บทที่ 18 - ขอโทษ

บทที่ 18 - ขอโทษ

ลูกค้าทั้งร้านมองฉู่หลิงเซียวเหมือนมองคนบ้า ไอ้หมอนี่มันหูหนวกหรือไง? หรือว่าเมื่อกี้มันไม่ได้ยินว่าไอ้ผู้ชายใส่สูทนั่นเป็นใคร?

คุณชายสามแห่งตระกูลถังเมืองจงโจวเชียวนะ! ต่อให้เป็นข้าราชการระดับสูงมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ยังต้องพูดจากับเขาดีๆ เลย แต่มันกลับกล้าไล่คุณชายสามถังให้ไสหัวไปเนี่ยนะ?

ถังเจียหาวโกรธจนหลุดหัวเราะออกมา เขาจ้องหน้าฉู่หลิงเซียวแล้วด่า "ไอ้หน้าอ่อนรนหาที่ตาย! กล้ามาลองดีกับกู มึงมีคุณสมบัติพอหรือไง? เจินเจิน มันเป็นใคร?"

เจียงเจินเจินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเด็ดขาด

มาถึงขั้นนี้แล้ว ความแค้นระหว่างพวกเขาสองคนไม่มีทางลบล้างได้อีกต่อไป งั้นก็จัดการเหยียบมันให้จมดิน ให้มันพ่ายแพ้อย่างย่อยยับจนไม่เหลือชิ้นดีไปเลยสิ!

"เขาเหรอคะ!" เจียงเจินเจินเบ้ปาก ควงแขนถังเจียหาวไว้แน่น "เขาชื่อฉู่หลิงเซียวค่ะ เมื่อก่อนเป็นไอ้คางคกที่อยากกินเนื้อหงส์ เกาะติดฉันเป็นปลิงคอยตามตื๊อฉันไม่เลิก พอพ่อฉันจับได้ ก็เลยส่งมันเข้าคุกไปดัดสันดานห้าปี นี่คงเพิ่งออกมา ก็เลยมาตามรังควานฉันอีกแล้ว!"

ถังเจียหาวอ้าปากค้าง มองฉู่หลิงเซียวด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหัวเราะร่วน "มึงนี่มันตัวตลกชัดๆ! ไม่ชะโงกดูเงาตัวเองในน้ำบ้างเลย ว่ามึงคู่ควรกับเจินเจินของกูหรือเปล่า! เจินเจินไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของผม ผมจะจัดการให้เอง! พวกมึงสองคน..."

ชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้ามา ก้มหัวรับคำสั่ง "ครับนายน้อย!"

ถังเจียหาวชี้นิ้วไปทางฉู่หลิงเซียวอย่างลวกๆ สั่งว่า "จับมันคุกเข่าขอโทษเจินเจินของกูตรงนี้ แล้วค่อยโยนมันออกไป!"

"ครับ นายน้อย!" ชายฉกรรจ์สองคนรับคำสั่ง ก่อนจะแยกย้ายกันเดินเข้าไปขนาบข้างฉู่หลิงเซียว คนหนึ่งเอ่ยเสียงเหี้ยม "มึงจะคุกเข่าลงไปดีๆ หรือจะให้พวกกูสงเคราะห์ให้?"

ฉู่หลิงเซียวปรายตามองพวกมัน ทันใดนั้นก็ตวัดเท้าเตะเปรี้ยงเข้าที่ต้นขาของพวกมันทั้งสองคน ความเร็วของลูกเตะนั้นไวเสียจนไม่มีใครในร้านมองทัน!

ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง พอรู้สึกตัวว่าถูกเตะ ก็พยายามจะก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าขาขวาของตัวเองเหมือนถูกฟันจนขาดวิ่นไปแล้ว มันไร้ความรู้สึกและควบคุมไม่ได้อีกต่อไป!

ตุ้บ!

ทั้งสองคนทรุดฮวบลงคุกเข่าขวาจ้ำเบ้ากับพื้นพร้อมกัน พวกมันต้องใช้สองมือยันพื้นไว้ กัดฟันกรอดพยายามฝืนไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไป!

ถังเจียหาวขมวดคิ้ว หันไปถามเจียงเจินเจินด้วยความประหลาดใจ "คุณไม่ได้บอกผมนี่ว่าไอ้เด็กนี่มันมีวรยุทธ์ด้วย!"

เจียงเจินเจินเองก็มีสีหน้าเหลือเชื่อไม่แพ้กัน "เขาไม่มีทางทำได้หรอกค่ะ! ฉันคบกับเขามาตั้งแต่มัธยมต้น เขาเป็นแค่ไอ้ลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง!"

แต่ถังเจียหาวกลับจับจุดบอดในคำพูดของเธอได้ เขาขมวดคิ้วถาม "คุณคบกับมันตั้งแต่ตอนมัธยมต้นเลยเหรอ?"

"อุ๊ย ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ!" เจียงเจินเจินรีบแก้ตัวพัลวัน "คือ... ฉันหมายความว่าฉันรู้จักเขามาตั้งแต่มัธยมต้นน่ะค่ะ..."

