TQF:บทที่ 5 เข้าสู่ภูเขาอีกครั้ง

TQF:บทที่ 5 เข้าสู่ภูเขาอีกครั้ง

เธอสังเกตเห็นว่าเธอมีทองเหลืออยู่ไม่มากและเหลือหญ้าแห้งอีกเพียงไม่กี่ชุดเธอจำเป็นต้องเลี้ยงกระต่ายและไก่โดยใช้หญ้าแห้ง ถ้าเธอไม่มีทองคำพอที่จะซื้อมัน เธอจำเป็นจะต้องปลูกมันเอง แต่เธอไม่สามารถขโมยผักจากผู้เล่นคนอื่นเหมือนอย่างในเกม มิติของเธอค่อนข้างโดดเดี่ยว หากเธอต้องการทรัพยากรก็ต้องซื้อไม่ก็ปลูกเอง

เธอจะแก้ปัญหาเรื่องหญ้าแห้งนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเธอกำลังสงสัยเรื่องนี้ก็มีเสียงของระบบดังก้องในหัวของเธอ

“ข้อความตอบกลับ:คุณสามารถเปลี่ยนหัวไชเท้าเป็นหญ้าแห้งได้”

หัวไชเท้า!

ดวงตาสีดำของเธอเบิกบานขึ้นทันทีเธอยิ้มและวิ่งไปนอกกระท่อม จากนั้นตรวจสอบหัวไชเท้าที่มีอยู่ 10 แปลง และลองเก็บเกี่ยวทันทีหลังจากการเก็บเกี่ยวเธอเห็นเพียงหัวไชเท้าในคลังสินค้าเท่านั้นแต่เธอไม่เห็นต้นของมัน! (TL:น่าจะหมายถึงช่วงใบสีเขียวๆบนหัวไชเท้า)

“ข้อความตอบกลับ:โฮสสามารถเปลี่ยนต้นของหัวไชเท้าเป็นหญ้าแห้งและส่งไปยังฟาร์มได้”

“เยี่ยม”

ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจหนึ่งในปัญหาสำคัญที่สุดได้แก้ไขแล้ว จากนี้ไม่เพียงเธอสามารถเก็บเกี่ยวหัวไชเท้าได้เธอยังไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับหญ้าแห้งอีกด้วย เธอถอนหายใจเบาๆ จากนั้นเก็บเกี่ยวหัวไชเท้าในแปลงที่เหลือหลังจากเก็บเกี่ยวทั้งหมดเธอวิ่งกลับไปที่กระท่อมเพื่อตรวจดูว่ามีการเปลี่ยนต้นหัวไชเท้าเป็นหญ้าแห้งหรือไม่

ถ้าหัวไชเท้าสามารถเปลี่ยนเป็นหญ้าแห้งทุกอย่างที่เธอปลูกในนี้ก็สามารถเปลี่ยนเป็นหญ้าแห้งได้!

การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ทำให้เธอมีหัวไชเท้ามากกว่า 10 ปอนด์อยู่ในคลังสินค้า หากใช้เพียงครอบครัวเดียวมันสามารถอยู่ได้นานถึง 10 วันแต่แน่นอนว่าพวกเขาต้องการหัวไชเท้ามากกว่านี้ ควรที่จะหาผักอื่นๆมาปลูกในมิติของเธอ

จากนั้นเธอจึงปลูก กะหล่ำปลี 5 แปลงและปลูกกระเทียมอีก 5 แปลงที่เหลืองเมื่อเธอทำเสร็จเธอซื้อไก่และกระต่ายมาเพิ่มอีก 5 ตัวเพื่อเลี้ยง

การดูแลสิ่งเหล่านี้ค่อนข้างใช้เวลาน้อย ในตอนนี้เธอรู้สึกง่วงแล้วจึงกลับออกมาจากมิติแล้วเผลอหลับในขณะที่น้องสาวตัวเล็กๆของเธออยู่ในอ้อมแขน

