ตอนที่ 37 ภาพพจน์ถูกทำลายหมดสิ้นแล้ว

ตอนที่ 37 ภาพพจน์ถูกทำลายหมดสิ้นแล้ว

เฟยซิงลุกขึ้นยืน หลังจากที่เขาตื่นขึ้น หมอกสีแดงก็ค่อยๆ สลายไป

เขามองไปยังร่างเปลือยเปล่าของอวี้ซวง แล้วมองลงมาที่แก่นกายของตนเองที่กำลังชูชัน แม้จะสัมผัสได้ถึงความปรารถนาของตนเอง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นควบคุมไม่ได้

เพราะครั้งนี้สติของเขาจมดิ่งอยู่กับการหลอมรวมบุปผามาร การเปลี่ยนแปลงของร่างกายจึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเหตุผลของเขา

มีเพียงอวี้ซวงตัวจริงผู้คุ้มกันให้เขาเท่านั้นที่ต้องรับกรรม

"ท่านเจินเหริน?"

เขาเรียกเบาๆ คำหนึ่ง

อวี้ซวงไม่ได้ตอบคำ ทันใดนั้นนางก็ยกมือขึ้นโบกเบาๆ

สายลมที่นุ่มนวลสายหนึ่งห่อหุ้มตัวเขาไว้ และส่งเขาออกไปนอกประตู

จากนั้นประตูห้องก็ปิดลง

นี่มัน...

เฟยซิงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง พลางเกาหัวแล้วหันไปมองนอกหอ

หิมะหยุดตกไปนานแล้ว

แสงสายัณห์แดงฉานดุจเพลิง ประทับอยู่บนฟากฟ้า

เวลาผ่านไปนานถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ใช่แล้ว อวี้ซวงต้องอดทนต่อกามารมณ์ที่รุนแรงอยู่หลายชั่วยาม ทว่าสุดท้ายเฟยซิงกลับตื่นขึ้นมาในจังหวะที่ย่ำแย่ที่สุด

เขามองประตูที่ปิดสนิทอีกครั้ง แล้วเดินกลับเข้าห้องตนเองอย่างจนใจ

...

ยามค่ำคืน

ในห้องของอวี้ซวง...

นางนอนอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย

เรื่องวาบหวามกับเฟยซิงครั้งแรก นางบอกตัวเองว่านางไม่มีกำลังขัดขืน จึงนับไม่ได้

เรื่องครั้งที่แล้ว นางยังบอกตัวเองว่าทำไปเพื่อช่วยให้เฟยซิงคืนสติจึงไม่ได้ขัดขืน

ทว่าครั้งนี้ แม้จะยังได้รับผลกระทบจากบุปผามารเซียนมัวเมา แต่นางก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

ในภายหน้า นางจะทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร?

นางจะเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างไร?

ทั้งที่ในลมหายใจสุดท้าย ก่อนที่เฟยซิงจะลืมตา นางมีโอกาสที่จะหยุด

แต่นางกลับทำต่อหน้าเขา แม้แต่หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา... หลังจากที่ดวงตาคู่นั้นมองดูนาง...นางยังคงช่วยตัวเองต่อไปจนถึงจุดยอดโดยไม่หลงเหลือภาพพจน์ใดๆ...

ยามนี้นึกถึงภาพนั้นขึ้นมา แก้มของนางก็แดงก่ำทันที ในใจทั้งอับอายและเสียใจ ได้แต่ตำหนิตนเองไม่หยุด

ดูเหมือนว่าคืนนี้ อวี้ซวงคงไม่อาจผ่านพ้นไปได้อย่างสงบสุขเสียแล้ว

…

เฟยซิงหลอมรวมบุปผามารเซียนมัวเมาสำเร็จหรือไม่?

คำตอบคือ ไม่

ถ้าเช่นนั้นเขาล้มเหลวหรือ?

ก็ไม่อาจกล่าวเช่นนั้นได้

ผลึกที่เป็นตัวแทนของบุปผามารนั้น ในกระบวนการดูดซับปราณเซียนของเขา รอยประทับรูปบุปผาสดที่ใจกลางผลึกค่อยๆ กลายเป็นสีแดงชาด และหลังจากที่รอยประทับเปลี่ยนสีไป สีแดงนั้นก็ทะลุรอยประทับและเริ่มแผ่ขยายออกไปด้านนอก

ในที่สุด เมื่อมีผลึกวงเล็กๆ รอบรอยประทับเปลี่ยนสีไป สีแดงก็หยุดแผ่ขยาย

และไม่ว่าเขาจะรวบรวมปราณเซียนมาเท่าใด ผลึกนั้นก็ไม่ดูดซับอีกต่อไป

เฟยซิงสัมผัสได้ว่า สติของเขากับบุปผามารมีการเชื่อมต่อกันอย่างบางเบา และตระหนักได้ว่าด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ คงหลอมรวมได้เพียงส่วนเล็กๆ เท่านี้เอง

ถ้าเช่นนั้น...

มันมีความสามารถอะไรกันแน่?

