TQF:บทที่ 8  งู

TQF:บทที่ 8  งู

“ถ้าอย่างนั้นเราจะสามารถเก็บเกี่ยวได้ทุกวันจะสามารถเก็บเกี่ยวได้ถึง 3 ครั้งหรืออย่างน้อย 2 ครั้ง ซึ่งจะบอกได้ว่า..”

เฉิงไป๋หยวน หยุดพูดและขบคิดก่อนจะพูดต่อมาว่า

“ถ้าเราเก็บเกี่ยววันละ 2 ครั้งเราจะได้ไกลประมาณ 10 ตัวและกระต่าย 10 ตัว เราจะไม่กินพวกมันหมดถ้าเราเอาไปขายในตลาดเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงินมันจะช่วยเราได้มากขึ้น”

“ท่านพี่พูดถูก เมื่อเราขายไก่และกระต่ายพวกนี้เราสามารถนำเงินไปจ้างท่านหมอมาดูแลท่านได้และท่านจะฟื้นตัวเร็วขึ้น” นางเฉิง มองไปที่ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงมานานกว่าครึ่งเดือนเธอถอนหายใจลึก

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ค่อนข้างตระหนักถึงสถานะทางการเงินของครอบครัวดังนั้นเธอจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“ข้าเห็นด้วย นอกเหนือจากผักและเนื้อสัตว์ที่เราต้องการแล้วเราควรขายส่วนที่เหลือเพื่อเป็นเงิน มันจะทำให้เราสามารถซื้อสิ่งของที่จำเป็นอื่นๆได้”

“เยี่ยมมาก ตลาดจะมีอีกใน 3 วันข้างหน้า เราจะไปขายของในเวลานั้น!”

พวกเขาทั้งสามคนหารือกันเกี่ยวกับแผนการในอนาคตจนกระทั่ง เด็กน้อยทั้งสามคนกลับมาบ้าน ดังนั้น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และนางเฉิงจึงออกมาจากห้องของ เฉิงไป๋หยวน  นางเฉิง กลับไปเตรียมอาหารกลางวัน หลังจากอาหารกลางวันพวกเด็กทั้ง 3 คนออกไปเล่นอีกครั้ง ในทางกลับกัน เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กลับไปที่พักของเธอและเข้าไปยังมิติ

เธอมองดูที่แปลงผักที่มีผักเต็มอยู่ในนั้น ใบหน้าของเธอปกคลุมไปด้วยรอยยิ้มในที่สุดเธอก็สามารถอธิบายกับพ่อแม่ของเธอได้ จากนี้ไปเธอสามารถนำผลผลิตออกมาจากมิติโดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องการแก้ตัว เธอเดินอย่างไร้จุดหมายไปยังข้างสระน้ำ เมื่อมองไปในสระน้ำเธอสามารถมองเห็นถึงก้นสระ ทันใดนั้นเธอก็ตบหน้าผากตัวเอง เธอลืมเลี้ยงปลาไปได้อย่างไร นี่คือสิ่งสำคัญ ครอบครัวของเธอสามารถเลี้ยงมันได้และมันสามารถขายเป็นเงินได้อีกด้วย

เธอวิ่งเข้าไปในกระท่อมหลังเล็กและอยู่ที่หน้าจอ เธอขายหัวไชเท้าทั้งหมดในคลังสินค้าจากนั้นนำเงินไปซื้อลูกปลาสำหรับสระน้ำ

เมื่อมองดูสกุลเงินในเกมที่เพิ่มขึ้น เธอได้แต่พูดออกมาดังๆว่า

“มันจะดีไม่น้อยถ้าฉันสามารถนำเงินเหล่านี้ออกไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้”

“ข้อความตอบรับ:คุณสามารถนำสกุลเงินในเกมออกสู่โลกความจริงได้เมื่อมิติของคุณอยู่ใน เลวล 50”

“อะไรนะ!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกประหลาดใจ “มิติสามารถยกระดับได้อย่างนั้นหรอ”

