TQF:บทที่ 6 การเก็บเกี่ยวเล็กน้อย

TQF:บทที่ 6 การเก็บเกี่ยวเล็กน้อย

“ไปกันเถอะ!ถึงเวลาจับไก่แล้ว!!” เจิ้งปิน ตัวน้อยร้องอย่างสนุกสนาน และมุ่งหน้าไปยังหุบเขาด้วยตัวเอง แม้แต่ เจิ้งหยวน ที่มีอายุมากกว่าก็ยังคงยิ้มสดใส เพื่อแบ่งเบาภาระหน้าที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว จึงไม่นำสมุนไพรและปืนขึ้นไปกับพวกเขาที่ทำด้วย เธอพบสถานที่ที่จะซ่อนพวกมันเอาไว้ก่อนที่จะพาน้องชายทั้ง 2 คนขึ้นไปยังหุบเขา

“พี่ใหญ่เมื่อวานจับไก่เพียงเล็กน้อย วันนี้เรามาจับ 3 ตัวกันเถอะ!”

“3 ตัวนั้นน้อยเกินไปเพื่อสุขภาพของท่านพ่อยิ่งเยอะยิ่งดี  เจิ้งปิน เจ้าจับให้มากที่สุด!”

“ข้ารู้ดีว่าจำนวนมากนั้นดีแต่เราจะทำได้หรือไม่ ข้าไม่คิดว่าไก่จะโง่พอยืนอยู่กับที่เพื่อรอให้เราจับมัน!”

“เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด!ข้ากำลังสงสัยว่ามีไก่กี่ตัวอยู่ในถ้ำ!”

“แม้ว่ามันจะมีเท่าไหร่ก็ไม่พ้นเงื้อมมือของข้า!”

“ถ้ามันมีมากกว่า 10 เราไม่สามารถเอาไปทั้งหมดได้เราจะกลับมาจับมันอีกในวันพรุ่งนี้!”

“ใช่!เราจะมาทุกวันจนกว่ามันจะหมด!”

…..

เมื่อได้ยินบทสนทนาของน้องชายทั้งสองคนของเธอมุมปากของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กระตุก ดูเหมือนว่าเธอจะต้องปล่อยไก่และกระต่ายทั้งหมดออกมาจากนิติเพื่อความปรารถนาของน้องชายเธอจะเป็นจริง เธอไม่อาจทำให้พวกเขาผิดหวังใช่ไหม?

ทั้ง 3 คนมาถึงถ้ำที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว พบเมื่อวานอย่างรวดเร็วพวกเขาได้ยินเสียงลูกไก่  เจิ้งปิน ตะโกนอย่างรวดเร็ว

“พี่ใหญ่!มีไก่อยู่ที่นี่จริงๆด้วย! มันต้องมีเป็นฝูงอย่างแน่นอนถ้าจะจับมันไปให้หมด!”

มันมันเป็นเรื่องไร้สาระเธอเพิ่งใส่ลูกไก่ไม่กี่ตัวในถ้ำเมื่อวานนี้แน่นอนว่าจำนวนย่อมไม่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“รีบไปข้างในกันเถอะ!”

เด็กทั้งสองคนรีบพุ่งเข้าไปในถ้ำแล้วทิ้งพี่สาวของพวกเขาเอาไว้  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มขมได้แต่หัวเราะดูน้องชายของเธอกระตือรือร้นขนาดไหน เธอเตรียมปล่อยไก่จากมิติอย่างระมัดระวังในขณะที่เธอตามหลังพวกเขา

“หืม?ทำไมมีเพียงลูกไก่ตัวเล็กๆทำไมไม่มีไก่โต” เจิ้งปิน ถามด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

ในขณะนั้น เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ซึ่งอยู่ด้านหลังค่อยๆถอยห่างออกไปนิดหน่อยจากนั้นเธอมองเห็นทางด้านขวามีทางแยกเธอโยนไก่เข้าไป 2-3 ตัวโดยไม่ลังเล

ป๊อก ป๊อก ป๊อก….