แล้วตอนนี้เขาจะแสดงพลังออกมาได้มากน้อยเพียงใด?

คำตอบนี้เขาต้องสำรวจด้วยตนเอง

หลังจากกลับเข้าห้อง เฟยซิงเริ่มทดลองผ่านการเชื่อมต่ออันเบาบางกับบุปผามาร

บุปผามารรับรู้ถึงการเรียกขานของเขา มันขยับกลีบดอกเล็กน้อยราวกับตัวสลอธที่ขี้เกียจ

มันขยับตามความคิดของเขาแล้ว ดีมาก

แต่ยามนี้ไม่มีเป้าหมาย แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเล่า?

เฟยซิงรอคอยด้วยความหวัง

ในชั่วพริบตาต่อมา หมอกสีแดงที่เขาสามารถรับรู้และควบคุมได้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ซี้ด...

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก สะบัดมือเก็บหมอกแดงนั้นกลับเข้าสู่ร่างกาย

หมอกแดงนี้ฟังคำสั่งเขา แต่ว่า...

สิ่งนี้จะนำไปใช้ประโยชน์อะไรได้?

ไปรักษาอาการนกเขาไม่ขันหรือความเย็นชาทางเพศของชายหญิงในโลกมนุษย์หรือ?

เฟยซิงถอนหายใจ พลางส่ายหัวอย่างจนใจ

ยังคงต้องยกระดับพลังต่อไป เพื่อหลอมรวมให้มากขึ้นและปลดล็อกความสามารถใหม่ๆ

ไม่เช่นนั้นหากเกิดการปะทะกันจริงๆ สมบัติวิเศษของคนอื่นเปล่งแสงสีทอง แต่สมบัติวิเศษของตนเองกลับพ่นยาเสน่ห์ออกมา มันจะดูเป็นอย่างไร?

...

ฝึกตนตลอดทั้งคืน

เฟยซิงพยายามกระตุ้นบุปผามารอีกหลายครั้ง ผลปรากฏว่ามีเพียงหมอกสีแดงออกมาโดยไม่มีข้อยกเว้น ทว่าหมอกนั้นมีผลกระทบต่อตัวเขาน้อยลงมาก ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำให้เขาเสียสติ

ทว่าในความไม่ตั้งใจ เขากลับค้นพบเรื่องที่สำคัญยิ่งประการหนึ่ง

โดยปกติแล้ว นอกจากประสาทสัมผัสเซียนจะตกลงบนตัวผู้อื่นอย่างชัดเจน หรือผู้ที่ปล่อยประสาทสัมผัสเซียนจะอยู่ใกล้ตัวมาก ไม่เช่นนั้นก่อนถึงระดับอภินิหาร ผู้บ่มเพาะเซียนจะค่อนข้างยากที่จะรับรู้ถึงประสาทสัมผัสเซียนของผู้อื่น อย่างมากก็เพียงมีความรู้สึกเลือนรางเท่านั้น

แต่เฟยซิงกลับพบว่า ตนเองสามารถรับรู้ถึงประสาทสัมผัสเซียนของผู้อื่นได้อย่างชัดเจนทันที

แม้จะไม่ถึงขั้นแม่นยำที่สุด แต่เขาก็สามารถระบุขอบเขตคร่าวๆ ได้

นี่ไม่ใช่สิ่งที่การทะลวงเข้าสู่ระดับพิจารณาจิตจะทำได้แน่นอน

เมื่อพิจารณาดูแล้ว เขาคิดว่านี่น่าจะเป็นความสามารถของบุปผามารในกายเขา

การที่เขาสามารถไวต่อปราณเซียนได้ถึงเพียงนี้ ก็น่าจะเป็นความสามารถของมันเช่นกันหรือไม่?

หากอยากรู้มากกว่านี้ ยังคงต้องยกระดับพลังและหลอมรวมบุปผาต่อไป

...

วันต่อมา ตลอดทั้งวัน เฟยซิงไปเคาะประตูห้องของอวี้ซวงหลายครั้ง เขารับรู้ได้ว่านางอยู่ในห้อง แต่อวี้ซวงกลับไม่ยอมตอบรับเลย

ผ่านไปอีกวัน

งานชุมนุมเซียนเหมยได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

พรรคและสำนักต่างๆ ต่างมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เรียกว่า "ดินแดนล้ำค่าท้าหิมะ" (อ้าวเสวี่ยเป่าตี้) ณ ใจกลางเขตงานชุมนุมเพื่อรวมตัวกัน

เฟยซิงไม่ได้พบหน้าอวี้ซวงตัวจริงมาสองวันเต็มแล้ว

ส่วนหยางชุนตัวจริง หลังจากคืนนั้นก็ไม่มาหาเขาอีกเลย ไม่รู้ว่าไปเถลิดเปิดเปิงอยู่ที่ใด

ทว่าวันนี้ ในที่สุดเฟยซิงก็มีโอกาสได้พบอวี้ซวงแล้ว

เขาออกมาจากห้อง เหล่าศิษย์สำนักกระบี่หลิงซู่มารวมตัวกันที่ด้านล่างหอแล้ว อวี้ซวงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

…….