ตอนที่ 32 พัฒนาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

ตอนที่ 32 พัฒนาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

"เอ๊ะ?" เฟยซิงมีสีหน้าประหลาดใจ

ตานเฟิงยิ้มแล้วกล่าว "คนอื่นอาจจะจำไม่ได้ แต่ข้าจะจำเสียงของเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?"

"ข้า..." เฟยซิงกล่าว "ข้าสัมผัสถึงไอเซียนได้ค่อนข้างไว และก็สนใจชีพจรเยือกแข็งใต้ดินนั่นอยู่พอดี จึงเผอิญสังเกตเห็นเข้าขอรับ"

"ช่างบังเอิญขนาดนั้นเชียว?"

"นับว่าโชคดีขอรับ" เฟยซิงคิดชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "นิกายเทียนซวงข้าเคยเห็นในตำรา สตรีผมขาวผู้นั้นคือสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนซวงอย่างนั้นหรือ?"

ตานเฟิงพยักหน้า "นามสตรีศักดิ์สิทธิ์นิกายเทียนซวงสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น มีนามว่าซุยรื่อ สตรีศักดิ์สิทธิ์รุ่นนี้พรสวรรค์โดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ว่า... นิสัยยังคงร้ายกาจเหมือนเดิม"

สตรีศักดิ์สิทธิ์นิกายเทียนซวงนิสัยไม่ดีทุกคน ... ข้อมูลไร้ประโยชน์นี้ถูกเฟยซิงบันทึกไว้ในใจ

เฟยซิงกล่าวว่า "ข้าเห็นคนนิกายเทียนซวงล้วนมีผมขาว สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นยิ่งมีผมสีเงินโพลนไปทั้งศีรษะ นี่เป็นเพราะผลจากวิชาที่ฝึกอย่างนั้นหรือ?"

ตานเฟิงพยักหน้า "วิชาของนิกายเทียนซวงมีความพิเศษ ยิ่งผู้ฝึกมีความเข้ากันได้กับวิชามากเท่าไร ผมขาวก็จะยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น"

เช่นนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์คนปัจจุบันที่มีผมขาวทั้งศีรษะ ไม่ได้หมายความว่านางคือผู้ที่สวรรค์เลือกมาหรอกหรือ?

ตานเฟิงเดินมาที่ระเบียง วางหน้าอกอันอวบอิ่มทั้งสองลงบนราวระเบียง

เฟยซิงเผลอนำไปเปรียบเทียบกับขนาดของอวี้ซวงเจินเหรินโดยสัญชาตญาณ ... ทางนี้ดูจะใหญ่กว่าอีกหลายส่วน

ไม่รู้ว่าเป็นผลจากบุปผาปีศาจหรือไม่ เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายส่วนล่างเริ่มมีความเคลื่อนไหว เขารีบสลัดความคิดนี้ออกจากสมองทันที

ตานเฟิงเอ่ยถาม "ว่าแต่เจ้าสังเกตเห็นดวงตาทั้งสองข้างของสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นไหม?"

"สังเกตเห็นขอรับ แดงก่ำราวกับโลหิต ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก"

ตานเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่างที่หิมะโปรยปั้นแล้วกล่าวว่า

"ข้าเคยได้ยินคนเล่าว่า สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นมีชาติกำเนิดพิเศษ ตั้งแต่เกิดมาก็ต้องคำสาปโลหิตอันรุนแรงและหนาวเหน็บ มีเพียงสิ่งที่มีความเย็นจัดและแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะมาลบล้างกันได้ ซึ่งวิชาของนิกายเทียนซวงนั้นก็คือวิชาที่เยือกแข็งและแข็งแกร่งที่สุดพอดิบพอดี นางจึงได้เข้าร่วมกับนิกายเทียนซวง ดูสิ ช่างเป็นความบังเอิญที่พอดีเหลือเกิน... ไม่รู้ว่าเป็นพรหมลิขิตหรือไม่"

เสียงของตานเฟิงค่อยๆ แผ่วลง นางยื่นมือมากุมหน้าอก ... หัวใจดวงนั้นยังเต้นอยู่ และตอนนี้ยังอยู่ดี

เฟยซิงสังเกตเห็นแววตาของนางที่ฉายแววอิจฉา

นางกำลังอิจฉาอะไร? อิจฉาความโชคดีในคราบคราวเคราะห์ของสตรีศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นหรือ?

