บทที่ 11 ถอนตัวยกทีม!

บทที่ 11 ถอนตัวยกทีม!

ตัวเลขการนับถอยหลังสีแดงฉานบนผนังกระโดดมาถึง 【0:17】

เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบพร้อมจะประกาศคำตัดสินประหารชีวิตของผู้เล่นสี่คนที่เหลือได้ทุกเมื่อ

เหล่าเมาค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นจากพื้น เขาไม่ได้ปรายหางตามองตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังนั่นเลยแม้แต่น้อย

เขาพยุงร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเดินไปที่มุมห้อง แล้วทรุดตัวลงตรงหน้าเสี่ยวหลี่ที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนก

ไม่มีคำพูดไร้สาระอื่นใด เขาเอื้อมมือออกไปตบหลังเสี่ยวหลี่เบาๆ เพื่อปลอบประโลมเหมือนปลอบสัตว์ตัวน้อยที่กำลังขวัญเสีย จากนั้นจึงออกแรงดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แน่น

“พี่เมา... ผม... ผมขอโทษ... ผมมันป๊อดเอง...”

เสี่ยวหลี่ซุกหน้าลงกับอกของเหล่าเมา เสียงของเขาอู้อี้และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร”

น้ำเสียงของเหล่าเมาแหบพร่าและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ไม่เล่นแล้ว พวกเราถอนตัว”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวโยวและพนักงานหญิงอีกคนที่หน้าซีดเผือกจนเครื่องสำอางเลอะเทะไปหมด

แววตาของเขาในตอนนี้ไม่มีความฮึกเหิมหรือความมั่นใจเหมือนตอนเดินเข้ามาแม้แต่นิดเดียว

“เงินหมดก็หาใหม่ได้ ยอดคนดูหายไปก็สะสมใหม่ได้”

“แม่งเอ๊ย ถ้าชีวิตหายไป ทุกอย่างก็จบเห่ของจริง”

เขาหัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ แล้วค่อยๆ ชูมือขวาขึ้นมา

ปุ่มขอความช่วยเหลือสีแดงสดภายใต้แสงไฟสลัวดูแดงฉานจนบาดตา

“กลับบ้านกันเถอะ”

เหล่าเมามองดูสมาชิกในทีมของเขา แล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายกดปุ่มลงไปอย่างรุนแรง!

“ติ๊ง—!”

เสียงยืนยันดังขึ้นอย่างชัดเจน

เมื่อเสี่ยวโยวและพนักงานหญิงอีกคนเห็นภาพนี้ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาทันที

พวกเธอที่มือสั่นเทาพากันกดปุ่มขอความช่วยเหลือของตัวเองเช่นกัน

“ติ๊ง—!”

“ติ๊ง—!”

ที่มุมห้อง เสี่ยวหลี่ที่ถูกเหล่าเมาโอบกอดอยู่ก็ยกมือที่สั่นระริกขึ้นมากดปุ่มช่วยชีวิตนั่นด้วย

“ติ๊ง—!”

เสียงสัญญาณสั้นๆ สี่ครั้งดังขึ้นติดต่อกันภายในห้องสงบจิตที่เงียบงันราวกับป่าช้า

......

ในเวลาเดียวกัน

ภายในห้องไลฟ์สดของเหล่าเมา ผู้ชมกว่าหมื่นคนกำลังจ้องมองหน้าจอเขม็งจนแทบไม่กล้าหายใจ

เมื่อได้เห็นวินาทีที่เสี่ยวหลี่สติแตกจนร้องไห้โฮ ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดไปก่อนแล้ว

【จบแล้วๆ สภาพจิตใจพังไปคนหนึ่งแล้ว!】

【ถ้าเป็นฉัน ฉันก็พังเหมือนกัน! ใครจะไปทนไหวล่ะนั่น การช็อตไฟฟ้านั่นดูแล้วเจ็บแทนเลย!】

ทว่าในวินาทีถัดมา

ทุกคนกลับได้เห็นภาพที่พลิกความคาดหมายโดยสิ้นเชิง

เหล่าเมาที่เป็นเสาหลักของทีม ชายที่ประกาศกร้าวว่าจะผ่านด่านนี้ด้วยตัวคนเดียว หลังจากกอดปลอบเพื่อนร่วมทีมแล้ว เขากลับเป็นคนนำทีมกดปุ่มขอความช่วยเหลือ!

