บทที่ 28 กรรม (2)

หลังจากเคลียร์ด่านเสร็จสิ้น บงจูฮยอกจัดการสั่งซื้อไอศกรีมที่แพงหูฉี่ที่สุดจากร้านสะดวกซื้อแถวออฟฟิศเทลมาทีเดียวถึง 10 ถ้วย

ไอศกรีมที่เมื่อก่อนต่อให้เขาจะอยากกินจนน้ำลายสอแค่ไหนก็ต้องจำใจเบือนหน้าหนีและเดินผ่านไปเงียบๆ นายมาไกลมากเลยนะ บงจูฮยอก แต่จะกินก็ไม่เห็นแปลก ในเมื่อเงินในบัญชีมีเป็น 1,000 ล้านวอน แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่า

และก็เหมือนเช่นเคย ทันทีที่บงจูฮยอกตักไอศกรีมเข้าปากเป็นคำแรก โกบังกับจอห์น โกซัคถึงจะยอมเปิดฝาถ้วยแล้วตักไอศกรีมกินตาม โซนยอคยอนดัลแรเองก็กำลังเคี้ยวไอศกรีมตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

เนื่องจากทั้งสามคนเคยผ่านการแท็กทีมลุยหอคอยทมิฬมาด้วยกันแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงสนิทสนมกลมเกลียวกันมากขึ้นกว่าตอนแรกเป็นกอง ภาพที่พวกเขาตักไอศกรีมกินไปพลาง นั่งล้อมวงพูดคุยกันงุ้งงิ้งไปพลาง มันช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริงๆ

อยากให้พวกเขาเข้าขากันแบบนี้ตลอดไปจังเลยน้า…

“ปากของโซนยอช่างมีบุญเหลือเกิน อาหารที่หวานล้ำปานนี้ ต่อให้อยู่ในรั้ววังก็ใช่ว่าจะหาทานได้ง่ายๆ”

“ฮี่ๆ ต่อไปนี้องค์หญิงก็เตรียมตัวฟินจนพุงกางได้เลยครับผม! ผู้อัญเชิญบงน่ะใจป้ำสุดๆ แกไม่เคยมองข้ามความต้องการของพวกเราเลยนะครับ!”

“ถูกต้องแล้ว พวกเจ้าเองก็ห้ามลืมบุญคุณของคุณชายบงเป็นอันขาดเชียวนะ”

“แหม เรื่องแค่นั้นมันเบสิกอยู่แล้วครับผม! แกก็เข้าใจใช่ไหม แรร์โกบัง!”

“องค์หญิงพูดถูก ฉันจะจงรักภักดีตลอดไป”

ดูพวกนั้นทำเข้าสิ เดี๋ยวนี้หันมาประจบประแจงพวกเดียวกันเองแล้วงั้นเหรอ แต่ทว่า...

“ช่วงนี้มีเรื่องอันใดที่ทำให้คุณชายขุ่นข้องหมองใจบ้างหรือไม่... ที่ไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้าน่ะ”

จอห์น โกซัคนิ่วหน้าครุ่นคิดอย่างหนักกับคำถามของคยอนดัลแร ก่อนจะโพล่งขึ้นมา

“อ้อ! มีอยู่เรื่องนึงครับผม!”

“มีด้วยหรือ! ช่างเป็นเรื่องที่เลวร้ายจนฟ้าดินไม่อาจให้อภัยได้! รีบเล่ามาให้โซนยอฟังเดี๋ยวนี้”

“มันมีไอ้เวรตะไลไร้ค่าที่ชื่อยูชอลมินอยู่คนนึงครับผม! ไอ้หมอนี่มัน...”

จอห์น โกซัคเล่าวีรกรรมความชั่วร้ายของยูชอลมินให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ สีหน้าของคยอนดัลแรก็เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ ตามลำดับ

“อะไรนะ! ไอ้คนชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ! เกิดมามีพลังอำนาจล้นเหลือ แทนที่จะทุ่มเทกายใจเพื่อ ‘ประเทศชาติร่มเย็น ประชาชนเป็นสุข ภักดีและตอบแทนคุณแผ่นดิน’ แต่กลับกล้าลดตัวไปพึ่งพิงพวกวากู (โจรสลัดชาวเกาะ) เนี่ยนะ! ช่างเป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี!”

