บทที่ 10 ป๊อดแล้วเหรอ?

บทที่ 10 ป๊อดแล้วเหรอ?

กองบังคับการตำรวจสืบสวนสอบสวน กองบัญชาการตำรวจนครบาล

“ปัง!”

ประตูห้องทำงานของสารวัตรถูกผลักเปิดออกอย่างรุนแรงจากภายนอก

สารวัตรหวังที่กำลังเข้าเวรกลางคืนถือกระติกน้ำร้อนที่แช่เก๋ากี้เพื่อบำรุงสุขภาพอยู่ ถึงกับสะดุ้งจนมือสั่น ทำให้น้ำร้อนลวกใส่เป้ากางเกงจนต้องทำ “ประคบร้อนเฉพาะจุด” ทันที

“โอ๊ย... สารวัตรหวังครับ!”

เฉินอวี่ ตำรวจหนุ่มที่มีขอบตาคล้ำโบ๋ วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยอาการหอบแฮก

ในมือเขากำภาพถ่ายหน้าจอที่เพิ่งสั่งพิมพ์ออกมาสองสามแผ่น และแฟ้มข้อมูลเก่าๆ สีเหลืองนวลเอาไว้แน่น

เขาวางของเหล่านั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง “ปึก”

“ซี้ด... ไอ้เฉิน! แกอยากให้ฉันเกษียณก่อนกำหนดใช่ไหม!”

สารวัตรหวังยืนขึ้นพลางทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด พยายามเอามือปัดคราบน้ำที่กางเกงออกอย่างหัวเสีย

“สารวัตรดูนี่เร็วครับ!”

เฉินอวี่ไม่ได้สนใจคำบ่นของสารวัตรเลย นิ้วมือสั่นเทาของเขาชี้ไปที่เด็กหนุ่มที่ทำหน้าทะเล้นในภาพถ่ายหน้าจอ แล้วชี้ไปที่รูปถ่ายขาวดำในแฟ้มข้อมูล น้ำเสียงสั่นเครือ

“เหมือนกันเป๊ะเลยครับ! ไม่มีทางผิดตัวแน่นอน! NPC ในไลฟ์สดที่ชื่อ ‘สวนสนุกสยองขวัญ’ คนนี้ ก็คือจางเหวินที่ทางนิติเวชยืนยันว่าเสียชีวิตไปแล้วในคดี 【สถาบันอวี้จาง】 เมื่อปีที่แล้วครับ!”

เขากลืนน้ำลาย แล้วพูดเสริมอีกประโยคหนึ่ง

“แถมฉากของพวกเขา ยังดูเหมือนที่เกิดเหตุในปีนั้นอย่างกับแกะเลยครับ! นี่มันต้องมีเงื่อนงำแน่นอน! คนตายจะมาไลฟ์สดได้ยังไงกันครับ?!”

มือของสารวัตรหวังที่กำลังนวดขมับหยุดชะงักลง

เขาเหลือบมองภาพเปรียบเทียบบนโต๊ะแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง—ตีสามครึ่ง

วินาทีถัดมา เขาตบโต๊ะเสียงดังปัง!

“ปัง!”

ฝาแก้วน้ำกระเด็นตกพื้นทันที

“เฉินอวี่! แกเข้าเวรโต้รุ่งจนสมองบวมไปแล้วหรือไง?!”

สารวัตรหวังไม่ได้เชื่อแม้แต่น้อย แต่กลับชี้นิ้วด่าเฉินอวี่จนน้ำลายกระเด็นใส่หน้า:

“แฟ้มคดีที่ปิดไปแล้วและเก็บเข้ากรุไปแล้ว แกจะไปขุดมันขึ้นมากลางดึกทำไม?! ฉันว่าแกน่ะว่างเกินไปจนหาเรื่องใส่ตัวมากกว่า!”

“แต่สารวัตรครับ ใบหน้านั่นมัน...”

“ใบหน้าอะไรของแก!”

สารวัตรหวังคว้าแฟ้มคดีนั่นแล้วโยนกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินอวี่ด้วยความระอาใจ

“สมัยนี้พวกพ่อค้าอยากจะเรียกยอดคนดู มีวิธีสกปรกแบบไหนบ้างที่พวกเขาไม่ทำ?”

“ก็แค่หานักแสดงที่มีใบหน้าคล้ายกันมาทำเป็นจุดขาย สร้างประแสไปวันๆ หรือไม่ก็เกาะกระแสข่าวเก่า มุกน้ำเน่าแบบนี้ฉันเห็นมาจนเบื่อแล้ว!”

