บทที่ 50 ดีดหน้าผาก (2)

กึก!

ร่างของรองอธิบดีสะดุ้งเฮือกด้วยความตกตะลึง!

น้ำหนักของมันเอาเรื่องเลยทีเดียว! มันหนักอึ้งเกินกว่าภาพลักษณ์ที่ตาเห็นไปไกลโข ราวกับว่ามันคือแร่เหล็กยังไงยังงั้น...

'หืม?'

แร่เหล็ก... แร่เหล็กงั้นหรือ? แร่เหล็กเนี่ยนะ!

นี่มัน... อย่าบอกนะว่า...

"น... นี่คือแร่ธาตุเหรอครับ?"

"ใช่ครับ"

บ้าเอ๊ย! ไอ้งั่งเอ๊ย! ทำไมเขาถึงได้โง่บัดซบขนาดนี้!

เขาพลาดลืมความจริงข้อนี้ไปได้อย่างไรกัน ว่าวัตถุดิบหอคอยที่เพลเยอร์บงจูฮยอกหอบหิ้วมาขายนั้น ไม่เคยเหมือนกับของรางวัลที่เพลเยอร์คนอื่นๆ ได้รับเลยสักนิด! ทั้งหนังสัตว์เอย... สมุนไพรเอย... แล้วนี่อะไร? ถึงขั้นงัดแร่ธาตุออกมาเป็นก้อนๆ เลยหรือนี่!

ตกลงบนโลกนี้ยังมีอะไรที่ชายคนนี้ขุดเอากลับมาไม่ได้บ้างวะเนี่ย!?

"...นี่มันก้อนแร่อดามันเทียมนี่ครับ"

"มีโอริฮารุกอนกับเซคโทเนียมด้วยนะครับ ถึงปริมาณจะน้อยกว่าอดามันเทียมก็เถอะ"

จอนกวังอิลยืนใบ้รับประทานไปชั่วขณะ ถึงจะรู้ซึ้งดีว่าผลงานระดับนี้ก็คือความบ้าบิ่นตามสไตล์เพลเยอร์บงจูฮยอก แต่นี่มันก็...

'ฮะๆ...'

ชายคนนี้มักจะพังทลายเพดานความคาดหวังของเขาจนแหลกละเอียดเสมอ สร้างปรากฏการณ์ที่เกินกว่าจินตนาการอันคับแคบของเขาจะก้าวตามทัน

"มันไม่ได้มาเป็นแท่งโลหะสำเร็จรูป แต่มาเป็นก้อนแร่ดิบๆ แบบนี้ ถ้าจะเอาไปใช้ประโยชน์ก็คงต้องออกแรงวุ่นวายกันหน่อยล่ะครับ"

"ม... ไม่เลยครับ! ไม่วุ่นวายเลยสักนิดเดียวครับ!"

แร่ดิบที่ยังไม่ถูกหลอมเป็นแท่งโลหะ... แน่นอนว่าหากนำแร่เหล่านี้ไปผ่านกระบวนการถลุง ก็จะได้โลหะบริสุทธิ์ออกมา คำถามคือแร่ธาตุจากหอคอยสามารถถลุงได้เหมือนแร่บนโลกมนุษย์หรือไม่?

คำตอบคือได้ล้านเปอร์เซ็นต์!

เพราะโลหะทุกชนิดบนโลกล้วนต้องพ่ายแพ้และหลอมละลายเมื่อเผชิญกับเปลวเพลิง แท่งโลหะที่เป็นของรางวัลจากหอคอยเองก็อยู่ภายใต้กฎข้อนี้เช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่มนุษย์สามารถนำพวกมันมาตีขึ้นรูปเป็นอาวุธและชุดเกราะได้

"อ้อ ถ้าอย่างนั้นผมจะเทออกมาให้หมดเลยนะครับ"

"...ย... ยังมีอีกเหรอครับ?"

"มันค่อนข้างเยอะน่ะครับ สงสัยต้องหาอะไรมาใส่รองรับหน่อยแล้ว"

"ก... กรุณารอสักครู่นะครับ!"

