บทที่ 2: iPhone 15 ที่ซ่อนอยู่ในฝาขวด!

บทที่ 2: iPhone 15 ที่ซ่อนอยู่ในฝาขวด!

เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อ!

แค่ไปหาฝาขวดข้างถังขยะ ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน

อย่างมากก็แค่เสียเวลาไปไม่กี่นาที

แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ? นั่นมัน iPhone เลยนะโว้ย!

อย่างน้อยๆ ก็ขายได้ตั้งหลายพันหยวน!

เจียงเทารีบผลักประตูรถออกแล้วเดินโซเซตรงไปยังถังขยะที่ประตูทิศตะวันตก

"อ้าวเฮ้ย? มีคนตัดหน้าไปก่อนแล้ว!"

จากระยะไกล เจียงเทามองเห็นชายชราในชุดโค้ททหารสีเขียวกำลังยืนคุ้ยของอยู่ข้างๆ แถวถังขยะ

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงเทาก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

หวังว่าลุงแกจะไม่แย่ง "โอกาส" ไปต่อหน้าต่อตานะ!

เจียงเทาเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อเข้าไปใกล้ก็เห็นกองกระดาษลัง แผ่นพลาสติก และขวดเปล่าวางอยู่แทบเท้าชายชรา

ชายชราสังเกตเห็นเจียงเทาเดินเข้ามาใกล้ จึงหยุดมือแล้วมองเขาอย่างระแวดระวัง

"ฮ่าๆ ลุงอย่ามองผมแบบนั้นสิ ผมไม่ได้มาแย่งลุงเก็บของหรอก แค่มาสูบบุหรี่เฉยๆ"

เจียงเทาหัวเราะร่วน อธิบายพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้ชายชรา

บุหรี่แค่มวนเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ชายชราคลายความระแวงลงได้ สายตาที่มองเจียงเทาก็อ่อนโยนขึ้นมาก

"ลุงทำธุระของลุงไปเถอะ เมื่อกี้ตอนผมเอาขยะมาทิ้ง ผมเผลอทิ้งกระบอกน้ำลงไปด้วย ก็เลยจะมาลองหาดู"

"ถ้าเจอก็ดีไป ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร"

เจียงเทาคาบบุหรี่พลางเดินไปที่ถังขยะสีเขียวใบที่สาม นับจากทางซ้าย

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมใจให้พร้อม แล้วลงมือคุ้ยหา!

โชคดีที่ถังขยะพวกนี้ค่อนข้างสะอาด ไม่มีเศษอาหารหรือกลิ่นเหม็นเน่า

ส่วนใหญ่จะมีแต่ฝุ่น เศษกระดาษลัง และเศษไม้—มีแต่ขวดกับกระป๋องเท่านั้น

"ฝาขวดชาแดงมะนาว..."

เจียงเทาคุ้ยถังขยะอยู่นานเจ็ดแปดนาที

พอเจอเศษขยะที่พอจะเอาไปขายได้ เขาก็จะโยนไปกองไว้แทบเท้าชายชราที่ยืนอยู่ข้างๆ

ผลก็คือ ชายชราเก็บของเก่ารู้สึกประทับใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก

ตลอดการค้นหา เจียงเทาเจอขวดชาแดงมะนาวทั้งหมดสามขวด

ในจำนวนนั้น สองขวดเป็นขวดเล็กธรรมดา ส่วนอีกขวดเป็นขวดใหญ่ขนาด 1 ลิตร

เจียงเทาบิดฝาขวดทั้งสามขวดเก็บใส่กระเป๋า แล้วทิ้งขวดเปล่าไว้ให้ชายชราเก็บของเก่า

ผ่านไปประมาณสิบนาที เจียงเทาก็ค้นถังขยะใบที่สามจนทั่ว มั่นใจว่าไม่มีขวดไหนหลงเหลืออยู่แล้ว

ด้วยความบังเอิญ เขาเจอกระบอกน้ำสแตนเลสเก่าๆ ใบหนึ่งในถังขยะด้วย!

"เจอแล้ว! ผมไปล่ะนะลุง! ขอให้ลุงหาของได้เยอะๆ รวยๆ นะครับ!"

เจียงเทาหยิบกระบอกน้ำออกมาจากถังขยะ โบกมือลาชายชราเก็บของเก่าด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แล้วเดินแกมวิ่งกลับไปที่รถ

"กระจกรถนายไปโดนอะไรมาน่ะ เจียงเทา?"

เมื่อเจียงเทากลับมาที่รถ ชายรูปร่างท้วม สูงประมาณ 1.7 เมตร อายุราวๆ สี่สิบกว่าปี กำลังยืนสำรวจรอยแตกอยู่หน้ารถของเขา

ชายคนนี้ชื่อ หวังเหลียนหมิง เป็นคนบ้านเดียวกันกับเจียงเทา และเป็นคนที่ชักชวนเขาเข้าสู่วงการนี้ด้วย

"ซวยชะมัดเลยพี่ โดนหินที่รถคันหน้ากระเด็นใส่จนแตกเนี่ย ผมขับตามไปแล้วแต่ตามไม่ทัน"

เจียงเทาแต่งเรื่องขึ้นมาแก้ตัวอย่างแนบเนียน แน่นอนว่าเขาไม่สามารถบอกเรื่องระบบข่าวกรองรายวันให้คนอื่นรู้ได้

"ปีนี้นายดวงซวยจริงๆ! แล้วเห็นป้ายทะเบียนรถคันนั้นไหม?"

"มันขับหนีไปเร็วมากพี่ ผมมองไม่ทันหรอก"

"งั้นก็แย่สิ กล้องวงจรปิดแถวตลาดนี้ก็มีไว้แค่ประดับเฉยๆ ใช้การไม่ได้หรอก!"

"โธ่เว้ย! ความซวยมาเยือนแท้ๆ! วันนี้เสียเที่ยวอีกแล้ว!"

"ทำใจดีๆ ไว้ไอ้น้อง โบราณว่าไว้ 'ในความโชคร้าย มักจะมีความโชคดีซ่อนอยู่' พี่รู้สึกว่าดวงของนายกำลังจะเปลี่ยนแล้วล่ะ!"

"ฮ่าๆ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับพี่หวัง! หวังว่าความซวยนี้จะผ่านไปเร็วๆ นะ!"

เจียงเทาคิดในใจว่าสิ่งที่พี่หวังพูดอาจจะจริง ในความโชคร้ายอาจจะมีความโชคดีซ่อนอยู่จริงๆ!

ใครจะไปคิดว่าสวรรค์จะประทานระบบข่าวกรองรายวันลงมาให้ แถมยังหล่นลงมาใส่รถเขาพอดีเป๊ะ!

กระจกรถแตกแลกกับระบบ—คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!

"โอ๊ะ หิมะตกแล้ว! แยกย้ายกันเถอะ เย็นมากแล้ว ตลาดก็ใกล้จะปิดแล้วด้วย~"

"เจอกันพรุ่งนี้นะเจียงเทา! พี่ไปก่อนล่ะ!"

พูดจบ หวังเหลียนหมิงก็วิ่งเหยาะๆ ไปที่รถบรรทุกของตัวเอง สตาร์ทรถแล้วขับออกไป

เจียงเทาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า หลังจากที่มืดครึ้มมาทั้งวัน ในที่สุดปักกิ่งก็ต้อนรับหิมะแรกของปี

"หิมะตกถูกเวลา สัญญาณแห่งความอุดมสมบูรณ์! ลางดีชัดๆ! หวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความมั่งคั่งของฉันเหมือนกันนะ!"