บทที่ 37 แต้มจำนวนมหาศาล

บทที่ 37 แต้มจำนวนมหาศาล

เมิ่งสั่วเดินอยู่บนถนนสีแดงดำ สังเกตการณ์รอบด้าน

พลทหารผ่านศึกเคลื่อนที่ว่องไวผ่านตึกสูงและตรอกซอกซอยต่างๆ

ทหารม้าวิ่งเหยาะๆ ลาดตระเวนอยู่บนถนนใกล้ใจกลางเมือง

พลทหารช่างขนย้ายศพอย่างเงียบเชียบ หรือไม่ก็เก็บกวาดเศษซากวัสดุก่อสร้างสองข้างทาง มากองรวมกันไว้ รอรถบรรทุกทหารขนาดหนักมาขนไป

วืด

รถบรรทุกทหารขนาดหนักแล่นมาจากทั่วสารทิศตามถนนสายต่างๆ ขนศพซอมบี้ไปยังลานจัตุรัสกลางเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของเตาหลอมพลังงาน

แบ่งงานชัดเจน

เป็นระเบียบเรียบร้อย

ประสิทธิภาพสูงลิ่ว

“ดีจริงแฮะ วันที่ไม่มีสงครามเนี่ย”

เห็นภาพนี้แล้ว เมิ่งสั่วก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ความกดดันที่สะสมในใจเบาบางลงไปเยอะ หายใจได้คล่องคอขึ้น

หมวกเกราะแบบปิดทึบทำให้ทุกครั้งที่เขาหายใจจะมีเสียง “ซื้ดๆ” เบาๆ ภายในเต็มไปด้วยเสียง White Noise

ตึง

ไม่นาน เมิ่งสั่วก็มาถึงหน้าเตาหลอมพลังงาน

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่แวบแรกที่เห็นเตาหลอมพลังงาน เขาก็ยังคงนิ่งเงียบไป

เงยหมวกเกราะขึ้นเล็กน้อย

ณ เวลานี้

สิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเมิ่งสั่ว

คือสิ่งปลูกสร้างสีดำทรงป้อมปราการเหล็กกล้า สูงราวตึกห้าชั้น ขนาดเท่าสนามบาสเกตบอล

เตาหลอมพลังงานห่อหุ้มด้วยเกราะหนาหนัก

พื้นผิวมีลวดลายพลังงานสีแดงคล้ำ

เมื่อเตาหลอมพลังงานทำงาน ลวดลายจะเรืองแสงขึ้นเล็กน้อย เพื่อส่งผ่านและแปลงสภาพพลังงาน

พลังงานที่ไร้ประโยชน์จะถูกเปลี่ยนเป็นไอความร้อนพลังงาน แล้วระบายออกจากปล่องควันด้านบนของเตาหลอม

ไร้มลพิษ แต่อากาศโดยรอบจะเกิดการบิดเบี้ยวจากการฟุ้งกระจายของพลังงาน ไม่มีเสียงรบกวนที่ชัดเจน

ด้านข้างของเตาหลอมพลังงานทั้งสองฝั่ง มีสายพานลำเลียงขนาดใหญ่กว้างประมาณห้าเมตรยื่นออกมา

สายพานหมุนทำงานอย่างต่อเนื่อง

พลทหารช่างมักจะแค่ขนศพซอมบี้มาวางบนสายพานก็เป็นอันเสร็จสิ้น

หากมีวัตถุขนาดใหญ่กว่าที่สายพานจะรับไหว

ตรงกลางเตาหลอมพลังงานติดตั้งแขนจักรกลขนาดยักษ์เอาไว้ เพื่อช่วยส่งเป้าหมายเข้าสู่เตาหลอมที่กำลังลุกโชน ให้หลอมละลายได้ทันที

“ถ้าไม่นับเรื่องกินพลังงาน ก็แทบไม่มีข้อเสียเลย”

“สิ่งปลูกสร้างหลัก ต้องวางกำลังป้องกันแน่นหนา”

เมิ่งสั่วดูข้อมูลจำเพาะของเตาหลอมพลังงาน พบว่าข้อเสียใหญ่ที่สุดคือความต้องการพลังงาน

