บทที่ 5: นัดรับของในเมืองเดียวกัน!

บทที่ 5: นัดรับของในเมืองเดียวกัน!

กริ๊งๆๆๆ —

7 โมงเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเทาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือ

ทันทีที่ลืมตา เจียงเทาก็ยิ้มแฉ่งราวกับคนบ้า

เมื่อคืนเขาฝัน

ในฝัน นาฬิกาที่เขาลงขายใน Xianyu ขายออกไปแล้ว แถมได้เงินมาตั้ง 8,000 หยวน!

พอคิดได้ เขาก็รีบล้วงมือไปใต้หมอนเพื่อดูนาฬิกาเรือนนั้น

เมื่อเห็นว่านาฬิกายังอยู่ ไม่ใช่แค่ความฝัน เจียงเทาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ถ้าตื่นมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน คงจะช้ำใจแย่!

หลังจากเช็คนาฬิกาเสร็จ เจียงเทาก็เปิด WeChat เพื่อดูประวัติการถูกรางวัล

ประวัติการถูกรางวัลก็ยังอยู่ แสดงว่าเรื่องเมื่อวานไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างคือเรื่องจริง!

จากนั้น เจียงเทาก็เปิดแอป Xianyu เพื่อเช็คสถานะสินค้าที่เขาลงขาย

ทันทีที่เปิดแอป เจียงเทาก็เห็นว่ามีข้อความเข้ามาในอินบ็อกซ์มากกว่าสิบข้อความ!

แค่ข้ามคืนเดียว ก็มีคนสนใจสินค้าของเขาเป็นสิบคน บางคนก็ทักมาต่อราคา

หนึ่งในนั้น ใช้ชื่อเล่นว่า "It’s Jingjing" เป็นลูกค้าที่อยู่ในเมืองเดียวกันกับเจียงเทา

เธอถามว่าเจียงเทาสะดวกนัดเจอเพื่อซื้อขายไหม เธออยากเห็นของจริงก่อนจ่ายเงิน

ก็แหงล่ะ ของราคาตั้งแปดพันกว่าหยวน แถมเป็นของมือสองอีก

ถ้าไม่ได้เห็นของจริง ใครก็คงจะตะขิดตะขวงใจกันทั้งนั้น

เจียงเทาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบกลับ "It’s Jingjing" ไปว่าสะดวกรถรับนัด และถามสถานที่นัดเจอ

ติ๊งต่อง!

เจียงเทาเพิ่งกดส่งข้อความไปได้แค่ 3 วินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที

It’s Jingjing: สถานีรถไฟใต้ดินหนานหลัวกู่เซียง สะดวกไหมคะ?

มีรถไฟใต้ดินสายตรงจากที่พักของเจียงเทาไปหนานหลัวกู่เซียงพอดี ใช้เวลาเดินทางแค่ชั่วโมงกว่าๆ!

เพื่อเงิน 8,000 หยวน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

เจียงเทารีบตอบตกลง ยืนยันเวลานัดหมายกับ "It’s Jingjing" เป็นเวลา 10 โมงเช้าของวันนี้!

ตอนนี้เพิ่งจะ 7 โมงนิดๆ เจียงเทายังมีเวลาเหลือเฟือ

เขาแต่งตัวเสร็จ ก็เดินลงไปกินซุปเนื้อแกะที่ถนนการค้าเล็กๆ ในหมู่บ้าน ให้รางวัลตัวเองสักมื้อ

ซุปเครื่องในแกะร้อนๆ ใส่เนื้อแกะชิ้นโต กินคู่กับแป้งทอดกรอบๆ มื้อนี้หมดไป 33 หยวน

พอกินซุปเนื้อแกะเสร็จ เขาก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว!

เขาเดินย่ำหิมะดังกรอบแกรบไปยังที่จอดรถเมื่อวาน

เขาหยุดยืนอยู่หน้ารถบรรทุก มองดูกระจกหน้ารถที่แตกเป็นใยแมงมุม แถมยังมีรูกลวงโบ๋

เจียงเทายิ้มกว้างอย่างมีความสุข

iPhone 15 ราคา 4,000 หยวน กับนาฬิกาข้อมือผู้หญิงราคา 10,000 หยวน

เงินจำนวนนี้พอที่จะเปลี่ยนกระจกหน้ารถได้ตั้งหลายบาน!