ใบหน้าขาวผ่องของคยอนดัลแรแดงก่ำด้วยความโกรธจัด

“แค่คิดถึงพวกวากู โซนยอก็เดือดดาลจนตัวสั่นไปหมดแล้ว โซนยอจะไม่มีวันปล่อยไอ้สารเลวนั่นเอาไว้แน่ จะต้องลากคอมันมาชดใช้กรรมให้จงได้!”

“คำพูดขององค์หญิงช่างถูกต้องและเฉียบคมจริงๆ ครับผม! สมกับเป็นองค์หญิงเลยครับ!”

คยอนดัลแรหันขวับมาทางบงจูฮยอก

“คุณชายบง”

“มีอะไรเหรอครับ”

“พอจะหาข้าวของเครื่องใช้ที่ยูชอลมินผู้นั้นเคยใช้มาให้โซนยอได้หรือไม่ โซนยอรู้ว่ามันอาจจะดูสร้างความลำบากให้คุณชายอยู่บ้าง แต่ขอความกรุณาช่วยหามาให้โซนยอทีเถิด โซนยอจำเป็นต้องใช้มันจริงๆ ถึงได้เอ่ยปากขอร้องเช่นนี้”

“ไม่มีหรอกครับ ต่อให้มีผมก็ไม่หามาให้หรอกนะ”

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นล่ะ”

เอาของพวกนั้นไปทำไมกันล่ะ เขาพอจะเดาออกอยู่หรอก แต่เรื่องนี้ขอค้านหัวชนฝาเลยก็แล้วกัน

ถ้าคิดจะทำแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่แรกเขาก็คงส่งจอห์น โกซัคบินตรงไปญี่ปุ่นแล้วสิ แค่ให้หมอนั่นใช้สกิลเร้นกายแอบลอบขึ้นเครื่องบินที่สนามบินไปโตเกียว แล้วก็ฉับ! ตัดหัวยูชอลมินเอาโบไปผูกประดับไว้ก็สิ้นเรื่อง

ถึงแม้จอห์น โกซัคจะกระตือรือร้นอยากทำแบบนั้นใจจะขาด แต่บงจูฮยอกก็เบรกเอาไว้ก่อน เพราะเขาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือฆ่าแกงกันเลยสักนิด

“ชายผู้นั้นละทิ้งซึ่งคุณธรรมและศีลธรรมของความเป็นมนุษย์ไปแล้วนะคุณชาย! ขืนปล่อยคนพรรค์นี้เอาไว้ ความอยุติธรรมก็จะยิ่งเหิมเกริมและครอบงำไปทั่วหย่อมหญ้าน่ะสิ!”

“เอาน่า ปล่อยให้มันไปสร้างความฉิบหายวายป่วงที่ญี่ปุ่นนู่นแหละ”

“...หมายความว่าเช่นไร”

“ตอนนี้หมอนั่นกลายเป็นคนญี่ปุ่นไปแล้วครับ ปล่อยผ่านไปเถอะน่า แค่พวกเราอยู่ดีกินดีก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จอห์น โกซัคก็รีบผสมโรงทันที

“ผู้อัญเชิญบงพูดถูกเผงเลยครับผม! ช่างปราดเปรื่องและเฉียบขาดจริงๆ ครับ!”

“ใช่ไหมล่ะ”

“แน่นอนสิครับผม! ในเมื่อก้อนขี้ถูกกวาดไปทิ้งที่ญี่ปุ่นแล้ว เกาหลีของเราก็สะอาดหูสะอาดตาขึ้นไม่ใช่เหรอครับ!”

“ถูกเผงเลย ฮ่าๆๆ!”

“ฮี่ๆๆๆ!”

ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมตงฉินแค่ไหน ถ้าพอทนไหวเขาก็จะกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้ก่อน นี่แหละคือคติประจำใจที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต

โลกมนุษย์มันช่างสลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนเกินกว่าจะคาดเดา ต่อให้เห็นๆ กันอยู่ว่าใครคือคนผิด แต่แค่เผลอกะพริบตา สถานะของเหยื่อกับผู้กระทำก็สามารถพลิกสลับขั้วกันได้ในเสี้ยววินาที เพราะฉะนั้น การวางตัวเป็นกลางและเข้าเกียร์ว่างเอาไว้ก่อนจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่เหตุผลที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดก็คือ เขาไม่คิดจะเอาชีวิตของคยอนดัลแรไปเสี่ยงอันตรายเพียงเพื่อแลกกับการจัดการยูชอลมินหรอกนะ