เขาจ้องหน้าเฉินอวี่แล้วพูดเตือนสติว่า:

“แกเป็นถึงตำรวจสืบสวน กินเงินเดือนจากภาษีประชาชน แต่กลางค่ำกลางคืนกลับไม่ทำงานทำการ มานั่งดูสตรีมเมอร์พวกนี้ปัญญาอ่อนไปกับเขาด้วยเหรอ?! ฉันว่าแกกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเยอะเกินไปจนสมองมีแต่สารกันบูดแล้วมั้ง!”

“ฉันเห็นว่าพวกแกเข้าเวรดึกมันเหนื่อย ฉันก็เลยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเวลาที่พวกแกแอบอู้งานบ้าง ฉันหลับตาข้างลืมตาข้างมาตลอด!”

“คราวนี้รีบไสหัวกลับไปเขียนรายงานปิดคดีอันเก่าให้เสร็จเดี๋ยวนี้! ถ้าฉันเห็นแกมาทำตัวไร้สาระแกว่งไปแกว่งมาแถวนี้อีก พรุ่งนี้แกเตรียมตัวไปยืนโบกรถที่ฝ่ายจราจรได้เลย!”

คำสั่งที่เฉียบขาดของสารวัตรหวังทำให้คำพูดทั้งหมดของเฉินอวี่จุกอยู่ที่ลำคอ

เฉินอวี่อ้าปากค้าง มองดูสีหน้าของสารวัตร สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันและเดินคอตกออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับสิ่งของในมือ

ที่หน้าห้อง เพื่อนร่วมงานสองสามคนที่ถูกเสียงเอะอะปลุกขึ้นมาต่างโผล่หัวออกมามองด้วยความเห็นใจ

“ถูกสารวัตรหวังด่าอีกแล้วเหรอ?”

“เฮ้อ เด็กใหม่ก็งี้แหละ ยังไม่รู้ธรรมเนียม! คงอยากจะโชว์พาวละมั้ง!”

เฉินอวี่ไม่ได้สนใจพวกเขา เขาได้แต่กำแฟ้มคดีในมือไว้แน่น

ในหัวของเขา มีแต่ใบหน้าของจางเหวินที่กำลังทำหน้าทะเล้นใส่กล้องตัวนั้น

……

ในเวลาเดียวกัน โรงพยาบาลบ้า ห้องสงบจิต

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง

【การลงโทษ...... ดำเนินต่อ】

【โปรดให้ผู้เล่นสี่คนที่เหลือ เลือกผู้เล่นอีกสองคน เพื่อเข้ารับการบำบัดด้วยความสงบจิต】

บนผนังห้อง ตัวเลขการนับถอยหลังสีแดงฉานสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

【3:00】

【2:59】

เหล่าเมา, เสี่ยวโยว รวมถึงสมาชิกทีมอีกสองคนคือเสี่ยวหลี่และสมาชิกผู้หญิงอีกคน ต่างหน้าซีดเผือก

ใครจะไป?

สถานการณ์แบบนี้ใครแม่่งจะกล้าไปอีกวะ?

สภาพของอาเจ๋อและหวังฮ่าวที่น้ำลายฟูมปาก ชักกระตุก และตาเหลือกเมื่อกี้ยังติดตาอยู่เลย

ถึงแม้ไอ้เถ้าแก่เวรนั่นจะบอกว่าเป็นแค่ “อุปาทาน” ก็เถอะ...

แต่ใครจะกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงพนันวะ?

ถ้าเกิดเถ้าแก่โกหกล่ะ? ถ้าเกิดครั้งนี้มันเป็นการปล่อยกระแสไฟฟ้าจริงๆ ขึ้นมาล่ะ?!

แต่ต่อให้ไม่มีกระแสไฟฟ้าปล่อยออกมาจริงๆ......

ในไลฟ์สด ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดไปนานแล้ว ชาวเน็ตที่ชอบดูเรื่องสนุกต่างพิมพ์ข้อความจนเต็มหน้าจอ

【เชี่ย! ยังเอาอีกเหรอ?! เถ้าแก่คนนี้คือปีศาจชัดๆ แม้แต่ล่อของหน่วยงานผลิตยังไม่กล้าใช้งานหนักขนาดนี้เลย!】

【ถึงเวลาพิสูจน์ความเป็นคนแล้ว! ฉันพนันด้วยเงินห้าเซนต์ว่า เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องตีกันเองแน่นอน!】

【รีบขึ้นไปสิไอ้พวกป๊อด! อย่ามัวแต่อืดอาด! แสดงบทบำบัดไฟฟ้าให้ปู่ดูแก้เหงาหน่อย! เมื่อกี้ยังทำเป็นเก๋าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?】

【ส่งจรวดให้แล้ว! พี่เมาสู้ๆ นะครับ! อย่าให้พวกเราดูถูกพี่ได้! ถ้าพี่กล้าขึ้นไป ผมจะยอมรับว่าพี่คือลูกผู้ชายตัวจริง!】

“ติ๋ง... ติ๋ง...”

