บทที่ 50 ดีดหน้าผาก (1)

สิบวันเต็มที่เขาเอาแต่รวบรวมแร่ธาตุมาสุมกองทิ้งไว้แต่ในบ้าน ชายหนุ่มไม่กล้ายัดพวกมันลงไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอย เพราะเกรงว่าของพวกนี้อาจจะอันตรธานหายไปตอนเข้าออกหอคอยทมิฬ

ทว่าตอนนี้ปริมาณของมันกลับเพิ่มพูนมหาศาลจนแทบจะถล่มทับบ้านให้ราบเป็นหน้ากลอง ดูเหมือนจะถึงเวลาที่ต้องส่งมอบพวกมันให้ศูนย์ควบคุมเพื่อนำไปขายเสียที อย่างน้อยก็ควรเอาแร่ธาตุพวกนี้ไปประเมินราคาก่อน หวังว่าคงไม่กินเวลาเนิ่นนานเหมือนตอนจัดการกับหนังสัตว์หรอกนะ

บงจูฮยอกรับแร่ธาตุที่โกบังคอยช่วยหยิบส่งขึ้นมาให้ ก่อนจะทยอยยัดพวกมันลงไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอยอย่างทุลักทุเล

'เฮ้อ ให้ตายเถอะ เยอะเป็นบ้าเลย'

งานนี้ไม่ง่ายเลยสักนิด เพราะเขาต้องออกแรงยกแร่ธาตุด้วยมือเปล่าแล้วทำท่าเหมือนจับยัดเข้าไป มันถึงจะยอมเข้าไปอยู่ในช่องเก็บของ เล่นเอาแขนสองข้างล้าจนแทบจะหลุดเป็นเสี่ยงๆ

"ผมไปก่อนนะครับ ทุกคนพักผ่อนกันตามสบายเลย"

"ขอให้คุณชายเดินทางโดยสวัสดิภาพนะเจ้าคะ" คยอนดัลแรเอ่ยอวยพร

"ผู้อัญเชิญบง สู้ๆ นะครับ! โก่งราคามาให้แพงหูฉี่เลยนะครับผม!" จอห์น โกซัคส่งเสียงเชียร์

"ฉันจะเฝ้าบ้านให้เอง" โกบังรับคำสั้นๆ

"โฮเอ๊ง!" ราชิกส์ร้องขานรับ

เมื่อถึงเวลานัดหมาย จอนกวังอิลในตำแหน่งรองอธิบดีก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ตรงเวลาเป๊ะ บงจูฮยอกรู้สึกหนักใจไม่น้อยที่ต้องมาใช้งานผู้หลักผู้ใหญ่ระดับนี้ราวกับเป็นคนขับรถส่วนตัว เขาจึงเอ่ยขอโทษออกไปอย่างเกรงใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะร่วน

"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ การได้มาพบเพลเยอร์บงจูฮยอกนั้นสำคัญมากแค่ไหนกัน แถมวิธีนี้ยังปลอดภัยที่สุดด้วยครับ"

'ถ้าเขาว่างั้นก็แล้วไปเถอะ'

"แล้วผมก็มีเรื่องจะคุยด้วยพอดีครับ" จอนกวังอิลเสริม

"เรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ตอนนี้ทางเรากำลังเปิดรับจองคิวดาบศักดิ์สิทธิ์อยู่น่ะครับ"

จองคิวอย่างนั้นเหรอ...

"เอ่อ... มีหลายประเทศยื่นเรื่องเข้ามาเลยเหรอครับ?"

"ตอนนี้นอร์เวย์ติดต่อมาแค่ประเทศเดียวครับ พวกเขากำลังเตรียมตัวพิชิตชั้นที่หกสิบหกเหมือนกัน แต่เดี๋ยวอีกไม่นานก็คงมีประเทศอื่นแห่กันมาจองคิวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แหละครับ"

เพิ่งจะมีแค่ที่เดียวสินะ การก้าวขึ้นสู่ชั้นที่หกสิบเอ็ดไม่ได้หมายความว่าจะต้องพึ่งพาดาบศักดิ์สิทธิ์เสมอไป ลำพังแค่มีไอเทมธาตุแสงก็เพียงพอจะถูไถขึ้นไปถึงชั้นที่หกสิบห้าได้สบายๆ เกาหลีเองก็ใช้วิธีนั้นมาแล้ว

"เรื่องปล่อยเช่าหรือรับจองคิวดาบศักดิ์สิทธิ์เนี่ย ให้ทางศูนย์ควบคุมจัดการไปตามความเหมาะสมเหมือนที่ผ่านมาได้เลยครับ..."