จากนั้น ทุกคนในทีมก็ทำตาม

ทีละคนๆ อย่างไม่ลังเล

ผู้ชมหลายหมื่นคนหน้าจอถึงกับสมองค้างไปตามๆ กัน

ช่องคอมเมนต์หยุดนิ่งไปประมาณ 0.5 วินาที

วินาทีต่อมา

โลกโซเชียลก็ระเบิดเป็นจลาจล!

【เชี่ยยยยยยยยยยย!!!!】

【ถอนตัว... ถอนตัวยกทีม?! พ่ายแพ้ราบคาบงั้นเหรอ?!】

【เชี่ย! เชี่ย! นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย?! ทีมท้าดวลมืออาชีพถูกตบจนยับเยินขนาดนี้เลยเหรอ?! ขนาดบอสยังไม่ทันเห็นหน้าเลยนะนั่น?!】

【บ้าไปแล้ว! มิชชันลับนี่มันบ้าไปแล้ว! นี่มันไม่ใช่แค่ความสยองขวัญ แต่มันคือการทรมานจิตใจ! ค่าสภาพจิตใจลดฮวบเลยว่ะ!】

【ฉันขอยกให้เป็นมิชชันลับที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์! ไม่มีที่ไหนเทียบได้! ขนาดมือเก๋าอย่างเหล่าเมายังต้องคุกเข่ายอมแพ้ ใครยังกล้าสงสัยคุณภาพอีกบ้าง?】

【แม่ถามว่าทำไมฉันถึงคุกเข่าดูไลฟ์สด! แม่่งเอ๊ย นี่มันระทึกใจกว่าหนังผีเป็นหมื่นเท่า! เถ้าแก่คนนี้คือปีศาจชัดๆ!】

【เถ้าแก่สุดยอดดด!!! 】

【นี่มันคือการผ่านด่านแบบย้อนกลับในตำนานหรือเปล่านะ? ขอแค่ฉันยอมแพ้เร็วพอ ความกลัวก็ก็ตามฉันไม่ทัน?】

เมื่อเสียงสัญญาณขอความช่วยเหลือทั้งสี่ครั้งสิ้นสุดลง ภาพในไลฟ์สดก็มืดดับลงทันที

ทว่าพายุบนโลกอินเทอร์เน็ตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที

#ทีมเหล่าเมาถอนตัวยกทีม#

#กำเนิดมิชชันลับที่สยองที่สุดในประวัติศาสตร์#

#สวนสนุกสยองขวัญช็อตไฟฟ้าทางจิต#

#แนะนำให้ตรวจสอบมิชชันลับของเถ้าแก่หน่อย ดูไม่เหมือนการแสดงเลย#

แฮชแท็กทุกอย่างพุ่งทะยานเหมือนติดจรวด กวาดชาร์ตคำค้นหายอดนิยมในเมืองของโต่วอินจนเรียบ!

คลิปวิดีโอที่บันทึกจากหน้าจอถูกส่งต่อและนำไปสร้างคอนเทนต์ใหม่กันอย่างบ้าคลั่ง!

ภาพที่อาเจ๋อและหวังฮ่าวถูก "ช็อต" จนน้ำลายฟูมปากและชักกระตุกไปทั้งตัว ถูกนำไปทำเป็นสติกเกอร์มีมมากมาย—【เมื่อคุณไม่อยากไปทำงาน.jpg】

ภาพเสี่ยวหลี่สติแตกสะอึกสะอื้นน้ำตามูกพรากอยู่ที่มุมห้อง ถูกใส่เพลงเศร้าประกอบ

รวมถึงภาพสุดท้ายที่ทั้งสี่คนของทีมเหล่าเมามีแววตาสิ้นหวังและกดปุ่มยอมแพ้พร้อมกันจนกลายเป็น "ภาพประวัติศาสตร์"

ความหวาดกลัวที่ปราศจากเอฟเฟกต์ปรุงแต่งใดๆ ความสยองที่ดิบและสมจริงที่สุดเหล่านี้ กระจายตัวไปทั่วโลกออนไลน์ราวกับไวรัส!