ฉู่หลิงเซียวแสยะยิ้ม "ถังเจียหาวใช่ไหม? มึงนี่โง่บัดซบจริงๆ ที่ไปเชื่อคำตอแหลของผู้หญิงคนนี้!"

"แต่ก็ไม่แปลกหรอก ถ้าไม่โง่ มึงคงไม่โดนนังนี่ตกหรอก!"

ถังเจียหาวโกรธจัด ชี้หน้าด่าฉู่หลิงเซียวลั่น "มึงพล่ามเหี้ยอะไรของมึง!"

ฉู่หลิงเซียวไม่สนใจมัน เขาหันไปจ้องเจียงเจินเจินด้วยสายตาเย้ยหยัน "ส่วนแกก็นับวันยิ่งหน้าด้านหน้าทนนะ ฉันเนี่ยนะเกาะติดแกเป็นปลิงคอยตามตื๊อแก? เราสองคนเริ่มคบกันยังไง แกรู้อยู่แก่ใจดีไม่ใช่หรือไง?"

แววตาของเจียงเจินเจินลุกลี้ลุกลน เธอแค่นเสียงฮึดฮัด "คำพูดของไอ้ขี้คุก จะมีเรื่องจริงสักกี่ประโยคกันเชียว?"

ฉู่หลิงเซียวหัวเราะเยือกเย็น "จะจริงหรือเท็จ แกกับฉันย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ! เจียงเจินเจิน ในเมื่อเจอกันแล้ว งั้นเรามาสะสางบัญชีเก่าๆ กันหน่อยดีไหม?"

"เจียหาว ช่วยฉันด้วย!" เจียงเจินเจินหน้าซีดเผือด กอดแขนผู้ชายข้างกายไว้แน่น

ถังเจียหาวชี้หน้าด่าฉู่หลิงเซียว "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! กูไม่สนหรอกนะว่าเมื่อก่อนมึงกับเจินเจินจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่เมื่อกี้มึงทำร้ายคนของกู แถมยังพูดจาลบหลู่กูอีก กูกำลังจะให้โอกาสมึง โขกหัวให้กูสามที แล้ววันนี้กูจะยอมปล่อยมึงไป ไม่งั้นล่ะก็..."

ยังไม่ทันพูดจบ ฉู่หลิงเซียวก็คว้าขวดน้ำแก้วบนโต๊ะข้างๆ พุ่งพรวดเข้าไปหามัน แล้วฟาดขวดแก้วเปรี้ยงเข้าที่หัวมันอย่างจัง!

เศษแก้วแตกกระจาย เจียงเจินเจินหวีดร้องเสียงหลง ยกมือปิดหน้าถอยกรูดไปหลบอยู่ด้านข้าง ถังเจียหาวโดนฟาดจนหัวหมุนมึนงง ถอยหลังไปสองก้าว แต่ยังไม่ทันจะล้มพับลงไป ฉู่หลิงเซียวก็กระชากแขนมันลากมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้จัดการร้านและพนักงานเสิร์ฟสาว แล้วตวาดเสียงเย็น

"ขอโทษซะ!"

ถังเจียหาวรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลอาบลงมาจากบนหัว พอเอามือลูบดูก็พบว่าเลือดเปรอะเต็มมือ มันด่าฉู่หลิงเซียวอย่างเกรี้ยวกราด "มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใครฮะ? พ่อกูคือถังเหวินหลง! มึงกล้าเอาขวดมาฟาดหัวกูเหรอ? กูจะถลกหนังมึง..."

เพล้ง!

ขวดน้ำแก้วอีกใบฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวมันอีกครั้ง ฉู่หลิงเซียวขี้เกียจพูดพร่ำทำเพลง เขาย้ำคำเดิมสั้นๆ "ขอโทษ!"

เมื่อเห็นเขาหยิบขวดน้ำแก้วจากโต๊ะข้างๆ มาอีกใบ ถังเจียหาวก็ขวัญหนีดีฝ่อ มันร้องไห้โฮตะโกนบอกผู้จัดการร้านและพนักงานเสิร์ฟสาว "ขอโทษครับ!"

"จะโค้งคำนับหรือจะคุกเข่า ก็ทำให้มันดูจริงใจหน่อย!" ฉู่หลิงเซียวถือขวดน้ำแก้วจ่อหน้ามัน "เอาแบบที่เขาพร้อมจะให้อภัยมึงน่ะ ไม่งั้นกูจะเอาขวดน้ำแก้วทั้งร้านมาฟาดหัวมึงให้หมด มึงเชื่อไหม?"

ฉู่หลิงเซียวหันขวับไปมองเจียงเจินเจิน เอ่ยเสียงเย็นชา "ฉันสั่งให้แกไปแล้วหรือไง?"

