บทที่ 2 ระบบ

บทที่ 2 ระบบ

ในขณะที่หนึ่งในพวกนั้นกำลังจะลงมือ เจี่ยนซูเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่า เธอคว้าหนังสือจากบนโต๊ะแล้วเหวี่ยงเข้าใส่ศีรษะของพวกเธอ เด็กสาวกลุ่มนั้นซึ่งไม่คาดคิดว่าเธอจะต่อสู้กลับจึงตั้งตัวไม่ทัน และถูกหนังสือเล่มหนากระแทกเข้าอย่างจัง

ชั่วขณะหนึ่ง หัวของพวกเธออื้ออึงไปหมด

เจี่ยนซูอาศัยจังหวะที่พวกนั้นกำลังมึนงงลุกขึ้นยืนแล้วเตะแต่ละคนจนล้มคว่ำลงกับพื้นอย่างแรง เธอย่อตัวลงตรงหน้าพวกเธอ ดวงตาฉายแววดุดัน "อย่ามาแหยมกับฉันอีก คราวหน้าบทเรียนจะไม่เบาแบบนี้แน่!"

เด็กสาวกลุ่มนั้นที่ถูกเตะลงไปกองกับพื้นกะทันหันจนกระแทกเข้ากับโต๊ะเรียนที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันเจ็บปวดจนลุกไม่ขึ้น แววตาของเจี่ยนซูช่างน่าหวาดกลัวอย่างแท้จริง เป็นสิ่งที่พวกเธอคงไม่อาจลืมเลือนไปได้อีกนานแสนนาน พวกเธอสัมผัสได้ว่าหากยั่วโมโหเธออีก เจี่ยนซูอาจจะฆ่าพวกเธอทิ้งจริงๆ ก็เป็นได้

ปกติแล้วพวกเธอทำเก่งแค่ในโรงเรียน วางอำนาจเป็นกลุ่มก้อน คอยรังแกคนที่อ่อนแอกว่าและเกรงกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า

ก่อนหน้านี้ พวกเธอทำเพียงแค่เป็นแกนนำในการโดดเดี่ยวคนอื่น ทิ้งหนังสือ หรือจิกดึงเส้นผม ซึ่งล้วนเป็นกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ ที่มุ่งร้าย แต่การจู่โจมอย่างต่อเนื่องของเจี่ยนซูทำให้พวกเธอหวาดกลัวจนพูดไม่ออก

"ได้ยินที่ฉันพูดไหม!" เจี่ยนซูตะคอกซ้ำอีกครั้ง

พวกเธอพยักหน้าอย่างสั่นเทา "พวกเรา... พวกเรา... เข้าใจแล้ว"

ท่าทางของพวกเธอทำให้เจี่ยนซูรู้สึกขบขันอยู่บ้าง เธอจึงเลิกสนใจพวกนั้น จัดเก็บข้าวของแล้วเดินจากไป

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อใดก็ตามที่เด็กสาวเหล่านั้นเห็นเธอ พวกเธอจะเลือกเดินอ้อมไปทางไกล ไม่แม้แต่จะกล้ามองหน้าเพราะกลัวว่าจะไปยั่วโมโหเธอเข้าอีก

เด็กที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นมักจะถูกเด็กที่โตกว่ารังแกเสมอ แน่นอนว่าเจี่ยนซูก็เคยถูกรังแกเช่นกัน และเธอก็ไม่อาจขัดขืนได้ยามที่ยังเด็กเกินไป

ครั้นพอเจี่ยนซูโตขึ้นอีกนิดเธอก็ไม่ยอมให้ใครมารังแกอีก ไม่ว่าเธอจะชนะได้หรือไม่เธอก็จะสู้กลับเสมอ ซึ่งนั่นทำให้เธอพัฒนาทักษะการต่อสู้ในรูปแบบที่ดูยุ่งเหยิงและไร้กระบวนท่า

หลักการของเธอคือ 'สามครั้งแล้วจบกัน' และ 'ฉันจะไม่โจมตีใครก่อนหากไม่ถูกโจมตี' อย่างไรเสีย เธอก็เป็นผู้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย ดังนั้นเธอจึงไม่เกรงกลัวคนที่มีทุกอย่าง

