TXV - 661 สร้างความสัมพันธ์ที่ดี

TXV - 661 สร้างความสัมพันธ์ที่ดี

การเจรจาประสบความสำเร็จและเขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ตามจริงเซี่ยเหล่ยควรจะมีความสุข แต่หัวใจของเขากลับหนักอึ้ง เขาต้องใช้ความดีความชอบทั้งหมดที่สั่งสมมาเพื่อบีบให้จงเจินอู่ขุยยอมก้มหัวอันสูงส่งลงมา หากจะเปรียบการเจรจานี้เป็นชัยชนะ มันก็เป็นชัยชนะที่น่าสลดใจยิ่งนัก

สายตาที่จงเจินอู่ขุยทิ้งท้ายไว้ก่อนจากไปทำให้เขารู้สึกเย็นสันหลังวาบ มันคือสายตาที่ตราหน้าว่าเขาคือ "ศัตรู"

หากการกระทำที่สำนัก ZN เคยทำกับเขาในอดีตเป็นเพียงแค่กลไกการป้องกันตามหน้าที่ และจงเจินอู่ขุยแค่ทำตามภารกิจบริหารจัดการ ขั้นตอนต่อไปของสำนัก ZN คงจะเริ่มปนเปไปด้วยความแค้นและเหตุผลส่วนตัว

เซี่ยเหล่ยเดินออกจากอาคารสำนักงานของสำนัก 101 แสงแดดสาดส่องลงมาบนใบหน้า ให้ความรู้สึกอบอุ่น

‘ช่างมันเถอะ ตราบใดที่ฉันยังไม่ทำอะไรผิดกฎหมาย ตำแหน่งของฉันก็ยังมั่นคง เขาอาจจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่จะทำอะไรฉันได้? ด้วยคุณค่าของตัวฉันและโรงงานสรรพาวุธธันเดอร์ฮอร์ส เขาไม่มีทางจัดการฉันอย่างเปิดเผยได้หรอก ฉันแค่ต้องช่วยให้ฟ่านฟานขึ้นเป็นผู้อำนวยการสำนัก ZN ให้ได้ ปัญหาของฉันกับสำนัก ZN ก็จะคลี่คลาย ถ้าเขาลงจากตำแหน่งเมื่อไหร่ เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย!’ เซี่ยเหล่ยยิ้มเย็นกับความคิดนั้น เขาขึ้นรถแล้วกดเบอร์โทรศัพท์ออก

รอเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็รับ

“แปลกจังนะที่คุณเป็นฝ่ายโทรหาฉันก่อน มีอะไรล่ะ?” เสียงของฟ่านฟานดังขึ้น

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“อยู่บ้านคุณปู่ มีธุระอะไรเหรอ?”

“ไปหาที่คุยกันหน่อย ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย สะดวกไหม?”

“ประจำเดือนฉันยังเหลืออีกตั้งหลายวันนะ รออีกสักสองสามวันค่อยสะดวกแล้วกัน”

เซี่ยเหล่ยถึงกับพูดไม่ออก

ทันใดนั้น รถ BMW M6 สีแดงคันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาในลานจอดรถ และจอดข้างรถเชฟโรเลต ซูเบอร์บัน ของเซี่ยเหล่ย

เซี่ยเหล่ยจำรถคันนี้ได้ดี มันคือรถคันแรกที่เขาซื้อให้เหลียงซือเหยา

ทั้งคู่ลดกระจกลงแทบจะพร้อมกัน

“ไปเอากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เซี่ยเหล่ยถามเรียบๆ รถคันนี้ขุดคุ้ยความทรงจำเก่าๆ ของเขาขึ้นมา

เหลียงซือเหยายิ้มกว้างจนเห็นฟัน “มันจอดอยู่ที่บ้านหลังเก่าของฉันน่ะ ฉันเลยให้คนขับไปตรวจเช็กสภาพที่ศูนย์แล้วขับกลับมาให้ มันสำคัญกับฉันมากนะ แฟนฉันซื้อให้เชียวนะ สวยไหมล่ะ?”

