาวสองเล่มถูกเสิ่นเยียนดูดเข้ามาไว้ในมือ จากนั้นจึงส่งมอบต่อให้กับเผยซู่

"เผยซู่ หากเจ้าไม่กลัวตาย ก็จงกำกระบี่ในมือไว้ให้แน่น"

เผยซู่กระชับกระบี่ทั้งสองเล่มในมือแน่น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง พลันเผยรอยยิ้มออกมา

"ไม่กลัว"

"เช่นนั้นก็"

เสิ่นเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยือกเย็นในฉับพลัน

"ตามข้าออกไปฆ่าพวกมัน!"

เผยซู่จ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่แม้จะซีดเซียวทว่าก็ไม่อาจปกปิดความงดงามของนางไว้ได้ แววตาของนางเผยให้เห็นถึงความเย็นชาและเด็ดขาด กลิ่นอายที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนถึงกับสั่นสะท้าน เขาเอ่ยรับคำ

"ตกลง!"

"ไป!"

ในชั่วพริบตาที่เซี่ยโหวตวนนับ 'สาม' จบ ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้น

เซี่ยโหวตวนเพ่งสายตามอง

เป็นเสิ่นเยียนและเผยซู่!

เมื่อเซี่ยโหวตวนเห็นเผยซู่ปรากฏตัว ภายในใจก็ลิงโลดด้วยความยินดี โทสะเมื่อครู่มลายหายไปไม่น้อย เขาสะบัดมือฟาดลงมา

องครักษ์จื่อเว่ยหลายสิบคนที่ได้รับคำสั่ง รีบพุ่งเข้ามาตีวงล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้ในทันที

"ครานี้ ต่อให้พวกเจ้ามีปีกก็หนีไม่พ้น!"

เซี่ยโหวตวนกล่าวด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม

บรรดาองครักษ์จื่อเว่ยหลายสิบคนพลันเปิดฉากจู่โจมเข้าใส่พวกเขาทั้งสองพร้อมกัน

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสิ่นเยียนก็ยกมือขึ้นฉับพลัน หอคอยโบราณสีดำปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือในพริบตา นางขว้างมันออกไปอย่างรุนแรง!

"รูปแบบค่ายกลขั้นที่หนึ่ง เปิด"

ตู้ม!

หอคอยโบราณสีดำขยายขนาดใหญ่โตขึ้นอย่างกะทันหัน ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังอันดุดันแข็งแกร่ง กระแทกร่างขององครักษ์จื่อเว่ยหลายสิบคนที่ล้อมกรอบเข้ามาจนปลิวไปกองกับพื้นอย่างแรง

ยังไม่ทันที่พวกเซี่ยโหวตวนจะตั้งตัวติด น้ำเสียงเย็นเยียบของเสิ่นเยียนก็ดังแว่วมาอีกครั้ง

"อูอิ่ง ไป๋เจ๋อ จี๋"

"จงฟังคำอัญเชิญของข้า ปรากฏกาย!"

"โฮก!"

ชั่วอึดใจนั้น มังกรเจียวสีดำขนาดมหึมา สัตว์ยักษ์สีขาวไป๋เจ๋อ และจี๋ผู้เป็นดวงวิญญาณ ก็ปรากฏกายขึ้น กลิ่นอายแรงกดดันอันแข็งแกร่งมหาศาลครอบคลุมฟ้าดิน กวาดม้วนปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณกำแพงเมืองในพริบตา

ไม่สิ ไม่ใช่แค่บริเวณกำแพงเมืองเท่านั้น!

แต่ครอบคลุมไปถึงทั่วทั้งเมืองจงยวี่!

ทำให้พวกตาเฒ่ายายแก่ที่กำลังห้ำหั่นกันอยู่กลางอากาศ ล้วนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองยังทิศทางของประตูเมือง

"สัตว์อสูรงั้นหรือ?! นี่มันหอคอยอะไรกัน? หรือว่าจะเป็นหอคอยเทวะ?"

"มังกรเจียว? ไป๋เจ๋อ?!"

"ให้ตายเถอะ นี่มันสัตว์อสูรพันธสัญญาของใครกัน?"

ทางด้านสำนักศึกษาจงยวี่ สายตาของแทบทุกคนล้วนถูกดึงดูดไปด้วยความเคลื่อนไหวทางฝั่งประตูเมือง มีหลายคนที่จดจำได้ว่ามังกรเจียวสีดำขนาดมหึมาตัวนี้ ก็คือสัตว์อสูรพันธสัญญาของเสิ่นเยียน!

ทันใดนั้น มังกรเจียวอูอิ่งก็หรี่ดวงตาทั้งสองข้างลง เอ่ยปากพูดภาษามนุษย์ น้ำเสียงของมันทุ้มต่ำทรงพลัง ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองจงยวี่

"สมาพันธ์ใหญ่กุยหยวน? เป็นขยะเศษสวะอันใดกัน?"

ทันทีที่คำกล่าวนี้ถูกเอ่ยออกมา ฝูงชนต่างพากันตกตะลึงจนสีหน้าเปลี่ยนไป

สัตว์อสูรตัวนี้ถึงกับกล้าเอ่ยวาจาเยี่ยงนี้เชียวหรือ?

เมื่อเซี่ยโหวตวนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล หนอนแมลงกระจ้อยร่อยตัวหนึ่งถึงกับกล้าบังอาจดูหมิ่นสมาพันธ์ใหญ่กุยหยวนของพวกเขา นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!