TQF:บทที่ 16  บุรุษลึกลับ

TQF:บทที่ 16  บุรุษลึกลับ

หลังจากเข้าไปในโรงเตี๊ยม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เดินตรงไปที่ชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังโต๊ะซึ่งกำลังมองดูสมุดบัญชีอยู่

“สวัสดีค่ะเถ้าแก่โรงเตี๊ยม!”

“เอ๊ะ..”ชายชราหน้าขึ้น เขาเห็นหญิงสาวผู้ที่งดงามยืนอยู่ด้านหน้า เขาไม่ได้อารมณ์เสียที่ถูกขัดจังหวะเขายิ้มให้เธอและถามว่า

“มีอะไรให้ข้าช่วยอย่างนั้นหรอ”

“ขอโทษที่ขัดจังหวะเถ้าแก่ ข้ามีบางอย่างจะถาม!”เธอรีบอธิบายทันที

“เพียงแค่อยากขอเวลาท่านสักหน่อย ท่านจะช่วยข้าได้ไหม?”

“โอ้…”เมื่อมองเห็นมารยาทอันสุภาพของเธอเถ้าแก่โรงเตี๊ยมไม่ต้องการทำให้เธอผิดหวังเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อยและถามว่า

“ตกลงแล้วเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลืออะไร?”

“เถ้าแก่ ท่านช่วยออกมาด้านนอกสักสองสามนาทีเพื่อดูสินค้าของเราได้หรือไม่?” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ทำด้วยรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

ตรวจสอบสินค้า? เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเริ่มเข้าใจเขาพยักหน้าเล็กน้อยและเดินออกมาจากเคาน์เตอร์

“พาข้าไปดู”

เมื่อพวกเขาทั้งสองคนเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม เสี่ยวเอ้อที่อยู่ในโรงเตี๊ยมเพิ่งออกมาจากครัวและถามว่า

“อา..เถ้าแก่ท่านจะไปไหน”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองดูเสี่ยวเอ้อวัย 30 ปีจากนั้นพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย  เสี่ยวเอ้อรู้สึกประหลาดใจเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน เถ้าแก่โรงเตี๊ยมจึงพูดว่า

“เสี่ยวเอ้อดูแลที่นี่ให้ดีเดี๋ยวข้ากลับมา”

“ตกลงเถ้าแก่”เสี่ยวเอ้อตอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาหันไปสนใจผู้มาทานอาหารแทน

เมื่อออกจากโรงเตี๊ยมมาเถ้าแก่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลูก 3 คนพร้อมกับรถลาก เขามอง เฉิงเสี่ยวเสี่ยว อย่างสงสัย  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว หัวเราะขึ้นมาแล้วพูดว่า

“เถ้าแก่โปรดตามข้ามา!”จากนั้นเธอเดินเข้าไปหาแม่และน้องชายของเธอ เถ้าแก่รู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วด้วยความลังเลแต่ทว่ายังเดินตาม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไป

“คำนับเถ้าแก่โรงเตี๊ยม!” นางเฉิงกล่าวพร้อมกับคำนับ

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมดูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไรเด็กทั้ง 3 คนก็ยิ้มและทักทายเขาอย่างสุภาพ เด็กน่ารักทั้ง 3 คนทำให้เกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของเถ้าแก่จากนั้นเขาพยักหน้าให้กับผู้หญิงทั้งสองคน

“ตกลงแล้วพวกเจ้าต้องการให้ข้าดูอะไร?”

เขาเห็นกรงหลายใบและถุงผ้าในขณะที่เขามองดูรอบๆ ความรู้สึกประหลาดใจเกิดขึ้นบนใบหน้าของเขาเมื่อเขาเห็นไก่และกระต่ายอยู่ข้างใน เขาดำเนินธุรกิจนี้มาสักระยะหนึ่งแล้วเขาสามารถบอกได้ว่าไก่และกระต่ายพวกนี้มีคุณภาพสูง  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มอย่างเงียบๆขณะเปิดถุงข้าวของเธอจากนั้นวางกะหล่ำปลีไว้ด้านหน้าของเขา เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนำข้าวขึ้นมาสูดดมและจับกระต่ายดู หลังจากตรวจสอบทั้งหมดเขายิ้มให้กับ นางเฉิง และ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว

“แม่นางเจ้าต้องการที่จะขายสินค้าเหล่านี้ทั้งหมดให้กับข้าใช่หรือไม่”

“ใช่แล้วเถ้าแก่ นี่เป็นผลิตภัณฑ์ของเรา เมื่อพวกเราพออยู่พอกินเราจึงนำพวกมันมาแลกเป็นเงินสด ถ้าไม่สามารถขายของจำนวนมากนี้ได้บนท้องถนนดังนั้นเราจึงมาที่นี่เพื่อดูว่าท่านสามารถช่วยเราได้หรือไม่ หากท่านสามารถซื้อสินค้าของเราทั้งหมดได้ในภายภาคหน้าข้าจะกลับมาขายสินค้าคุณภาพดีอีกครั้ง ท่านช่วยข้าได้หรือไม่”

นางเฉิง อธิบายสถานการณ์ของเธออย่างอ่อนโยน เธอพูดด้วยความจริงใจ เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเห็นพฤติกรรมของเธอและชอบเธอมากขึ้นเขาพยักหน้าและพูดว่า

“ไม่มีปัญหาเราสามารถใช้สิ่งเหล่านี้กับโรงเตี๊ยมได้ หากพวกเจ้ามีสินค้าคุณภาพในอนาคตข้าจะรับซื้อจากเจ้า เจ้าคิดว่าดีหรือไม่?”