เมื่อเห็นว่าเธอหลับตาลงและเงียบไป พยาบาลจึงเดินจากไป ห้องฉุกเฉินนั้นวุ่นวายมาก แม้ว่าเธอจะรู้สึกสงสารเด็กสาวคนนี้ที่ต้องมานอนรับยาทางน้ำเกลือเพียงลำพัง แต่เธอก็ไม่มีเวลามากพอที่จะอยู่เฝ้าดูตลอดเวลา

เจี่ยนซูที่นอนอยู่บนเตียงหวนนึกถึงเรื่องในอดีตอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เธาสังเกตเห็นว่าพยาบาลไปแล้วจึงลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธอได้รับตอบรับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยไห่ในเมืองเทียนไห่ ซึ่งเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ เมืองเทียนไห่เป็นเมืองระดับแนวหน้า และค่าครองชีพที่นั่นก็สูงกว่าเมืองลั่วอวิ๋นที่เธออาศัยอยู่ในปัจจุบันมากนัก

นั่นคือเหตุผลที่เธอทำงานอย่างหนักหน่วงในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน โดยหวังว่าจะเก็บเงินให้ได้มากพอสำหรับค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิต ทุกวันอังคารและวันพุธเธอต้องไปเป็นครูสอนพิเศษ อาจารย์หวังรู้ว่าเธอขัดสนเรื่องเงินจึงได้แนะนำงานนี้ให้เธอเป็นพิเศษ

นอกจากวันอังคารและวันพุธ เธอยังทำงานนอกเวลาที่ร้านชานมไข่มุก ในตอนกลางคืนเธอก็ใช้รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามือสองที่ซื้อมาในราคาไม่กี่ร้อยหยวนเพื่อส่งอาหาร โดยมักจะทำจนถึงเที่ยงคืนเพราะค่าส่งในช่วงเวลานั้นจะสูงกว่าปกติ

มันช่างเหนื่อยล้าเหลือเกิน... ในทุกๆ วันเธอจะกลับมาที่ห้องเช่าเล็กๆ อาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วก็หลับไปทันทีที่ศีรษะถึงหมอน การกินอยู่ของเธอก็ไม่เป็นเวลาเหมือนเมื่อก่อน และผิวพรรณที่เดิมทีก็ซีดเซียวอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือดเข้าไปใหญ่

หลังจากทำงานหามรุ่งหามค่ำติดต่อกันมานานกว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดเธอก็เป็นลมไปในวันนี้หลังจากมาถึงร้านชานมได้ไม่นาน

เธอสอบได้เป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียนและเป็นอันดับสิบของเมือง โรงเรียนมัธยมหมายเลขแปดมอบเงินรางวัลให้เธอ 30,000 หยวน เมื่อรวมกับเงินที่เธอเก็บออมไว้ในช่วงมัธยมปลายและเงินที่หามาได้เมื่อเร็วๆ นี้ เธอจึงมีเงินในบัญชีธนาคารประมาณ 40,000 หยวน

จริงๆ แล้วเงินจำนวนนี้ควรจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายและค่าเล่าเรียนในหนึ่งภาคการศึกษา แต่เธอรู้ดีว่าในสังคมสมัยใหม่ เงินคือทุกสิ่งทุกอย่าง มีเพียงเงินเท่านั้นที่สามารถมอบความรู้สึกมั่นคงให้แก่เธอได้

นั่นคือเหตุผลที่เธอทำงานหนักมากในช่วงฤดูร้อน เธอไม่รู้ว่าการมาโรงพยาบาลในวันนี้ต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ เจี่ยนซูรู้สึกปวดใจกับค่าใช้จ่ายอยู่บ้าง ก่อนจะออกไปหลังจากนี้ เธอคงต้องขอใบแจ้งหนี้จากพยาบาลเพื่อที่เธอจะได้หาเงินมาคืนเพื่อนร่วมงาน

เธอมองสายน้ำเกลือที่หยดลงมาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่ายังเหลืออยู่อีกครึ่งขวด เจี่ยนซูที่เริ่มฟื้นกำลังวังชาขึ้นมาบ้างแล้วก็ปรับความเร็วในการหยดให้ถึงขีดสุดเพราะอยากให้มันหมดเร็วๆ

