บทที่ 6 การอ่านใจโดยระบบกินแตง

บทที่ 6 การอ่านใจโดยระบบกินแตง

จีเฟยทะลุมิติมาได้สามวันแล้ว

สาเหตุเป็นเพราะวิญญาณของเธอถูกยมทูตนำตัวไปผิดคน ประกอบกับเธอไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้อง ร่างเดิมจึงถูกจัดการอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้

เพื่อเป็นการชดเชยความผิดพลาดในการทำงาน เธอจึงได้รับแพ็กเกจของขวัญการทะลุมิติชุดใหญ่มา

และนั่นคือที่มาที่ทำให้จีเฟยมาอยู่ที่นี่ เธอได้รับสืบทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมและสวมรอยเป็นตัวตนของอีกฝ่าย

เจ้าของร่างเดิมคือคุณหนูผู้ถูกประคบประหงมจนทำอะไรไม่เป็น พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งคู่จากอุบัติเหตุ และก่อนจากไป ด้วยความกังวลว่าลูกสาวที่กำพร้าจะถูกญาติพี่น้องรังแก จึงได้ฝากฝังเธอไว้กับตระกูลฉินซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวโดยตรง

ตระกูลฉินสงสารเธอจึงเลี้ยงดูเธอในบ้านตระกูลฉินราวกับเป็นลูกสาวแท้ๆ ของตนเอง

ทว่าหลังจากเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิต ร่างเดิมก็กลายเป็นคนอ่อนไหวเกินเหตุและมีความคิดฟุ้งซ่านมากมาย เธอไม่เคยระบายความในใจกับคนในตระกูลฉินเลย เอาแต่เก็บตัวเงียบขรึมและทำตัวแปลกประหลาด ถึงกระนั้นเธอกลับตกหลุมรักฉินเซี่ยนตั้งแต่แรกเห็น ด้วยความกลัวว่าหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วจะไม่มีเหตุผลให้อยู่กับตระกูลฉินต่อไป เธอจึงตัดสินใจวางแผนจัดการฉินเซี่ยน

เธอมอมเหล้าเขา ร่วมหลับนอนกับเขา และถูกจับได้ในที่สุด แม้ฉินเซี่ยนจะรังเกียจเธอ แต่เมื่อเห็นเธอทำท่าทางอยากตายเขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องรับผิดชอบ จึงถูกบังคับให้ไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน

ด้วยความรู้สึกผิดต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอจึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวและขังตัวเองอยู่ในห้องหลายวัน จนกระทั่งเสียชีวิตกะทันหันด้วยอาการหัวใจวาย

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่จีเฟยได้ทะลุมิติมา

ใบหน้าและชื่อของเธอถูกแทนที่ในโลกใบนี้ด้วยการคลิกเพียงครั้งเดียว

จีเฟยไม่อยากกลายเป็นภรรยาขี้ตัดพ้อตั้งแต่วันแรกที่มาถึง แม้ฉินเซี่ยนจะหล่อเหลาและร่ำรวย แต่เขาก็มีไว้เพื่อ "ดู" เท่านั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อ "กิน" แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร จีเฟยไม่อยากเป็นม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิตอยู่

ชาติที่แล้วเธอไม่เคยแม้แต่จะสัมผัสมือผู้ชาย ดังนั้นในชาตินี้เธอต้องชดเชยให้ตัวเองอย่างแน่นอน

ประจวบเหมาะกับที่อีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจเธอเลย และเธอก็คิดว่าการหย่ากับคนรวยขนาดนี้จะทำให้เธอได้รับเงินก้อนโต ซึ่งจะช่วยให้มั่นใจได้ว่าเธอไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิต

แต่ยมทูตบอกเธอว่า นอกจากฉินเซี่ยนจะเป็นฝ่ายขอหย่าเองแล้ว จีเฟยไม่สามารถหย่าในนามของเจ้าของร่างเดิมได้ นี่คือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "โชคชะตา" เพราะเจ้าของร่างเดิมจะไม่มีวันยอมหย่ากับฉินเซี่ยนแม้จะตายไปแล้วก็ตาม

