TXV - 732 ขีดจำกัดของความอดทน

TXV - 732 ขีดจำกัดของความอดทน

สามชั่วโมงผ่านพ้นไป

โอโนะ เคสุเกะพับหน้าจอโน้ตบุ๊กของเขาลง จากนั้นก็ดึงแฟลชไดรฟ์ออกแล้วส่งคืนให้ฮัตโตริ มาซาโอะ

“ไม่มีปัญหาใช่ไหม?” มาซาโอะถาม

โอโนะ เคสุเกะพยักหน้า “ไม่มีปัญหาครับ”

“เธอแน่ใจนะ?”

“ผมแน่ใจครับ” โอโนะ เคสุเกะย้ำอีกครั้ง

ฮัตโตริ มาซาโอะเผยรอยยิ้มออกมาทันที ความตึงเครียดสลายไปจนหมดสิ้น เขารู้สึกเบิกบานใจอย่างยิ่งก่อนจะเดินตรงไปหาเซี่ยเหล่ย

ในขณะนั้น เซี่ยเหล่ยก็พลิกดูแบบแปลนและข้อมูลเหล่านั้นจนจบพอดี เขาบรรจุเนื้อหาทั้งหมดลงใน “คลังข้อมูล” ในสมองไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงครึ่งที่แล้ว และใช้เวลาที่เหลือตรวจสอบซ้ำจนแม่นยำทุกตัวอักษร

ในสายตาของคนญี่ปุ่นเหล่านี้ เซี่ยเหล่ยดูเหมือนเด็กที่กำลังพลิกดูแบบแปลนไปมาอย่างลวกๆ ท่าทางของเขาเหมือนกำลังควานหาของชิ้นเล็กๆ ในกองกระดาษเสียมากกว่า อย่างเช่นเหรียญหนึ่งหยวน หรือเข็มหมุดอะไรทำนองนั้น ใครจะเชื่อว่าเขาจดจำข้อมูลทั้งหมดได้โดยไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อฮัตโตริ มาซาโอะถือแฟลชไดรฟ์เดินเข้าไปหาเซี่ยเหล่ย เบอริล ก็ลุกจากโซฟาเดินตามพ่อของเธอไปเช่นกัน

“เซี่ยเหล่ย เป็นยังไงบ้าง?” ฮัตโตริ มาซาโอะเอ่ยถาม

เซี่ยเหล่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าอมทุกข์ “มันซับซ้อนเกินไปครับ ผมอ่านแล้วปวดหัวมาก จำอะไรไม่ได้เลย รู้อย่างนี้ผมน่าจะพาผู้เชี่ยวชาญของผมมาด้วย ตอนนี้ผมยังไม่แน่ใจเลยว่าเอกสารและข้อมูลต่างๆ เหล่านี้มันถูกต้องแค่ไหนผมเครียดจะตายอยู่แล้ว”

มาซาโอะขมวดคิ้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พูดแบบนี้มันเสียความรู้สึกนะ เธอกำลังสงสัยในความซื่อสัตย์ของฉันงั้นเหรอ? ฉันขอเอาเกียรติยศของบรรพบุรุษเป็นประกัน ของที่ฉันให้เธอไปคือของจริงทั้งหมด มันสำคัญและมีมูลค่ามหาศาลมาก”

“ผมขอโทษครับคุณอา ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมเพียงรู้สึกว่ามันสำคัญมาก จึงได้พูดออกแบบนั้นไป แต่อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าคงไม่ค้างดีกว่าครับ ผมต้องรีบเอาของพวกนี้ไปให้ผู้เชี่ยวชาญดู” เซี่ยเหล่ยขอโทษ และพยายามตัดบท

สีหน้าของมาซาโอะมืดครึ้มลงทันที “เธอเป็นอะไรไป? ฉันหวังดีให้เธออยู่พักที่นี่ ความหวังดีของฉันมันทำให้เธอลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เบอริล เดินเข้ามาคล้องแขนเซี่ยเหล่ยแล้วอ้อนวอน “คุณนี่จริงๆ เลย ทำคุณพ่อไม่พอใจแล้วเห็นไหม พรุ่งนี้ค่อยเอาของกลับไปก็ได้ จะรีบไปทำไม”

เซี่ยเหล่ยยิ้มเจื่อน “ก็ได้ครับก็ได้ ผมยอมคุณแล้ว แล้วผมต้องนอนห้องไหนล่ะ?”

