บทที่ 24 โทสะ

บทที่ 24 โทสะ

"เฉินเซ่าชง ระวังพฤติกรรมของนายหน่อย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินเซ่าชงก็เบ้ปากอย่างไม่แยแส และเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน "ก็แค่เล่นเกม ต่อให้ฉันฆ่าคนตายในเกมแล้วมันจะทำไม? ไม่ได้ตายจริงๆ ซะหน่อย"

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: "มีเหตุผล โลกความจริงมันก็หดหู่พออยู่แล้ว เราไม่ควรมาหาความสำราญในเกมหรือไง?"

หยิ่งผยองดั่งวันวาน: "เกมที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์แบบนี้ มันต้องฆ่าคนสิถึงจะสนุก"

ช่างก่อสร้างเสี่ยวหวัง: "เลิกพูดเถอะ เดี๋ยวไอ้หนูนั่นก็ของขึ้นหรอก"

ทุกคนต่างหันไปมองจ้าวซื่อเจี๋ยโดยไม่ได้นัดหมาย

สีหน้าของจ้าวซื่อเจี๋ยเคร่งเครียดดุดัน สายตาจับจ้องไปที่เฉินเซ่าชงเขม็ง ก่อนจะเอ่ยทีละคำ "ฉินเจิ้นหัว พี่เซียนบอกให้ฉันดูแลสำนักให้ดี ถ้าฉันจะสั่งสอนเขาสักหน่อย นายจะขวางไหม?"

เฉินเซ่าชง: "ก็ลองขยับดูสิ? แค่ใช้เงินฉันก็อัปเลเวลได้แล้ว ถ้านายยังทำเป็นเก่งอยู่แบบนี้ ฉันจะตามล่าหัวนายทุกวันจนกว่านายจะเลิกเล่นเกมไปเลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเจิ้นหัวก็ร้อง 'แย่แล้ว!' ในใจ ก่อนจะรีบตะโกนเสียงหลง "เดี๋ยวก่อน!"

ทันทีที่ฉินเจิ้นหัวขยับตัว เย่อู๋หยาก็พุ่งพรวดเข้ามาขวางหน้าเขาทันที

หลินเย่ที่อยู่ด้านข้างลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ข้างเย่อู๋หยาอย่างเงียบๆ

จุดยืนของพวกเขานั้นชัดเจน

หากฉินเจิ้นหัวลงมือขัดขวาง พวกเขาทั้งสองก็พร้อมจะลงมือเช่นกัน

หากเป็นเช่นนั้น ฉินเจิ้นหัวก็คงไม่มีที่ยืนในกลุ่มเล็กๆ นี้อีกต่อไป

ฉินเจิ้นหัวกำหมัดแน่น ก่อนจะคลายออก แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "สั่งสอนเขาสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

หลินเย่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีที่สุดคือไม่ต้องปะทะกัน เขาไม่อยากแตกหักกับฉินเจิ้นหัวจริงๆ

ชิ้ง—

จ้าวซื่อเจี๋ยชักดาบยาวของเย่อู๋หยาออกมา แล้วก้าวเดินเข้าไปหาเฉินเซ่าชงทีละก้าว "นายคิดจริงๆ หรือว่าพอเข้ามาในโลกของเกมแล้ว จะไม่มีใครลงโทษนายได้?"

เมื่อเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตของจ้าวซื่อเจี๋ย เฉินเซ่าชงกลับยังคงท่าทีไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังเอียงคอเย้ยหยัน "มาสิ ฟันลงมาตรงนี้เลย ลองขยับดูสิวะ?"

วินาทีต่อมา

ฉัวะ—

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว

ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวากับภาพที่เห็น

แม้จะรู้เต็มอกว่านี่เป็นเพียงแค่เกม แต่ภาพเลือดที่พุ่งกระฉูดก็ยังทำให้พวกเขาสะดุ้งโหยงอยู่ดี

โดยเฉพาะฟางหยวนและคนอื่นๆ ที่เพิ่งจะปากดีเรื่องฆ่าฟันกันไปเมื่อครู่ แต่พอต้องมาเจอกับฉากนองเลือดตรงหน้า พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ

"อ๊าก!!!"

