บทที่ 29 แบบนี้มันกะจะฆ่ากันชัดๆ?

บทที่ 29 แบบนี้มันกะจะฆ่ากันชัดๆ?

ในเวลาเดียวกัน เหล่าผู้เล่นที่ถูกแบนกำลังโวยวายกันยกใหญ่ในแชตกลุ่ม

พรุ่งนี้ตื่นเช้า: [เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจว่าความสมจริง 100% มันเป็นยังไง จนกระทั่งได้มาเล่นเกมนี้ แม่จ๋า ลูกทำสำเร็จแล้ว ฮือๆ...]

ช่างก่อสร้างเสี่ยวหวัง: [ในที่สุดฉันก็ฉีกไอ้หมอนั่นเป็นชิ้นๆ ได้ มันโหดร้ายเกินไปแล้ว]

สวีหยวน: [ฉันทำหน้าทุกคนขายขี้หน้า ฉันไม่ได้ฆ่าใครเลย]

ซูหยา: [เกมนี้มันสมจริงเกินไป ฉันยังทำใจไม่ได้เลย]

หวังเสี่ยวจวิน: [ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะผลิตปืนในเกม พี่น้องคิดว่าพอจะเป็นไปได้ไหม?]

คุณชายจง: [ทำไมพวกนายถึงคุยกันเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงเลยล่ะ?]

ป่าอัศจรรย์: [@คุณชายจง มันเจ๋งสุดยอดไปเลยครับ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยสงสัย แต่ตอนนี้ผมเชื่อสนิทใจเลย อ้อ แล้วก็ขอร้องล่ะครับพวกพี่ๆ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวเลย ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะนะ]

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: [ฉันจะบ้าตาย! ฉันพลาดตอนที่ NPC บุกมาซะได้ บ้าเอ๊ย!!!]

ฉินเฮ่า: [@ฟางหยวน น่าเสียดายแทนแกจริงๆ ความรู้สึกตอนนั้นมันสะใจสุดๆ ฉันถือมีดพร้าสองมือ ฟันซ้ายทีขวาที โคตรมันส์เลย!]

ฟางหยวน: [อย่าพูดให้ช้ำใจสิ (ร้องไห้) ตอนนี้ฉันอยากจะตายซะให้รู้แล้วรู้รอด!]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ว่าแต่หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างคะ? คงไม่ได้ตายเรียบหรอกใช่ไหม?]

ฮั่วซือฉุน: [ศิษย์พี่ใหญ่ล่ะ? ตอนที่ฉันตาย ศิษย์พี่กับคนอื่นๆ ยังสู้กันอยู่เลย]

ป่าอัศจรรย์: [ตอนที่ผมกับหวังเสี่ยวจวินตาย เหลือแค่ศิษย์พี่จ้าวซื่อเจี๋ยคนเดียว ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง]

ฉินเฮ่า: [พวกนายสองคนแย่งคิลฉัน รีบคืนแต้มคุณูปการมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! (โกรธ)]

หลินเย่: [ไอ้แก่ระยำนั่นมันร้ายกาจเกินไป ฉันกับจ้าวซื่อเจี๋ยรุมมันยังเอาไม่อยู่เลย ช่องว่างระหว่างขั้นหลอมปราณกับขั้นหลอมกายามันห่างกันเกินไป!]

เฉินเซ่าชง: [เสี่ยวเสี่ยว เธอตายได้ยังไง?]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ศิษย์พี่หญิงแทงฉันตายค่ะ (ดูถูก)]

ฮั่วซือฉุน: [ที่ฉันแทงเธอ ก็เพราะเห็นว่าเธอเจ็บปวดทรมานเกินไปต่างหาก (ใสซื่อ)]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [แล้วทำไมต้องแทงฉันตั้งสองครั้งด้วยล่ะ? ฉันเกลียดเธอ!]

ฮั่วซือฉุน: [อย่าโกรธเลยน่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงชานมไข่มุกปลอบใจนะ (อ้อนวอน)]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [บวกหม้อไฟอีกมื้อด้วย!]