มันต้องการสถานีพลังงานหนึ่งแห่งจ่ายไฟให้เต็มกำลัง

ระหว่างการหลอม สถานีพลังงานจะถูกล็อกการจ่ายพลังงานไว้ที่ 100% ตลอดเวลา

การใช้งานเกินขีดจำกัดอาจทำให้เตาหลอมหยุดทำงาน ต้องรอคูลดาวน์ 30 นาที

ตุบ

ศพซอมบี้ถูกส่งเข้าเตาหลอมพลังงานทีละศพสองศพ ที่ขอบสายตาของเมิ่งสั่ว ตัวเลขแต้มก็พุ่งขึ้น

[แต้ม +0.01]

[แต้ม +0.01]

[แต้ม…]

ขึ้นเร็วมาก

ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

“……”

“ศพของยูนิตพวกเดียวกันก็โยนเข้าเตาหลอมพลังงานเพื่อคืนสู่แก่นแท้ได้ บีบ... แสดงคุณค่าความภักดีครั้งสุดท้ายของพวกเขา”

“นี่คือวิถีการดำเนินงานของศูนย์บัญชาการสินะ”

“ไม่รู้ว่าจะมีเซอร์ไพรส์อะไรบ้างไหม...”

มองดูศพพลทหารใหม่ถูกส่งเข้าเตาหลอม สีหน้าภายใต้หมวกเกราะของเมิ่งสั่วผ่อนคลายลงเล็กน้อย

สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

เซอร์ไพรส์จะโผล่มาด้วยโอกาสที่ต่ำมากๆ เท่านั้น

“ถ้าให้เซี่ยเสี่ยวจูมาส่งศพเข้าเตาหลอมล่ะก็...”

“ปล่อยยัยนั่นไปก่อนดีกว่า”

มองดูศพซอมบี้ที่ถูกหลอมเป็นแต้มทีละศพ เมิ่งสั่วก็เริ่มคันไม้คันมือ

“มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลย?”

“อะไรก็สกัดเป็นแต้มได้หมด?”

เขาจ้องมองเตาหลอมพลังงานที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง อย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งสั่วขยับท่าทาง ก้มเก็บอิฐเปื้อนเลือดก้อนหนึ่งขึ้นมา

ภายใต้สายตาอันเงียบงันของพลทหารช่าง เขาโยนอิฐก้อนนั้นเข้าเตาหลอมพลังงาน

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมิ่งสั่ว “……”

พลทหารช่า: “……”

เตาหลอมพลังงาน “……”

ก็นะ คิดมากไปเอง

วัสดุที่ไม่มีค่า หลอมไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น อย่างมากก็โดนกำจัดทิ้งเหมือนขยะ

ฝันที่จะรวยทางลัดพังทลาย

เมิ่งสั่วทำหน้านิ่ง หยิบแกนกลางรังซอมบี้ออกมาจากช่องลับ วางลงบนสายพาน

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม

เมืองศพนิ้วมือภายในแกนกลางรังซอมบี้สั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง หมอกเลือดจำนวนมากฟุ้งกระจายออกมา แต่ไม่อาจทะลุผนังผลึกออกมาได้

ในใจของเมิ่งสั่วไม่มีความหวั่นไหวใดๆ เขาต้องการแค่แต้ม

วินาทีที่ถูกส่งเข้าสู่เตาหลอมพลังงาน

แกนกลางรังซอมบี้กรีดร้องเสียงแหลมชวนขนลุก

บิดเบี้ยว

สยดสยอง

ดิบเถื่อน

กดดัน

และเจือไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่ยินยอมอย่างที่สุด

ราวกับเสียงคำรามสาปแช่งของวิญญาณร้ายขณะถูกลงทัณฑ์

ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

[แต้ม +350,000]

ครู่ต่อมา ตัวเลขที่วิ่งผ่านขอบสายตา ทำเอาหางตาของเมิ่งสั่วกระตุกยิกๆ

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของเครื่องจักรที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู:

[สถานีพลังงานก่อสร้างเสร็จสิ้น]

ทันใดนั้น

เมิ่งสั่วเปิดหน้าต่างสิ่งปลูกสร้างอย่างลื่นไหล เลือกโรงงานก่อสร้าง

เรียกหน้าต่างแผนที่ออกมา หาตำแหน่งที่เหมาะสม

[ต้องการสร้างโรงงานก่อสร้างหรือไม่?]