เสียงร้องดังก้องสะท้อนในถ้ำ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ชี้ไปยังเส้นทางหนึ่งแล้วยิ้มให้กับน้องชายทั้งสองคนของเธอที่กำลังผิดหวังอยู่ในตอนนี้

“พวกมันอยู่นั่นไง ตรงนั้นมีแต่ลูกไก่ ตัวโตเต็มวัยอยู่ที่นี่”

เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากในเมื่อน้องชายของเธอได้ยินเสียงไก่แล้ว เด็กทั้ง 2 คนพุ่งเข้าหาไก่ที่กำลังกระพือปีกอยู่  เจิ้งปิน ตะโกนว่า

“นี่มันสุดยอดมาก พี่ใหญ่เร็วเข้า!ช่วยข้าจับพวกมัน!”

“เจิ้งปิน ระวัง อย่าให้ไก่ออกจากถ้ำ!”

“พี่ใหญ่ท่านไปปิดเส้นทางตรงด้านซ้ายเร็ว!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองดูน้องชายของเธอวิ่งไล่ไก่ เธอไม่มีความตั้งใจที่จะช่วยพวกเขาเธอใช้โอกาสนี้ในขณะที่พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการวิ่งจับไก่เธอเดินไปอีกด้านหนึ่งของถ้ำ จากนั้นเธอหยิบไก่ขนาดกลาง 3 ตัวและกระต่ายอีก 2-3 ตัวออกมาวางไว้ และเธอไม่ลืมที่จะเอาหัวไชเท้าออกมาด้วย สิ่งเหล่านี้จะเป็นบทบาทในอนาคต

ครึ่งชั่วโมงต่อมาน้องชายของเธอเหงื่อแตกพลั่กและจับไก่ได้เพียง 2 ตัว ส่วนที่เหลือทั้งหมดต่างบินโผขึ้นไปบนหน้าผาทำให้พวกเขาไม่สามารถจับได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้จับไก่มากเท่าที่พวกเขาคิดเอาไว้ แต่พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเมื่อพวกเขาเห็นกระต่าย 2 ตัวที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถืออยู่ในมือของเธอ

สิ่งที่พวกเขาได้รับไม่ได้แย่เกินไปนักดังนั้นพวกเขาจึงเดินกลับลงมาถือสมุนไพรพร้อมกับไก่และกระต่ายกับบ้าน

ส่วนสัตว์ที่ทั้ง 3 คนนำกลับมาบ้านทำให้นางเฉิงประหลาดใจ นางไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมาพร้อมไก่จำนวนมากและยังมีกระต่ายอีกด้วยนางรู้สึกลำบากใจที่จะยอมรับว่าพวกมันทั้งหมดถูกพบในถ้ำ แต่ทั้งสองพี่น้องยังคงเล่าเหตุการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แน่นอนว่านางมีความสุขที่ได้รับสิ่งเหล่านี้พวกมันคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ

เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งกินเนื้อไก่ดังนั้นหลังจากพูดคุยกันพวกเขาจึงตัดสินใจที่จะทำเนื้อกระต่ายตุ๋นเป็นอาหารเย็นในวันนี้ พี่น้องทั้ง 3 คนตื่นเต้นที่จะได้กินเนื้ออีกครั้ง

ในขณะที่นางเฉิงกำลังยุ่งกับการเตรียมเนื้อกระต่าย เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ก็จัดการกับสมุนไพร บางอย่างสามารถนำมารับประทานได้ในขณะที่บางชนิดนำไปแช่ในน้ำอาบมันจะมีประสิทธิภาพมากขึ้น

ในขณะที่เธอเตรียมยาเสร็จเธอได้เรียกนางเฉิงที่กำลังยุ่งกับการทำอาหารนั้นเพื่อไปยังห้องของท่านพ่อด้วยกัน

เฉิงไป๋หยวน ผู้นอนอยู่บนเตียงเปิดตาขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นการมาของภรรยาและลูกสาวของเขา ดวงตาที่เฉียบคมของเขากำลังจ้องมองลูกสาวเหมือนกับเหยี่ยว