เวลาค่อยๆ เลื่อนผ่านไปทีละวินาที

ตัวเลขการนับถอยหลังบนผนัง กระโดดมาถึง 【0:43】 แล้ว

บรรยากาศกดดันจนถึงขีดสุด

“แม่งเอ๊ย!”

เหล่าเมาตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนออกมา

เขารู้ดีว่า จะรอต่อไปไม่ได้แล้ว

ถ้าขืนรอต่อไป ระบบจะสุ่มเลือกสี่คนเอง คราวนี้แหละได้ซวยกันหมดแน่!

“เสี่ยวหลี่! ไปกับพี่!”

เหล่าเมาคำรามลั่น พลางคว้าแขนของเสี่ยวหลี่พนักงานชายที่ยังไม่ทันตั้งตัว

เขาลากเสี่ยวหลี่เดินตรงเข้าไปหาเตียงรักษาเตียงหนึ่งทันที

“ผม... ผม...”

เสี่ยวหลี่สะดุ้งสุดตัว เขามึนงงไปหมด

เขายอมให้เหล่าเมาลากไปแบบนั้น เดินเข้าไปหาเตียงอีกเตียงด้วยร่างกายที่สั่นเทา

เขาค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนเตียงอย่างขวัญหนีดีฝ่อ

สายรัดที่เย็นเยียบถูกรัดจนแน่น

หมวกโลหะที่เต็มไปด้วยสายไฟค่อยๆ เลื่อนระดับลงมาจากด้านบนอย่างช้าๆ...

ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...

แรงกดดันแบบนั้น มันทำให้คนแทบจะหายใจไม่ออก

ในวินาทีที่หมวกกำลังจะครอบลงบนหัวของเขานั่นเอง!

ภาพของอาเจ๋อและหวังฮ่าวที่ตาเหลือกและน้ำลายไหลยืด ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเสี่ยวหลี่ไม่หยุด!

ไม่!

ไม่เอาเด็ดขาด!!!

ไอ้สิ่งนี้มันของจริง! มันทำให้คนตายได้จริงๆ!

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดระเบิดออกมาในพริบตา!

“อ๊ากกกกกก—!!!”

เสี่ยวหลี่ตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง!

สองมือพยายามดันหมวกโลหะนั้นออกอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี

ถึงขนาดกระชากสายรัดที่ยังล็อกไม่สนิทจนขาดสะบั้น แล้วทั้งวิ่งทั้งคลานร่วงหล่นลงมาจากเตียงรักษาทันที!

“ตับ!”

เขากระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนดูน่าเวทนา แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย รีบใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายไปขดตัวอยู่ที่มุมห้องที่ไกลที่สุด ร่างกายทั้งร่างสั่นเทิ้มราวกับลูกนก

เหตุการณ์ที่สติแตกกะทันหันนี้ ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

รวมถึงเหล่าเมาที่หลับตาลงเตรียมใจจะตายอยู่บนเตียงข้างๆ ด้วย

เขาลืมตาขึ้นมองดูเสี่ยวหลี่ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่มุมห้อง แล้วมองดูตัวเลขการนับถอยหลังบนผนังที่กำลังจะกลายเป็นศูนย์

เขารู้สึกผ่อนคลายลง ความรู้สึกเหมือนรอดตายมาได้หวุดหวิดผุดขึ้นในใจทันที

เขารู้สึกหมดแรงไปทั้งตัว ไหลร่วงลงมาจากเตียงรักษาเหมือนคนไม่มีกระดูก แล้วทรุดนั่งกองอยู่กับพื้น

เสี่ยวหลี่ที่มุมห้องสติหลุดไปโดยสมบูรณ์ เขากอดแขนตัวเองไว้แน่น น้ำตาและน้ำมูกเปรอะเปื้อนไปเต็มหน้า

“ไม่... ไม่เล่นแล้ว... ผมยอมแพ้! ผมยอมแพ้ครับ! พี่เมา... ผม... ผมไม่กล้าจริงๆ! นั่นมันไม่ใช่ของปลอม... ความรู้สึกนั่นมันคือของจริง! มันทำให้คนตายได้จริงๆ นะครับ!!!”

(จบตอน)