บงจูฮยอกยังคงเดินหน้าลากก้อนแร่ออกมาจากช่องเก็บของอย่างต่อเนื่อง จอนกวังอิลที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบหอบตะกร้าพลาสติกหลายใบกลับมา ถึงกับต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

กองแร่ธาตุทะลักล้นออกมาไม่หยุดหย่อน ก้อนแล้วก้อนเล่า... พอคิดว่ามันน่าจะหมดเพียงเท่านี้ มันก็ยังผุดขึ้นมาเพิ่มอีกเรื่อยๆ ราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง

เผลอแป๊บเดียวเหงื่อกาฬก็แตกพลั่กไหลอาบแผ่นหลังของบงจูฮยอกจนเจ้าตัวต้องถอดเสื้อโค้ทกันหนาวโยนทิ้งไปด้านข้าง

งานใช้แรงงานแบบนี้มันเหนื่อยสายตัวแทบขาด ปริมาณของมันมหาศาลเกินมนุษย์มนา เฉพาะจำนวนก้อนแร่กะคร่าวๆ ก็ปาเข้าไปหกร้อยกว่าก้อนแล้ว แถมขั้นตอนการเอาของออกจากช่องเก็บของก็ไม่ใช่ว่าจะเสกให้มันหล่นตุ้บลงพื้นได้เลย เขาต้องออกแรงงัดมันออกมาด้วยมือเปล่าทีละก้อนแล้วค่อยวางลง

'ตอนอยู่ข้างในหอคอยมันเบาหวิวเหมือนนุ่นแท้ๆ ทีงี้ล่ะหนักฉิบหาย'

ก็แหงล่ะ กฎฟิสิกส์โลกภายนอกกับในหอคอยมันเหมือนกันเสียที่ไหน

ความจริงแล้วเขาแค่กระดิกเท้านั่งจิบกาแฟสบายๆ รอนอนกินค่าเช่าดาบศักดิ์สิทธิ์ที่โอนเข้าบัญชีทุกเดือนก็รวยล้นฟ้าแล้ว

'หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยไอ้บงจูฮยอกเอ๊ย'

กะอีแค่แร่พวกนี้มันจะทำเงินให้เขาได้สักกี่วอนเชียว? สู้รอรับส่วนแบ่งตอนที่โรงงานแปรรูปหนังสัตว์ทำเสร็จยังจะดีเสียกว่า

ทว่าเมื่อนึกถึงแววตากลมโตเป็นประกายที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของราชิกส์... เขาก็ไม่อาจใจจืดใจดำเมินเฉยต่อความตั้งใจอันแรงกล้าของมันได้ลงคอ จิตใจที่อยากจะขุดแร่มาช่วยแบ่งเบาภาระของเจ้านายช่างบริสุทธิ์งดงามเหลือเกิน

ทางด้านจอนกวังอิลเองก็ไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ เขารีบกุลีกุจอรับก้อนแร่จากมือบงจูฮยอกมาคัดแยกใส่ตะกร้าตามประเภทอย่างขะมักเขม้น

อดามันเทียม โอริฮารุกอน และเซคโทเนียม ถูกจับแยกออกจากกันอย่างเป็นระเบียบ เพียงแค่ปรายตามองสีที่เปล่งประกายออกมาก็สามารถแยกแยะความแตกต่างได้อย่างง่ายดาย

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป...

"เฮ้อ... หมดเกลี้ยงแล้วครับ"

"ห... หมดแล้วเหรอครับ"

"ใช่ครับ เล่นเอาแขนผมเกือบหลุดแหนะ"

"ฮ่าๆๆ..." รองอธิบดีหัวเราะแห้งๆ สายตากวาดมองไปรอบๆ

'นี่มันปาเข้าไปกี่ตะกร้าแล้ววะเนี่ย?'

"...ทางคุณรับซื้อของพวกนี้ใช่ไหมครับ?"

"รับซื้อแบบไม่มีเงื่อนไขเลยครับ!"

ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย อย่างน้อยก็มีคนยอมจ่ายเงินซื้อของพวกนี้ล่ะวะ ตอนนี้ก็เหลือแค่ลุ้นราคาประเมินว่าจะออกหัวหรือก้อย

"ขอผมตรวจสอบน้ำหนักก่อนได้ไหมครับ?"