"ครับผม ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ"

'ได้มาอีกสิบล้านดอลลาร์สินะ...'

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ประสาทสัมผัสเรื่องมูลค่าเงินของเขาคงพังพินาศแน่ๆ

'ถ้าได้เงินก้อนนี้มา สงสัยต้องกว้านซื้อที่ดินเก็บไว้สักสองสามแปลงแล้วล่ะ'

ที่ดินกับอสังหาริมทรัพย์นี่แหละคือสุดยอดแห่งการลงทุน เผื่อเอาไว้ทำไร่ทำนาตอนเกษียณก็ยังได้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้มองว่างานเกษตรกรรมเป็นเรื่องกล้วยๆ

แต่เมื่อลองคิดดูให้ดีแล้ว ทีมของเขาตอนนี้มันคือสุดยอดขุมกำลังที่เกิดมาเพื่อการทำเกษตรชัดๆ!

โกบังมีพละกำลังมหาศาลยิ่งกว่าวัวถึก ราชิกส์ก็มีคลาสคนงานเป็นทุนเดิม แถมยังมีคยอนดัลแรที่เป็นร่างทรงคอยรำบวงสรวงขอพรให้พืชผลอุดมสมบูรณ์ ส่วนจอห์น โกซัค... ก็แค่โยนหน้าที่ไล่กวางเก้งกับหมูป่าไปให้หมอนั่นทำก็สิ้นเรื่อง

"อ้อ จริงสิ! ตอนนี้มกุฎราชกุมารแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เสด็จเยือนเกาหลีแล้วนะครับ"

"อืม ครับผม"

'แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?'

"สถานการณ์หอคอยทมิฬฝั่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กำลังย่ำแย่หนักเลยครับ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเกิดเหตุผู้ก่อการร้ายหัวรุนแรงชาวอิสลามบุกโจมตี เป็นเหตุให้เพลเยอร์ที่รัฐบาลฟูมฟักมาถูกสังหารหมู่จนหมดเกลี้ยง"

"โธ่เอ๊ย!"

ประเทศแถบนั้นมีเหตุวินาศกรรมรายวันไม่เว้นแต่ละวัน แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคราวนี้ถึงขั้นลากเพลเยอร์เข้าไปตายเป็นเบือ

"ตอนนี้เส้นตายพิชิตหอคอยของพวกเขาเหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบวันเท่านั้นครับ เร็วๆ นี้พวกเขาคงจะส่งเรื่องขออนุมัติการโอนสัญชาติชั่วคราวมายังสำนักงานบริหารจัดการผู้ได้รับการปลุกพลังแน่นอนครับ"

ถ้าพูดถึงเพลเยอร์ที่มีคุณสมบัติพร้อมสำหรับการโอนสัญชาติชั่วคราวล่ะก็...

"หมายถึงเพลเยอร์นัมกาอึนเหรอครับ?"

"ใช่แล้วครับ"

ช่างกล้าขอเสียจริง! ถึงกับจะมายืมตัวเพลเยอร์ระดับท็อปของประเทศไปเนี่ยนะ?

"ตอนนี้ทางสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ประเมินว่าเกาหลีมีเพลเยอร์ที่เก่งกาจที่สุดอยู่สองคนครับ"

"...หมายถึงยูชอลมินหรือเปล่าครับ? แต่หมอนั่นเป็นคนญี่ปุ่นไปแล้วนี่"

"ไม่ใช่ครับ พวกเขาหมายถึงเพลเยอร์บงจูฮยอกต่างหากครับ"

'...จู่ๆ ก็โผล่มาเป็นฉันซะงั้น'

"แล้วทางนั้นเขารู้จักผมได้ยังไงล่ะครับ?"