ทว่าแม้จะปรับจนสุดแล้ว เธอก็ยังรู้สึกว่ามันช้าเกินไปอยู่ดี ในเมื่อเสียเงินไปแล้วเธอก็ต้องรับยาให้หมดก่อนจะกลับ เจี่ยนซูนอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างไร้ทางเลือก เธอหลับตาลงและเฝ้ารอ

"ซ่า... ซ่า... ซ่า... ระบบเช็กอิน 008 พบโฮสต์ที่เหมาะสมแล้ว โฮสต์ต้องการทำการผูกมัดหรือไม่"

ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ทางกลไกก็ดังขึ้นในใจของเจี่ยนซู เธอมองไปรอบๆ แต่คนไข้เตียงข้างๆ และคนที่เดินผ่านไปมากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หรือว่าเธอจะมีอาการหูแว่วเพราะการให้ยาทางน้ำเกลือกันแน่?

"ซ่า... ซ่า... ซ่า... ระบบเช็กอิน 008 พบโฮสต์ที่เหมาะสมแล้ว โฮสต์ต้องการทำการผูกมัดหรือไม่"

"ซ่า... ซ่า... ซ่า... ระบบเช็กอิน 008 พบโฮสต์ที่เหมาะสมแล้ว โฮสต์ต้องการทำการผูกมัดหรือไม่"

แต่หลังจากนั้น เสียงนั้นก็ยังคงดังวนซ้ำอยู่ในหัวของเธอ 'ผูกมัดระบบ? มันคืออะไรกัน?' เธอตั้งคำถามในใจ

"การผูกมัดเสร็จสมบูรณ์! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผูกมัดระบบเช็กอิน 008 ได้สำเร็จ ขอให้เริ่มออกเดินทางสู่จุดสูงสุดของชีวิต!

สวัสดีโฮสต์ ผมคือระบบเช็กอิน 008 พัฒนาขึ้นบนดาวเคราะห์เอ็มยี่สิบสาม ผมถูกส่งมายังโลกเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดลองเพื่อหาโฮสต์ที่เหมาะสม

หลังจากการผูกมัด คุณเพียงแค่ต้องเช็กอินทุกวันเพื่อรับไอเทมใดๆ ก็ตามที่มีอยู่บนโลก ตั้งแต่ของชิ้นเล็กๆ อย่างอาหารและเครื่องประดับ ไปจนถึงของชิ้นใหญ่อย่างเงิน บ้าน หรือรถยนต์ ล้วนมีโอกาสได้รับจากการเช็กอินทั้งสิ้น

ไอเทมที่ได้รับจากการเช็กอินจะตกเป็นสิทธิครอบครองของโฮสต์แต่เพียงผู้เดียวและไม่สามารถนำไปขายต่อได้

เมื่อผูกมัดระบบแล้วจะไม่สามารถยกเลิกการผูกมัดได้ การทดลองจะถือว่าประสบความสำเร็จก็ต่อเมื่อโฮสต์เสียชีวิตด้วยสาเหตุธรรมชาติเมื่อสิ้นอายุขัย เมื่อถึงเวลานั้นระบบจะแยกตัวออกโดยอัตโนมัติและกลับสู่ดาวเคราะห์เอ็มยี่สิบสาม" เสียงหุ่นยนต์แนะนำตัวเอง

เธองุนงงอยู่บ้าง นี่คือระบบประเภทที่ปรากฏในนิยายใช่ไหม?

ดังนั้น คำถามที่เธอเพิ่งถามไปในใจจึงถือเป็นคำขอผูกมัด และมันก็ประสบความสำเร็จงั้นหรือ? มันช่างดูเรียบง่ายเกินไปแล้ว! เรื่องที่มหัศจรรย์พันลึกเช่นนี้มีอยู่จริงในโลกนี้ด้วยหรือ?