กระจกแตกครั้งนี้ คุ้มค่าที่สุดในชีวิต!

"เจียงเทา ยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียววะ? อารมณ์ดีจังนะ กระจกรถแตกยับขนาดนั้นยังหัวเราะออกอีก"

ขณะที่เจียงเทากำลังเหม่อลอย เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู

เงยหน้าขึ้นไป ก็เห็นหวังเหลียนหมิง คนบ้านเดียวกัน เดินลื่นไถลมาแต่ไกล

"สูบบุหรี่หน่อยมั้ย~"

หวังเหลียนหมิงเดินมาหยุดยืนข้างๆ เจียงเทา ล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ยี่ห้อลี่ฉวินออกมามวนหนึ่งส่งให้ แล้วก็จุดสูบเองอีกมวน

"ขอบคุณครับพี่หวัง~"

เจียงเทาจุดบุหรี่สูบ อัดเข้าปอดลึกๆ แล้วหัวเราะร่วนกล่าวขอบคุณ ก่อนจะพูดว่า:

"พี่หวัง วันนี้พี่จะออกรถเหรอ? ผมว่าอากาศห่วยๆ แบบนี้ คงไม่มีงานให้ทำหรอกมั้ง"

"มีงานไม่มีงาน ก็ต้องลองออกไปดูสักตั้ง จะนอนอยู่บ้านหรือไปรอที่ตลาด มันก็ค่าเท่ากันแหละวะ"

"เผื่อฟลุคได้งานขึ้นมา! วันนี้ก็จะได้มีค่าข้าว!"

"แล้วนี่นายจะเอารถไปซ่อมเหรอ? เออ ไปเถอะ ไม่กวนละ พี่ไปก่อนนะ"

พูดจบ หวังเหลียนหมิงก็หันหลังเดินไปที่รถบรรทุกของตัวเอง ขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง แล้วขับออกไปทางตลาด

"ไม่มีใครสบายหรอก!"

เจียงเทาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ถึงหิมะจะตกเบาบางลงบ้าง แต่ก็ยังตกอยู่เรื่อยๆ

ในสภาพอากาศแบบนี้ คนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเขาก็หยุดพักไม่ได้

โดยเฉพาะพวกรับจ้างอิสระอย่างเขาและหวังเหลียนหมิง การหยุดพักหนึ่งวันหมายถึงรายได้ที่หายไปหนึ่งวัน

ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นจริงๆ พวกเขาแทบจะไม่เคยหยุดงานเลย

ต่อให้เป็นหวัดเป็นไข้ ถึงเวลาต้องขับรถ ก็ต้องฝืนขับไป

ถ้าเขาไม่ได้บังเอิญเจอกับระบบข่าวกรองรายวันล่ะก็...

ชีวิตนี้เขาก็คงต้องทำงานอยู่ที่ตลาดค้าส่งหงซิงไปจนตายนั่นแหละ

ทำงานงกๆ จนอายุหกสิบกว่า พอทำไม่ไหวก็คงต้องเกษียณกลับบ้านเกิด

แล้วก็ไปหางาน รปภ. แถวบ้านทำเพื่อหาเงินประทังชีวิต

พออายุเจ็ดสิบแปดสิบ ก็กลับไปนอนรอความตายที่บ้านเกิด ใช้ชีวิตไปวันๆ

นี่คือชะตากรรมของคนชนบทส่วนใหญ่

แต่เมื่อวานนี้ หลังจากได้ระบบข่าวกรองรายวันมา เจียงเทาก็รู้สึกได้เลยว่ากงล้อแห่งโชคชะตาของเขากำลังเริ่มหมุน

บางทีชีวิตของเขาอาจจะเปลี่ยนไปนับตั้งแต่วินาทีนี้!

"ฉันไม่ได้หวังจะร่ำรวยล้นฟ้า ขอแค่มีอิสรภาพทางการเงิน ไม่ต้องมานั่งเครียดเรื่องปากท้อง แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว!"