เจียงเจินเจินชะงักฝีเท้า กัดฟันตะคอกใส่ฉู่หลิงเซียว "ฉู่หลิงเซียว แกต้องการอะไร? เพิ่งออกจากคุกมาก็อยากจะกลับเข้าไปอีกหรือไง?"

ฉู่หลิงเซียวหรี่ตาเดินเข้าไปหาเธอ เจียงเจินเจินจ้องเขาเขม็งพลางด่า "อย่าเข้ามานะ! คนมองกันเต็มไปหมด แกกล้าทำอะไรบ้าๆ หรือไง? ฉู่หลิงเซียว ฉันจะบอกแกให้นะ..."

เพล้ง!

ขวดน้ำแก้วฟาดลงบนหัวของเธออย่างแรง เศษแก้วแตกกระจายพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเจียงเจินเจินที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ทว่าฉู่หลิงเซียวกลับกระชากผมเธอขึ้นมา ลากตัวเธอไปทิ้งไว้ข้างๆ ถังเจียหาว แล้วเอ่ยเสียงเหี้ยม "อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วฉันจะไม่กล้าตีแกนะ! นังสารเลวอย่างแก ต่อให้ฉันสับแกเป็นชิ้นๆ ฉันก็ไม่ลังเลเลยสักนิด! เอ้า ขอโทษพวกเขาซะ!"

เมื่อเห็นฉู่หลิงเซียวหยิบขวดน้ำแก้วมาอีกใบ โดยไม่รู้ว่าจะไปตกใส่หัวใคร ถังเจียหาวและเจียงเจินเจินก็กลัวจนตัวสั่นงันงก รีบโค้งคำนับขอโทษผู้จัดการร้านและพนักงานเสิร์ฟสาวอย่างว่าง่ายทันที!

เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้นรอบทิศทาง

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ มีหญิงสาวสวยในชุดกี่เพ้ายืนรวมอยู่ด้วย สายตาที่เคยมองฉู่หลิงเซียวด้วยความต่อต้านและรำคาญใจ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้และหลงใหล!

เสิ่นหงเสียที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มบางๆ กระซิบถาม "ยัยตัวแสบ ตอนนี้เชื่อสายตาแม่หรือยังล่ะ?"

หลินอวี่โหรวหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าถูไถแขนผู้เป็นแม่พลางบ่นอุบอิบ "โธ่แม่ พูดบ้าอะไรเนี่ย! หนูแค่รู้สึกว่าพี่หลิงเซียวทำเรื่องเมื่อกี้ได้เท่สุดๆ ไปเลยต่างหากล่ะ!"

เสิ่นหงเสียบีบจมูกโด่งรั้นของลูกสาวเบาๆ ดุอย่างเอ็นดู "ไม่มีใครรู้ใจลูกสาวเท่าแม่หรอก! ดูจากรูปจอมยุทธที่แปะเต็มห้องลูก แม่จะไม่รู้เชียวเหรอว่าลูกชอบผู้ชายแบบไหน? ยัยลูกบ้า ผู้ชายคนนี้จุดตะเกียงหาก็ไม่เจอง่ายๆ หรอกนะ ถ้าลูกไม่รีบคว้าไว้ ระวังผู้หญิงคนอื่นจะคาบไปกิน! แม่ยอมหน้าด้านหน้าทนช่วยเป็นแม่สื่อปูทางให้ลูกขนาดนี้แล้ว ที่เหลือก็ต้องพึ่งตัวเองแล้วนะ!"

"พอใจหรือยังล่ะ?" ถังเจียหาวกัดฟันกรอด มองฉู่หลิงเซียวด้วยความหวาดกลัวระคนโกรธแค้น

ฉู่หลิงเซียวตอบหน้าตาย "หัวเขาแตกยับเยินขนาดนี้ แถมยังโดนพวกมึงตบหน้าอีก แค่เอ่ยปากขอโทษก็จบเรื่องแล้วเหรอ? ไม่คิดจะจ่ายค่าทำขวัญหน่อยหรือไง?"

ถังเจียหาวไม่กล้าอิดออด มันรีบล้วงเงินสดฟ่อนใหญ่ก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือผู้จัดการร้านโดยไม่ทันได้นับด้วยซ้ำ

ฉู่หลิงเซียวปรายตามองเจียงเจินเจินที่กำลังนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่ง หล่อนตกใจจนรีบคว้ากระเป๋าถือของตัวเองมาเปิดหาประเป๋าสตางค์ ควักเงินปึกหนึ่งยื่นให้พนักงานเสิร์ฟสาวด้วยมือไม้สั่นเทา

ฉู่หลิงเซียวโบกมือไล่ผู้จัดการร้านและพนักงานเสิร์ฟสาวให้ไปทำงานต่อ เขาเบ้ปากมองถังเจียหาวพลางเอ่ย "กูรู้ว่ามึงคิดจะทำอะไร วิญญูชนล้างแค้นสิบปียังไม่สายสินะ!"

"กูให้โอกาสมึง!"

"โทรเรียกพวกมึงมาซะ กูจะรออยู่ที่นี่แหละ!"

(จบแล้ว)