"เชิญเลยครับ"

จอนกวังอิลเดินไปลากเครื่องชั่งน้ำหนักขนาดมหึมาจากมุมโกดังออกมา หลังจากเซ็ตค่าให้ตัวเลขกลับไปเป็นศูนย์ เขาก็เริ่มทยอยยกตะกร้าที่คัดแยกแร่ไว้แล้วขึ้นชั่งทีละใบ ชายวัยกลางคนจดบันทึกตัวเลขน้ำหนักของตะกร้าแต่ละใบอย่างละเอียดถี่ยิบ ไม่ยอมให้คลาดเคลื่อนแม้แต่ขีดเดียว จนกระทั่งการชั่งน้ำหนักเสร็จสิ้นลง

นิ้วมือของจอนกวังอิลสั่นระริกขณะจรดลงบนแอปพลิเคชันเครื่องคิดเลขในสมาร์ตโฟน ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะอาการล้าจากการยกตะกร้าหนักอึ้ง แต่เหตุผลหลักที่ทำให้อาการสั่นของเขากำเริบหนักคือปริมาณตัวเลขรวมที่พุ่งทะยานจนน่าขนลุก

"เพลเยอร์บงครับ"

"ครับ"

"โดยปกติแล้ว นานๆ ทีเพลเยอร์ทั่วไปถึงจะมีโอกาสได้รับรางวัลจากการเคลียร์ด่านเป็นโลหะที่อยู่ในรูปแบบแท่งสำเร็จรูปน่ะครับ"

"เรื่องนั้นผมพอจะทราบอยู่บ้างครับ"

"ปัจจุบันทางร้านค้าเพลเยอร์ตั้งราคารับซื้อแท่งอดามันเทียมอยู่ที่กิโลกรัมละห้าล้านวอน ส่วนโอริฮารุกอนอยู่ที่กิโลกรัมละสิบล้านวอน และเซคโทเนียมอยู่ที่กิโลกรัมละยี่สิบล้านวอนครับ ซึ่งนี่คือราคามาตรฐานสากลที่ใช้กันทั่วโลก"

โลหะถือเป็นทรัพยากรที่ทรงคุณค่ายิ่งกว่าหนังสัตว์สำหรับการปีนหอคอยทมิฬ เพราะในขณะที่หนังสัตว์ถูกจำกัดสิทธิ์ให้ใช้ผลิตได้แค่ชุดเกราะป้องกัน แต่โลหะสามารถนำไปหลอมสร้างได้ทั้งอาวุธฟาดฟัน ชุดเกราะหนาเตอะ และยุทโธปกรณ์อื่นๆ อีกสารพัดประโยชน์

อัตราการดรอปไอเทมสวมใส่จากการเคลียร์หอคอยนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนแทบจะเรียกได้ว่างมเข็มในมหาสมุทร เพลเยอร์ส่วนใหญ่จึงจำใจต้องสวมใส่อาวุธและชุดเกราะที่รัฐบาลของตนผลิตขึ้นมาเองเพื่อเข้าปะทะกับมอนสเตอร์

พูดง่ายๆ ว่าโลหะเหล่านี้คือยุทธปัจจัยหลักในการพิชิตหอคอยนั่นเอง รัฐบาลทั่วโลกจึงต้องจับมือกันกดราคามาตรฐานให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้งบประมาณบานปลายจนเกินเยียวยา

'ราคารับซื้อโลหะมันดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลยแฮะ'

แต่ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก ขนาดโล่ขนาดเล็กกะทัดรัดที่ทำจากแผ่นโลหะบางๆ ยังปาเข้าไปตั้งสี่สิบล้านวอนแล้ว แถมราคานั้นยังเป็นแค่ต้นทุนหน้าโรงงานที่ถือว่าถูกแสนถูกอีกต่างหาก งานนี้อาจจะมีลุ้นแจ็กพอตแตกเกินคาดก็ได้ เผลอๆ อาจจะทะลุหนึ่งพันล้านวอนไปแบบฉลุยเลยด้วยซ้ำ

จอนกวังอิลหยิบก้อนแร่ขึ้นมาไว้ในมือพลางอธิบายต่อไป

"โดยทั่วไปแล้ว แร่เหล็กดิบจะมีปริมาณธาตุเหล็กผสมอยู่ประมาณห้าสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไปครับ เมื่อประเมินด้วยสายตาแล้ว แร่ก้อนนี้ก็น่าจะมีสัดส่วนโครงสร้างคล้ายคลึงกับแร่เหล็ก..."