เฟยซิงไม่รู้ เพียงแต่ยกยิ้มที่มุมปาก

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าเขา ตานเฟิงมองมาที่รอยยิ้มอันหล่อเหลาของเขาแล้วถามด้วยความสงสัย "มีเรื่องอะไรน่าขำอย่างนั้นหรือ?"

"เจินเหรินเป็นผู้บ่มเพาะ ตั้งเป้าหมายจะฝืนลิขิตสวรรค์เพื่อสำเร็จมรรคผลเป็นเซียน แต่ตอนนี้กลับมาพูดเรื่องพรหมลิขิต มันช่างดูย้อนแย้งจนน่าขำจริงๆ ขอรับ"

ตานเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลง

"นั่นสินะ เจ้าพูดถูกแล้ว"

นางเงยหน้าขึ้นมาแล้วคลี่ยิ้มออกมา ในเวลานั้นเอง...

ลมดั่งเหล้าแรงกลิ่นหอมชวนเมามาย หิมะดั่งมวลบุปผาสีสันตระการตา

"เจ้าไม่ใช่ศิษย์สำนักข้า อีกทั้งศิษย์พี่อวี้ซวงยังเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาเซียนให้ ข้าก็ไม่ควรจะสอนอะไรเจ้า แต่ภายหน้าหากศิษย์พี่อวี้ซวงไม่อยู่ แล้วเจ้ามีข้อสงสัยอันใด ก็มาถามข้าได้นะ หากข้ารู้ ข้าจะตอบให้เจ้าทุกอย่าง"

นางดูเหมือนจะวางเรื่องที่หนักใจลงได้แล้ว หันข้างมามองเฟยซิง ชุดขาวตัวโคร่งไม่อาจปกปิดทรวดทรงอันอวบอัดของนางได้ เพียงแค่เน้นช่วงเอวเล็กน้อยก็เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนใจ

"เช่นนั้นต้องขอบพระคุณเจินเหรินล่วงหน้าขอรับ"

เฟยซิงกล่าวพลางพยายามเบือนสายตาออกจากบั้นท้ายอันเต่งตึงที่ชวนมองนั้น

"แต่จิตใจเจ้าสงบนิ่งนัก คิดว่าในช่วงเริ่มต้นนี้คงไม่มีปัญหาอะไร แต่การบ่มเพาะก็ต้องหมั่นสำรวจตนเองเสมอ ต้องเน้นความมั่นคง อย่ารีบร้อนจนเกินไป ไม่ฉะนั้นหากไอเซียนปั่นป่วนยังนับเป็นเรื่องเล็ก แต่หากธาตุไฟเข้าแทรกย่อมเป็นเรื่องใหญ่"

นางกล่าวเตือนเฟยซิงอย่างจริงจัง ซึ่งก่อนหน้านี้อวี้ซวงก็เคยพูดจาคล้ายๆ กันนี้มาแล้ว

เฟยซิงถามว่า "แล้วการสำรวจตนเองต้องทำอย่างไรหรือขอรับ?"

ตานเฟิงกล่าว "ก็คือการขจัดความคิดฟุ้งซ่าน เพื่อให้ทะเลแห่งจิตสงบนิ่ง ในสำนักกระบี่ของเรามีบ่อน้ำพุกระบี่สามเหมันต์ ไว้เพื่อให้เหล่าศิษย์ได้ชำระล้างจิตใจและขจัดสิ่งปนเปื้อนโดยเฉพาะ"

ทะเลแห่งจิตของเขาตอนนี้ก็นับว่าสะอาดทีเดียว ... หากไม่นับบุปผาปีศาจดอกนั้น

เฟยซิงถามว่า "ข้าไปแช่ด้วยได้ไหมขอรับ?"