เซี่ยเหล่ยยิ้มตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย

จู่ๆ เหลียงซือเหยาก็ขยับเข้ามาใกล้หน้าต่างและลดเสียงลง “รายงานจากยุโรปบอกว่า กู้เค่อเหวินบินจากญี่ปุ่นไปเกาหลีใต้ตอนสองทุ่มเมื่อคืนนี้ พร้อมกับพวกเจ้าหน้าที่ภาคสนามระดับหัวกะทิของ CIA ด้วย”

เจ้าหน้าที่ภาคสนามของ CIA ไม่ได้ทำหน้าที่หาข่าวกรองทั่วไป แต่เป็นพวกที่เชี่ยวชาญด้านการจับกุมและลอบสังหาร การที่กู้เค่อเหวินบินไปเกาหลีใต้พร้อมคนพวกนี้หมายความว่าเธอกำลังเตรียมการอะไรบางอย่าง

เซี่ยเหล่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า มันดูสดใสดี แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมีเมฆดำกำลังเคลื่อนตัวเข้ามา

“คุณต้องระวังตัวนะ เป้าหมายของเธอคือคุณ” ดวงตาของเหลียงซือเหยาเต็มไปด้วยความกังวล

เซี่ยเหล่ยพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้ว”

“ฉันต้องไปรายงานหัวหน้าซื่อก่อน ไว้คุยกันนะ” เหลียงซือเหยาถอยรถเตรียมจะไป

“เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรอีกเหรอ?” เหลียงซือเหยาหันกลับมามองเซี่ยเหล่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอช่างดูสงบและงดงาม

“อืม... ขอบคุณนะ” เซี่ยเหล่ยกล่าว

เหลียงซือเหยาเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มขมขื่น “คุณก็รู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก ไม่ว่าฉันจะทำอะไรให้คุณก็ตาม”

เซี่ยเหล่ยยิ้ม “ไปเถอะ ผมก็จะไปเหมือนกัน”

เซี่ยเหล่ยขับรถออกไป โดยมีเหลียงซือเหยามองตามหลัง และเขาก็มองเธอผ่านกระจกมองหลังเช่นกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาเพิ่มมากขึ้น แต่บางสิ่งบางอย่าง... สายสัมพันธ์บางอย่าง มันตัดไม่ขาดจริงๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เชฟโรเลต ซูเบอร์บัน ก็ปรากฏตัวที่ลานจอดรถของสถาบันวิทยาศาสตร์ เซี่ยเหล่ยลงจากรถพร้อมกับถุงของขวัญใบใหญ่ เขาควรจะมาถึงเร็วกว่านี้ถ้าไม่แวะซื้อของพวกนี้ก่อน ของขวัญส่วนหนึ่งเป็นของฟ่านฟาน และอีกส่วนสำหรับฟ่านอีหมิง เขาแทบไม่เคยประจบใครเลย แต่ตอนนี้เขาต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างแล้ว

ฟ่านฟานยืนพิงเสาอยู่หน้าห้องโถง มองดูเซี่ยเหล่ยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เธอเอ่ยแซวว่า “ซื้อของขวัญมาทำไมเนี่ย? นี่ยังละเมออยู่หรือเปล่า? หรือว่าสมองเริ่มรวนแล้ว?”

“ซื้อของขวัญให้คุณแปลว่าผมละเมอสมองรวนเหรอ? งั้นผมไม่ให้แล้วก็ได้ เดี๋ยวเอาไปเก็บไว้ที่รถก่อนนะ” เซี่ยเหล่ยทำท่าจะหันหลังกลับ

ฟ่านฟานรีบก้าวเข้ามาฉวยถุงจากมือเซี่ยเหล่ยทันที “จะมีคนประเภทไหนที่ซื้อของขวัญมาแล้วจะเอากลับกันล่ะ? คุณเป็นมหาเศรษฐีนะ! ทำไมขี้เหนียวแบบนี้? คุณต้องเป็นมหาเศรษฐีที่ขี้เหนียวที่สุดในโลกแน่ๆ”

เซี่ยเหล่ยยักไหล่ “คุณพูดไปหมดแล้ว ผมไม่มีอะไรจะเถียง”

ฟ่านฟานมองดูของข้างในแล้วหัวเราะ “มีใบชาแล้วก็เครื่องกระเบื้องด้วย อันนี้ให้คุณปู่ใช่ไหม?”