เขาได้ยินเสียงอึกทึกทั้งหมดในสนาม เขายอมรับว่าการที่สามารถจับไก่ 2 ตัวและกระต่าย 2 ตัวมาพร้อมกันทำให้เขาตกใจอย่างแท้จริงนับตั้งแต่ที่พวกเขาย้ายมาที่นี่  เฉิงไป๋หยวน เคยออกล่าอาหารให้กับครอบครัว เขาคุ้นเคยกับสิ่งที่อยู่ในภูเขาแห่งนี้ มันมีสัตว์มากมายไก่และกระต่ายไม่ได้ยากสำหรับเขาที่มีทักษะพิเศษแต่สำหรับ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และน้องชายของเธอสิ่งเหล่านี้ “ยาก”เกินไปสำหรับพวกเขา

เมื่อวานเขาสงสัยไก่ 2 ตัวที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว นำกลับมาและในวันนี้เขาต้องพบกับสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ พวกเขาจับไก่พวกนี้ที่อยู่ในถ้ำอย่างนั้นหรอ?นั่นเป็นไปไม่ได้ เขาอยู่ภูเขานี้มาเป็นเวลา 3 ปีเขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน?

จากวิธีที่ทั้ง 3 คนอธิบายมันฟังดูเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงของใครบางคน!

แม้ว่าภูเขาด้านหลังบ้านฟางของพวกเขาจะอยู่ไม่ไกลกับหมู่บ้านต้นไม้แต่เนื่องจากพวกเขาอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยล่าสัตว์บริเวณนั้นลูกสาวของเขาคือกุญแจสำคัญในเรื่องนี้

เมื่อเห็นการจ้องมองจากพ่อของเธอ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว รู้สึกไม่สบายใจ โดยธรรมชาติแล้วเธอเข้าใจความสงสัยของพ่อเธอแต่เธอไม่สามารถอธิบายให้เขาฟังได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

นางเฉิงไม่ได้สนใจพฤติกรรมระหว่างพ่อและลูกสาว เธอถอดผ้ากันเปื้อนที่เอวของเธอและเงยหน้าถามลูกสาวของเธอ

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้าอยากพูดอะไรกับท่านพ่อก็พูดเถอะ? เจิ้งหยวน ไม่รู้วิธีการทำเนื้อกระต่ายอย่างไรก็ตามแม่จะต้องไปช่วยน้องทำ”

“เสี่ยวเสี่ยว เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ?” เฉิงไป๋หยวน ใช้สายตาที่คมชัดและถามขึ้น เธอมองไปที่พ่อแม่ของเธอและลังเลสักครู่ก่อนพูดว่า

“ท่านแม่ท่านพ่อ ข้าเก็บสมุนไพรมาจากภูเขาในวันนี้ พวกท่านมีความคิดเห็นอย่างไร…?”

“อ่า...ข้าไม่มีความรู้เรื่องสมุนไพร”นางเฉิงเข้าใจความตั้งใจของลูกสาวเธอเธอหันไปถาม เฉิงไป๋หยวน และพูดขึ้นว่า

“ท่านพี่ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้?”

ภายใต้การจ้องมองของ เฉิงไป๋หยวน อยู่ดีๆเขาก็พูดขึ้นว่า

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้าเก็บสมุนไพรอะไรมาและพวกมันใช้ทำอะไรได้บ้าง”

“ท่านพ่อสมุนไพรเหล่านี้ช่วยแก้ฟกช้ำและช่วยให้กระดูกและเส้นประสาทที่บาดเจ็บบรรเทาอาการปวด สมุนไพรพวกนี้ดีสำหรับท่าน!”

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโชคดีที่พวกเขาไม่ถามเธอว่าเธอมีความรู้เรื่องสมุนไพรได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะบอกเขายังไง ก่อนที่ เฉิงไป๋หยวน จะแสดงความคิดเห็นนางเฉิงก็พูดว่า

“โอ้ เจ้าทำดีมาก เสี่ยวเสี่ยว นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อของเจ้าต้องการในตอนนี้”

----------------------------------