ทุกคนที่คลิกดูวิดีโอสามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ชวนอึัดอัดผ่านหน้าจอได้ทันที!

บัญชีทางการของ "สวนสนุกสยองขวัญ" มียอดผู้ติดตามพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

หนึ่งหมื่น!

ห้าหมื่น!

หนึ่งแสน!

สองแสน!

และท่ามกลางกระแสการเข้าชมอันมหาศาล สตรีมเมอร์และเน็ตไอดอลจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพากันกระโจนเข้ามาเหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือด

"@เถ้าแก่หลินแห่งสวนสนุกสยองขวัญ มองมาที่ผมสิ! ผมคืออาคุน เบอร์หนึ่งสายกิจกรรมกลางแจ้ง! ผมผ่านการเอาชีวิตรอดในป่ามานับปี เคยนอนในสุสาน เคยเผชิญหน้ากับหมาป่า! ผมจองคิวที่ร้านคุณแล้ว พรุ่งนี้ถึงแน่นอน! ผมขอถามคำเดียว พกถุงนอนเข้าไปด้วยได้ไหม? ผมกะจะไลฟ์สดนอนค้างคืนที่นั่นเลย! ใครป๊อดคนนั้นเป็นลูกหมา!"

"สาวๆ คะ! @เถ้าแก่หลินแห่งสวนสนุกสยองขวัญ ช่วยดูหนูหน่อย! หนูคือโทนี่ อาจารย์จากโซนบิวตี้ค่ะ! หนูขอท้าพิสูจน์ด้วยการแต่งหน้าจัดเต็มเข้าไป แล้วจะออกมาแบบร้องไห้จนหน้าเละไหม! ถ้าขนตาปลอมหนูหลุดแม้แต่เส้นเดียวถือว่าหนูแพ้! เถ้าแก่ให้โอกาสหนูหน่อยนะคะ!"

ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ บัญชีที่มีการรับรองอย่างเป็นทางการชื่อว่า "คุยเรื่องจิตวิทยากับศาสตราจารย์ฟาง" ก็โพสต์วิดีโอด้วยเช่นกัน

ในวิดีโอนั้น ชายที่สวมแว่นกรอบทองพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ:

“นักศึกษาทุกคนครับ! นี่คือปาฏิหาริย์ทางจิตวิทยาอย่างแน่นอน! เกี่ยวกับการช็อตไฟฟ้าทางจิตวิทยาของสวนสนุกสยองขวัญ ผมวิเคราะห์ว่าเป็นผลจากความคาดหวังถึงขีดสุดบวกกับการชี้นำทางจิตวิทยาที่รุนแรง! นี่คือการประยุกต์ใช้ทฤษฎีของพัฟลอฟในรูปแบบที่พลิกโลก! @เถ้าแก่หลินแห่งสวนสนุกสยองขวัญ ผมขอสมัครเข้าไปสัมผัสด้วยตัวเองโดยจ่ายเงินให้ครับ! ผมจะอุทิศตนเพื่อวิทยาศาสตร์! ผมคิดชื่อหัวข้อวิทยานิพนธ์รอไว้แล้ว ‘ว่าด้วยการทำให้คนตกใจจนเกิดปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ในความบันเทิงรูปแบบสมจริง’!”

......

ในขณะที่โลกออนไลน์กำลังคึกคักถึงขีดสุด

“ครืด— ครืด—”

มือถือของหลินเฟิงสั่นขึ้นมา เป็นเบอร์แปลกจากเมืองหมัวตู

เขากดรับสายอย่างไม่คิดอะไร

“สวัสดีครับ ใช่คุณหลินเฟิง เถ้าแก่สวนสนุกสยองขวัญหรือเปล่าครับ?”