“ใช่ ผมไม่รู้ว่าท่านชอบชาแบบไหน เลยซื้อมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย” เซี่ยเหล่ยบอก

ฟ่านฟานหรี่ตามอง “มีแผนอะไรถึงได้มาประจบประแจงท่านล่ะ?”

เซี่ยเหล่ยยิ้ม “ไม่ชัดเจนเหรอ? ผมอยากได้หลานสาวของท่านไง” จากนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ใบหูขาวเนียนของฟ่านฟานแล้วเป่าลมร้อนเบาๆ พลางกระซิบ “แล้วคุณจะยอมรับการรุกของผมไหมล่ะ?”

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยความท้าทาย และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น... บวกกับลมหายใจอุ่นๆ ที่ข้างหู... ทั้งหมดนี้ทำให้ร่างกายของฟ่านฟานตอบสนองทันที จนเสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากเธอ

เซี่ยเหล่ยพูดอย่างตกใจ “คุณคงไม่ได้...”

ฟ่านฟานเม้มปากแน่น มองเซี่ยเหล่ยด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน เธอไม่พูดอะไรอีก ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่เรื่องน่าอายแบบนี้มันพูดออกมาไม่ได้จริงๆ

“เอ่อ... ไปหาท่านผู้เฒ่าฟ่านก่อนเถอะ เสร็จแล้วเราค่อยไปหาที่คุยกันดีๆ” เซี่ยเหล่ยพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่กว้างขึ้น

“อยากคุยเรื่องอะไรล่ะ?”

“คุยเรื่องอะไรก็ได้ที่คุณอยากคุย” เซี่ยเหล่ยส่งสายตามีความหมายให้ฟ่านฟาน

“คุณ... คุณกลายเป็นคนขี้เล่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายแบดๆ หรอกเหรอ? ถ้าผมทำตัวอยู่ในระเบียบตลอดเวลาเหมือนเกษตรกรผู้ซื่อสัตย์ คุณจะชอบผมไหม? คุณยังอยากจะมีลูกกับผมอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะ ไม่เอา” ฟ่านฟานตอบทันควัน เธอแน่ใจว่าเธอคงไม่แม้แต่จะปรายตามองเซี่ยเหล่ยถ้าเขาเป็นแค่เกษตรกร ไม่ว่าเขาจะหล่อแค่ไหนก็ตาม โอกาสที่จะนอนกับเขาคงแทบเป็นศูนย์ และการมีลูกยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เซี่ยเหล่ยคงไม่สามารถดึงดูดผู้หญิงอย่างฟ่านฟานได้เลย หากไม่ใช่เพราะความสำเร็จ ตำแหน่งในสังคม และไอคิวระดับ 998 ของเขา

ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ ฟ่านฟานยัดถุงของขวัญใบใหญ่ใส่มือฟ่านอีหมิงก่อนที่เซี่ยเหล่ยจะได้อ้าปากพูดด้วยซ้ำ เธอชิงบอกว่า “คุณปู่คะ คุณเซี่ยตั้งใจมาเยี่ยมปู่โดยเฉพาะเลยค่ะ แถมยังซื้อของมาฝากเยอะแยะเลย”

ฟ่านอีหมิงดูดีใจมาก “โอ้โห คุณเซี่ย ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ คุณมาที่นี่ก็เหมือนมาทำงานอยู่แล้ว ทำไมต้องมีของขวัญด้วยล่ะ?”

“อ๋อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ แค่ใบชากับอุปกรณ์ชงชานิดหน่อย ไม่รู้ว่าท่านผู้เฒ่าฟ่านจะชอบหรือเปล่า” เซี่ยเหล่ยพูดอย่างสุภาพ

“ชอบไม่ชอบอะไรกันล่ะ แค่ให้ใบชามาไม่กี่ถุงฉันก็ดีใจแล้ว ฮ่าๆ” ฟ่านอีหมิงจับมือเซี่ยเหล่ย “คุณมาได้จังหวะพอดีเลย มาคุยเรื่องโปรเจกต์ Alloy X กันหน่อย ฉันมีความคิดอย่างหนึ่ง...”