“คุณก็ต้องนอนห้องเดียวกับฉันสิ” เบอริล ตอบ

“อื้ม... อะแฮ่ม” มาซาโอะกระแอมไอ “ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์”

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ”

“ราตรีสวัสดิ์ครับคุณอา” เซี่ยเหล่ยลุกขึ้นยืนส่งตามมารยาท

ฮัตโตริ มาซาโอะเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา “พวกเธอสองคน ระวังเรื่องมาตรการป้องกันด้วยนะ ฉันยังไม่อยากมีหลานก่อนที่พวกเธอจะแต่งงานกัน”

“คุณพ่อ!” เบอริล ทำท่าเขินอายและขุ่นเคือง

เซี่ยเหล่ยพึมพำกับตัวเอง “มีหลานก็ดีไม่ใช่เหรอครับ?”

มุมปากของ เบอริล ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ก่อนจะจูงมือเซี่ยเหล่ยอย่างสนิทสนม “ไปเถอะค่ะ เราก็ไปพักผ่อนกันได้แล้ว”

“เดี๋ยวครับ ผมต้องเอาของพวกนี้ไปด้วย” เซี่ยเหล่ยจะเข้าไปอุ้มกองแบบแปลน

“คุณนี่มันจริงๆ เลย ไม่คิดจะเชื่อใจใครเลยหรือไง?” เบอริล พูดอย่างโมโห “วางไว้ที่นี่แหละ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาหยิบไป ไม่หายไปสักแผ่นเดียวหรอก”

“ในเมื่อสุดที่รักของผมพูดมาขนาดนี้ ผมก็คงต้องตามใจคุณ” เซี่ยเหล่ยยอมวางกองกระดาษลง แต่เขากลับคว้าเอา SSD ของโตชิบาออกมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกแทน

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากเซี่ยเหล่ยออกจากห้องทำงานไป ฮัตโตริ มาซาโอะก็ย้อนกลับมา

“ท่านประธานครับ ฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้นเขาเอาไปแล้ว” โอโนะ เคสุเกะรายงาน

“เดี๋ยวเขาก็ต้องคืนให้ฉัน เขาเอาไปไม่ได้หรอก” มาซาโอะกล่าวอย่างมั่นใจ

โอโนะ เคสุเกะกล่าวเสริมด้วยความทึ่ง “เทคโนโลยีในแฟลชไดรฟ์อันนี้มันเกินจินตนาการของผมไปมาก ไม่ว่าจะเป็นเครื่องกลึงอัจฉริยะ ธันเดอร์ ดราก้อน หรือเทคโนโลยีอาวุธเหล่านั้น สิ่งเหล่านี้ล้ำหน้าโลกปัจจุบันไปอย่างน้อยสามสิบปี!”

ฮัตโตริ มาซาโอะพลันนึกถึง “โปรเจกต์ X” ที่เซี่ยเหล่ยเคยอ้างถึง (ซึ่งเป็นโปรเจกต์ที่เซี่ยเหล่ยยกเมฆขึ้นมา) แววตาของเขาเป็นประกายด้วยความละโมบ เขาเชื่อว่าถ้าเทคโนโลยีที่ได้มานี่ยังยอดเยี่ยมขนาดนี้ ข้อมูลของโปรเจกต์ X จะต้องเป็นขุมทรัพย์ที่ประเมินค่าไม่ได้ยิ่งกว่านี้แน่นอน

เขาไล่วิศวกรทั้งสามคนกลับไป แล้วนั่งลงบนโซฟา เสียบหูฟังไร้สายเพื่อแอบฟังเหตุการณ์ในห้องลูกสาว

เสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อแทบแตกสลาย ทั้งเสียงคร่ำครวญของลูกสาว และเสียงเตียงที่สั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

มาซาโอะพุ่งไปชักดาบซามูไรของบรรพบุรุษออกมาด้วยความโกรธแค้น แต่เขาก็หยุดชะงักที่หน้าประตู แต่เขารู้ซึ้งถึงความสำคัญคำว่า “นิน” จากคำว่า “นินจา” ซึ่งมีความหมายว่า “อดทน”

เพื่อที่จะได้ครอบครองข้อมูลของ “โปรเจกต์ X” และสร้างความยิ่งใหญ่ให้ตระกูลฮัตโตริ เขาจำเป็นต้องอดทนต่อความอัปยศที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ให้ได้

เขาปักดาบลงบนพื้นไม้สนอย่างแรงจนมิดด้าม ความเจ็บปวดในใจของเขาในยามนี้ รุนแรงเสียยิ่งกว่าคมดาบที่กรีดลงบนเนื้อเสียอีก!