บทที่ 8 ทักษะวิญญาณแสนปี

บทที่ 8 ทักษะวิญญาณแสนปี

ในดินแดนแห่งนรก ฮั่วหยูห่าวประสบความสำเร็จในการหลอมรวมกับ กระดูกวิญญาณส่วนแขนขวาของพยัคฆ์ขาวโลกันตร์อายุแสนปี ภายใต้การดูแลของอิเล็คโทรลักซ์ กระดูกวิญญาณชิ้นนี้ได้มอบทักษะอันทรงพลังให้แก่เขาถึงสองประการ ประการแรกคือการเปลี่ยนปลายนิ้วให้เป็นกรงเล็บกระดูกที่แหลมคมจนสามารถตัดโลหะและปล่อยคลื่นลมโจมตีศัตรูได้ ส่วนประการที่สองคือทักษะการพรางตัวในมิติแห่งนรก ซึ่งช่วยเพิ่มสถานะรอบด้านและทำให้เขาสามารถมองเห็นจุดอ่อนของศัตรูเพื่อโจมตีให้เกิดความเสียหายรุนแรงที่สุดได้

อิเล็คโทรลักซ์ได้กล่าวเตือนฮั่วหยูห่าวเรื่องพละกำลังมหาศาลที่ถูกผนึกไว้ในร่าง โดยกำชับว่าห้ามดูดซับวงแหวนวิญญาณวงที่สองในระยะเวลาอันใกล้นี้เพื่อป้องกันร่างกายแตกสลาย ฮั่วหยูห่าวรับคำด้วยความเคารพ เขาตระหนักดีว่าเพียงแค่วงแหวนและกระดูกวิญญาณแสนปีชุดแรกนี้ ก็ทำให้เขามีทักษะวิญญาณรวมกันถึงสี่อย่าง ซึ่งเหนือกว่าวิญญาจารย์ทั่วไปที่มีวงแหวนสี่วงเสียอีก นอกจากนี้ พลังงานที่รั่วไหลออกมายังช่วยส่งเสริมการฝึกตนของเขาให้รวดเร็วยิ่งขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งพาพลังงานจากภายนอก

หลังจากพักฟื้นในมิติแห่งนรกอยู่หลายวัน ฮั่วหยูห่าวตัดสินใจเดินทางกลับสู่โลกภายนอกผ่านรอยแยกมิติ แต่ความผิดพลาดในการกะระยะทำให้เขาร่วงหล่นลงมากลางป่าอาทิตย์อัสดงจนเจ็บตัวเล็กน้อย เขาพบว่ากลุ่มของสำนักวิญญาณยุทธ์ได้ถอนตัวไปแล้ว ซึ่งถือเป็นเรื่องดีสำหรับเขาในการมุ่งหน้าไปยัง บ่อน้ำแข็งและไฟหยินหยาง เพื่อตามหาสมุนไพรอมตะมาฟื้นฟูจิตวิญญาณของอิเล็คโทรลักซ์ แม้การเดินทางจะเต็มไปด้วยอันตรายจากสัตว์วิญญาณระดับหมื่นปีอย่างแมงมุมปีศาจหน้าคน แต่เขาก็ใช้ทักษะการพรางตัวหลบหลีกและมุ่งหน้าสู่ใจกลางป่าต่อไปอย่างแน่วแน่

ในขณะเดียวกันที่บริเวณชายป่า หูเลียน่ามีสีหน้าเศร้าหมองและโทษตัวเองที่ทำให้ฮั่วหยูห่าวต้องหายสาบสูญไปในเขตอันตราย แม้เซี่ยเย่วจะพยายามปลอบใจว่าเขาอาจจะรอดชีวิตไปได้ก็ตาม ต่อมาพวกเขาถูกเรียกตัวไปสอบถามโดยวิญญาพรหมยุทธ์ทั้งสามเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เซี่ยเย่วได้เล่าถึงการปรากฏตัวของพยัคฆ์ขาวโลกันตร์และการเข้าช่วยเหลือของบุคคลลึกลับในชุดคลุมดำที่มาพร้อมกับคำประกาศกร้าวอันน่าเกรงขาม

คำบอกเล่าเรื่องกลิ่นอายแห่งความตายทำให้เหล่าวิญญาพรหมยุทธ์สงสัยว่าอาจเป็นอาวุโสกุ่ย แต่ก็ยังมีข้อกังขาว่าเหตุใดท่านอาวุโสถึงไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็นชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกในทีมทุกคนกลับจำเหตุการณ์หลังจากเกิดแสงสีขาววาบไม่ได้เลย ทำให้เหตุการณ์ในครั้งนี้กลายเป็นปริศนาที่ยากจะบันทึกรายงานสรุปผลการปฏิบัติงานได้