ฮั่วซือฉุน: [โอเคจ้า อิอิ]

เฉินเซ่าชง: [เสี่ยวเสี่ยว เธอชอบกินชานมไข่มุกเหรอ? ส่งที่อยู่มาสิ เดี๋ยวฉันสั่งร้านอร่อยๆ ไปให้]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ทำไมจู่ๆ ถึงมาเลี้ยงชานมฉันล่ะ? นายไม่ได้กำลังจีบฉันอยู่ใช่ไหม?]

เฉินเซ่าชง: [ถือซะว่าตอบแทนที่เธอช่วยชีวิตฉันไว้ในเกมก็แล้วกัน]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ไม่เป็นไร เรื่องชานมน่ะช่างมันเถอะ คราวหน้าถ้านายมีโอกาสก็แค่ช่วยชีวิตฉันกลับก็พอ]

เย่อู๋หยา: [จ้าวซื่อเจี๋ยอยู่ไหน? แล้วสำนักเป็นไงบ้าง? คงไม่ได้ราบเป็นหน้ากลองไปแล้วหรอกนะ?]

จ้าวซื่อเจี๋ย: [ฉันยื้อไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย แล้วพี่เซียนก็รีบกลับมาช่วยทันเวลา]

เฉินเซ่าชง: [พี่เซียนคือใคร? เจ้าของกลุ่มนี้งั้นเหรอ?]

หลินเย่: [ใช่ มีเขาอยู่ สำนักน่าจะปลอดภัยแหละ]

ฮั่วซือฉุน: [ว่าแต่ ฉันยังไม่เคยเจอหน้าพี่เซียนเลย? เขาหล่อไหมคะ?]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [พี่เซียนหล่อลากไส้ไปเลยค่ะ โดยเฉพาะออร่าของเขา เขาคือชายในฝันของฉันชัดๆ (น้ำลายสอ)]

เฉินเซ่าชง: [หล่อสู้ฉันได้หรือเปล่า?]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ฉันชักสงสัยแล้วสิว่านายกำลังเกาะกระแสพี่เซียนอยู่! (โกรธ)]

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: [พี่เซียนเก่งมากเลยเหรอ?]

ฉินเจิ้นหัว: [ไม่มีใครรู้ว่าพี่เซียนเก่งแค่ไหน แต่เดาว่าน่าจะถูกเซตให้เป็นบอสของหมู่บ้านเริ่มต้นนั่นแหละ]

เย่อู๋หยา: [ฉันจะบอกความลับอะไรให้นะ ถ้าพวกนายประจบประแจงพี่เซียนดีๆ ล่ะก็ อาจจะได้รางวัลที่ไม่คาดคิดก็ได้นะ อิอิ]

ทนายหาน: [พวกคุณถูกผีเข้ากันหรือเปล่า? ต้องการความช่วยเหลือทางกฎหมายไหม?]

ความหวังสุดท้ายของทีมชาติ: [จะเปิดให้จองรอบต่อไปเมื่อไหร่ครับ?]

หอยทาก: [ข้างในขี่กระบี่บินได้ไหม? มีนางฟ้าหรือเปล่า? วิวสวยไหม?]

ชุยเย่: [คุณชายฉิน คุณชายเฉิน คืนนี้มาเจอกันที่บาร์หน่อยสิ]

เฉินเซ่าชง: [ไม่ไป ฉันต้องอัปเลเวล]

กระบี่เดียวเบิกนภา: [พวกนายเล่นกันมาตั้งนานยังไม่ถึงไหนกันเลย อ่อนหัดไปหรือเปล่า?]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [หึหึ คนล่าสุดที่พูดแบบนี้ยังมัวแต่ตัดไม้อยู่เลยค่ะ]

ขอเล่นยาสุโอะ: [เมื่อไหร่จะถึงตาฉันสักที? ฉันก็อยากบำเพ็ญเพียรเหมือนกันนะ!!!]