แต่ฟ่านฟานกลับแทรกตัวเข้ามาระหว่างชายทั้งสองก่อนที่ปู่ของเธอจะพูดจบ และดึงแขนเซี่ยเหล่ยให้เดินตามออกไป

“นั่นหลานจะทำอะไรน่ะ?” ฟ่านอีหมิงมองหลานสาวอย่างงงๆ

ฟ่านฟานหันกลับไปยิ้มร่า “คุณปู่คะ หนูรู้ว่าปู่คิดอะไรอยู่ เดี๋ยวหนูคุยกับคุณเซี่ยเองค่ะ หนูก็มีความคิดเหมือนกัน เดี๋ยวหนูบอกเขาก่อน”

สีหน้าของฟ่านอีหมิงดูแปลกใจ “อ้าว คุณเซี่ยไม่ได้มาหาฉันหรอกเรอะ?”

“ท่านผู้เฒ่า แน่นอนว่าผมมา...” แต่เซี่ยเหล่ยยังพูดไม่ทันจบก็ถูกฟ่านฟานดึงตัวออกไปเสียก่อน

ประตูห้องทำงานปิดลงเสียงดังปัง

ฟ่านอีหมิงยืนจ้องประตูที่ปิดสนิทอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งโดยไม่ขยับไปไหน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทุกอย่างก็เริ่มสงบลง

เซี่ยเหล่ยไม่รู้ว่าฟ่านฟานได้รับการฝึกฝนด้านการยั่วยวนมาในฐานะสมาชิกหลักของสำนัก ZN หรือเปล่า และเขาก็ไม่รู้ว่าเธอมีความรู้สึกจริงๆ ให้เขาไหม แต่เขาไม่สนหรอก ความรู้สึกจริงก็ดี ความรู้สึกหลอกก็ช่าง ขอแค่ตอนนั้นพวกเขามีความสุขก็พอแล้ว

“ผมเจอหัวหน้าของคุณแล้วนะ” เซี่ยเหล่ยเปลี่ยนเรื่อง

“คุณ...” ฟ่านฟานเริ่มจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไป

เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “ผมไม่ได้มาหลอกคุณนะ ที่ผมพูดคือความจริง ผมเพิ่งมาจากสำนัก 101 คนแก่ผอมๆ ที่มีดวงตาเป็นเอกลักษณ์เหมือนเหยี่ยวคนนั้นน่ะ เขาชื่อจงเจินอู่ขุย ใช่ไหม?”

ฟ่านฟานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่า “ใช่ค่ะคือเขา ฉันรู้แค่ว่าเขาอยากเจอคุณ แต่ไม่รู้ว่าทำไม”

“ผมมีการเจรจากับเขา” เซี่ยเหล่ยจ้องมองเธอ “คุณรู้ไหมว่าเราเจรจาเรื่องอะไรกัน?”

“ไม่รู้เลยค่ะ”

“แล้วหลิงหานล่ะ ไม่รู้เหมือนกันเหรอ?”

“คุณพยายามจะสื่ออะไรกันแน่?”

เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “ผมคงไม่ต้องอธิบายนะว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับหลิงหานมันเป็นยังไง? วันนี้ผมมาด้วยความจริงใจเต็มร้อยนะ ถ้าคุณยังสงสัยในเจตนาของผม เราก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันต่อแล้วล่ะ”

จู่ๆ ฟ่านฟานก็ก้มลงไปกัดที่แขนของเซี่ยเหล่ย

เซี่ยเหล่ยขมวดคิ้ว “คุณเป็นสุนัขหรือไง?”

ฟ่านฟานเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยการท้าทายและความไม่พอใจ “ตอนที่คุณทำให้ฉันแทบคลั่งเมื่อกี้ ทำไมไม่ถามถึงเจตนาของฉันล่ะ? ทำไมต้องรอจนคุณอิ่มหนำกับร่างกายฉันแล้วถึงมาพูดแบบนี้? พวกผู้ชายเนี่ยนิสัยเสียกันทุกคนเลย”

“ฮิฮิฮิ...” เซี่ยเหล่ยหัวเราะร่วน

“มาเถอะ บอกฉันมา คุณเจรจาอะไรกับเขา?”

จากนั้นเซี่ยเหล่ยก็เริ่มเล่าให้เธอฟัง...