ในวันรุ่งขึ้นหลังจากอาหารเช้า เฉิงเสี่ยวเสี่ยว กับน้องชายทั้งสองคนของเธอหยิบมีดและเชือกเพื่อมุ่งหน้าไปยังภูเขา

“พี่ใหญ่วันนี้เราจะจับไก่กันอีกใช่ไหม?” เจิ้งปิน ถามด้วยรอยยิ้มในขณะที่เดินขึ้นภูเขา มันไม่ใช่เฉพาะเขาที่ตื่นเต้นแม้แต่ เจิ้งหยวน ก็มองน้องชายของเขาด้วยความตื่นเต้นเช่นกันสำหรับเด็กทั้งสองคนเนื้อไก่เมื่อคืนเป็นมื้อที่อร่อยมากแน่นอนว่าพวกเขาต้องการที่จะจับไก่มากขึ้นในวันนี้ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองไปที่น้องชายทั้งสองคนของเธอ  แน่นอนว่าเธอสามารถเข้าใจความคิดของพวกเขาได้

“ตกลงวันนี้เราจะไปดูกัน หากมีไก่เพิ่มขึ้นเราจะจับมัน”

“พี่ใหญ่!ต่อไปนี้พวกเราสามารถกินเนื้อได้ทุกวันใช่ไหม!” เจิ้งปิน ตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น

กินเนื้อทุกวัน? นั่นคือความปรารถนาของพวกเขา

เห็นน้องชายทั้ง 2 คนของเธอมีความสุขแค่ไหน เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มและถอนหายใจอย่างขมขื่นนี่เป็นความปรารถนาที่แสนจะง่ายดาย ทั้งสามคนเดินขึ้นไปยังบริเวณเดิมกับเมื่อวานอย่างรวดเร็วหลัง จากนั้นพวกเขาก็หยุด เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้พาน้องชายของเธอไปที่ถ้ำทันที พวกเขาหยุดเพื่อปล่อยให้น้องชายของเธอหาฟืนก่อนที่จะไปจับไก่

ช่วงเช้าผ่านไปพวกเขาเก็บฟืนขนาดใหญ่ได้ 2 ชุดและมัดเอาไว้อย่างดี

“พี่ใหญ่พวกเราจะไปจับไก่ตอนไหนหรอ?” เจิ้งปิน ไม่สามารถเลิกคิดถึงเรื่องไก่ได้

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มเบาๆอ้ายเธอมองไปที่ดวงอาทิตย์ดูเหมือนจะถึงเที่ยงวันแล้วเธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม้และเช็ดเหงื่อบนใบหน้าจากนั้นเธอพูดช้าๆ

“ไม่ต้องรีบร้อน วันนี้เราต้องเก็บสมุนไพรให้กับท่านพ่อกันก่อน”

เจิ้งปิน ขดริมฝีปากและไม่พูดอะไรอีกเลย เขารู้ดีถึงสภาพของท่านพ่อ  เจิ้งหยวน รู้สึกมึนงงและถามขึ้นว่า

“พี่ใหญ่พวกเราไม่เคยจ้างหมอมาตรวจท่านพ่อ เราจะเก็บสมุนไพรมั่วๆไปรักษาเขาได้อย่างไร?”

“ไม่ต้องกังวลข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่!” เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ยิ้มอย่างมั่นใจ เธอเคยทำงานเกี่ยวกับสมุนไพรจีนมาก่อนแม้เธอไม่มีประสบการณ์ในการรักษาผู้ป่วยแต่เธอคุ้นเคยกับสมุนไพรจีน เธอรู้จักสมุนไพรทั่วไปที่สามารถช่วยลดอาการบวมช้ำกระดูกหักและบรรเทาอาการเจ็บปวด สมุนไพรทั่วไปนี้สามารถพบได้ไม่ยากนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ เมื่อเปรียบเทียบกับความเชื่อมั่นของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว เจิ้งหยวน ยังรู้สึกกังขาและไม่สบายใจเขาจึงพูดว่า