น้ำเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย

“ผมเองครับ”

“เถ้าแก่หลิน! ผมได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว! ผมคือคุณหวัง ผู้ดูแลระดับสูงจากแพลตฟอร์มไลฟ์สดหู่ซาครับ!”

“ทางแพลตฟอร์มของเราสนใจโปรเจกต์ของคุณมากครับ! เราอยากจะเซ็นสัญญาถ่ายทอดสดแบบผูกขาดกับคุณ เราจะจัดสรรทรัพยากรระดับ S ให้คุณโดยเฉพาะ ส่วนเรื่องราคาสามารถคุยกันได้แน่นอนครับ!”

“ขอแค่คุณตอบตกลง พรุ่งนี้คุณจะได้เป็นบุคคลระดับท็อปของโลกโซเชียลทันที!”

“โอ้? ผูกขาดงั้นเหรอ?”

“ใช่ครับ! ผูกขาด! ขอแค่เซ็นสัญญา เราจะส่งทีมถ่ายทำมืออาชีพไปทันที จะมีการไลฟ์สดแบบไร้จุดบอดตลอด 24 ชั่วโมง...”

“ขอโทษครับ”

หลินเฟิงไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิด เขาขัดจังหวะทันที

“สวนสนุกของผม ไม่มีการผูกขาดครับ”

ล้อเล่นหรือเปล่า

โรงพยาบาลบ้านี้ รวมถึงระบบนี้ คือความลับที่ใหญ่ที่สุดของเขา

NPC พวกนั้นคือ "พี่ชายแสนดี" ตัวเป็นๆ ของจริง ส่วนใบหน้าผีของจางเหวินนั่นก็ไม่ได้พึ่งพาเอฟเฟกต์ใดๆ

จะให้เอากล้องความละเอียดสูงมาจ่อถ่ายตลอด 24 ชั่วโมงงั้นเหรอ?

ถ้าเกิดถ่ายติดตอนจางเหวินลอยตัวขึ้นไปเปลี่ยนหลอดไฟ หรือตอน รปภ. ถอดหัวออกมาเตะเล่นเหมือนลูกบอล นั่นไม่ใช่หาเรื่องตายหรือไง?

ยุคสมัยนี้เขาไม่ให้นิยมเรื่องภูตผีปีศาจออกสื่อ เขาไม่อยากถูกจับไปผ่าพิสูจน์วิจัยหรอกนะ

“เอ๊ะ เถ้าแก่หลิน เถ้าแก่หลิน! อย่าเพิ่งรีบวางสายสิครับ! เรื่องราคาเราคุยกันได้จริงๆ นะ ฮัลโหล? ฮัลโหล?!”

“ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...”

หลินเฟิงวางสายไปอย่างเด็ดขาด

เขาเหลือบมองตัวเลขการนับถอยหลังบนหน้าจอมือถือ

【เวลาที่เหลือในภารกิจ: 42 ชั่วโมง 03 นาที 15 วินาที】

ความรู้สึกที่เคยผ่อนคลายลงบ้างเพราะความดังไปทั่วโลกออนไลน์ กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

หลินเฟิงถอนหายใจยาวพลางนวดขมับ

“สมัยนี้ การจะหาคนมาผ่านด่านให้จบมันทำไมยากเย็นขนาดนี้นะ?”

“ถ้ารู้แบบนี้เก็บค่าเข้าชมก็ดีหรอก! คนสมัยนี้มีรสนิยมชอบถูกทรมานขนาดนี้เลยเหรอ?”

ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาว่าเวลาที่เหลือจะพอให้มีใครสักคนมาพิชิตธีมนี้ได้สำเร็จ มิฉะนั้น...

เขาคงต้องบากหน้าไปขายสัญญาผูกขาดนั่นจริงๆ ใช่ไหม?

พวกคนที่มามุงอยู่ข้างล่างนั่น ไม่มีใครตั้งใจมาเพื่อผ่านด่านจริงๆ เลยสักคน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป...

ในอีก 52 ชั่วโมงที่เหลือนี้ จะมีใครที่ทนไปจนถึงที่สุดเพื่อพิชิตมิชชันลับบ้าๆ นี่ได้จริงๆ หรือเปล่า?

(จบตอน)