ไม่มีความลังเล

เลือกเป้าหมาย

“สร้าง”

[โรงงานก่อสร้างกำลังดำเนินการสร้าง ใช้เวลา 8 ชั่วโมง โปรดรอสักครู่]

นอกจากนี้

พลทหารใหม่ 180 นายเกณฑ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว รวมพลกันอยู่ที่จุดที่เมิ่งสั่วกำหนด รอคำสั่งจากเขา

ข่มใจที่เริ่มเต้นรัวหลังจากรวยขึ้นมาทันตาเห็น เมิ่งสั่วตัดสินใจว่ารอให้โรงงานก่อสร้างเสร็จก่อนค่อยจัดสรรแต้ม

‘ถ้าจะเอาชัวร์ ก็ส่งพลทหารใหม่ส่วนหนึ่งออกสำรวจตามเส้นทางเดียวก่อน’

‘หรือจะแบ่งเป็นหน่วยย่อยหลายหน่วย สำรวจหลายเส้นทางพร้อมกัน แต่แบบนั้นเปลืองสมองกว่า แค่วางผังเมืองเล็กก็หัวหมุนจะแย่อยู่แล้ว’

พอคิดถึงตรงนี้ เมิ่งสั่วก็เริ่มปวดหัว

ความภักดีของพลทหารใหม่น่ะไม่มีข้อกังขา

แต่ถ้าไม่มีเขาบัญชาการ

ปล่อยให้สำรวจกันเองอิสระ

ยูนิตพื้นฐานอย่างพลทหารใหม่พอเจอศัตรู ยึดหลักทำภารกิจให้สำเร็จก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ดูตาม้าตาเรือเรื่องความเก่งหรือจำนวนของอีกฝ่ายเลย เอะอะก็พุ่งชนแลกชีวิตลูกเดียว

ถ้าไม่คุมเลย ตายยกทีมถือเป็นเรื่องปกติ

ในจุดนี้ พวกผิวเขียวยังเหนือกว่าพลทหารใหม่หลายขุม

อย่างน้อยพวกผิวเขียวส่วนใหญ่ยังรู้จักพลิกแพลงนิดๆ หน่อยๆ เรื่องหนีก็ถนัด

ผิวเขียวทุกตัวมีความคิดเป็นของตัวเอง

เห็นท่าไม่ดีชิ่งก่อนได้เปรียบ ประเพณีอันดีงามนี้ถ่ายทอดกันมาในเผ่าจากบนลงล่าง

จากในสู่นอก

นึกถึงเรื่องงี่เง่าของพวกออร์กในชาติก่อน มุมปากของเมิ่งสั่วก็อดกระตุกยิ้มไม่ได้

ส่ายหัวดึงสติกลับมา

เมิ่งสั่วมองไปยังหมอกสงครามที่ปกคลุมรอบนอกแผนที่

ระดับความอันตรายในป่าของโลกแดนรกร้าง เทียบไม่ได้เลยกับฐานที่มั่นซอมบี้

ถ้าพลาดไปแหย่ปรากฏการณ์สยองขวัญบางอย่างเข้า แล้วลากมาถึงฐานที่มั่น ก็เตรียมกด GG ได้เลย

ต้องรู้ไว้ว่า ความสยองของโลกแดนรกร้างไม่ได้มีแค่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์

ตรงกันข้าม สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หรือแม้แต่ซอมบี้ คือพวกที่รับมือได้ง่ายที่สุด

อย่างน้อยก็ยังโจมตีโดน...

‘พลทหารผ่านศึกก็พอจะมีความคิดอ่านเองบ้าง แต่ก็ไม่เยอะ’

‘ป้อมปืนกลพลังงานข้อเสียเยอะเกินไป สร้างไว้ในป่าเปลืองแต้มเปล่าๆ’

‘ในป่า พลซุ่มยิงคนเดียวก็ไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่’

‘ต้องการผู้ช่วยสักหน่อยแฮะ…’

‘……’

‘หรือจะเอาแบบดุดันหน่อย นำทัพใหญ่ออกไปไล่ฆ่าล้างบางเองเลย? แบบนั้นข้อมูลที่ได้ก็ชัดเจนกว่า’

เมิ่งสั่วหวนนึกถึงข้อมูลที่หลี่คั่วเตาให้มา ตกอยู่ในห้วงความคิด

ลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

สายตากวาดไปมาบนหน้าต่างแผนที่

ทันใดนั้น สายตาของเมิ่งสั่วก็ไปหยุดอยู่ที่ทางเข้าทิศใต้ของเมืองเล็ก

ในสายตา

ที่ขอบหน้าต่างแผนที่ มีจุดแสงสีเหลืองปรากฏขึ้นมาสิบกว่าจุดตามลำดับ