เฉินเซ่าชงกุมลำคอตัวเอง ล้มลงไปนอนดิ้นพราดกรีดร้องอย่างน่าเวทนาอยู่บนพื้น

ดาบนี้ของจ้าวซื่อเจี๋ยไม่ได้กะเอาให้ถึงตาย เขาเพียงแค่ต้องการให้เฉินเซ่าชงได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเจียนตายล่วงหน้าก็เท่านั้น

ในเมื่อมันเป็นเกมที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ การฆ่าและการถูกฆ่าก็ย่อมไม่ต่างอะไรจากโลกแห่งความจริง

หากคิดจะฆ่าคนอื่น ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่าเสียเอง

ฉินเจิ้นหัวทนดูน้องชายตัวเองทรมานไม่ไหว ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปช่วย ก็เห็นจ้าวซื่อเจี๋ยหยิบโอสถฟื้นฟูระดับต่ำออกมาแล้วยัดเข้าปากเฉินเซ่าชงเสียก่อน

"ขอบใจมากน้องชาย" ฉินเจิ้นหัวประสานมือคารวะ

เฉินเซ่าชงที่เอาแต่ร้องโหยหวนเมื่อครู่ค่อยๆ หยุดร้อง หยาดเหงื่อเม็ดโป้งหยดติ๋งลงบนพื้น

เขากุมลำคอแน่น จ้องมองจ้าวซื่อเจี๋ยตาไม่กะพริบ

ความเจ็บปวดระดับนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนตั้งแต่เกิดมา ราวกับว่าเขากำลังจะตายจริงๆ

บางคนอาจหวาดหวั่นต่อเฉินเซ่าชง แต่บางคนอย่างฟางหยวนกลับไม่ยี่หระเลยแม้แต่น้อย

หลังจากได้เห็นความร้ายกาจของจ้าวซื่อเจี๋ย เขาก็วิ่งปรี่ออกจากลานบ้านอย่างตื่นเต้น พลางโบกไม้โบกมือตะโกนลั่น "พี่ชายคนนี้จะไปหลอมธงวิญญาณมารแล้ว! ไว้เจอกันนะพวกพี่น้อง!"

หลินเย่: "เฮ้ย ทางนั้นมันอันตรายนะ!"

เพียงชั่วพริบตา ร่างของฟางหยวนก็หายลับเข้าไปในป่าทึบ

เวลานี้ กลุ่มผู้เล่นใหม่ในลานบ้านต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความมึนงง

"เสี่ยวเสี่ยว อธิบายระบบเกมให้พวกเขาที แล้วให้พวกเขาไปรับภารกิจสำนักง่ายๆ ซะ"

จ้าวซื่อเจี๋ยหันกลับมาสั่งการ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะหินเพียงลำพัง

เจียงเสี่ยวเสี่ยวรับคำ เธอปรบมือแปะๆ แล้วก้าวมายืนจังหน้าทุกคน ทำทีเป็นผู้นำและเอ่ยด้วยสีหน้าขึงขัง:

"ภารกิจของพวกนายตอนนี้คือเข้าไปดูข้อมูลของสำนัก แล้วก็รับภารกิจเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่น สร้างกระท่อมไม้ หาบน้ำ แล้วก็ใส่ปุ๋ย"

"กระท่อมไม้มีไว้ให้พวกนายอยู่ และมันจะเป็นจุดเกิดใหม่ของพวกนายในอนาคตด้วย"

สตรีมเมอร์ช่างปืน: "ขอโทษนะครับ แล้วจะอัปเลเวลยังไง?"

