บทที่ 1621 (743) นวดได้สบายมากจริงๆ (ตอนฟรี)

บทที่ 1621 (743) นวดได้สบายมากจริงๆ (ตอนฟรี)

“วันนี้เธอดูสวยมากจริงๆ!” จี้เฟิงโพล่งออกไป และกว่าเขาจะคิดได้ว่าไม่ควรพูดมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ฉ่า!

ใบหน้าสวยของหลี่ลู่หนานแดงก่ำไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตฉายแววเอียงอาย ทั้งเขินทั้งดีใจลึกๆจนท่าทางองอาจเมื่อครู่กลายเป็นความเหนียมอายไปทันที “นะ...นาย พูดเพ้อเจ้ออะไรของนาย!”

ให้ตายสิ!

จี้เฟิงรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เขาไอแห้งๆพลางเกาหัวแก้เก้อเพื่อปรับอารมณ์

จากนั้นเขาจึงหัวเราะแก้ตัว “หือ…นี่ใช่หลี่ลู่หนานที่ฉันเคยรู้จักหรือเปล่านะ? ฉันแค่ชมตามมารยาทนิดหน่อย ทำไมเธอถึงหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ? เฮ้ ถามจริงตั้งแต่เด็กจนโตเนี่ย คนอื่นเอาแต่เรียกเธอว่ายัยทอมบอยบ้างล่ะ ยัยไดโนเสาร์จอมโหดบ้างล่ะ จนไม่ค่อยมีใครชมว่าสวยเลยเหรอ?”

“เพ้อเจ้อ!”

พอได้ยินแบบนั้นหลี่ลู่หนานก็ถลึงตาใส่ทันที ความเขินอายเมื่อครู่หายวับไปกับตาภายในเสี้ยววินาที

เธอแผดเสียงขึ้นมา “นายนั่นแหละที่ไม่มีใครชม!”

จี้เฟิง “...”

อารมณ์เปลี่ยนไวเกินไปไหมเนี่ย? เมื่อกี้ยังทำตาหวานเชื่อมอยู่เลย พอพูดจาไม่เข้าหูประโยคเดียวก็กลับมาดุเหมือนเดิมซะแล้ว

“มอง... มองอะไร!” เมื่อเห็นจี้เฟิงยังจ้องเธอด้วยรอยยิ้มแปลกๆ หลี่ลู่หนานก็ถลึงตาใส่พลางดุเสียงเขียว “มองอีกทีฉันจะใส่กุญแจมือนาย!”

“เอ้า?”

จี้เฟิงถึงกับเหวอ “เดี๋ยวนะ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เธอจะมาใส่กุญแจมือฉันข้อหาอะไร?”

“ใครว่าไม่ผิด!” หลี่ลู่หนานหน้าแดงซ่านแต่ยังเถียงสู้ “จ้องฉันเขม็งขนาดนี้ มันคือการอนาจารทางสายตา! จับคนลามกอย่างนายเนี่ย ฉันจะไม่มีสิทธิ์เลยหรือไง?!”

“มี! มีแน่นอน!” จี้เฟิงรีบพยักหน้ารัวๆ

“มันต้องอย่างนี้สิ!” เมื่อเห็นจี้เฟิงยอมสยบ หลี่ลู่หนานก็แค่นเสียงเหอะพลางเชิดคางขึ้นอย่างผู้ชนะ

“ภาพหลอน... เมื่อกี้มันต้องเป็นภาพหลอนแน่ๆ” จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะนวดคลึงขมับตัวเอง

“ภาพหลอนอะไร?” หลี่ลู่หนานชะงัก

“จะอะไรล่ะ ก็เมื่อกี้ฉันเห็นตำรวจหญิงคนหนึ่งสวยมาก รูปร่างอวบอัด พอใส่เครื่องแบบแล้วดูมีเสน่ห์เย้ายวน จนผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องคิดเตลิดเปิดเปิง”

จี้เฟิงผายมือออกอย่างสุดเสียดาย “แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านั่นมันภาพหลอน เพราะที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันก็คือเธอที่กำลังถลึงตาใส่จนฉันขาสั่นไปหมดแล้วเนี่ย เธอว่ามันน่าเสียดายไหมล่ะ?”