"น้ำพุกระบี่เปิดให้เฉพาะศิษย์ในสำนักเท่านั้น" ตานเฟิงยิ้มเยื้อน "อีกอย่าง สำนักเรามีแต่สตรี เจ้าเป็นบุรุษ ย่อมไม่เหมาะสมกระมัง"

นั่นสิ การขอยืมบ่ออาบน้ำสตรีช่างดูไม่สมควรจริงๆ

เฟยซิงพยักหน้า แล้วถามต่อ "แล้วแบบไหนที่เรียกว่ามั่นคงหรือขอรับ?"

"ก็คือการปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ อย่างเช่น...ตอนนี้เจ้าอยู่ขอบเขตใดแล้ว?" ตานเฟิงทำตัวเหมือนครูในสำนักศึกษาที่เตรียมจะสั่งสอนเขาอย่างเต็มที่

"เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตพินิจจิตเมื่อครู่นี้ขอรับ"

"ดี พินิจจิต... หือ?"

ตานเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง มองมาที่เขาเพื่อยืนยัน

"ขอบเขตพินิจจิต?"

เฟยซิงพยักหน้า

เขาเพิ่งจะเริ่มฝึกบ่มเพาะได้ไม่นานไม่ใช่หรือ? หลังจากระดับเริ่มต้นของขอบเขตสัมผัสทั้งหกแล้ว ไม่ได้เรียกว่าพินิจจิตนะ

ตานเฟิงใช้จิตเซียนตรวจสอบร่างกายของเขา สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที

เป็นขอบเขตพินิจจิตจริงๆ! เหตุใดจึงรวดเร็วปานนี้?!

นางคิดว่าพอมองออกแล้วว่าทำไมศิษย์พี่อวี้ซวงถึงยอมถ่ายทอดวิชาเซียนให้เขา

ผู้มีพรสวรรค์สูงส่งปานนี้ หากต้องใช้ชีวิตอย่างปุถุชนไปจนตาย ช่างเป็นการเสียของโดยแท้!

แต่ว่า ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง...

"ยามที่เจ้าฝึกบ่มเพาะ มีความรู้สึกไม่สบายที่ใดบ้างหรือไม่?"

เฟยซิงส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า "ยามที่ข้าดูดซับไอเซียนเข้าสู่ร่างกาย รู้สึกเหมือนร่างกายได้อาบน้ำพุที่ใสสะอาดท่ามกลางลมวสันต์ สดชื่นยิ่งนัก และเมื่อตอนทะลวงขอบเขต ทะเลแห่งจิตก็รู้สึกเหมือนได้รับการชำระล้าง ราวกับได้เกิดใหม่"

"เจ้าสามารถควบคุมไอเซียนได้ตามใจนึกหรือไม่?"

"แน่นอนขอรับ ราวกับแขนขาของตนเอง" เฟยซิงพูดพลางปล่อยไอเซียนสายหนึ่งออกมาจากปลายนิ้ว แปลงเป็นมังกรยาวที่ดูราวกับมีชีวิตจริงๆ

"อ้อ เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

ตานเฟิงไม่ได้ล่วงรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเฟยซิงในทุกด้านเท่ากับอวี้ซวง หลังจากรู้ว่าเฟยซิงฝึกได้เร็วมาก สิ่งแรกที่นางกังวลคือกลัวว่าเขาจะเกิดปัญหาประหลาดๆ เพราะความเร็วนั้น

"แล้วเจ้าไม่ได้... ไปหลงเรียนวิชาที่ประหลาดๆ เข้าหรอกนะ?"

นางยังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

เฟยซิงกล่าวว่า "วิชาที่ข้าเรียน ล้วนเป็นสิ่งที่อวี้ซวงเจินเหรินมอบให้ทั้งสิ้น ตอนนี้เรียนเพียงแค่วิชาดูดซับไอเซียนที่เรียกว่า 'วิชาหยินหยางกลั่นพิสุทธิ์จากสองมลทิน' (เอ้อจั๋วฮวาชิงหยางอินหยางซู่) ขอรับ"

นี่คือวิชาเซียนพื้นฐานที่แพร่หลายในโลกแห่งการฝึกเซียน ผู้บ่มเพาะอิสระจำนวนมากก็มักจะเรียนวิชานี้เมื่อเริ่มเข้าสู่หนทางเซียน

…………