เจียงเทาดึงสติกลับมา ปัดหิมะออกจากกระจกรถ แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่ง

เขาสตาร์ทรถแล้วขับไปที่อู่ซ่อมรถขาประจำ

หลังจากต่อรองราคากับเจ้าของอู่อยู่พักหนึ่ง ก็ตกลงราคากันได้ที่ 680 หยวนสำหรับค่าเปลี่ยนกระจกหน้ารถ

รถจะเสร็จพร้อมรับประมาณสี่ห้าโมงเย็น

เจียงเทาทิ้งรถไว้ที่อู่ แล้วนั่งรถเมล์ไปที่สถานีจูซินจวง เพื่อขึ้นรถไฟใต้ดินสาย 8

ช่วงเวลานี้ดันตรงกับชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าพอดี

ในรถไฟใต้ดิน คนแน่นขนัดเป็นปลากระป๋อง แทบจะหาที่นั่งไม่ได้เลย

เจียงเทาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า กำนาฬิกาข้อมือไว้แน่น กลัวใครจะมาฉกไป

โหนรถไฟโยกไปโยกมาอยู่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็มาถึงสถานีหนานหลัวกู่เซียงตามที่นัดกับลูกค้าไว้

เจียงเทาเดินเบียดเสียดผู้คนลงจากรถ

พอลงมาได้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เพิ่งจะ 9 โมงครึ่ง

ยังมีเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด

เพราะไม่มีที่ไป เจียงเทาเลยเดินหาที่นั่งว่างๆ

เขานั่งดูสาวๆ ใส่เลกกิ้งเพลินๆ ระหว่างรอลูกค้า

ปักกิ่งนี่มันเมืองใหญ่จริงๆ สาวสวยเยอะกว่าที่อำเภอผิงบ้านเกิดเขาตั้งเยอะ

แค่แป๊บเดียว เจียงเทาก็เห็นสาวสวยระดับเดียวกับเมียเขาตั้งเจ็ดแปดคน

กริ๊งๆๆ —

ขณะที่เจียงเทากำลังมองสาวเพลินๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกๆ ในพื้นที่

"ฮัลโหล?"

เจียงเทาสไลด์หน้ารับสาย

"ครับ ผมเจียงเทาเอง"

"ใช่ครับ นั่นเลขบัตรประชาชนผม"

"ที่อยู่ตามนั้นเลยครับ"

"ได้ครับ ได้ครับ ขอบคุณมากครับ!"

"โอเคครับ! สวัสดีครับ! ขอให้คุณมีความสุขมากๆ นะครับ!"

"ผมจะอุดหนุนชาแดงมะนาวของคุณทุกวันเลย! ผมจะซื้อของบริษัทคุณทุกวัน!"

"โอเคครับ~ บ๊ายบาย!"

หลังจากวางสาย เจียงเทาก็ยิ้มแก้มแทบปริ

สายเมื่อกี้โทรมาจากพนักงานบริษัทชาแดงมะนาว โทรมายืนยันข้อมูลของเขา แล้วบอกว่าจะส่งโทรศัพท์มาให้ภายในวันนี้!

กริ๊งๆๆ —

เพิ่งวางสายจากบริษัทชาแดงมะนาวปุ๊บ ก็มีสายเรียกเข้าอีกสายทันที

"ฮัลโหลๆ"

"ผมถึงหนานหลัวกู่เซียงแล้ว ทางออก B2 ใช่มั้ยครับ? โอเคๆ!"

"รอแป๊บนะครับ กำลังเดินไป!"

"โอเคครับ! ถ้าหาไม่เจอเดี๋ยวผมโทรหาอีกที"

ระหว่างที่คุยโทรศัพท์ เจียงเทาก็มองป้ายบอกทางในสถานีรถไฟใต้ดิน แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางออก B2

พอถึงทางออก B2 ปุ๊บ

เจียงเทาก็มองเห็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เธอใส่เสื้อกันหนาวตัวยาวสีขาวกับหมวกไหมพรมสีชมพูน่ารักๆ