บทที่ 4 กองกำลังสำรวจนอกหอคอย

หอคอยชั้นที่สอง ฐานย่อยของกองกำลังสำรวจนอกหอคอย ค่ายพักของทีมที่ 7

"ชื่อไป๋อู้ อายุไม่ทราบ คาดว่าน่าจะสิบแปดสิบเก้าปี เพศชาย"

ผ่านไปราวสามวินาที หัวหน้าหน่วยสอบสวนที่กำลังรายงานต่อหัวหน้าทีมก็พูดขึ้นด้วยความกระอักกระอ่วนว่า:

"หมด...หมดแล้วครับ"

"หมดแล้ว?"

อู่จิ่วขมวดคิ้ว หลิวหมู่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดขำพรืดออกมา

"อู่จิ่ว ฝีมือการสอบสวนของทีมเจ็ดนายนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ สอบสวนตั้งนาน ได้มาแค่ชื่อกับเพศ อ้อ ไม่สิ เพศก็ไม่ต้องถาม สรุปคือได้มาแค่ชื่ออย่างเดียวเนี่ยนะ? ฮ่าๆๆๆ..."

หัวหน้าหน่วยสอบสวนก้มหน้า ไม่กล้าปริปากพูด ในใจลอบบ่นอุบอิบว่า ชื่อเนี่ยอีกฝ่ายก็ยอมบอกเพราะเห็นแก่มารยาทหรอก...

หลิวหมู่ส่วนสูงสองเมตร รูปร่างกำยำล่ำสัน

ส่วนอู่จิ่วนั้นผอมบางและตัวเล็กมาก ไม่ใช่ตัวเล็กเพราะเอาไปเปรียบเทียบหรอกนะ แต่อู่จิ่วสูงแค่ร้อยหกสิบเซนติเมตร ถอดรองเท้าออกก็เหลือแค่ร้อยห้าสิบเก้าเซนติเมตร เดิมทีเขามีชื่อที่ไพเราะว่า กู่ชิงอวี้

แต่ตั้งแต่หลิวหมู่เริ่มเรียกเขาว่า 'อู่จิ่ว' หัวหน้าทีมคนอื่นๆ ก็พากันเรียกเขาว่าอู่จิ่วตามไปด้วย

ถึงแม้จะสูงแค่ร้อยห้าสิบเก้าเซนติเมตร แต่เขากลับเป็นไพ่ตายที่ต่อสู้เก่งกาจที่สุดของกองกำลังสำรวจนอกหอคอยทั้งหมด

อู่จิ่วกลอกตาใส่หลิวหมู่โดยไม่สนใจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย ก่อนจะเอ่ยว่า:

"อธิบายมาสิ"

หัวหน้าหน่วยสอบสวนเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิม:

"หัวหน้าครับ... คือว่าเทคนิคการสอบสวนทั้งหมดใช้กับเขาไม่ได้ผลเลย แถมพวกเรายังถูกเขาจูงจมูกเดินอยู่ตลอดเลยครับ"

ถูกอีกฝ่ายจูงจมูก... สอบสวนไม่สำเร็จ แถมยังโดนหลอกถามข้อมูลอีก?

หลิวหมู่เผยสีหน้าประหลาดใจ แซวก็ส่วนแซว เขาไม่เคยสงสัยในฝีมือการทำงานของหน่วยสอบสวนจริงๆ หรอก

ทีมที่ 7 คือระดับหัวกะทิของกองกำลังสำรวจนอกหอคอย ไม่ว่าจะหน่วยสอบสวน หน่วยสนับสนุน หน่วยรบ หรือหน่วยข่าวกรอง ล้วนเป็นหน่วยที่ยอดเยี่ยมที่สุดในกองกำลังทั้งสิ้น

"สรุปนายไปจับใครมาเนี่ย?" หลิวหมู่สงสัยยิ่งนัก

อู่จิ่วหน้าขรึมราวน้ำนิ่ง นัยน์ตาหงส์จ้องมองหัวหน้าหน่วยสอบสวน:

"เล่ารายละเอียดมาให้ชัดเจน"

หัวหน้าหน่วยสอบสวนเองก็น่าจะเพิ่งเคยเจอของแข็งแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า:

"ลูกน้องในหน่วยของผมเข้าไปสี่คน ทั้งสี่คนระหว่างกระบวนการสอบสวน ถามไปถามมากลับกลายเป็นฝ่ายถูกตั้งคำถามซะเองครับ"

"ทั้งตื๊อทั้งขู่ ทั้งใช้ไม้อ่อนไม้แข็งก็ไม่ได้ผลกับเขาเลย กลับเป็นเขาที่คอยชี้จุดบอดในเทคนิคการสอบสวนของพวกเราได้อย่างแทงใจดำ แถมยังสอนอีกต่างหากว่าการสอบสวนที่ถูกต้องควรทำยังไง..."