โดยธรรมชาติแล้วในชีวิตที่ผ่านมาเธอผ่านการเพิ่มเลเวลความของเธอมาอย่างช่ำชอง แต่เธอไม่คาดคิดว่าในโลกแห่งนี้เธอจะสามารถเพิ่มเลเวลได้เช่นกัน  ความคิดที่จะเลี้ยงสัตว์ระดับสูงทำให้เกิดประกายในดวงตาของเธอ เธอค่อยๆกลืนน้ำลายและถามเบาๆว่า

“ฉันจะอัพเลเวลมิติได้อย่างไร ฉันต้องทำยังไง”

“ข้อความตอบกลับ: โฮสต์สามารถจัดหาผลิตภัณฑ์หรือสัตว์ใหม่เข้ามาในมิติเพื่อแลกกับการอัพเลเวล ทุกครั้งที่มีการอัพเลเวลขนาดจะเพิ่มขึ้นสิ่งอำนวยความสะดวกจะเพิ่มขึ้น”

เพิ่มสายพันธุ์ใหม่ให้กับมิติ?

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว คิดไม่ถึงมันค่อนข้างแตกต่างจากเวอร์ชั่นก่อนหน้านี้ที่เธอเล่นอย่างสิ้นเชิงแต่ความยืดหยุ่นนี้เป็นประโยชน์ต่อเธอ การเรียนรู้ที่จะให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในมิติทำให้เธอมีความสุข เธอเดินผ่านทุ่งนาและฟาร์ม หลังจากที่ยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอออกมาจากมิติ

หลังจากนั้นเธอออกจากห้องของเธอและไปแจ้งแม่ของเธอว่าเธอต้องการออกไปทำธุระบางอย่าง เธอต้องการดูว่าเธอสามารถปลูกสายพันธุ์ใหม่เข้าไปในมิติได้หรือไม่ เรื่องที่สิ่งต่างๆในโลกนี้กับสิ่งของในมิติสามารถผสมผสานกันได้นั้นทำให้เธอประหลาดใจมากยิ่งขึ้น  เธอเดินออกมาจากบ้านโดยไม่สามารถควบคุมรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าได้

เมื่อออกมาจากบ้านเธอพบกับลำธารเล็กๆเธอเห็นตะไคร่น้ำสีเขียวในลำธารและบรรดาน้องของเธอเล่นน้ำอยู่ที่ลำธารเธอหยุดดูพวกเขาอยู่พักหนึ่งแต่ไม่ได้เข้าไปใกล้ เธอกำลังคิดว่าเธอจะรวบรวมอะไรเข้าไปในมิติได้บ้าง เธอเดินไปเรื่อยๆและขบคิดในเวลาเดียวกัน เธอเดินทางออกไปเรื่อยๆจนเข้าสู่เส้นทางด้านหลังภูเขา

ในขณะที่เธอกำลังคิดนั้นเธอได้มุ่งหน้าไปยังด้านหลังของภูเขาโดยไม่รู้ตัว ด้านหลังของภูเขาเป็นป่าไผ่ สายลมพัดพากลิ่นจางๆของไผ่สดทำให้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เงยหน้าขึ้นมอง ตอนนี้รอบตัวเธอมีแต่ต้นไผ่สีเขียวเรียวงามแกว่งไกวไปในสายลม ใบของพวกมันสั่นสะเทือนตามจังหวะลมเหมือนเสียงเพลงจากธรรมชาติ ในช่วงเวลานี้เธอรู้สึกเบิกบานใจความกังวลทั้งหมดของเธอหายไปพร้อมกับความเหนื่อยล้า จิตใจของเธอรู้สึกปลอดโปร่งเมื่อเห็นต้นไผ่อยู่รอมรอบ พวกมันไม่เพียงสวยงามเท่านั้น แต่ใบ น้ำ ผล เปลือกไม้ ราก และยอดสามารถเป็นสมุนไพรได้คนส่วนใหญ่นำหน่อไม้ไปกินมากมาย