จีเฟยประท้วง

จากนั้นยมทูตจึงเพิ่มโบนัสชดเชยให้ นั่นคือ ระบบซุบซิบ

ระบบซุบซิบคือดัชนีทองคำที่สามารถขุดคุ้ยความลับได้แม้กระทั่งเรื่องราวตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ซึ่งตอบสนองความต้องการอยากรู้อยากเห็นของจีเฟยได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ต่อมาเธอมาลองคิดดู เมื่อพิจารณาจากนิสัยของคนในตระกูลฉิน ตราบใดที่เธอไม่รนหาที่ตาย ชีวิตของเธอก็คงไม่แย่นัก มีเงิน มีเวลาว่าง และมีสามีที่ไม่ยอมกลับบ้าน เรียกได้ว่าเป็นชีวิตที่ดีเลยทีเดียว หากเธอทนไม่ไหวจริงๆ แล้วสวมเขาให้ฉินเซี่ยนขึ้นมา นั่นก็ต้องเป็นความผิดของฉินเซี่ยนที่ไม่ทำหน้าที่สามีให้ดีพอ

ทว่าเธอไม่คาดคิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ผลตัดสินของเหตุการณ์ใส่ร้ายป้ายสีครั้งนี้กลายเป็นเรื่องการหย่าร้าง

มันไม่สมบูรณ์แบบหรอกหรือ เธอจะได้หย่าได้ทันที!

แต่ตอนนี้... มันเป็นเวลาเย็นมากแล้วตอนที่พวกเขาออกจากสถานีตำรวจ ฉินเซี่ยนพาจีเฟยขึ้นรถเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านก่อน

ภายในรถเงียบสงัดจนน่าขนลุก

จีเฟยพิงหน้าต่างรถด้วยความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

เป็นเพราะเธอแท้ๆ ที่ไม่ทำตัวให้คุ้มคลั่งเพื่อเรียกความรังเกียจจากเขา จนทำให้เธอพลาดเงินสองร้อยล้านไป! นั่นเป็นจำนวนเงินที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันว่าจะถูกลอตเตอรี่ในชาติที่แล้วด้วยซ้ำ!

ฉินเซี่ยนไม่ได้ยินสิ่งอื่นใดเลย นอกจากคำว่า "สองร้อยล้าน!" "สองร้อยล้าน!" วนเวียนอยู่ในหัวของจีเฟยไม่หยุด

เธอขาดแคลนเงินขนาดนั้นเลยหรือ

ฉินเซี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และหลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของจีเฟยก็มีเสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

จีเฟยเปิดดูด้วยความเกียจคร้าน

มีเงินเข้าบัญชีสามล้าน!

ลมหายใจของจีเฟยสะดุดลงทันที เธอบิดคอไปมองฉินเซี่ยนอย่างช้าๆ ราวกับหุ่นยนต์พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง

"เป็นไปไม่ได้... เขาโอนเงินให้ผิดคนหรือเปล่านะ"

ฉินเซี่ยนกำลังมองเธออยู่ เมื่อเห็นสายตาของเธอ ขนตาที่ยาวและหนาของเขาก็หลุบลงเล็กน้อย เกิดเป็นเงาใต้ดวงตาทรงหงส์ ทำให้เขาดูมีความจริงใจอยู่บ้าง

จากนั้นเขาจึงกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ผมขอโทษ ผมเคยเข้าใจคุณผิดไปก่อนหน้านี้ ผมต้องขออภัยด้วย นี่คือค่าตอบแทน"

ฉินเซี่ยนรู้สึกผิดมาก แต่เขาไม่รู้ว่าจะชดเชยให้เธออย่างไร อันที่จริงเขาและจีเฟยไม่ได้สนิทกันเลย พวกเขาใช้เวลาร่วมกันน้อยเกินไป และเขาก็ไม่รู้เลยว่าเธอชอบอะไร เมื่อได้ยินเธอกล่าวถึงเรื่องเงินไม่หยุด เขาจึงทำเพียงแค่โอนเงินให้เท่านั้น

"อ้อ" จีเฟยแสดงอาการสงบภายนอก ราวกับว่าหัวใจของเธอแตกสลายและไม่แยแสต่อสิ่งใดอีกแล้ว

ทว่าในความเป็นจริงนั้น:

"ให้ตายเถอะ! สามล้าน! ฆ่าฉันเถอะ! เงินสามล้านเข้าโทรศัพท์ฉันเนี่ยนะ ขีดจำกัดการโอนมันยอมให้ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ!"

