ตอนที่ 42 สิ่งนั้นของเจ้า... ดันโดนข้า

ตอนที่ 42 สิ่งนั้นของเจ้า... ดันโดนข้า

ซุยรื่อที่ฝั่งโน้นปรายตามองเจิ้งไหวเอินเรียบๆ

ฝ่ายหลังแม้จะไม่ยินยอม แต่หากสู้ต่อไป เขาก็มีแต่จะเสียหน้ามากขึ้น

เพราะคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ไว้ตั้งแต่ต้น เขาจึงไม่ยอมลงมือกับชิงเฉินมาโดยตลอด

ในฐานะที่เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีเหมือนกัน หากมีคนถูกกดข่มไว้ก้าวหนึ่งเสมอ คงจะไม่มีความสุขนัก

หากเป็นผู้ที่มีนิสัยทะนงตน ก็จะยิ่งอึดอัดใจมากขึ้นไปอีก

เจิ้งไหวเอินหันหลังเก็บกระบี่เตรียมจะจากไป ใครจะรู้ว่าชิงเฉินพลันเอ่ยขึ้นว่า

"ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะให้เจ้าไปนะ"

เจิ้งไหวเอินหันมาถลึงตาใส่นาง

"หึหึ เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนก็เข้ามาพร้อมกันเถิด" ชิงเฉินยิ้มอย่างสง่า

นางไม่ได้ประชดประชัน เพียงแค่คิดเช่นนั้นจริงๆ และนางก็มีความสามารถพอที่จะทำเช่นนั้นได้

ด้วยเหตุนี้ เจิ้งไหวเอินจึงยิ่งโมโหมากขึ้น

ช่างเป็น...

สายน้ำรินไหลเคียงหิมะเหมันต์ ลมหนาวพัดพริ้วอาภรณ์ขาว

ภายใต้ใต้หล้าทุกชีวิตล้วนเท่าเทียม สตรีก็สามารถขึ้นสู่จุดสูงสุดได้

"สมกับที่เป็นชิงเฉิน!" หยางชุนเอ่ยอย่างตื่นเต้น ท่าทางเหมือนจะอดรนทนไม่ไหวอยากจะปรบมือให้นาง

เฟยซิงถามว่า "ดูเหมือนเจินเหรินจะชื่นชมนางมาก?"

เขารู้สึกแปลกใจ เดิมทีเขาคิดว่าด้วยนิสัยของหยางชุนเจินเหริน น่าจะเป็นเพียงแค่ชอบดูเรื่องสนุกแบบไม่กลัวเรื่องบานปลาย ดีไม่ดีอาจจะรู้สึกว่าชิงเฉินเจินเหรินผู้นั้นโอหังเกินไปเสียด้วยซ้ำ ใครจะรู้ว่าท่าทางของนางกลับเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

หยางชุนพยักหน้าอย่างแรง "แน่นอนสิ ชิงเฉินเจินเหรินคือแบบอย่างของพวกเรา!"

เฟยซิงยิ้มน้อยๆ มองไปยังใบหน้าอันองอาจและมั่นใจของชิงเฉินในที่ไกลตา สีหน้าที่สงบพลันเปลี่ยนไป

ความปรารถนาที่จะสยบอันรุนแรงผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจเขา!

เขากำหมัดแน่นทันที ก้มหน้าลง ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ

บุปผาปีศาจนั่นกำลังก่อเรื่องอีกแล้ว!

หยางชุนที่อยู่ข้างกายสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงถามด้วยความกังวล "เป็นอันใดไป? ไม่สบายหรือ? หรือว่าแรงปะทะจากการต่อสู้ของพวกเขาแผ่มาถึงจนกระทบเจ้า? ให้ข้าพาเจ้าออกไปหรือไม่?"

เฟยซิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง ความปรารถนาในใจค่อยๆ ถดถอยไป โบกมือว่า

"ไม่เป็นไร เจินเหรินไม่ต้องกังวล เมื่อครู่ปราณเซียนในกายแปรปรวนเล็กน้อย ข้าปรับลมปราณครู่เดียวก็ใช้ได้แล้ว"

เฟยซิงเอ่ยพลางหลับตา เริ่มท่องวิชาสงบจิตตานุภาพ

ในขณะที่ทั้งสองสนทนากัน ทั้งสามคนที่ยืนอยู่กึ่งกลางเขาก็เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง ครู่เดียวหินก็ถล่มหน้าผาก็ทลาย กิ่งไม้ปลิวว่อนหิมะกระจาย

นี่คือพวกเขายังจงใจควบคุมความเคลื่อนไหวแล้ว ไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่ฟ้าถล่มดินทลายเลย ภูเขาสองลูกที่อยู่ใกล้เคียงย่อมต้องวอดวายแน่นอน

ตำแหน่งของทั้งสามคนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา จากกลางเขาไปสู่ลำน้ำ จากลำน้ำเข้าไปในถ้ำหิน หลังจากพังถ้ำออกมาก็พุ่งรบกันมาทางทิศที่เฟยซิงและหยางชุนอยู่พอดี

หยางชุนดูจนเคลิบเคลิ้ม ชั่วขณะหนึ่งจึงยังไม่ทันได้ปฏิกิริยาตอบโต้

เฟยซิงหลังจากรู้สึกว่าความปรารถนาในใจถอยไปแล้ว ก็ถอนหายใจยาว ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าทั้งสามคนมาถึงตำแหน่งที่ห่างจากที่นี่ไม่เกินห้าหกร้อยวาแล้ว

ไม่น่าเล่าเมื่อครู่ถึงได้ยินเสียงดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ!

"เจินเหริน!"