เธอกำลังสงสัยว่าเธอควรจะปลูกหน่อไม้เข้าไปในมิติหรือไม่ เมื่อเธอคิดได้ดังนั้นเธอลงมือทำทันทีในบริเวณที่เธออยู่นั้นพบหน่อไม้ 2-3 ต้น เธอไม่มีจอบดังนั้นเธอจึงใช้กิ่งไม้ที่แข็งแรงบริเวณนั้นเพื่อขุดหน่อไม้

หลังจากใช้ความพยายาม เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เช็ดหยดเหงื่อบนใบหน้าเล็กน้อยเธอสามารถขุดหน่อไม้ได้ 2 ต้นและนำมันเข้าไปในมิติ

“ค้นพบสายพันธุ์ใหม่ เลื่อนเลเวล 2”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ที่พึ่งเข้ามาในมิติได้ยินเสียงของระบบทันที  เธอผงะเล็กน้อยเช็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผากแล้วยิ้มอย่างขมขื่น

“แค่ เลเวล 2 เองหรอ?มันจะใช้เวลาขนาดไหนกันกว่าจะขึ้นถึงเลเวล 50”

“เอาเถอะอย่างน้อยก็น่าดีใจที่มันสามารถเลื่อนระดับได้ ดูเหมือนว่าฉันต้องมองหาสายพันธุ์อื่นๆเพื่อนำมาปลูกที่นี่!”

เธอพักสักครู่หลังจากวางหน่อไม้ไว้ในมิติเธอก็ออกจากมิติ เธอต้องการออกจากป่าไผ่ก่อนที่มันจะมืด เธอเริ่มมองไปรอบๆบริเวณเชิงเขา ไม่มีเหตุผลที่เธอจะเอาสายพันธุ์ธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไปเพราะ ในมิติเองมี สายพันธุ์พวกนี้อยู่แล้ว

บางทีอาจเป็นเพราะอยู่ใกล้กับบ้านเกินไปหลังจากที่เธอค้นหาถึงครึ่งวันเธอไม่พบสิ่งใดที่คุ้มค่าในการปลูกเธอยืนพิงต้นสนแล้วถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเธอจะใช้เวลาอย่างเสียเปล่า? ดูเหมือนว่านี่จะประมาณ 3-5 โมงเย็นแล้วเธอต้องกลับบ้านไม่อย่างนั้นมันจะไม่ปลอดภัย ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะกลับบ้านและมาใหม่ในวันพรุ่งนี้มันคงใช้เวลาอีกสักพักกว่ามิติของเธอจะมีเลเวลถึง 50

ซี่ ซี่ ซี่ …

ในขณะที่เธอกำลังหันหลังกลับเธอก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ลางสังหรณ์เกิดขึ้นในจิตใจของเธอมันเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้เธอ เธอเติบโตขึ้นมาในชนบท ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างมีสัญชาตญาณเกี่ยวกับเรื่องนี้เธอมองไปยังทิศทางที่มีเสียง

เมื่อเธอหันกลับไปเธอก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอแข็งเกร็ง ขนบนร่างกายของเธอลุกซู่

งู!

งูตัวหนึ่งยาวหลายเมตรปรากฏต่อหน้าเธอ

มันเป็นงูสามเหลี่ยม (จีนเรียก “งูแหวนทองคำ”) มันได้ชื่อนี้เนื่องจากลำตัวของมันเป็นปล้องสีเหลืองสลับดำ มันเป็นงูใน 3 อันดับแรกของประเทศจีนที่มีพิษร้ายแรงมาก

ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่?

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้จักงูชนิดนี้ แม้ว่ามันจะมีพิษร้ายแรงและว่องไวแต่โดยปกติแล้วมันจะหดหัวของมันอยู่ใต้ท้องตลอดเวลาในช่วงกลางวัน มันมีอารมณ์ไม่รุนแรงและมีการเคลื่อนไหวช้าๆมักจะไม่ติดตามคน แต่ในช่วงกลางคืนพวกมันจะเริ่มออกล่า!

ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเป้าหมายของมัน!

-----------------------------------------