จ้าวซื่อเจี๋ย: [สาเหตุที่พวกเราแพ้ราบคาบในครั้งนี้ ก็เพราะว่าเราอ่อนแอเกินไป หลังจากพ้นโทษแบน ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปฝึกตนในป่าทึบ และจะไม่กลับมาจนกว่าจะถึงขั้นหลอมปราณ!]

หลินเย่: [ฉันไปด้วย ฉันเหลืออีกแค่สามเลเวลก็จะถึงขั้นหลอมปราณแล้ว]

เย่อู๋หยา: [คิดจะฉายเดี่ยวเหรอ? ฉันไม่ยอมหรอก!]

ฉินเจิ้นหัว: [ทีมสี่คนของเราต้องอยู่กันให้ครบสิ!]

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: [ทำไมโทษแบนมันถึงได้นานขนาดนี้วะเนี่ย!!!]

พี่เซียน: [ขอแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน: ขณะนี้สำนักกำลังอยู่ในระหว่างการอัปเกรด ตัวเกมจึงเข้าสู่ช่วงปิดปรับปรุงระบบ ซึ่งจะใช้เวลาประมาณสามวัน]

[สำนักเวอร์ชันใหม่จะพร้อมให้ใช้งานในอีกสามวันข้างหน้า โปรดรอติดตาม]

[จะเปิดรับผู้เล่นกลุ่มที่สามในอีกสองวันข้างหน้า จำนวน 20 โควตา ศิษย์สำนักแต่ละคนสามารถเชิญคนเข้ากลุ่มได้ 10 คน ผู้เล่นที่จองสิทธิ์สำเร็จจะได้รับรางวัลเป็นแต้มคุณูปการ 5 แต้ม]

[เนื่องจากผลงานอันโดดเด่นของพวกเจ้าในระหว่างที่สำนักถูกรุกราน ทางสำนักจึงขอมอบรางวัลเป็นแต้มคุณูปการให้คนละ 20 แต้ม]

[สำนักศัตรูและสำนักหัวเซี่ยจะเปิดศึกตัดสินชี้ชะตา ความหวังของสำนักฝากไว้ในมือของผู้เล่นทุกคน หวังว่าศิษย์สำนักหัวเซี่ยทุกท่านจะเร่งยกระดับการฝึกตนของตนเอง]

[ขอเตือนไว้ข้อหนึ่ง: ความพินาศของสำนักหัวเซี่ย เท่ากับจุดจบของเกม หวังว่าผู้เล่นทุกคนจะจดจำไว้ให้ดี]

ข้อมูลแต่ละเรื่องล้วนน่าตกตะลึงยิ่งกว่าเรื่องก่อนหน้า

ภายในกลุ่มเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนจะเกิดความโกลาหลขึ้น ข้อความในกลุ่มพุ่งทะลุ 99+ ในพริบตา

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: [ไม่มีทาง นี่ฉันต้องรออีกสามวันถึงจะเข้าเกมได้งั้นเหรอ? คราวนี้ฉันขาดใจตายแน่ๆ!]

ฉินเฮ่า: [ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย? แล้วสามวันนี้ฉันจะใช้ชีวิตยังไงล่ะ?]

เฉินเซ่าชง: [ฉันรอไม่ไหวแล้วโว้ย! บอกมาสิว่าบริษัทเกมของพวกนายชื่ออะไร? ฉันจะจ่ายเงินเพิ่มให้พนักงานทำงานล่วงเวลาโต้รุ่งไปเลย!]

กวงโถว: [นึกว่าแค่สามชั่วโมง ที่ไหนได้ล่อไปสามวัน แล้วฉันจะทนอยู่ได้ยังไงล่ะเนี่ย?!]

ฉินเจิ้นหัว: [จบกัน ชีวิตหมดความหมายไปในพริบตา]

หลินเย่: [ฉันชักจะตื่นเต้นแล้วสิว่าหลังจากอัปเกรดแล้วสำนักจะหน้าตาเป็นยังไง]

เย่อู๋หยา: [ฉันตัดสินใจแล้ว ช่วงสามวันนี้ฉันจะตั้งใจขี่รถส่งอาหารให้เต็มที่ แล้วค่อยหยุดพักสักสองวัน เพื่อขลุกอยู่ในเกมไม่ต้องออกไปไหนเลย!]