“ขอบคุณเถ้าแก่ สินค้าของเราไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!”นางเฉิงยิ้มและมองเขาอย่างซาบซึ้ง

“เอาละไม่มีปัญหาอะไรแล้วไม่ว่าเจ้าจะมีสินค้ากี่อย่างข้าจะซื้อทั้งหมด!”เถ้าแก่เป็นคนตรงไปตรงมา เขาไม่ต้องการเอาเปรียบแม่และลูกสาวที่เขาชื่นชมพฤติกรรม

“แม่นางข้าจะซื้อสิ่งของเหล่านี้จากเจ้าในราคา 3 ตำลึง  30 เหวิน?”

“แน่นอนไม่มีปัญหา!”

แม้ว่าพวกเขาจะมีสินค้ามากกว่าเดิมและไม่ได้ราคาสูงเช่นครั้งก่อนแต่นางเฉิงรู้สึกดีที่สามารถขายมันได้ นอกจากนี้ของพวกนี้ยังคงได้ราคาตลาด

เถ้าแก่เรียกเสี่ยวเอ้อมาอย่างรวดเร็วและเคลื่อนย้ายสินค้าทั้งหมดเข้าไปในโรงเตี๊ยมจากนั้นจ่ายเงินให้กับนางเฉิงทันที หลังจากที่พวกเขาได้รับเงินจากเถ้าแก่โรงเตี๊ยม พวกเขาก็อำลาออกไปทันทีเพราะพวกเขาต้องการซื้อสิ่งของบางอย่างที่ต้องการ

พวกเธอวนเวียนอยู่ตามท้องถนน 2-3 ครั้งและทำการซื้อมากมาย ในระหว่างนี้พวกเธอได้ผ่านคนรับใช้ของตระกูลหนิง แต่น่าเสียดายพวกเธอไม่รู้ว่าคนเหล่านี้กำลังมองหาพวกเธออยู่ คนรับใช้เหล่านี้กำลังมองหาแม่และลูกสาวแต่ไม่คาดหวังว่าคนที่เขาตามหานั้นจะเป็นแม่และลูก 4 คนที่มาในวันนี้

หลังจากนั้นพวกเขาออกจากเมืองด้วยรถลาก ในขณะที่โรงเตี๊ยมมีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้าไปยังโรงเตี๊ยมและสั่งอาหารของเขา เขาสั่งให้เจ้าของโรงเตี๊ยมนำอาหารมาให้ 2-3 อย่าง เจ้าของโรงเตี๊ยมจึงสั่งอาหารและสุราให้เขาอย่างรวดเร็ว

เมนูของพวกเขาคือไก่ทอด เนื้อกระต่ายตุ๋นและกะหล่ำปลีซอย

พวกเขาได้อาหารสดใหม่มาเป็นจำนวนมากดังนั้นเมื่อมีแขกพิเศษเข้ามาในโรงเตี๊ยมพวกเขาจึงใช้ของที่ได้มาใหม่ในการรับรองแขก

ชายคนนั้นหยิบตะเกียบขึ้นมาและครีบเอาอาหารเข้าไปในปากอย่างสง่างาม เขาไม่ได้คิดอะไรมากแต่หลังจากที่กัดเข้าไปคำแรก และเคี้ยวเพียงเล็กน้อยเขาก็แสดงใบหน้าประหลาดใจ เขามองดูอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างสับสน ในเวลานั้นเองเถ้าแก่ได้นำข้าวสวยมาเสิร์ฟด้วยตนเอง เขาเข้าไปในห้องและเห็นชายหนุ่มกำลังจ้องมองไปที่อาหารเขารู้สึกเป็นห่วงและกังวล

“นายท่านไม่ชอบอาหารจานนี้อย่างนั้นหรือ?”

“อืม….”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเขาเห็นชามข้าวที่อยู่ในมือของเถ้าแก่และพูดว่า

“ส่งมันมาให้ข้า!”

“ขอรับ”เถ้าแก่โรงเตี๊ยมส่งข้าวให้กับชายหนุ่มคนนั้นอย่างระมัดระวัง

ชายหนุ่มคนนั้นรีบข้าวขึ้นมากินหอมของข้าวอบอวนจากนั้นเขานำมันใส่ปากและค่อยๆเคี้ยว หลังจากที่เขากลืนข้าวลงไปเขาสามารถยืนยันบางสิ่งได้แล้ว เขาวางชามและตะเกียบก่อนพูดว่า

“เถ้าแก่เจ้านำอาหารพวกนี้มาจากไหน ทำไมกะหล่ำปลีและข้าวถึงแตกต่างจากทุกวัน?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามเถ้าแก่โรงเตี๊ยมหน้าซีดเผือดและเริ่มเหงื่อไหล เขาได้ชิมอาหารด้วยตัวเองแล้วและแน่ใจว่าอาหารพวกนี้ไม่มีข้อบกพร่องก่อนที่จะนำมาเสิร์ฟ ตอนนี้เขาไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มถึงถามเขาเกี่ยวกับอาหาร เขาไม่กล้าคาดเดาคำถามนี้ดังนั้นเขาจึงตอบว่า

“นายท่านข้าเพิ่งซื้อผักและสิ่งเหล่านี้จาก ผู้หญิงชาวสวนคนหนึ่ง ท่านต้องการอะไรหรือไม่?”

“ผู้หญิงชาวสวนอย่างนั้นหรอ?”

-----------------