"ใจเย็นไว้! สำหรับเจ้าหญิงที่เพิ่งพลาดเงินสองร้อยล้านไป สามล้านมันก็แค่เศษเงินเท่านั้นแหละ ฮิๆ!"

"ถูกเข้าใจผิดแค่ครั้งเดียวก็ได้เงินชดเชยตั้งสามล้าน ฉินเซี่ยน คุณนี่เป็นคนดีจริงๆ เลย!"

"วันหลังเข้าใจฉันผิดอีกบ่อยๆ ก็ได้นะ ฉันไม่ถือสาเลยสักนิด!"

มุมปากของฉินเซี่ยนกระตุก เขาไม่คาดคิดว่าความคิดในใจของจีเฟยจะเป็นเช่นนี้ เธอช่างเป็นคนสองหน้าเสียนี่กระไร แน่นอนว่าคนเราจะดูเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้ วันนี้เป็นวันแรกที่เขาได้รู้จักตัวตนของจีเฟยอย่างแท้จริง

ฉินเซี่ยนเหลือบมองไป เห็นริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันอย่างสุดความสามารถ และดวงตากลมโตของเธอก็เป็นประกายระยิบระยับ เพิ่มเสน่ห์ที่มีชีวิตชีวาให้กับใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วของเธอ

ด้วยจมูกที่โด่งรั้น ริมฝีปากสีแดงชาด และเส้นผมที่ดำขลับราวกับปอยเมฆ เส้นผมของเธอทิ้งตัวสลวยลงบนหัวไหล่ แสงไฟนีออนที่สาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างเต้นระบำอยู่บนผิวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบ ทำให้เธอแลดูราวกับภูตพรายที่หลอมรวมเข้ากับค่ำคืนอันวุ่นวาย

แม้ว่าฉินเซี่ยนจะไม่ชอบเธอ แต่เขาต้องยอมรับว่าจีเฟยมีความงามที่ชวนให้ลืมหายใจ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสังเกตเห็นเลย อาจเป็นเพราะสีหน้าของเธอมักจะมืดมนอยู่เสมอราวกับว่าทุกคนเป็นหนี้เธอ แต่ตอนนี้ ด้วยความร่าเริงตามธรรมชาติของเธอ เธอจึงดูสว่างไสวขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

เหตุใดคนเราถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ในทันที

ฉินเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะคิดว่ามันแปลกประหลาด

เธอดูเหมือนจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของหลายๆ เรื่อง แม้แต่เรื่องที่เธอไม่ควรจะเข้าถึงได้

บางทีอาจเป็นเพราะการปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของความสามารถพิเศษนี้ เมื่อรู้เรื่องราวมากเกินไป ทุกอย่างจึงกระจ่างแจ้งแก่เธอ เธอจึงเริ่มใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระและสบายใจ

ฉินเซี่ยนทำได้เพียงหาเหตุผลมาอธิบายเช่นนี้ในตอนนี้

แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นี้ ฉินเซี่ยนก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ทำไมหลังจากเกิดเรื่อง คุณถึงไม่โต้แย้งให้มากกว่านี้..."

จีเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดูเหมือนจะมีแผนการบางอย่างผุดขึ้นมา เธอจึงพยายามยุยงว่า "ยังไงคุณก็อยากหย่ากับฉันมาตั้งนานแล้ว เหตุการณ์นี้มันก็แค่ข้ออ้างอย่างหนึ่ง จะจริงหรือเท็จมันก็ไม่ได้ต่างกันหรอกค่ะ"

ฉินเซี่ยนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "ความจริงหรือความเท็จมันสำคัญมาก! และ... ผมไม่เคยตั้งใจจะหาข้ออ้างเพื่อหย่ากับคุณเลย"

แม้ว่าชีวิตสมรสของพวกเขาจะเริ่มต้นได้อย่างเลวร้าย แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้มันคาราคาซังอยู่ในสภาพเช่นนี้

จีเฟยประหลาดใจเล็กน้อย แต่เสียงในใจของเธอตอบกลับมาว่า "พี่ชายอดีตสามี คุณเป็นคนดีจริงๆ!"