"การอัปเลเวลมีสองวิธี หนึ่งคือการไปตีมอนสเตอร์ และสองคือการทำภารกิจประจำวันอย่างตัดไม้ หาบน้ำ ขุดดิน อะไรพวกนี้จะได้ค่าประสบการณ์ทั้งหมด แต่พอเลเวลสูงขึ้น ภารกิจพวกนี้ก็จะไม่มีประโยชน์แล้ว"

"การทำภารกิจสำเร็จจะได้รับแต้มคุณูปการของสำนัก เห็นร้านค้าในหน้าต่างระบบไหม? แต้มคุณูปการเอาไว้แลกไอเทมได้หลายอย่าง แถมยังมีของที่ช่วยยกระดับการฝึกตนด้วย เพราะงั้นแต้มคุณูปการถึงสำคัญมากๆ สำคัญสุดๆ ไปเลย!"

เฉินเซ่าชง: "คนสร้างเกมอยู่ไหน? ฉันต้องการเติมเงิน"

ขณะที่พูด เขาก็ตวัดสายตาจ้องมองจ้าวซื่อเจี๋ยด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย

"เกมนี้เติมเงินไม่ได้หรอกนะ แต่แต้มคุณูปการน่ะซื้อขายกันได้ ส่วนวิธีซื้อขายก็แล้วแต่พวกนายเลย พี่เซียนเขาไม่ยุ่งเรื่องนี้หรอก"

หยิ่งผยองดั่งวันวาน: "ตายในเกมมีบทลงโทษอะไรบ้าง?"

"ตายครั้งแรกจะได้สิทธิ์เกิดใหม่ฟรีหนึ่งครั้ง อย่างหมอนั่นไง"

เจียงเสี่ยวเสี่ยวพูดได้ครึ่งประโยค จู่ๆ เธอก็ยกมือชี้ไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ซึ่งมีใครบางคนนอนหมอบอยู่ตรงนั้น

เขาคือฟางหยวนที่เพิ่งจะวิ่งหายเข้าไปในป่าทึบนั่นเอง

เวลานี้ ฟางหยวนกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น สีหน้าเหมือนกำลังตั้งคำถามกับชีวิต

เส้นทางอันยิ่งใหญ่แห่งมรรคาปีศาจของเขาเพิ่งจะเริ่มต้น แต่กลับต้องมาถูกดับฝันตั้งแต่ในมุ้ง

วิถีมารนี้ ไม่บำเพ็ญมันซะยังจะดีกว่า

เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วเดินหน้าหนาระรื่นเข้าไปประจบประแจงเจียงเสี่ยวเสี่ยวอย่างเอาใจ

"ส่วนการตายครั้งที่สองจะถูกเตะออกจากเกม โดนแบนเริ่มต้นที่สามชั่วโมง แล้วก็เพิ่มเป็นหกชั่วโมงไปเรื่อยๆ เพราะงั้นอย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ตายเปล่าๆ ล่ะ"

"ขอเตือนไว้ก่อนนะ ตอนตายอย่าพกของสำคัญติดตัวไว้เด็ดขาด ไม่งั้นของดรอปหมดแน่ อ้อ แล้วเวลาในเกมก็เดินเร็วกว่าโลกแห่งความจริงสามเท่า ถ้าตายบ่อยเกินไป ระวังจะตามคนอื่นไม่ทันล่ะ"

"ฉันพูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว ตอนนี้พวกนายแยกย้ายไปรับภารกิจสำนักแล้วหาแต้มคุณูปการกันได้เลย!"