"พูดไปหัวหน้าอาจจะไม่เชื่อ พอสอบสวนไปช่วงหลังๆ มันเหมือนกับว่าลูกน้องผมเป็นนักเรียน ส่วนไอ้หมอนั่นเป็นครูเลยครับ"

"วางกับดักอะไรไปก็ไม่หลงกลเลยสักนิด ในทางกลับกัน เขายังรู้ทันลักษณะนิสัยของลูกน้องผม และใช้วิธีนั้นทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองในทางอ้อม..."

เมื่อได้ฟังเช่นนี้ สีหน้าของอู่จิ่วกลับไม่ได้ดูแย่เท่าเดิมแล้ว

"เขาถามอะไรบ้าง?"

"นี่แหละครับที่แปลกยิ่งกว่า คำถามที่เขาถาม ไม่เป็นคำถามที่เราตอบไม่ได้ ก็เป็นคำถามที่ง่ายซะจนไม่รู้จะตอบยังไงเลยครับ"

"อย่างเช่น หอคอยมีทั้งหมดกี่ชั้น? คำถามแบบนี้ใครจะไปรู้ล่ะครับ ทุกคนรู้แค่ว่าตอนนี้มีหกชั้น แต่ก็ไม่เคยมีใครไปถึงชั้นที่หกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างบนยังมีชั้นที่เจ็ดอีกหรือเปล่า"

"แล้วเขาก็ถามอีกว่า พลังแฝงกับลำดับพรสวรรค์คืออะไร คำถามที่แม้แต่เด็กยังรู้ เขากลับไม่รู้ แถมยังถามซักไซ้รายละเอียดอีกหลายจุด"

"จากนั้นก็ยังถามเรื่องผู้ร่วงหล่น คำถามที่เขาถามดูเหมือนว่าเขาอยากรู้จริงๆ นะครับ ไม่ได้ตั้งใจกวนประสาทถามคำถามง่ายๆ หรอก อ้อ จริงสิ เขายังขอตารางธาตุลำดับพรสวรรค์จากผมไปด้วยครับ"

อู่จิ่วและหลิวหมู่สบตากัน หลิวหมู่จึงเอ่ยหยั่งเชิงว่า:

"ถึงจะไม่รู้ว่านายไปขุดเอาตัวประหลาดแบบนี้มาจากไหน แต่หน่วยสอบสวนทีมสิบสามของฉันกำลังขาดคนอยู่นะ ยกหมอนี่ให้ฉันดีไหม?"

อู่จิ่วพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด:

"เอาไปอยู่หน่วยสอบสวนเนี่ยนะ? ถ้างั้นนายก็เอามีดฆ่าวัวมาเชือดไก่ชัดๆ"

"สถานการณ์มันเป็นยังไงมายังไงกันแน่?" หลิวหมู่ยิ่งสนใจใคร่รู้มากขึ้น

อู่จิ่วก็ไม่ปิดบัง:

"ห้าเดือนก่อน พวกเราได้รับแจ้งความว่าประชากรชั้นล่างหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คนที่หายไปล้วนเป็นพวกอันธพาล เด็กกำพร้า จัดอยู่ในประเภทที่ตายไปก็ไม่มีใครสนใจ ที่ได้รับแจ้งความก็เพราะว่าหนึ่งในคนที่หายไปติดหนี้นอกระบบ พวกทวงหนี้เลยมาแจ้งความ"

หลิวหมู่ไม่เข้าใจ:

"เรื่องภายในหอคอย พวกเราจะไปยุ่งทำไม ไม่ใช่หน้าที่ของกองกำลังรักษาการณ์หอคอยหรอกเหรอ?"

"ไอ้พวกทหารชนชั้นสูงพวกนั้นน่ะเหรอ? สันดานพวกมันเป็นยังไงนายไม่รู้หรือไง? เรื่องของคนจนพวกมันไม่เคยสนใจหรอก สัญชาตญาณฉันบอกว่าการหายตัวไปของคนพวกนี้มันไม่ชอบมาพากล ก็เลยตามสืบคดีนี้มาตลอด จนในที่สุดก็สืบไปเจอเกมพนันแห่งหนึ่ง"

หลิวหมู่ไม่ได้แปลกใจกับความเหลวไหลของพวกคนชั้นบนเลยแม้แต่น้อย เขาพูดว่า:

"ดูท่าพวกชนชั้นสูงคงจะเบื่อจัด เลยหันมาเล่นเกมเอาชีวิตรอดกันอีกแล้วสิ?"