“แต่เราไม่มีใบสั่งยาหรือไม่คุ้นเคยกับสมุนไพร พี่ใหญ่ท่านมีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรหรือไม่”

เท่าที่ เจิ้งหยวน รู้พี่สาวของเขานั้นเคยช่วยงานบ้านมากมายแต่เขาไม่รู้ว่าเธอมีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรหรือไม่  เจิ้งปิน ก็จ้องมองพี่สาวของเขาด้วยเช่นกันและถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

“พี่ใหญ่ท่านไม่เคยเป็นหมอฝึกหัด ท่านเรียนรู้สมุนไพรได้อย่างไร”

“อ่า..”  เฉิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่คาดหวังน้องชายของเธอจะถามคำถามนี้มันทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เธอคงต้องทำอะไรสักอย่าง

“ข้าเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์มาก่อนในอดีตมันเป็นเกี่ยวกับสมุนไพรและการใช้งาน ข้าคิดว่าเราสามารถค้นหาสิ่งเหล่านั้นในภูเขาแห่งนี้ได้ นอกจากนี้เรายังไม่สามารถหาเงินมาจ่ายค่าหมอได้ดังนั้นพวกเราควรที่จะลองเก็บสมุนไพรเหล่านี้ไปดู”

หลังจากฟังคำอธิบายของเธอน้องชายทั้งสองคนไม่รู้จะตอบอย่างไร ทั้งสองคนไม่แน่ใจว่าพี่สาวของพวกเขาเคยอ่านหนังสือการแพทย์มาก่อนจริงหรือไม่ แต่พวกเขาทั้งสองก็ไม่ต้องการเห็นพ่อของพวกเขาต้องบาดเจ็บสาหัสและนอนอยู่บนเตียงตลอดไป หลังจากที่ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว และน้องชายทั้งสองของเธอกินหัวไชเท้า 2-3 ต้นที่เธอนำออกมาลับๆเธอจึงพาพวกเขาไปหาสมุนไพรบนภูเขา

Meehan's mint, Szechuan lovage, nut grass, dong quai (“female ginseng”)…. (TL ขอทับศัพท์เนืองจากไม่แน่ใจว่าภาษาไทยมันเรียกว่าอะไร)

สามพี่น้องรวบรวมจำนวนสมุนไพรมากขึ้นเรื่อยๆตามคำแนะนำของ เฉิงเสี่ยวเสี่ยว  เมื่อเธอเห็นว่ามันเพียงพอแล้วเธอจึงเรียกน้องชายทั้งสองคนของเธอ

“พี่ใหญ่แค่นี้พอแล้วใช่ไหม?สิ่งเหล่านี้เพียงพอที่จะรักษาท่านพ่อหรือไม่?ถ้ายังไม่พอข้าจะไปเก็บเพิ่มอีก!” เจิ้งหยวน พูดออกด้วยท่าทางจริงจังในขณะที่โอบสมุนไพรไว้ในอ้อมแขนของเขา

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว นำสมุนไพรมาจากน้องชายของเธอและจัดเรียง

“ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแต่เท่านี้พอก่อน ถ้าท่านพ่อดีขึ้นเราสามารถกลับมาที่นี่ได้อีก”

“ตกลง!เราจะมารวบรวมสมุนไพรให้กับท่านพ่อทุกวันนับจากนี้ เราไม่จำเป็นต้องจ่ายค่ายาหมอเราจะพยายามรักษาท่านพ่อเอง!”  เจิ้งปิน ตะโกนเสียงดัง

เฉิงเสี่ยวเสี่ยว มองดูน้องชายของเธอและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เธอมั่นใจว่าสมุนไพรพวกนี้สามารถรักษาบาดแผลภายนอกของพ่อเธอได้แต่สำหรับที่เหลือ….

----------------------------------------------------