"อ๊ะ!"

หยางชุนถูกเฟยซิงเรียก ก็ได้สติกลับมา เพิ่งจะตระหนักได้ว่าสถานการณ์ของพวกเขาทั้งสองยามนี้ไม่สู้ดีนัก

"เจินเหริน รีบไปเร็ว!"

"ไม่... ไม่ทันแล้ว หากไปตอนนี้จะถูกพบเข้า!"

เห็นเพียงทั้งสามคนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในความตื่นตระหนก หยางชุนคว้าตัวเฟยซิงแล้วกดลงเบื้องล่าง

ทั้งสองแนบชิดกัน มุดลงไปในกองหิมะหนาด้วยกัน

กิ่งไม้สั่นไหว หนวดสีเทาเขียวสองเส้นส่ายไปมา

ตั๊กแตนตัวหนึ่งกระโดดไปมาท่ามกลางต้นเหมย

มันเชื่อมั่นว่าตนเองไม่ใช่ตั๊กแตนธรรมดา แต่เป็นตั๊กแตนที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยปราณเซียนมาครึ่งชีวิต อีกเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นสัตว์อสูรวิญญาณแล้ว

เมื่อมองดูหิมะเหมันต์ที่โปรยปราย ในใจของมันพลันมีความรู้สึกสังหรณ์อย่างแรงกล้า ว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับตนเอง

พริบตาต่อมา นกยักษ์หัวแดงเท้าเขียว ขนสีดำขลับตัวหนึ่งก็โฉบลงมา เขมือบมันเข้าท้องไปในคำเดียว

ช่วงนี้ผู้คนมาแถวนี้มากเกินไป อาหารในรายการอาหารของมันต่างพากันแอบซ่อนตัว ตอนนี้จึงทำได้เพียงหาแมลงตัวเล็กๆ ประทังความหิวไปก่อน

มันกางปีกออก ตั้งใจจะพักผ่อนอยู่ที่นี่สักครู่

ได้ยินข่าวลือในหมู่พวกพ้องว่า สองวันมานี้มีปีศาจกินนกมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ คอยล่าสังหารนกที่กำยำเช่นมันโดยเฉพาะ

มันไม่เชื่อหรอก ตนเองใช้ชีวิตอย่างสำราญในเทือกเขาแห่งนี้มาถึงยี่สิบปีแล้ว หากมีผู้ใดไม่รักดีมาคิดไม่ซื่อกับตน จะต้องจิกตาเจ้านั่นให้บอดให้ได้!

ควับ...

ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งมา ตัดผ่านลำคอนกยักษ์

หัวนกกลิ้งขลุกๆ ตกจากหน้าผา ลงไปบนกองหิมะแห่งหนึ่งที่กึ่งกลางเขา

ในกองหิมะพลันมีมือข้างหนึ่งยื่นออกมา ดัง แปะ! ดีดหัวนกกระเด็นไป จากนั้นก็รีบตะกุยหิมะรอบๆ มาปกปิด แล้วชักมือกลับเข้าไปใต้หิมะอย่างรวดเร็ว

หยางชุนและเฟยซิงมุดอยู่ใต้กองหิมะ มองไม่เห็นสถานการณ์ภายนอก และไม่กล้าปล่อยสัมผัสเซียนออกไป ตอนนี้จึงทำได้เพียงฟังเสียงเพื่อระบุตำแหน่ง

คนทั้งสามมาหยุดนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งห่างจากพวกเขาประมาณสองร้อยวา

ชิงเฉินยังคงท่วงท่าสง่างาม เพียงแต่เส้นผมยุ่งเหยิงไปบ้าง

เจิ้งไหวเอินหอบหายใจหนักหน่วง บนอาภรณ์มีรอยขาดเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง

เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวเหยียดของสตรีศักดิ์สิทธิ์ซุยรื่อกระจายอยู่กลางอากาศ พลิ้วไหวตามลม ดูงดงามยิ่งนัก

ชิงเฉินยิ้มกล่าว "จะสู้ต่อได้หรือไม่?"

"ใครจะกลัวเจ้ากัน!" เจิ้งไหวเอินเอ่ยเสียงเข้ม

ราวกับว่าถ้าข้าบอกว่าไม่ได้แล้วเจ้าจะยอมปล่อยข้าไปอย่างนั้นแหละ

ซุยรื่อไม่ได้เอ่ยคำใด ไอเย็นที่พร้อมจะปะทุข้างกายคือคำตอบของนาง

"เจินเหริน พวกเขาเริ่มสู้กันอีกแล้ว" เฟยซิงเอ่ยเสียงเบา

หยางชุนที่อยู่เบื้องหน้าไม่ได้เอ่ยคำใด

ในยามนี้หิมะที่ทับถมบนร่างของทั้งสองคนหนาประมาณหนึ่งถึงสองนิ้ว

ร่างกายของทั้งสองคนก็ยังมีระยะห่างประมาณหนึ่งถึงสองนิ้วเช่นกัน

"เจินเหริน?"

เฟยซิงก้มหน้ามองหยางชุน เห็นเพียงหยางชุนมีสายตาหลบเลี่ยง แก้มทั้งสองแดงระเรื่อ ท่าทางดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

"มีอันใดหรือ?"

"เจ้า..."

"ข้า?"

นางก้มหน้า เอ่ยเสียงเบาว่า "สิ่งนั้นของเจ้า... ดันโดนข้า..."

เฟยซิงหลุบตามอง เห็นเพียงองคชาตระหว่างขาของตนตื่นตัวพองขยายขึ้น ดันอยู่บนหน้าท้องน้อยของนางพอดี

……..