นั่นหมายความว่ามูลค่าของมันจะถูกหั่นครึ่งจากราคาแท่งโลหะสำเร็จรูป

"ทางเราจึงจะขอรับซื้อก้อนแร่อดามันเทียมในราคากิโลกรัมละสองล้านห้าแสนวอน ก้อนแร่โอริฮารุกอนกิโลกรัมละห้าล้านวอน และก้อนแร่เซคโทเนียมกิโลกรัมละสิบล้านวอนครับ ไม่ทราบว่าเพลเยอร์บงจะขัดข้องไหมครับ? นี่เป็นราคาที่คำนวณตามมาตรฐานเป๊ะๆ เลยครับ"

บงจูฮยอกพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย ในเมื่อมีราคามาตรฐานกำหนดไว้อย่างชัดเจน การเสียเวลาต่อปากต่อคำเพื่อโก่งราคาไปก็ป่วยการเปล่า

แล้วสรุปว่ายอดรวมทั้งหมดมันเท่าไหร่กันล่ะ?

"แร่อดามันเทียมตีเป็นเงินสามพันเจ็ดร้อยสี่สิบสองล้านห้าแสนวอน แร่โอริฮารุกอนสองพันหกร้อยแปดสิบล้านวอน และแร่เซคโทเนียมสามพันห้าล้านวอน... ยอดรวมสุทธิทั้งหมดคือเก้าพันสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดล้านห้าแสนวอนถ้วนครับ"

รองอธิบดีเอ่ยสรุปยอดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พลางเหลือบตามองปฏิกิริยาของชายหนุ่มอย่างระแวดระวัง

"เป็นอย่างไรบ้างครับ? พอใจกับราคานี้ไหมครับ?"

ร่างของบงจูฮยอกแข็งทื่อเป็นหิน ไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆ ทั้งสิ้น ถึงหูจะรับฟังตัวเลขเมื่อครู่ไปแล้วก็ตามเถอะ...

"เดี๋ยว... เมื่อกี้คุณบอกว่าเท่าไหร่นะครับ?"

"เก้าพันสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดล้านห้าแสนวอนครับ" (ประมานสองร้อยล้านบาทไทย)

"ไม่ได้พูดผิดเป็นเก้าร้อยสี่สิบล้านใช่ไหมครับ?"

"เก้าพันสี่ร้อยกว่าล้านวอนจริงๆ ครับ นี่คือราคาประเมินตามมาตรฐานขั้นต่ำสุดแล้วนะครับ"

เฮือก!

บงจูฮยอกสะดุ้งสุดตัว

เก้าพันสี่ร้อยล้านวอน...

นี่มันเรื่องจริงดิ!?

เป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย!?

"...อ่า... อ... แอบกดเครื่องคิดเลขผิดตรงไหนหรือเปล่าครับ?"

"ไม่มีทางพลาดแน่นอนครับ น้ำหนักแร่ธาตุรวมทั้งหมดปัดเศษทศนิยมแล้วอยู่ที่สองพันสามร้อยสี่สิบสองกิโลกรัม แบ่งเป็นแร่อดามันเทียมหนึ่งพันสี่ร้อยเก้าสิบเจ็ดกิโลกรัม แร่โอริฮารุกอนห้าร้อยสามสิบหกกิโลกรัม และแร่เซคโทเนียมสามร้อยเก้ากิโลกรัมครับ"

ให้ตายสิ นี่เขาแบกแร่น้ำหนักรวมกว่าสองจุดสามตันออกมาด้วยมือเปล่าเลยงั้นเหรอ

"หลังจากนี้นำไปถลุงแล้วได้ปริมาณแท่งโลหะมากกว่าที่ประเมินไว้ ผมจะโอนเงินส่วนต่างสมทบเพิ่มให้ครบทุกวอนเลยครับ"

"...แล้วถ้าเกิดมันถลุงได้น้อยกว่าที่คิดล่ะครับ?"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่าเป็นความผิดพลาดในการประเมินของผมเองครับ ทางเรายินดีรับผิดชอบ"

จอนกวังอิลเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าปริมาณของมันจะมหาศาลหลุดโลกขนาดนี้

หากคำนวณจากเปอร์เซ็นต์ความบริสุทธิ์ที่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เท่ากับว่าพวกเขาจะได้แท่งโลหะรวมกันทะลุหลักหนึ่งตัน!