สำหรับเขาแล้ว เธอคือผู้ถูกอัญเชิญที่แสนล้ำค่าและประเมินค่ามิได้

“การทำพิธีสาปแช่งมนตร์ดำมันต้องมีผลสะท้อนกลับไม่ใช่เหรอครับ จะยอมเสี่ยงให้องค์หญิงต้องมาเจ็บตัวเพียงเพื่อจะกำจัดไอ้เวรนั่นเนี่ยนะ ผมขอค้านหัวชนฝาเลยครับ!”

จอห์น โกซัคขยับเข้ามาประชิดตัวบงจูฮยอกพลางถูมือไปมาอย่างประจบสอพลอ

“ผมดูออกตั้งแต่แรกแล้วครับผม ว่าทำไมบอสถึงเอาแต่คัดค้าน! ทั้งหมดก็เป็นเพราะผู้อัญเชิญบงเป็นห่วงเป็นใยองค์หญิงนี่เอง! ช่างเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา ปราดเปรื่องและเฉียบขาด! บอสยอดเยี่ยมที่สุดเลยครับผม!”

ไหล่ของบงจูฮยอกเชิดสูงขึ้นด้วยความภาคภูมิใจและพึงพอใจอย่างที่สุด

แน่นอนล่ะ การโดนอวยด้วยถ้อยคำหวานหูที่ถูกจังหวะแบบนี้ มันช่างหอมหวานและฟินยิ่งกว่าไอศกรีมรสเลิศซะอีก~

ทว่าคยอนดัลแรกลับเบรกความชื่นมื่นนั้นด้วยคำพูดของเธอ

“โซนยอซาบซึ้งในความห่วงใยของคุณชายจนแทบจะวางตัวไม่ถูกแล้วเจ้าค่ะ ทว่า! สิ่งที่โซนยอตั้งใจจะส่งไปให้ชายผู้นั้นหาใช่มนตร์ดำสาปแช่งไม่”

เอ๊ะ ไม่ใช่มนตร์ดำหรอกเหรอ...

“โซนยอจะส่ง ‘กรรม’ ไปให้ต่างหากล่ะ”

แล้วไอกรรมที่ว่านั่นมันคืออะไรอีกล่ะ

“ไม่ว่ามนุษย์จะกระทำการสิ่งใดลงไป ย่อมต้องได้รับผลตอบแทนจากสิ่งที่ก่อไว้ในสักวันหนึ่ง ไม่ช้าก็เร็ว อย่างที่คนเขาพูดกันว่า ‘ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว’ หรือ ‘กงเกวียนกำเกวียน’ อย่างไรเล่า”

แล้วยังไงล่ะ

“หากโซนยอส่งกรรมไปให้ ผลกรรมที่ชายผู้นั้นพึงได้รับก็จะมาถึงเร็วกว่ากำหนดน่ะสิ”

“อ่าฮะ”

“หากยูชอลมินสร้าง ‘กรรมดี’ เอาไว้ ความโชคดีก็จะมาเยือนเขา แต่หากเขาสร้าง ‘กรรมชั่ว’ เอาไว้ ความโชคร้ายก็จะตามไปสนองเขาแทน”

โชคดีกับโชคร้ายงั้นเหรอ ถ้าแค่ระดับนั้นล่ะก็...

“...แล้วการเร่งกรรมนี่มีผลสะท้อนกลับไหมครับ”

“โชคดีและโชคร้ายล้วนถูกกำหนดโดยกฎแห่งฟ้าดิน โซนยอเพียงแค่ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางเท่านั้น จึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น ขอคุณชายจงวางใจเถิด”

งั้นก็...

“พอมาลองคิดดูดีๆ แล้ว ปล่อยยูชอลมินไปเฉยๆ คงไม่ดีแน่ ในเมื่อหมอนั่นละทิ้งความเป็นมนุษย์ไปแล้ว ก็สมควรจะได้รับผลกรรมให้ต้องเผชิญกับความโชคร้ายซะบ้าง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จอห์น โกซัคก็ตบมือดังฉาดทันที!