ใบหน้าของฉินเซี่ยนกลายเป็นสีเขียว

พวกเขายังไม่ได้หย่ากันเลย! ช่วยเลิกเรียกเขาว่า "พี่ชายอดีตสามี" เสียทีได้ไหม!

หรือเธอกำลังบอกเป็นนัยว่าเธอเชื่อว่าพวกเขาจะต้องหย่ากันอย่างแน่นอน

ก่อนที่ฉินเซี่ยนจะได้คิดอะไรต่อ เสียงในใจของจีเฟยก็ให้คำตอบ

"แต่มะระที่ถูกบังคับเด็ดมันไม่หวานหรอกนะ จะเสียเวลาไปทำไม! อีกอย่าง 'แสงจันทร์ขาว' ในใจของคุณก็กำลังจะกลับประเทศเร็วๆ นี้แล้วไม่ใช่เหรอ! มันไม่ดีกว่าเหรอถ้าฉันจะหลีกทางให้ก่อน?"

"เลขาจินบอกแล้วว่าที่เธอเลิกกับคุณน่ะมันมีเหตุผล และมันก็มีความเข้าใจผิดระหว่างคุณสองคนอยู่ นี่มันชัดเจนว่ากำลังจะมีฉากรักรีเทิร์น และฉันก็ไม่อยากอยู่เป็นตัวประกอบที่ต้องรับเคราะห์หรอกนะ"

"อย่าให้มันกลายเป็นละครน้ำเน่าในภายหลัง จนถึงขั้นนอกใจคู่สมรสเลย มันจะดูไม่งามเอาได้ ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อตัวคุณเองทั้งนั้นแหละ"

ลมหายใจของฉินเซี่ยนสะดุด

เขากับคนคนนั้นมันเป็นเรื่องในอดีตไปนานแล้ว เขาเดินไปข้างหน้าแล้ว ดังนั้นเขาจะกลับไปพัวพันกับแฟนเก่าได้อย่างไรในเมื่อเขามีภรรยาอยู่แล้ว เขาไม่ใช่คนประเภทนั้น

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดแม้แต่จะไปถามความจริงจากเลขาจิน

หากเขาไม่สามารถเปิดเผยเรื่องที่ได้ยินความคิดของเธอออกไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้ ฉินเซี่ยนก็อยากจะโต้เถียงกับเธอจริงๆ

อาจเป็นเพราะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย โดยไม่รอคำตอบจากปากของจีเฟย ฉินเซี่ยนจึงโพล่งออกมาว่า "อย่าคิดมากไปเลย ตราบใดที่คุณยังใช้ชีวิตได้ดี เราจะไม่หย่ากันเด็ดขาด!" ในอนาคต ฉินเซี่ยนจะต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นอย่างแน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่เธอจินตนาการไว้!

จีเฟยเหลือบมองฉินเซี่ยนและตอบอย่างขอไปทีว่า "อ้อ"

แต่ในใจของเธอกลับร้องเพลงโต้แย้งอย่างรุนแรง

"ตอนที่คุณกับ 'แสงจันทร์ขาว' พัวพันกันอย่างคลุมเครือถึงที่สุดเมื่อไหร่ ฉันจะเอาคำพูดพวกนี้ตอกหน้าคุณให้ดู!"

ฉินเซี่ยนสูดหายใจลึก นี่เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยใช่ไหม!

"โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน"

ฉินเซี่ยนคิดในใจ: เธอเชื่อแล้วเหรอ

"ยิ่งพี่ชายอดีตสามียืนกรานหนักแน่นในตอนนี้ก็ยิ่งดี ตราบใดที่ฉันทำตัวว่าง่ายในช่วงนี้ พอถึงเวลาที่พี่ชายอดีตสามีมาขอหย่าอย่างสันติเพื่อไปหา 'แสงจันทร์ขาว' ของเขา เขาอาจจะให้ค่าเลี้ยงดูฉันมากกว่าเดิมเพราะความรู้สึกผิดก็ได้"

ใบหน้าของฉินเซี่ยนมืดมนลง

"ทุกวันนี้มันเหมือนกับการเอาเงินไปลงทุนกับพี่ชายอดีตสามีนั่นแหละ แค่คิดก็มีความสุขจะแย่แล้ว ฉันนี่มันอัจฉริยะทางการเงินจริงๆ! พอหย่าแล้ว เงินทั้งหมดนั่นก็จะกลายเป็นทุนให้ฉันไปใช้ชีวิตอิสระ! จากนั้นก็ซื้อบ้าน เลี้ยงลูกหมา... ฮิๆๆ"

ฉินเซี่ยนเริ่มหายใจติดขัด

เธอลืมเรื่องลูกหมาไม่ได้เลยใช่ไหม! หรือว่าเธอมีแผนสำรองไว้แล้ว! นั่นคือเหตุผลที่เธอยอมรับเรื่องการหย่าได้เร็วขนาดนี้ใช่ไหม!

ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ ครั้งนี้เป็นความผิดของเขาเอง เขาไม่ควรคิดถึงจีเฟยในแง่นั้น

"หนุ่มน้อยสายเปย์ก็น่าสนใจนะ... ไม่ว่าแบบไหนก็ต้องมีซิกซ์แพ็กทั้งนั้นแหละ!"

ฉินเซี่ยนนึกในใจ: ฉันก็มี... ซิกซ์แพ็ก... "แค่รอให้ฉินเซี่ยนมาขอหย่ากับฉันเท่านั้นเอง"

ฉินเซี่ยนกำหมัดแน่นในมุมที่มองไม่เห็น

เขาไม่แน่ใจว่าจีเฟยต้องการหย่าจริงๆ หรือเธอแค่กำลังถอดใจหลังจากได้รับความเจ็บปวดจากเหตุการณ์นี้กันแน่

เพราะถ้าเธออยากหย่าจริงๆ จีเฟยก็สามารถเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

การที่เธอไม่เริ่มก่อนก็น่าจะหมายความว่าเธอยังไม่อยากหย่ากับเขา

มันไม่ใช่เพราะเธออยากจะเก็บเงินค่าเลี้ยงดูให้มากขึ้นแน่นอน!!!!

รถค่อยๆ ขับเคลื่อนเข้าสู่ตัวคฤหาสน์

มีรถของคนอื่นจอดอยู่ที่ลานจอด แขกมาถึงแล้ว

ขณะที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่ประตูหลัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากห้องนั่งเล่น

"คุณพ่อคุณแม่คะ นี่คือเด็กที่ฉันกับฉินเหยียนกำลังจะรับเลี้ยงค่ะ ชื่อ หลี่จื่อเฉียว"

ฉินเซี่ยนเข้าใจได้ทันทีว่าพี่สาวและพี่เขยของเขามาถึงแล้ว

ก่อนที่เขาจะมีปฏิกิริยาใดๆ ต่อเรื่องการรับเลี้ยงเด็ก เขาก็รู้สึกว่าหญิงสาวข้างกายที่เคยทำตัวเนือยๆ กลับเร่งฝีเท้าขึ้นมาทันที

"เชี้_ย มีเรื่องซุบซิบให้ตามต่ออีกแล้ว! วงการคนรวยนี่มันมีดราม่าเยอะจริงๆ แบบนี้ชักจะเริ่มเสียดายที่จะหย่านิดๆ แล้วแฮะ"

"การหย่ามันเหมือนกับการเดินออกจากทุ่งแตงโมชัดๆ!"

ฉินเซี่ยนมองจีเฟยที่เดินกึ่งวิ่ง ดวงตาเป็นประกายด้วยความกระหายใคร่รู้

ฉินเซี่ยนคิดในใจ: นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เธอไม่ยอมขอหย่าแน่นอน!

แล้วมันจะมีเรื่องซุบซิบอะไรอีกล่ะทีนี้!

รอผมด้วย!