"ใช่แล้วโฮสต์ เราสามารถสื่อสารกันได้โดยตรงผ่านทางความคิด นอกจากนี้ สำหรับระบบที่พัฒนาโดยดาวเคราะห์เอ็มยี่สิบสาม จะมีเพียงระบบเดียวเท่านั้นในแต่ละมิติจักรวาล แพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ถูกส่งมอบให้แล้ว โฮสต์ต้องการรับเลยหรือไม่" 008 ยังคงเอ่ยถามอย่างเป็นงานเป็นการ

ระบบโต้ตอบกับเธอไปมา ตอบทุกคำถามที่เธอคิด ในที่สุดเธอก็เริ่มเชื่อ เธอคงได้พบกับหนึ่งในระบบเหล่านั้นที่ถูกกล่าวถึงในนิยาย ระบบเช็กอิน ตราบใดที่เธอเช็กอินเธอก็จะได้ทุกอย่าง... หากเธอสามารถได้เงินหรือบ้านเพียงแค่การเช็กอิน ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะมีบ้านเป็นของตัวเองในเร็วๆ นี้ใช่ไหม? เธอจะไม่ต้องทำงานที่เหนื่อยล้ามากมายขนาดนี้อีกต่อไปในอนาคตใช่ไหม?!

เธออ่านนิยายมาไม่มากนัก แต่เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมชั้นพูดคุยกันเกี่ยวกับนิยายออนไลน์แนวยอดนิยมที่มีเรื่องระบบมาก่อน ในตอนนั้นเธอเพียงแค่ได้ยินผ่านหูมาบ้าง รู้แค่ว่าเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นต่างก็ถวิลหาอยากจะมีระบบเพื่อที่จะได้ก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต

เธออยากจะกดรับแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ทันทีเพื่อพิสูจน์ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ตอนนี้เธออยู่ในโรงพยาบาล ท่ามกลางผู้คนและกล้องวงจรปิด เธอไม่รู้ว่าแพ็กเกจของขวัญที่กดรับจะปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าหรือไม่ และกลัวว่าหากคนอื่นล่วงรู้เข้า เธอจะถูกจับไปชำแหละเพื่อทำการวิจัย

ดังนั้น เจี่ยนซูจึงกล่าวในใจว่า "ยังไม่ใช่ตอนนี้" เธอตั้งใจจะรอจนกว่าจะถึงบ้าน

"รับทราบ โฮสต์"

เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเห็นข้อความจากเพื่อนร่วมงาน บอกว่าผู้จัดการร้านอนุญาตให้เธอหยุดพักผ่อนได้หนึ่งวัน และไม่จำเป็นต้องกลับไปที่ร้านหลังจากให้ยาเสร็จแล้ว

ยังคงเหลือน้ำเกลืออยู่อีกหนึ่งในสาม แต่เธอรอไม่ไหวจริงๆ และอยากจะกลับไปพิสูจน์ทุกอย่างทันที ดังนั้นเธอจึงกัดฟันแล้วดึงเข็มออกจากหลังมือโดยตรง เธอกดปากแผลที่เลือดกำลังพุ่งออกมาและมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นพยาบาลคนเดิม

จากนั้นเธอก็ตัดสินใจกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้เธอจะถามเพื่อนร่วมงานว่าค่าใช้จ่ายเท่าไหร่แล้วค่อยจ่ายคืนให้

เพราะความรีบร้อน เจี่ยนซูจึงเรียกแท็กซี่กลับบ้านเป็นครั้งแรก สมาร์ทโฟนที่เธอซื้อมาในราคาไม่กี่ร้อยหยวนไม่มีแอปพลิเคชันสำหรับเรียกรถ เธอเพิ่งจะเปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องเก่าไปเพียงเพราะมันใช้งานไม่ได้จริงๆ แล้วเท่านั้น

เธอใช้โทรศัพท์เครื่องนี้มาหลายปีแล้วเช่นกัน แบตเตอรี่เสื่อมสภาพและเครื่องก็อืดมาก หากเธอต้องดาวน์โหลดแอปเรียกรถในตอนนี้ นอกจากจะต้องใช้ข้อมูลอินเทอร์เน็ตจำนวนมากแล้ว เธอก็ไม่รู้เลยว่ามันจะดาวน์โหลดเสร็จเมื่อไหร่