หรือต่อให้โชคร้ายสกัดได้แค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ มันก็ยังปาเข้าไปเจ็ดร้อยกิโลกรัมอยู่ดี!

น้ำหนักเจ็ดร้อยกิโลกรัมที่ว่านี้ มันเยอะยิ่งกว่ายอดรับซื้อโลหะสะสมทั้งปีของร้านค้าเพลเยอร์เสียอีก!

พอมานึกย้อนดูแล้ว เขารู้สึกละอายใจตัวเองชะมัดที่เมื่อก่อนเคยมานั่งปวดหัวกังวลเรื่องอุปกรณ์ตัดเย็บหนังสัตว์งี่เง่าพวกนั้น ตอนนี้ศูนย์ควบคุมมีทรัพยากรมากพอที่จะผลิตอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพเยี่ยมประเคนให้เพลเยอร์ได้อย่างไม่อั้นแล้ว ดีไม่ดีอาจจะมากพอที่จะหลอมชุดเกราะเหล็กเต็มยศให้เพลเยอร์สายประชิดใส่เดินกันให้ว่อนเลยด้วยซ้ำ

"ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งที่กรุณานำมาขายให้เรานะครับ"

'ทางผมต่างหากล่ะครับที่ต้องกราบขอบคุณ'

บงจูฮยอกอยากจะตะโกนประโยคนั้นออกไปใจจะขาด ทว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายมันเต้นกระหน่ำรัวจนจุกคอหอย พูดอะไรไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

เดี๋ยวนี้จะหยิบจับทำธุรกรรมอะไรที ตัวเลขก็พุ่งปรี๊ดเตะหลักหมื่นล้านตลอด ทั้งค่าเช่าดาบศักดิ์สิทธิ์เอย... เพนต์เฮาส์สุดหรูเอย... แล้วไหนจะกองแร่นี่อีก...

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังฉิบหายแน่ๆ ความรู้สึกที่ว่าเงินหลักพันล้านกลายเป็นแค่เศษเงินหลังตู้เย็นมันชักจะลุกลามใหญ่โตเกินไปแล้ว สันดานความโลภของเขาต้องกำเริบเสิบสานขึ้นเพราะฝีมือของราชิกส์แหงๆ

※※※

ณ เพนต์เฮาส์ของบงจูฮยอก

จอห์น โกซัคกำลังนอนกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นห้องพลางเคี้ยวขนมขบเคี้ยวเสียงดังกร้วมๆ

กรอบแกรบ... กรอบแกรบ...

ทุกครั้งที่ล้วงมือเข้าไปหยิบขนมในถุง เศษป่นๆ ของมันก็จะร่วงกราวลงมากระจายเกลื่อนกลาดจนพื้นห้องนั่งเล่นสกปรกเลอะเทอะไปหมด ทว่านั่นไม่ใช่ปัญหาที่ต้องมานั่งปวดหัวเลยสักนิด

ขลุกๆ... กลุ่มก้อนขนปุยสีขาวนามว่าราชิกส์พุ่งกลิ้งมาจากมุมไกลลิบๆ

"โฮเอ๊ง!"

ฟึ่บ! ฟืดดดดด!

เพียงแค่เจ้าก้อนขนใช้ผ้าขี้ริ้วไถรูดไปบนพื้นสเต็ปเดียว ทุกอย่างก็กลับมาสะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนใหม่

"ขอบใจมากนะคร้าบ คุณราชิกส์"

"โฮเอะเอะ"

เมื่อปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น ราชิกส์ก็กลิ้งม้วนตัวหายวับไปกับตา ทิ้งให้คยอนดัลแรยืนถอนหายใจพลางส่ายหัวไปมาด้วยความระอา

ชายหนุ่มชาวตะวันตกจงใจทำห้องเลอะเทอะโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านหรือรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว ในขณะที่ราชิกส์ซึ่งเป็นคนรับใช้ชายที่ขยันขันแข็งก็พร้อมจะวิ่งหางจุกตูดมารับหน้าที่ทำความสะอาดด้วยความเต็มใจเสมอ

