TQF:บทที่ 9  ความประหลาดใจที่น่าพอใจ

TQF:บทที่ 9  ความประหลาดใจที่น่าพอใจ

มนุษย์และงูผลัดกันจ้องมองอยู่ใต้ต้นสน เมื่อเวลาผ่านไปความตึงเครียดเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มหยดลงมาลงบนแก้มของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  แขนของเธอเกร็งไม่กล้าที่จะเช็ด เธอยังคงจ้องมองดูอย่างตั้งใจไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวใดๆ

ทำอย่างไรดี?เธอจะทำยังไง

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกหวาดกลัวมากแม้ว่าเธอจะไม่ได้แสดงออกก็ตามเธอไม่มีโอกาสที่จะสู้งูตัวนี้ได้

ซี่ ซี่ ซี่…

เจ้างูแลบลิ้นออกมาปากน้อยๆของมันในไม่กี่วินาทีต่อมา งูตัวนั้นก็พุ่งเข้าหา เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  มันพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วสมองของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ว่างเปล่าเธอมีความคิดอย่างเดียวว่า -ดูดมันเข้าไปในมิติ

เมื่อเธอนึกได้อย่างนั้นงูที่กำลังถึงมือของเธอนั้นก็หายไปทันที

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกตกตะลึงจากนั้นสักพักเธอเธอก็กลับมารู้ตัวอีกครั้ง เธอผ่อนลมหายใจออกมาและตบหน้าอกตัวเองอย่างหวาดกลัว ในที่สุดสติของเธอก็กลับมาทำงานอีกครั้งเธอมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นงูสามเหลี่ยมเลย เธอขมวดคิ้วอย่างขบคิด งูหายไป!

เธอคิดเกี่ยวกับมันอยู่สักครู่ก่อนที่เธอจะเข้าไปยังมิติ ทันใดที่เธอเข้าไปในมิตินั้นก็มีเสียงของระบบดังก้อง

“พบเจอสายพันธุ์ใหม่ งูสามเหลี่ยม ทำให้มิติยกระดับขึ้นเป็นระดับ 3  มีการเพิ่มบ่อน้ำเพิ่มเติมให้สำหรับ โฮสต์ ใช้!”

เธอดูดมันเข้ามาในมิติ! ในเวลานี้เฉิงเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกมีความสุขมากเธอเดินไปรอบๆมิติแต่เธอก็ไม่พบงูสามเหลี่ยมตัวนั้นเธอสังเกตเห็นว่าไม่เพียงแต่งูสามเหลี่ยมแม้แต่หน่อไม้ที่เธอนำเข้ามาก่อนหน้านี้ก็ไม่พบเจอ

“สิ่งที่ฉันนำเข้ามาที่นี่อยู่ที่ไหน?”

“ข้อความตอบรับ:มีการเพิ่มหน่อไม้และงูสามเหลี่ยมลงไปในแคตตาล็อกของร้านค้า เมื่อใดก็ตามที่โฮสต์ต้องการคุณสามารถปลูกหรือเรียกมันออกมาตามความต้องการ!”

เป็นอย่างนี้นี่เอง!

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เข้าไปในกระท่อมหลังเล็กจากนั้นเธอคลิกไปที่ “ร้านค้า”เธอเห็นไอคอนที่เป็นหน่อไม้และงูสามเหลี่ยม เธอจ้องมองไอคอนของงูสามเหลี่ยมอย่างวิตกกังวล วัตถุประสงค์ในการเพิ่มงูพิษในแคตตาล็อกคืออะไรมันฟังดูอันตรายมากมันถูกปล่อยออกมาและกัดคนเข้า

“ข้อความตอบกลับ:สัตว์ใดที่ปรากฏอยู่ในมิตินี้จะเชื่อฟังโฮสต์ที่เป็นเจ้านายพวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของโฮสต์”

“เชื่อฟังคำสั่งของฉัน?”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อมองดู ไอคอนของงูสามเหลี่ยมเธออยากจะลองดูว่ามันจะเชื่อฟังเธอจริงหรือไม่ เธอคลิกที่ไอคอนจากนั้นก็มีลำแสงสีทองส่องลงมางูสามเหลี่ยมปรากฏขึ้นด้านหน้าของเธอ แน่นอนว่ามันเป็นงูสามเหลี่ยมที่พยายามโจมตีเธอก่อนหน้านี้ เธอมองเข้าไปในดวงตาของมันในตอนนี้เธอรู้สึกทันทีว่ามันแตกต่างจากตอนที่เธอคบมันในครั้งแรก เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่งูมีต่อเธอ เราก็เป็นพี่น้องกัน

เธอรู้สึกประหลาดใจและร่วมมือออกไปค่อยๆจับที่หัวของงู งูสามเหลี่ยมรออยู่เฉยๆและไม่ขยับเขยื้อนการแสดงออกของมันไม่เปลี่ยนไป ดังนั้น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว จึงรู้สึกผ่อนคลาย เมื่อมือของเธอแต่โดนเกล็ดของงูเธอรู้สึกเย็นเหมือนกับหยก งูดูเหมือนมีความสุขเมื่อมือของเธอแต่ที่หัวของมัน ก่อนที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว จะทันได้ตอบสนองมันเริ่มม้วนตัวรอบแขนของเธอ  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตกใจเล็กน้อยและต้องการที่จะโยนมันออกไป