“...จี้เฟิง!”

หลี่ลู่หนานมีหรือจะไม่รู้ว่าจี้เฟิงกำลังหลอกด่าเธอ? เธอกัดฟันกรอด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ จนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

“ฉันจะฆ่านาย!” หลี่ลู่หนานกางเล็บโผเข้าใส่ทันที “ฉันจะฆ่านายให้ได้!”

“พอแล้วๆ!”

จี้เฟิงเห็นท่าไม่ดี รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “แล้วข้อมูลเรื่องโรงแรมฮ่าวไท่ที่ให้ช่วยเช็กล่ะ อยู่ไหน?”

“ข้อมูลอะไร ไม่รู้! ฉันไม่รู้เรื่อง!” หลี่ลู่หนานจ้องจี้เฟิงตาขวาง “อยากได้ก็ไปหาเอาเอง ที่นี่คือสถานีตำรวจ มีไว้จับคนลามก ไม่ได้มีไว้บริการคนลามก!”

เวรละ!

จี้เฟิงเหงื่อตกแค่แหย่นิดแหย่หน่อย เขากลายเป็นคนลามกไปซะแล้ว

“เหอะๆ”

จี้เฟิงหัวเราะแห้งๆ รีบเข้าไปหาหลี่ลู่หนานแล้วคว้ามือเธอไว้ “เอาละคุณหัวหน้าหลี่ ฉันผิดไปแล้วก็ได้ เมื่อกี้ไม่ใช่ภาพหลอนหรอก ตอนนี้พอมองเธอดีๆอีกครั้ง เธอก็ยังสวยเหมือนเดิม... ใจเย็นๆนะผู้หญิงโกรธบ่อยๆจะแก่เร็วนะ”

“เหอะ!”

หลี่ลู่หนานยังเคืองอยู่ เธอเชิดหน้าหนีไม่ยอมสบตาด้วย

“อย่าโกรธเลย ยิ้มหน่อยสิ”

จี้เฟิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ รีบพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน จากนั้นก็ปรนนิบัติอย่างกระตือรือร้นด้วยการนวดไหล่ทุบหลังให้ “คุณหัวหน้าหลี่ดูฝีมือผมหน่อยเป็นไง ปรนนิบัติแบบนี้สบายพอไหมครับ?”

ช่วยไม่ได้ในเมื่อทำเขาโกรธก็ต้องหาวิธีง้อ

มุมปากของหลี่ลู่หนานกระตุกเล็กน้อย อารมณ์เริ่มเย็นลงบ้างแล้ว แต่เธอยังพยายามกลั้นยิ้มและทำหน้าตึงไว้

ไอ้หมอนี่พูดจาน่าโมโหจริงๆ บอกว่าที่เห็นว่าฉันสวยเป็นภาพหลอนงั้นเหรอ? ในเมื่อเขาบอกว่าหุ่นอวบอัดมีเสน่ห์เป็นภาพหลอน งั้นความจริงในสายตาเขาคือฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง?

พอนึกถึงตรงนี้หลี่ลู่หนานก็ยังเคืองไม่หาย! ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกที่ไม่ชอบโดนชมว่าสวย แต่พอนึกถึงสิ่งที่จี้เฟิงพูดมันชวนให้กัดเขี้ยวเคี้ยวฟันจริงๆ

หลี่ลู่หนานตัดสินใจจะแกล้งเมินเขา ถ้าวันนี้ไม่สั่งสอนให้หลาบจำ วันหน้าเขาคงปีนเกลียวหนักกว่านี้แน่ ต้องจัดหนักสักหน่อย!