"ก็ประมาณนั้นแหละ แต่สถานะของเจ้ามือไม่ธรรมดาเลย สถานที่จัดเกมพนันในแต่ละสัปดาห์ก็ไม่แน่ชัด รู้แค่ว่าอยู่บนชั้นสี่ นายก็รู้ว่าชั้นสี่ไม่ค่อยเป็นมิตรกับกองกำลังสำรวจอย่างพวกเราเท่าไหร่นัก"

หลิวหมู่พยักหน้า

กองกำลังรักษาการณ์หอคอย กับ กองกำลังสำรวจนอกหอคอย แม้ทั้งสองกองกำลังจะเป็นองค์กรที่ก่อตั้งโดยชนชั้นปกครองบนชั้นห้าก็ตาม

แต่เพราะอัตราการรอดชีวิตจากการออกไปสำรวจนอกหอคอยนั้นไม่สูงนัก กองกำลังสำรวจจึงถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า 'กองกำลังผู้ลี้ภัย'

ลูกหลานคนมีเงินแทบจะไม่ชายตามองกองกำลังสำรวจเลย พวกเขาล้วนไปเข้าร่วมกับกองกำลังรักษาการณ์หอคอยกันทั้งนั้น

ระบบการเข้าร่วมเช่นนี้ ทำให้เกิดการทุจริตภายในกองกำลังรักษาการณ์ ระบบข้าราชการนิยมหยั่งรากลึกอย่างรุนแรง

และในขณะเดียวกันก็เป็นตัวกำหนดสถานะที่ต่ำต้อยกว่าของกองกำลังสำรวจด้วย ในหอคอยที่แบ่งชนชั้นอย่างชัดเจนแห่งนี้ ทุกสรรพสิ่งล้วนมีระดับชั้นของมัน

"สืบต่อจากนี้ก็ยิ่งยุ่งยาก อิทธิพลของเจ้ามือไม่ใช่น้อยๆ พวกนักพนันก็ล้วนแต่เป็นคนมีหน้ามีตา หาช่องทางทะลวงคดีนี้ยากมาก แต่สัปดาห์นี้ ฉันได้รับโทรศัพท์นิรนามสายหนึ่ง"

"โทรศัพท์นิรนาม?"

"นายไม่มีทางเดาออกแน่ว่าเรื่องราวมันพัฒนาไปยังไง"

"เวรเอ๊ย เลิกอมพะนำสักที รีบเล่ามา"

อู่จิ่วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว:

"สิ่งที่เรียกว่าเกมพนัน แท้จริงแล้วก็คือการที่คนกลุ่มหนึ่งนั่งดูสวะชั้นล่างตายยังไง เนื้อหาการพนันของพวกมันคือการจับคนไปทิ้งไว้นอกหอคอย แล้วดูว่าจะรอดชีวิตได้นานแค่ไหน"

หลิวหมู่เคยได้ยินเรื่องนี้ เขารู้ดีว่าชนชั้นสูงบนชั้นสามและสี่ส่วนใหญ่ ไม่เคยมองคนสองชั้นล่างเป็นคนอยู่แล้ว

"ครั้งนี้หนักข้อกว่าเดิม พวกมันเลือกที่จะเนรเทศคนไปไว้ในเขตสีน้ำเงิน"

"ไอ้พวกบ้าเอ๊ย"

หลิวหมู่กำหมัดแน่น

ทุกๆ ปีจะมีคนของกองกำลังสำรวจตายอยู่นอกหอคอยไม่น้อย ทว่าในเขตสีน้ำเงินกลับมีคนตายน้อยกว่า เพราะมันอันตรายเกินไปจนแทบจะไม่มีใครกล้าไป

"พวกนักพนันก็ต้องหวังจะได้เห็นภาพที่น่าตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าเดิมอยู่แล้ว ขนาดของเกมพนันครั้งนี้ก็ใหญ่เป็นประวัติการณ์ เทียบกับการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของคนชั้นล่างในเขตสีขาว พวกมันอยากจะเห็นมากกว่าว่าผู้ร่วงหล่นที่กลายพันธุ์ระดับสูงจะกลืนกินมนุษย์ยังไง"