คนหนึ่งมีหน้าที่เสกขยะ ส่วนอีกคนมีหน้าที่ตามเก็บกวาด ช่างเป็นการจับคู่ที่เคมีเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

'เฮ้อ ช่างน่าเวทนาเสียจริง' คยอนดัลแรรำพึงในใจ

จอห์น โกซัคที่กลับไปนอนเกลือกกลิ้งบนพื้นห้องนั่งเล่นอันสะอาดสะอ้านอีกรอบ เอ่ยปากขึ้นมา "นี่โกบัง แกเลิกคิดมากแล้วตอบมาส่งๆ ตามที่หัวสมองแกจะนึกออกได้ไหมเนี่ย"

"ฉันนึกไม่ออก"

"เออๆ รู้แล้ว งั้นเดี๋ยวฉันเปิดก่อนเลยแล้วกัน ฉันเดาว่าห้าร้อยล้านวอน"

ทันใดนั้น คยอนดัลแรก็สวนขวับกลับมาทันควัน

"ประเมินค่าหยาดเหงื่อแรงกายของท่านราชิกส์ไว้ต่ำเตี้ยเพียงแค่นั้นเองหรือเจ้าคะ? ช่างเป็นการดูถูกกันเสียจริง ถ้าเช่นนั้น ข้าขอทายว่าหนึ่งพันล้านวอนเจ้าค่ะ"

"โอ๊ะโอ องค์หญิง ห้ามคืนคำเด็ดขาดเลยนะครับ ผมได้ยินเต็มสองหูเลยนะว่าหนึ่งพันล้านวอนน่ะ?"

"ข้าไม่ใช่ท่านโกซัคนะเจ้าคะ คำไหนคำนั้น ข้าไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเองเด็ดขาด"

"เหอะ! ถึงจะเป็นองค์หญิง ผมก็ไม่ออมมือให้หรอกนะครับผม!"

"ข้าก็ไม่ได้ขอให้ท่านมาปรานีข้าเสียหน่อยนี่เจ้าคะ"

ทั้งจอห์น โกซัค โกบัง และคยอนดัลแร กำลังตั้งวงเล่นพนันทายราคาแร่ธาตุที่เจ้านายนำไปขาย โดยมีบทลงโทษสุดคลาสสิกคือ ผู้ชนะอันดับหนึ่งจะได้สิทธิ์ดีดหน้าผากคนแพ้ที่อยู่อันดับสุดท้ายหนึ่งทีเน้นๆ

"นี่โกบัง ถ้าแกจะหุบปากเงียบยันจบเกมล่ะก็..."

"ฉันจะทาย"

"เท่าไหร่ล่ะ?"

"หมื่นล้านวอน"

จอห์น โกซัคดีดตัวลุกพรวดขึ้นมานั่งพลางหัวเราะก๊ากอย่างเย้ยหยัน

"ก๊ากๆๆ แกบ้าไปแล้วเหรอวะ ก้อนแร่พรรค์นั้นเนี่ยนะจะขายได้ตั้งหมื่นล้านวอน? แกนี่มันไร้ซึ่งเซนส์การประเมินราคาโลกแห่งความเป็นจริงสุดๆ เพนต์เฮาส์หลังนี้ยังราคาแค่สองหมื่นล้านวอนเองนะโว้ย"

"ง... งั้นเหรอ?"

"แกเองก็ห้ามคืนคำเหมือนกันนะโว้ย! เตรียมตัวหัวโนรอรับการดีดหน้าผากจากฉันได้เลย ไอ้เบื๊อกเอ๊ย! แล้วห้ามขี้โกงแปลงร่างตอนโดนทำโทษเด็ดขาดด้วย!"

"...เข้าใจแล้ว"

พูดจบหมอนั่นก็ทิ้งตัวลงไปนอนกลิ้งเกลือกบนพื้นห้องนั่งเล่นต่อตามเดิม แน่นอนว่าเศษขนมป่นๆ ก็ร่วงกราวลงมาเปรอะเปื้อนพื้นอีกรอบอย่างไร้ทางเลี่ยง

กลิ้งขลุกๆ...