“คุณหัวหน้าหลี่ครับ ฝีมือผมพอเป็นหมอนวดได้ไหมครับ?” จี้เฟิงถามพลางนวดไหล่ให้หลี่ลู่หนานอย่างอารมณ์ดี

“ก็พอถูไถ!” หลี่ลู่หนานหลับตาพริ้ม ปล่อยให้จี้เฟิงนวดอย่างสบายใจ “นวดไหล่ซ้ายด้วยสิ นายจะบื้อไปถึงไหน นวดอยู่ข้างเดียว!”

โถ่...

ยัยคนนี้เห็นเขาเป็นหมอนวดไปจริงๆซะแล้ว จี้เฟิงแอบถลึงตาใส่ข้างหลังเธอแวบหนึ่งแต่มือยังคงนวดไม่หยุด ในเมื่อมีเรื่องต้องขอร้องเขา ก็ต้องยอมก้มหัวให้บ้างเป็นธรรมดา

“อืม...”

ริมฝีปากแดงฉ่ำของหลี่ลู่หนานเผลอครางเบาๆ ออกมา ใบหน้าของเธอแดงซ่านไปถึงโคนหู ลามไปถึงลำคอ

วินาทีนั้นหลี่ลู่หนานรู้สึกอับอาย จนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี! น่าขายหน้าที่สุด! เธอเผลอทำเสียงแบบนั้นออกมาได้ยังไง!

...ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้หมอนี่นวดสบายเกินไป ใช่! ต้องโทษเขาคนเดียวเลย!

หลี่ลู่หนานปัดความผิดทั้งหมดไปให้จี้เฟิงทันที คิดว่าเขาจงใจทำให้เธออับอายแน่ๆ ดังนั้นจะแสดงท่าทีอ่อนแอให้เขาได้ใจไม่ได้เด็ดขาด เธอจึงพยายามสะกดจิตตัวเองว่าคนที่อยู่ข้างหลังไม่ใช่จี้เฟิง แต่เป็นหมอนวดทั่วไปในร้านนวด

พอคิดแบบนั้น ความประหม่าเขินอายก็ลดลงไปบ้าง

แต่ว่า...

หลี่ลู่หนานต้องยอมรับจริงๆว่าจี้เฟิงนวดได้สบายมาก น้ำหนักมือและจังหวะของเขามันพิเศษมาก ไม่เหมือนหมอนวดทั่วไป นิ้วทั้งสิบของเขาราวกับมีมนตร์ขลัง ทุกจุดที่เขากดลงไปทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“เป็นไง สบายใช่ไหมล่ะ?” จี้เฟิงถามยิ้มๆ

“อือ!”

เสียงของจี้เฟิงดึงสติหลี่ลู่หนานกลับมา เธอตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “ก็แค่พอใช้ได้นั่นแหละ!”

“แค่พอใช้เหรอ?” จี้เฟิงเลิกคิ้ว “ดูเหมือนคุณหัวหน้าหลี่จะยังไม่ค่อยพอใจบริการของผมเท่าไหร่แฮะ งั้นต้องออกแรงเพิ่มหน่อยแล้ว”

พูดจบจี้เฟิงก็เพิ่มน้ำหนักนิ้วและกดลงไปยังจุดชีพจรทันที

“อ๊ะ...” ร่างของหลี่ลู่หนานสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง มันทั้งซ่านทั้งอุ่นสบายอย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะความเหนื่อยล้าจากการนั่งทำงานนานๆ และความเครียดสะสม มันมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์

ความรู้สึกเบาสบายนั้นยากจะอธิบาย เหมือนได้นอนเต็มอิ่มมาทั้งคืน หรือเหมือนได้สูดออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอดจนความล้าหายไปหมดสิ้น

แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจที่เคยตื่นตัวกลับเริ่มเคลิบเคลิ้ม อยากจะหลับใหลลงไปเสียตรงนี้

ไอ้หมอนี่ใช้ลูกไม้อีกแล้ว...