"พวกเขาไม่รู้จักหรอกครับ แต่คงเดาเอาว่าทางศูนย์ควบคุมของเราน่าจะกุมความลับเรื่องตัวตนของเจ้าของสถิติระดับ S++ เอาไว้"

'จิ๊! สงสัยจะเข้าตาจนจริงๆ สินะ'

"ถ้าเป็นแบบนั้น ไปขอยืมจากประเทศเพื่อนบ้านไม่ดีกว่าเหรอครับ? ซาอุดีอาระเบียก็อยู่ใกล้แค่นั้นเอง"

"ทางซาอุดีอาระเบียเองก็มีเพลเยอร์ระดับท็อปอยู่หนึ่งคนเหมือนกันครับ แต่เรื่องอะไรเขาจะยอมปล่อยตัวให้ง่ายๆ ล่ะครับ ถ้าเป็นเพลเยอร์ระดับรองลงมาก็ว่าไปอย่าง แต่ปัญหาคือช่องว่างระหว่างเลเวลของตัวท็อปกับตัวสำรองมันห่างกันเกินสิบเลเวลขึ้นไป ขืนส่งไปก็คงรับมือไม่ไหวหรอกครับ"

ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก ถ้ามีขุมกำลังสำรองที่แข็งแกร่งพอไว้เป็นแผนบี ก็อาจจะพอรับพิจารณาได้ แต่การจะเอาเพลเยอร์ระดับหัวกะทิเบอร์หนึ่งไปเสี่ยงเนี่ยนะ? ถ้าเกิดความผิดพลาดจนตัวท็อปตายขึ้นมาจะทำยังไง?

"อันที่จริงความสัมพันธ์ของสองประเทศนี้ก็ไม่ได้ลงรอยกันเท่าไหร่หรอกครับ"

"อ้าว อยู่ในกลุ่มอาหรับเหมือนกันแท้ๆ ทำไมล่ะครับ?"

"ก็เพราะเรื่องรูนเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะนั่นแหละครับ"

หูของบงจูฮยอกผึ่งขึ้นมาทันที ชายหนุ่มเริ่มเผยแววตาสนใจออกมาอย่างปิดไม่มิด ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะมีประเด็นเรื่องรูนเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะโผล่เข้ามาในวงสนทนาแบบนี้

"ในช่วงแรกที่รูนเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะหลุดออกมาลอยนวลในตลาด ซาอุดีอาระเบียกับสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ต่างก็ทุ่มอำนาจเงินตราจากธุรกิจน้ำมันเข้าฟาดฟันแย่งชิงกันอย่างดุเดือดเลยล่ะครับ"

'โอ้โห! ศึกศักดิ์ศรีเศรษฐีน้ำมันชนกันเองงั้นสิ'

"และในระหว่างนั้นก็มีข่าวลือหนาหูหลุดออกมาว่า รูนจำนวนมากที่เดิมทีตกลงจะเซ็นสัญญากับซาอุดีอาระเบีย กลับถูกสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ฉกชิงไปต่อหน้าต่อตา ถึงจะยังไม่มีใครออกมายืนยันข้อเท็จจริงก็เถอะครับ"

นั่นหมายความว่าสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์อาจจะเล่นสกปรกแทงข้างหลังซาอุดีอาระเบียเข้าให้แล้ว

"แต่ถ้าดูจากผลลัพธ์ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์สามารถปั้นเพลเยอร์ระดับชาติขึ้นมาได้เป็นกอบเป็นกำ... ข่าวลือนั่นก็อาจจะมีมูลความจริงอยู่บ้างก็ได้ครับ"

ท่ามกลางสมรภูมิการแข่งขันของนานาประเทศเพื่อพิชิตชั้นที่สูงขึ้นไปของหอคอยทมิฬ แม้บงจูฮยอกจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแย่งชิงอำนาจระดับชาติเลยแม้แต่น้อย ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวเขามาตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว

"เอ่อ... แล้วทางสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะยังมีรูนเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะหลงเหลือเก็บไว้อยู่ไหมครับ?"

"ความเป็นไปได้สูงลิ่วเลยครับ พวกเขาคงไม่โง่เทหน้าตักใช้จนหมดเกลี้ยงในคราวเดียวหรอก น่าจะกักตุนซ่อนไว้ส่วนหนึ่งแน่นอน"

"แล้วถ้าสมมติว่าพวกเขาเอาของชิ้นนั้นมาเป็นข้อเสนอแลกเปลี่ยนกับการโอนสัญชาติชั่วคราวล่ะครับ?"