ขอเล่นยาสุโอะ: [เยี่ยมไปเลย พวกเราจองโควตาได้ รอดตายแล้ว!]

คุณชายจง: [พวกนายควรจะมานั่งคิดหาวิธีไม่ให้โดนฆ่ายกตี้อีกดีกว่านะ ถ้าเป็นไปได้ ช่วยบอกสถานการณ์ของพวกนายกับศัตรูมาหน่อย ฉันจะได้วางแผนรับมือให้]

หวังเสี่ยวจวิน: [สามวันนี้เหมาะเจาะพอดีเลย ฉันจะศึกษาหาวิธีสร้างอาวุธสงคราม แล้วค่อยเอาไปขายในเกม]

จ้าวซื่อเจี๋ย: [ที่พี่เซียนบอกหมายความว่า ถ้าสำนักเราถูกทำลาย เกมก็จะจบลงแค่นี้ใช่ไหม?]

ฮั่วซือฉุน: [ศิษย์พี่ใหญ่ฉลาดจังเลยค่ะ]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ไม่ยอมนะ ฉันยังอยากจะปลูกดอกไม้สวยๆ ให้เต็มสำนักอยู่เลย]

สวีหยวน: [ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน เราต้องกำจัดแก๊งชิงเฉิงให้สิ้นซาก!]

ซูหยา: [แบบนี้มันกะจะฆ่ากันชัดๆ? ฉันจะสู้กับพวกมันให้ตายกันไปข้างนึงเลย!]

ช่างก่อสร้างเสี่ยวหวัง: [ลูกสาวฉันกำลังป่วยและต้องการเงิน เกมนี้คือความหวังเดียวของฉัน ใครหน้าไหนกล้ามาทำลาย ฉันจะฆ่ามันให้หมด!]

พรุ่งนี้ตื่นเช้า: [อย่าขู่ฉันสิ ฉันเพิ่งลาออกจากงานมานะ!]

ฉินเจิ้นหัว: [ขอสาบานว่าจะปกป้องสำนักหัวเซี่ยด้วยชีวิต!]

เย่อู๋หยา: [ฉันจะเป็นทัพหน้าเอง!]

หลินเย่: [ฆ่ามัน!!!!]

จ้าวซื่อเจี๋ย: [ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป เดี๋ยวฉันจะทำคู่มือแนะนำเกมเอาไว้ให้ ทุกคนสามารถเข้าไปอ่านเพื่อเป็นแนวทางได้]

หลินเย่: [ฉันก็จะทำคู่มือเหมือนกัน เป็นข้อมูลเกี่ยวกับระดับและการกระจายตัวของสัตว์อสูรในป่าทึบ]

ฉินเจิ้นหัว: [งั้นฉันจะทำคู่มือเอาชีวิตรอดในป่าทึบก็แล้วกัน]

เย่อู๋หยา: [ฉันจะทำคู่มือการอัปเลเวลแบบติดจรวด หวังว่าจะมีประโยชน์กับทุกคนนะ]

เจียงเสี่ยวเสี่ยว: [ฉันก็จะช่วยด้วยเหมือนกัน ฉันจะทำคู่มือภารกิจสำนักแบบละเอียด ทุกคนจะได้ไม่ต้องสุ่มเดารับภารกิจมั่วซั่วอีก]

เฉินเซ่าชง: [เสี่ยวเสี่ยวนี่สุดยอดไปเลย]

ฮั่วซือฉุน: [แหวะ~]

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: [@สตรีมเมอร์ช่างปืน นายสร้างระเบิดอานุภาพทำลายล้างสูงๆ ได้ไหม? ฉันจะเอามันไปบึ้มไอ้พวกเวรแก๊งชิงเฉิงให้กระจุย!]

ฉินเฮ่า: [นับฉันด้วยคน เราจะตายไปพร้อมกับพวกมัน!]

หวังเสี่ยวจวิน: [จะลองดูนะ แต่วัสดุคงหายากน่าดูเลยล่ะ]

...