เด็กผู้หญิงมักมีแนวโน้มที่จะกลัวงู เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เมื่อเธอเห็นว่างูตัวนี้ต้องการเล่นกับเธอมากกว่าที่จะทำร้ายดังนั้นเธอจึงสามารถระงับความกลัวและหักห้ามใจไม่ให้โยนมันออกไป เมื่อมองดูงูที่เชื่องอยู่บนแขนของเธอ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มอย่างอบอุ่น เธอไม่คาดคิดว่าเธอจะได้รับพลังเช่นนี้ในมิตินี่เป็นหนึ่งในความประหลาดใจที่น่ายินดี

“เฮ้ เจ้างูตัวน้อยเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดไหม?ถ้าเขาใจให้พยักหน้า” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พูดกับงูอย่างตื่นเต้น

“ฟ่อ…”หลังจากนั้นงูสามเหลี่ยมมันพยักหน้าให้กับ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว

“สุดยอดนี่มันเจ๋งมาก!จากนี้ไปฉันจะเรียกเจ้าว่า  สเน็กกี้ ต่อไปนี้จะเป็นชื่อของเจ้า!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกมีความสุขดวงตาของเธอเบิกบาน และหัวเราะ

“ถ้าฉันยังรวบรวมสัตว์ที่แข็งแกร่งลงไปในมิติ ฉันคงกลายเป็นผู้อัญเชิญดังที่เคยอ่านในนิยายมาก่อนหน้านี้!”

มันเป็นสิ่งไม่น่าเชื่อราวกับเป็นเรื่องลึกลับ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกราวกับเธออยู่ในความฝันหลังจากที่เธอเล่นกับสเน็กกี้สักพักความตื่นเต้นของเธอก็เริ่มเบาบางลง เธอคิดว่านี่สมควรเป็นเวลาที่จะกลับบ้านได้แล้ว  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ออกจากมิติเธอจำเป็นต้องมุ่งหน้ากลับบ้านทันทีก่อนที่มันจะมืด

เธอรีบลงจากภูเขาและมุ่งไปที่บ้าน

“พี่ใหญ่ท่านไปอยู่ที่ไหนมา?ท่านหายไปนานมากก่อนจะกลับบ้าน” เจิ้งหยวน ถามทันทีเมื่อเห็นเธออยู่ที่หน้าประตูบ้าน

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว อารมณ์ดีและยิ้มให้กับเขา “ข้าออกไปเดินเล่นไม่ไกลจากนี้ ทำไมเจ้าถึงตามหาข้าอย่างนั้นหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอกพี่ใหญ่  ท่านแม่บอกว่าพวกเราจะไปตลาดในวันพรุ่งนี้ใช่ไหม?”

เมื่อมองเห็น เจิ้งหยวน เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เดินเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ท่านแม่กับข้าจะไปตลาด แต่เจ้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลท่านพ่อ เจิ้งปิน และ หลานหลาน”

“ไม่ได้นะพี่ใหญ่ พวกเราไปกันสองคนเถอะให้ท่านแม่อยู่ที่บ้าน ข้าไม่เคยไปที่ตลาดเลย!” เจิ้งหยวน คัดค้านทันที เขาไม่ต้องการที่จะพลาดโอกาสการไปตลาดในครั้งนี้

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ส่ายหัวเบาๆเธอสงสัยว่าท่านพ่อและท่านแม่จะปล่อยให้พวกเธอทั้งสองคนไปด้วยตัวเองหรือไม่ดังนั้นเธอจึงพูดว่า

“ท่านแม่จะไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน”

“พี่ใหญ่ถ้าท่านบอกท่านแม่ ท่านแม่จะต้องตกลงอย่างแน่นอน!”

“เป็นไปไม่ได้ท่านพ่อเองก็จะคัดค้านเรื่องนี้เช่นกัน!”

“พี่ใหญ่ให้ท่านแม่อยู่ที่บ้านเถอะ ให้ข้าไปกับท่าน!”

ในขณะที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังเถียงกันอยู่นั้น  เจิ้งปิน และ หลานหลาน ก็วิ่งออกมาจากครัว หลานหลาน วิ่งเข้ามากอด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และยกศีรษะน้อยๆของเธอขึ้น

“พี่ใหญ่ หลานหลาน อยากไปด้วยเหมือนกัน หลานหลาน อยากขายกระต่ายด้วยเช่นกัน!”

“พี่ใหญ่ข้าไม่เคยไปตลาดเลย ข้าอยากไปกับท่านข้ารับรองว่าข้าจะไม่สร้างความวุ่นวายให้กับท่าน พวกเราทั้งคู่โตแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้!” เจิ้งหยวน ตะโกนใส่น้องทั้งสองคน  จากนั้น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว จึงพูดว่า

“พวกเจ้าทั้งสองคนยังเด็กเกินไป เราต้องใช้เวลาถึง 4 ชั่วโมงในการเดินทางไปตลาด!เจ้าทั้งสองคนจะเป็นภาระกับพวกเรา!”

“พี่ใหญ่ท่านอย่าได้กังวลข้าสามารถเดินด้วยตัวเองได้ ไม่ต้องเป็นภาระใคร!”

“หลานหลาน ต้องการไปด้วย!  หลานหลาน จะไปด้วย!”

ท่ามกลางการทะเลาะวิวาทบรรดาพี่น้องทั้ง 3 คน เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตัดสินใจเงียบและปล่อยให้พวกเขาพูดคุยกัน พวกเขาไม่ได้เป็นคนตัดสินใจในเรื่องนี้

และเมื่อเวลาผ่านไป ในวันที่พวกเขาเดินทางไปตลาด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ตื่นมาแต่เช้าเพราะท่านแม่ของเธอเป็นคนปลุก เธอพยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด ซึ่งในเวลานี้พี่น้องของเธอได้หลับสนิท

ได้เวลาไปตลาดแล้ว!

------------------------------------------