"พูดยากนะครับ ปกติแล้วของล้ำค่าแบบนั้นคงไม่มีใครอยากคายออกมาง่ายๆ หรอกครับ พวกเขาคงเลือกที่จะใช้เงินฟาดหัวแก้ปัญหามากกว่า"

"อ๋อ... อย่างนั้นสินะครับ"

ถ้าไม่ยอมเอาของที่เขาอยากได้มาแลก เขาก็ไม่สนหรอก ปล่อยให้พวกนั้นไปดิ้นรนหาทางออกกันเอาเองก็แล้วกัน

'ประจวบเหมาะกับที่เรามีตั๋วผ่านทางเข้าหอคอยข้ามชาติอยู่ในมือพอดีซะด้วย'

ถ้าอีกฝ่ายยอมเอารูนเสริมแกร่งคุณลักษณะเฉพาะมาเป็นของกำนัลล่ะก็ เขาคงยอมทุ่มสุดตัวเสี่ยงชีวิตเข้าไปลุยให้อยู่หรอก

'จิ๊! ช่างเถอะ ค่อยๆ ปีนหอคอยไปตามจังหวะของเรานี่แหละดีที่สุด'

นั่งคุยกันเพลินๆ รถก็แล่นมาจอดยังโกดังเก็บวัตถุดิบหอคอยของศูนย์ควบคุมเป็นที่เรียบร้อย บงจูฮยอกและจอนกวังอิลก้าวลงจากรถพร้อมกับสวมเสื้อโค้ทกันหนาวตัวยาวก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน อุณหภูมิภายในถูกปรับลดลงจนหนาวเหน็บทะลุขั้วกระดูกเพื่อรักษาสภาพหนังสัตว์เอาไว้

"ทางเรากำลังเก็บรักษาหนังสัตว์ไว้อย่างปลอดภัยสูงสุดครับ ทันทีที่โรงงานแปรรูปสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ เราจะรีบดำเนินการจัดการให้ทันทีเลยครับ"

'ปัดโธ่เอ๊ย นึกว่าไปถึงไหนแล้ว ที่แท้ก็ยังดองไว้อยู่ที่เดิมนี่หว่า'

ถึงในอนาคตจะมีเงินก้อนโตหล่นทับใส่มันจะไปมีประโยชน์อะไร? ของแบบนี้มันต้องได้เงินมาซุกอยู่ในกระเป๋าตอนนี้เดี๋ยวนี้สิถึงจะถูก เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า

"วันนี้ผมก็เอาวัตถุดิบมาส่งเหมือนกันครับ แต่ไม่ใช่หนังสัตว์นะ"

"อ๊ะ! ครับๆ!"

แววตาของจอนกวังอิลเบิกโพลงเปล่งประกายเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ไม่ใช่หนังสัตว์งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นมันคืออะไรกันล่ะ? แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ของที่ออกมาจากมือเพลเยอร์ระดับนี้ย่อมไม่ใช่ของดาดๆ แน่นอน อันที่จริงลึกๆ แล้วเขาก็แอบตั้งความหวังเอาไว้เหมือนกัน... สิ่งที่เพลเยอร์มักจะได้รับเป็นของรางวัลจากการเคลียร์ด่าน นั่นคือแท่งโลหะสี่เหลี่ยมผืนผ้า

'ถ้าเป็นแท่งโลหะก็คงจะวิเศษไปเลย' รองอธิบดีคิดในใจ

ทว่าเมื่อบงจูฮยอกเริ่มล้วงมือเข้าไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอย แล้วทยอยหยิบแร่ธาตุที่ราชิกส์ขุดได้ออกมาวางทีละก้อน สีหน้าของจอนกวังอิลก็หมองลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แม้เขาจะพยายามเก็บซ่อนอาการเอาไว้อย่างมิดชิดก็ตาม สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แท่งโลหะล้ำค่าอย่างที่วาดฝันไว้ แต่มันกลับเป็นเพียงเศษหินหน้าตาธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งเท่านั้น

"...เศษหินสินะครับ"

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ"

มองซ้ายมองขวามันก็คือเศษหินก้อนหนึ่งชัดๆ ต่อให้เพ่งจนตาถลนมันก็เป็นแค่หิน

'เดี๋ยวก่อนสิ...'

นี่คือหินที่ถูกเก็บออกมาจากช่องเก็บของเฉพาะหอคอยเชียวนะ! พอเพ่งสายตามองพินิจพิเคราะห์ดูดีๆ ผิวของมันก็เหมือนจะมีแสงระยิบระยับสะท้อนออกมาให้เห็นนิดๆ จอนกวังอิลจึงตัดสินใจเอื้อมมือออกไปหยิบมันขึ้นมาพิสูจน์