นั่นคือความคิดสุดท้ายในหัวของหลี่ลู่หนาน ก่อนที่ดวงตาของเธอจะค่อยๆปิดลง และหลับไปคาเก้าอี้ทำงานในที่สุด

จี้เฟิงยิ้มบางๆพลางมองหาปุ่มปรับเอนเก้าอี้แต่ก็ไม่พบ เขาจึงส่ายหน้า “ช่วยไม่ได้แฮะ คงต้องถือวิสาสะเคลื่อนย้ายเธอเองแล้วล่ะ”

จี้เฟิงช้อนตัวหลี่ลู่หนานขึ้นมาในท่าเจ้าสาว แล้วพาไปวางลงบนโซฟาข้างๆ เขามองไปรอบห้องแต่ไม่เห็นผ้าห่ม จึงจำใจถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออกมาคลุมร่างของเธอไว้

ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ถ้าหลี่ลู่หนานนอนไปแบบนี้โดยไม่มีอะไรคลุม มีหวังได้เป็นหวัดแน่นอน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จี้เฟิงก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของหลี่ลู่หนาน เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสู่อย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ

เมื่อกี้ตอนที่เขาถามเรื่องข้อมูล จี้เฟิงสังเกตเห็นว่าสายตาของหลี่ลู่หนานเหลือบมองมาที่แฟ้มนี้แวบหนึ่ง เขาจึงมั่นใจว่าข้างในต้องเป็นข้อมูลของโรงแรมฮ่าวไท่ และประวัติของประธานเฉิงฮ่าวไท่แน่นอน

เมื่อเปิดแฟ้มออก สิ่งแรกที่เห็นคือประวัติส่วนตัวฉบับย่อพร้อมรูปถ่าย ซึ่งชายในรูปไม่ใช่ใครอื่นนั่นคือ เฉิงฮ่าวไท่

ข้อมูลของเฉิงฮ่าวไท่จริงๆด้วย!

จี้เฟิงยิ้มออกมาการไหว้วานหลี่ลู่หนานนี่ไม่ผิดหวังจริงๆ แม้เธอจะอารมณ์ร้อนไปบ้าง แต่การทำงานถือว่ารอบคอบและไว้ใจได้ที่สุด

จะว่าไปเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเจอหน้าหลี่ลู่หนานทีไร เขาถึงอยากแหย่ อยากแกล้งเธอทุกที

แต่ยิ่งแกล้งกันแบบนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับดูสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเวลาจะสืบเรื่องโรงแรมฮ่าวไท่ คนแรกที่เขาคิดถึงจึงเป็นหลี่ลู่หนาน

พอนึกถึงตรงนี้เขาก็เหลือบไปมองหลี่ลู่หนาน ที่นอนอยู่บนโซฟาพลางส่ายหน้าเบาๆ

ผู้หญิงคนนี้ข้อเสียใหญ่ที่สุดคือ เรื่องนิสัยที่แข็งกร้าวเกินไปแถมยังดูเหมือนพวกบ้างาน ซึ่งจุดนี้เธอเหมือนกับหยูซวนตอนแรกๆไม่มีผิด

ถึงจี้เฟิงจะไม่เคยเห็นตอนหลี่ลู่หนานทำงาน แต่เพียงแค่เขาวางมือลงบนบ่าเธอ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าปกติเธอใช้ชีวิตและทำงานหนักแค่ไหน

ความกดดันสูง จิตใจตึงเครียด และร่างกายที่ล้าสะสม! นั่นคือปัญหาของหลี่ลู่หนาน

ตอนที่หยูซวนเริ่มรับช่วงต่อเถิงเฟยกรุ๊ปใหม่ๆ เธอก็โหมงานหนักแบบนี้ เพราะกลัวว่าจะทำออกมาไม่ดี ตอนนั้นแม้หยูซวนจะฝึกวิชากายบริหารมานานแล้ว แต่ทุกวันที่เธอกลับบ้าน จี้เฟิงก็ยังต้องใช้วิธีนวดพิเศษเพื่อช่วยให้เธอผ่อนคลายเสมอ

และเพราะเหตุนี้เอง จี้เฟิงถึงมองออกทันทีว่าร่างกายของหลี่ลู่หนานกำลังเหนื่อยล้าเกินไป...

....จบบทที่ 1621~