ฟืดดด!

กลิ้งขลุกๆ...

"โฮเอ๊ง!"

เสี้ยววินาทีนั้นเอง ใบหูของจอห์น โกซัคก็กระดิกรับคลื่นเสียงบางอย่าง!

ฟ้าววว! ร่างของจอห์น โกซัคอันตรธานหายไปในพริบตา

วิ้งงง!

'หมอนั่นเป็นบ้าอะไรของเขาอีกเนี่ย?'

ในจังหวะที่คยอนดัลแรเอียงคอมองด้วยความฉงนสงสัยอยู่นั้นเอง

ติ๊ด!

บานประตูห้องพลันเปิดออกกว้าง

"กลับมาแล้วครับ"

เป็นบงจูฮยอกนั่นเอง

"ยินดีต้อนรับกลับนะเจ้าคะ คุณชาย"

"ผู้อัญเชิญ ฉันรออยู่เลย"

ไม่รู้ว่าไปโผล่เอาเครื่องดูดฝุ่นไร้สายมาจากไหน แต่ตอนนี้จอห์น โกซัคได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับถือมันไว้ในมือ

วืดดดดดด!

หมอนั่นแสร้งทำทีเป็นขะมักเขม้นดูดฝุ่นทำความสะอาดห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าหน้าด้านๆ ทะลุมิติ

"อ้าว? บอสกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย? วันทยาหัตถ์! ผมจอห์น โกซัค มือขวาคนสนิทของบอส กำลังง่วนกับการปัดกวาดเช็ดถูอยู่เลยครับผม! เห็นราชิกส์เหนื่อยก็เลยมาช่วยแบ่งเบาภาระครับผม!"

"โอ้โห ขยันขันแข็งน่าดูเลยนะครับเนี่ย สมกับเป็นคุณโกซัคจริงๆ พึ่งพาได้เสมอเลย ฮ่าๆๆๆ"

"ฮี่ๆๆๆ"

"โฮเอะ?"

คยอนดัลแรเบิกตากว้างจ้องมองภาพความตอแหลตรงหน้าด้วยสีหน้าปลาบู่ชนเขื่อน

'ช่าง... ช่างเป็นบุรุษที่ปลิ้นปล้อนหน้าไหว้หลังหลอกอะไรเยี่ยงนี้...'

นี่มันกมลสันดานของขุนนางกังฉินชัดๆ ขุนนางชั่วช้าสามานย์ที่จะนำพาความล่มจมมาสู่บ้านเมือง ข้าล่ะอยากจะจับหมอนี่โยนไปเป็นกระสอบทรายให้ควังมาขย้ำเล่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด

บงจูฮยอกถอดรองเท้าออกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพักบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวด้วยความใคร่รู้จนแทบจะทนไม่ไหว

ท้ายที่สุดแล้วมูลค่าของแร่ธาตุกองนั้นมันตกอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่?

ริมฝีปากของชายหนุ่มค่อยๆ ขยับเปิดออก

"เก้าพันสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดล้านห้าแสนวอนครับ"

"...หือ?"

อะไรคือเก้าพันสี่ร้อยล้านวอนวะ?

"ยอดเงินที่ผมได้จากการขายแร่ธาตุวันนี้ไงครับ"

"...หา?"

เหล่าผู้ถูกอัญเชิญต่างพากันทำหน้าเอ๋อหมาด้วยความงุนงง

"นี่บอสกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ...?"

บงจูฮยอกยิ้มกริ่มก่อนจะย้ำประโยคเดิมอีกครั้งให้ฟังชัดๆ

"ยอดขายแร่ธาตุคือเก้าพันสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดล้านห้าแสนวอนถ้วนครับ เป็นเงินที่ราชิกส์ทำเงินเข้ากระเป๋าเราได้ด้วยตัวคนเดียวล้วนๆ เลย"

ลูกตาดำของจอห์น โกซัคสั่นระริกเป็นเจ้าเข้า

"ฮี๊ยยย!?"

โกบังเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจออกมาบางๆ

"อืม"

คยอนดัลแรรีบถลากายราวกับผีเสื้อโบยบินเข้ามาก้มลงกราบแทบเท้าแสดงความยินดี

"ขอประทานอภัยที่เสียมารยาทนะเจ้าคะ แต่ขอแสดงความยินดีด้วยใจจริงเจ้าค่ะ คุณชายบง"

ส่วนทางด้านราชิกส์นั้นยังคงอยู่ในอาการช็อกตาตั้ง จับต้นชนปลายไม่ถูก

"ฮ... โฮเอ๊ง?"

วินาทีถัดมา! เสียงโห่ร้องตะโกนก้องก็ระเบิดดังสนั่นลั่นเพนต์เฮาส์!

"ว้ากกกกกกก!"

"ไชโย! ราชิกส์จงเจริญ! ไชโย!"

"สมกับเป็นคนรับใช้ชายที่ขยันขันแข็งแห่งคฤหาสน์ขุนนางใหญ่จริงๆ เจ้าค่ะ!"

พร้อมๆ กับเสียงสรรเสริญเยินยอ ร่างขนปุยสีขาวก็ถูกจับโยนลอยละลิ่วขึ้นสู่เพดานกลางอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่คือช่วงเวลาแห่งการโยนราชิกส์ฉลองชัยชนะ!

"โฮเอ๊ง โฮเอะเอะ~"

ราชิกส์เองก็ดำดิ่งดื่มด่ำไปกับห้วงเวลาแห่งความสุขนี้เช่นกัน มันรู้สึกอิ่มเอมใจและภาคภูมิใจในตัวเองเป็นที่สุด ต่อให้ถูกโยนลอยลิ่วขึ้นไปสูงแค่ไหน มันก็ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ทว่าในระหว่างที่กำลังโยนราชิกส์กันอย่างเมามัน จอห์น โกซัคก็ชะงักกึกราวกับเพิ่งนึกเรื่องคอขาดบาดตายบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงฉับพลัน ก่อนจะสืบเท้าเข้าไปกระซิบข้างหูบงจูฮยอกเสียงสั่น

"ผ... ผู้อัญเชิญบงครับ"

"ว่าไงครับ? อืมม... หน้าตาคุณดูซีดๆ นะครับเนี่ย มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คือว่าผมรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยน่ะครับ บอสช่วยยกเลิกการอัญเชิญผมกลับไปเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมครับผม!?"

"หือ?"

สเปเชียลซูเปอร์แรร์ประสาอะไรมาป่วยออดๆ แอดๆ บ้าบออะไรกันวะ

"อยู่กินเลี้ยงฉลองกันก่อนสิครับ จะรีบไปไหน"

"ม... ไม่ใช่ครับ ม... ไม่ใช่อย่างงั้น... คือบอสต้องยกเลิกการอัญเชิญผมเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ได้โปรดเถอะครับบอส!"

"เอ่อ..."

"ร... เร็วเข้าสิครับบอส! ขืนชักช้าผมได้ตายห่าแหงมๆ เลยนะครับผม!"

ทันใดนั้นเอง!

หมับ!

ฝ่ามือยักษ์ของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของจอห์น โกซัคกระชากอย่างแรง!

"ยื่นหัวมา!"

"ฮี๊ยยย!?"

"ไอ้นักฆ่า กฎย่อมเป็นกฎ" โกบังคำราม

"ด... เดี๋ยวสิโว้ย! ฟังฉันอธิบายก๊อนนน..."

เป๊าะ!

ตู้มมมม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทประหนึ่งฟ้าผ่าลงกลางกบาล จนบานกระจกหน้าต่างห้องนั่งเล่นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ก้านคอของจอห์น โกซัคสะบัดหงายหลังพับไปด้านหลังอย่างรุนแรงประหนึ่งกระดูกคอหลุดกระจุย!

ร่างของอดีตสุดยอดนักฆ่าห้อยต่องแต่งแกว่งไปมาอย่างหมดสภาพ คาอยู่ในเงื้อมมือของโกบังที่ยังคงบีบคอเสื้อเอาไว้แน่น

คยอนดัลแรยืนฉีกยิ้มหวานหยดย้อยอย่างพึงพอใจกับภาพความวินาศสันตะโรเบื้องหน้า

"..."

นี่มันบทลงโทษดีดหน้าผากห่าอะไรเนี่ย!

ไอ้หมอนั่น... คงยังไม่ตายหรอกมั้ง?