เจียงเสี่ยวเสี่ยวโบกมือไล่ วางมาดราวกับเป็นลูกพี่ใหญ่

ภารกิจประจำวันมีไม่มากนัก บางคนก็เลยแย่งรับภารกิจไม่ทัน อย่างเช่นเฉินเซ่าชงที่ยังคงผูกใจเจ็บกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

กว่าเขาจะเรียกสติกลับมาได้ ก็เหลือแต่ภารกิจระดับความยากสูงๆ อย่างเช่น การไปล่าสัตว์อสูร สร้างโถงใหญ่ของสำนัก สร้างตำหนักรอง อะไรทำนองนั้น

ทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนลั่น "รับซื้อแต้มคุณูปการ! หนึ่งแต้มให้หนึ่งพัน! มีเท่าไหร่รับซื้อไม่อั้น!"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก

ก่อนหน้านี้ ฉินเจิ้นหัวรับซื้อแต้มอยู่ในกลุ่มราคาแต้มละห้าร้อย แต่ตอนนี้เฉินเซ่าชงเสนอราคาให้สูงกว่าฉินเจิ้นหัวถึงสองเท่า

จะบอกว่าคนอื่นไม่ตื่นเต้นก็คงจะโกหก คนอย่างช่างก่อสร้างเสี่ยวหวัง สวีหยวน และซูหยา ถึงกับตาลุกวาว

สำหรับพวกเขา เงินสำคัญกว่าเกม และนั่นก็เป็นจุดประสงค์ดั้งเดิมที่ทำให้พวกเขาเข้ามาเล่นเกมนี้

อีกด้านหนึ่ง เย่อู๋หยากระทุ้งศอกใส่ฉินเจิ้นหัวที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อ "น้องชายนายกำลังแย่งธุรกิจนายอยู่นะ ว่าไงล่ะ? อยากให้ฉันช่วยสั่งสอนเขาสักหน่อยไหม?"

ฉินเจิ้นหัวส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ "นิสัยลึกๆ ของเซ่าชงไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก แค่ถูกที่บ้านตามใจจนเสียคน ปล่อยให้เขาอาละวาดไปสักพักเถอะ"

"นายทนได้งั้นเหรอ? หมอนั่นหักหน้านายซึ่งๆ หน้าเลยนะ!" เย่อู๋หยาร้องลั่น

"แล้วจะให้ฉันทำยังไง? เสนอราคาเกทับเขาเหรอ? หรือจะให้ไปอัดเขาสักตั้ง?"

"เชื่อไหมว่าถ้าฉันไปกระทืบเขา พ่อแม่เขาได้แล่นมาฟ้องถึงบ้านฉันแน่?"

หลินเย่: "จริงๆ แล้วถ้าถามฉันนะ ไอ้เด็กนี่มันก็แค่ขาดการโดนสั่งสอน ปล่อยให้มันเจอดีในเกมซะบ้าง นิสัยอาจจะดีขึ้นก็ได้"

จังหวะนั้นเอง จู่ๆ เสียงตะโกนก็ดังแทรกขึ้นมา ภาพที่เห็นคือเจียงเสี่ยวเสี่ยวหอบกองดาบและขวานพะรุงพะรังพลางตะโกนปาวๆ:

"มีใครต้องการอาวุธบ้างไหม? เช่าหนึ่งวันคิดแค่หนึ่งแต้มคุณูปการเท่านั้น! เห็นแก่ที่ผู้เล่นใหม่ยังไม่มีแต้ม ร้านเราใจดีให้แปะโป้งไว้ก่อนได้นะจ๊ะ!"

"มีอาวุธ ภารกิจก็เสร็จไว มีอาวุธ ค่าประสบการณ์ก็พุ่งกระฉูด มีอาวุธ แต้มคุณูปการสำนักก็จะไหลมาเทมาไม่หยุดหย่อน!"

สตรีมเมอร์ช่างปืน: "ขอธนูยาวคันนึง"

ป่าอัศจรรย์: "ฉันขอขวาน"

นักร้องสวีหยวน: "ขอจอบให้ฉันหน่อย"

ผู้บำเพ็ญมารฟางหยวน: "ขอมีดพร้าสองเล่ม! ฉันจะไปฟาดมอนสเตอร์!"