“ผู้อัญเชิญบงพูดถูกที่สุดเลยครับผม! ไอ้คนที่เนรคุณและละทิ้งคุณธรรมมันสมควรโดนลงทัณฑ์! เพราะงั้นผมถึงได้เตรียมตัวจะบินไปญี่ปุ่นตั้งแต่แรกไงครับผม!”

“งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ!”

“ฮี่ๆๆ บอสเนี่ยช่างเป็นคนที่มีความคิดยืดหยุ่นและปรับตัวเก่งจริงๆ ครับผม! พลิกแพลงสถานการณ์ได้รวดเร็วปานกิ้งก่า เปลี่ยนใจไปมาได้ไวปานวอกเลยนะครับเนี่ย...”

ไอ้ประโยคเมื่อกี้นี่มันหลอกด่ากันชัดๆ

ขวับ!

บงจูฮยอกตวัดสายตาขวางตวัดมองอย่างเอาเรื่อง ทำเอาจอห์น โกซัคถึงกับสะดุ้งโหยงและหดคอหนีด้วยความหวาดเสียว

“ขะ ขอโทษค้าบผมมม!”

ก็ยังดีที่รู้ตัว โบราณเขาถึงได้กล่าวไว้ไงว่าจุดจบของพวกขุนนางสอพลอมักจะลงเอยไม่ค่อยสวยเท่าไหร่

การจะหาของใช้ส่วนตัวของยูชอลมินไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร เพราะหมอนั่นน่าจะทิ้งของพวกนั้นไว้ที่บ้านเก่าก่อนจะหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปโอนสัญชาติแน่ๆ

ว่าแต่... เขายังไม่ได้เช็กเลยนี่นาว่าสิทธิพิเศษรอบนี้คืออะไร

บงจูฮยอกล้วงมือเข้าไปในช่องเก็บของเฉพาะหอคอยเพื่อตรวจสอบแพลตทินัมแบดจ์ทั้ง 30 ชิ้นที่สะสมไว้

<สะสมแพลตทินัมแบดจ์ครบ 30 ชิ้น ขอมอบสิทธิพิเศษให้แก่คุณ>

‘อะไรกันเนี่ย’

<สิทธิพิเศษ: ตั๋วรีเซตคูลดาวน์สกิลถูกส่งไปยังช่องเก็บของเฉพาะหอคอยแล้ว>

“โอ้!”

ตั๋วรีเซตคูลดาวน์สกิล! โคตรเจ๋งเลยว่ะ! ช่างเป็นของรางวัลที่งดงามอะไรขนาดนี้!

“ได้อะไรมาเหรอครับบอส!”

“แท่นแท๊น!”

“อื้อหือ! ของโคตรแรร์เลยนะครับเนี่ย! ยินดีด้วยครับผม!”

“ทั้งหมดนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้ทุกคนแหละครับ”

“โธ่เอ๊ย บอสก็พูดเกินไปครับผม พวกเราเขินจนตัวม้วนหมดแล้วเนี่ย! พวกเราแทบไม่ได้ออกแรงทำอะไรเลยนะครับ!”

“ฮ่าๆๆๆ!”

“ฮี่ๆๆๆ!”

บรรยากาศภายในห้องกลับมาครื้นเครงและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง อย่างที่จอห์น โกซัคบอกนั่นแหละ นี่มันคือไอเทมระดับเทพชัดๆ พลังอันแข็งแกร่งของเขาล้วนมีรากฐานมาจากผู้ถูกอัญเชิญ

ดังนั้น การรีเซตคูลดาวน์สกิลจึงถือเป็นสุดยอดรางวัลที่ประเมินค่าไม่ได้ เพราะมันหมายความว่าเขาสามารถใช้งานสกิลอัญเชิญแบบสุ่มได้อีกครั้งในทันที!

‘จัดเลยตอนนี้ดีไหมนะ’

บ้าไปแล้ว ขืนสุ่มไปเรื่อยเปื่อยแบบนั้นก็โง่เต็มทีสิ

ตั๋วรีเซตคูลดาวน์สกิลถือเป็นไพ่ตายไม้เด็ดที่เอาไว้พลิกเกมเชียวนะ ต้องเก็บไว้เป็นไม้ตายก้นหีบ รอเอาไว้ใช้ตอนที่จนตรอกหรือตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตที่หาทางออกไม่ได้จริงๆ ถึงจะคุ้มค่าที่สุด!