สีหน้าของอู่จิ่วดูแปลกไปเล็กน้อย:

"แต่ครั้งนี้พวกมันคำนวณพลาด ผู้เอาชีวิตรอดที่สมควรจะตายไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังรอดชีวิตอยู่ในเขตอุณหภูมิสุดขั้วที่มีผู้ร่วงหล่นหนาแน่นได้เกือบสองชั่วโมงอย่างปลอดภัย แถมยังไม่ดึงดูดผู้ร่วงหล่นมาเลยแม้แต่ตัวเดียว"

หลิวหมู่ถึงกับชะงัก

อันธพาลชั้นล่างธรรมดาๆ คงอยู่รอดในเขตสีน้ำเงินได้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

รอดชีวิตได้ถึงสองชั่วโมงก็เป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออกแล้ว แถมยังไม่ดึงดูดผู้ร่วงหล่นเลยสักตัว นี่มันไม่ได้พิสูจน์ว่า...

อีกฝ่ายอยู่ในเขตสีน้ำเงิน โดยไม่รู้สึกตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกอยากจะหัวเราะด้วยซ้ำงั้นเหรอ?

"ก็เลยมีคนคิดว่าเกมพนันล็อกผล? นี่คือโทรศัพท์แจ้งเบาะแสเหรอ?"

"เปล่าหรอก... น่าเสียดายที่พวกเราจับตัวเจ้ามือไม่ได้ คนที่โทรมาก็ไม่ได้ตั้งข้อสงสัยกับเกมพนันด้วย จุดประสงค์หลักของเธอคือการให้พวกเราตัดหน้าเจ้ามือไปช่วยไป๋อู้ให้ได้ก่อน"

"เพราะนอกจากจะรอดชีวิตมาได้สองชั่วโมงแล้ว ไป๋อู้ยังใช้ผู้ร่วงหล่นจัดการฆ่านักฆ่าที่เจ้ามือส่งไปซะเองด้วย"

หลิวหมู่นึกในใจว่าเรื่องราวแบบไหนกันที่ตัวเองไม่เคยได้ยิน? แต่การพัฒนาของเรื่องราวแบบนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ

ที่แท้ผู้เอาชีวิตรอดคนนั้นก็คือไป๋อู้คนนี้นี่เอง...

คนจนชั้นล่างออกไปนอกหอคอย รอดชีวิตในเขตเสี่ยงภัยสูงได้ตั้งสองชั่วโมง แถมไม่ดึงดูดผู้ร่วงหล่นเลย และตอนที่นักฆ่ามาถึง ยังสามารถใช้ผู้ร่วงหล่นสวนกลับอีกฝ่ายได้อีก...

"ตอนนี้นายเข้าใจแล้วใช่ไหมล่ะ? ถ้าเขาไม่เคยออกไปนอกหอคอยมาก่อน นั่นก็แสดงให้เห็นถึงสิ่งหนึ่ง" อู่จิ่วมองหลิวหมู่

หลิวหมู่พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะพูดด้วยความตกตะลึงว่า:

"เขาคือนักสำรวจนอกหอคอยโดยกำเนิด ที่มีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ขั้นสุดยอด! แต่ฉันสงสัยจริงๆ ว่าคนที่แจ้งเบาะแสคือใครกันแน่?"

"ผู้หญิงคนหนึ่ง ฟังจากเสียงน่าจะยังอายุน้อย"

"ผู้หญิงธรรมดาจะไปรู้เบอร์ติดต่อของนายได้ยังไง? แล้วในเมื่อเป็นเกมพนันที่พวกชนชั้นสูงมีส่วนร่วม ทำไมถึงไม่ไปหากองกำลังรักษาการณ์หอคอยล่ะ?"

"นี่ก็เป็นจุดที่ฉันยังคิดไม่ตกเหมือนกัน"

บทสนทนาตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปราวครึ่งนาที หลิวหมู่กับอู่จิ่วก็ยังคิดไม่ออก อู่จิ่วจึงพูดขึ้นว่า:

"นายเก่งเรื่องสอบสวนไม่ใช่เหรอ? หรือว่าหัวหน้าทีมสิบสามอย่างนายจะลองไปถามเองดูไหมล่ะ?"

หลิวหมู่ยิ้ม เขาต้องสนใจอยู่แล้วสิ:

"ตกลง ขอฉันไปเจอมันหน่อยเถอะ อยากจะรู้เหมือนกันว่าเป็นเทพเทวดามาจากไหน"

(จบบท)