บทที่ 16 - เห็นแก่เงินหนึ่งแสนดอลลาร์

บทที่ 16 - เห็นแก่เงินหนึ่งแสนดอลลาร์

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ลาสฟาได้ยินข่าวนี้ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โกรธจนแทบจะเต้นผางอยู่ตรงนั้น

ล้อเล่นหรือเปล่า เขาเป็นใคร มีฐานะระดับไหน ไม่เคยมีใครกล้ามายื่นข้อเสนอแบบนี้กับเขามาก่อน

เรื่องนี้ทำให้เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้เลย แต่ร่างกายก็ยิ่งทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ

จนทำให้เขาต้องเรียกหมอประจำตัวและที่ปรึกษาด้านสุขภาพอย่างเรดร่ามาหา

เรดร่าเป็นสาวสวยผมแดง แต่ตอนนี้ลาสฟาไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจความสวยของเธอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเรดร่ายังถูกคนของขั้วอำนาจอื่นซื้อตัวไปแล้วด้วย

เรดร่ารีบตรวจเช็คร่างกายให้ลาสฟาอย่างเร่งด่วน สีหน้าของเธอเคร่งเครียดมาก "คุณลาสฟาคะ ฉันขอแนะนำให้คุณรีบไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

"ไม่ได้ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น" ลาสฟาปฏิเสธคำแนะนำของเรดร่าทันควัน แต่หลังจากนั้นเขาก็ไอออกมาอย่างหนัก "แค่กๆ พรุ่งนี้ฉันมีประชุมสำคัญมาก เธอช่วยจัดยาให้ฉันหน่อย"

"ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ถ้าคุณยังดึงดันจะไม่ไปโรงพยาบาล บางทีพรุ่งนี้สถานที่ที่คุณจะได้ไปอาจจะไม่ใช่ห้องประชุม แต่เป็นห้องดับจิตแทน ในฐานะหมอ ฉันขอเตือนคุณด้วยความหวังดีว่าสภาพร่างกายของคุณตอนนี้อาจจะหัวใจวายตายได้ทุกเมื่อ ฉันไม่ได้พูดขู่ให้กลัวนะคะ แต่คุณต้องเข้าโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ นี่อาจจะเป็นทางเดียวที่ช่วยชีวิตคุณได้ ร่างกายของคุณตอนนี้รอช้าไม่ได้แล้วจริงๆ"

และถ้าจะพูดตามหลักการแพทย์แล้ว ระบบการทำงานในร่างกายของลาสฟาตอนนี้แทบจะล้มเหลวโดยสมบูรณ์ ต่อให้ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลก็ไม่แน่ว่าจะอยู่รอดได้ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ

ถ้าตอนนี้เธอจัดยาให้เขา นั่นก็เท่ากับเป็นการฆาตกรรมชัดๆ ต่อให้ศาลจะไม่ตัดสินว่าเธอมีความผิดฐานฆ่าคนตาย แต่ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพของเธอก็ต้องถูกเพิกถอนแน่นอน

ที่ปรึกษาด้านสุขภาพคืออะไร คือคนที่คอยให้คำแนะนำที่ถูกต้องแก่คนไข้หรือนายจ้างในยามจำเป็นยังไงล่ะ

ต่อให้เธอจะถูกคนอื่นซื้อตัวไปแล้ว แต่นั่นมันก็เป็นแค่เรื่องของคุณธรรมจรรยาบรรณ

แต่ในสายวิชาชีพของเธอ เธอไม่เคยยอมทำผิดจรรยาบรรณแพทย์เด็ดขาด

"ฉันไม่ไปโรงพยาบาลหรอก"

เรดร่าหันไปมองผู้ติดตามที่อยู่ข้างๆ "พอล ฉันขอแนะนำให้คุณโทรหาลูกสาวของคุณลาสฟานะ บอกเธอว่าฉันไม่ได้ล้อเล่น"

"ก็ได้ๆ ฉันไปโรงพยาบาลก็ได้ ไม่ต้องโทรหาเธอนะ"

"พอล ไปเตรียมรถ"

ลาสฟาถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลอย่างไม่เต็มใจนัก จากนั้นก็เข้ารับการตรวจร่างกายอย่างละเอียดภายใต้การจัดการของเรดร่า

ลาสฟาถูกส่งตัวเข้าห้องผู้ป่วยหนัก ตอนนี้ยังไม่มีใครมาแจ้งผลการตรวจให้เขาทราบ

แต่เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังแย่ลงเรื่อยๆ

แย่ลงมากๆ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

เมื่อก่อนถึงเขาจะรู้สึกทรมาน แต่เขาก็ยังคิดว่าตัวเองทนไหว

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เขาสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ร้ายบางอย่างจริงๆ

"พอล พอล เข้ามานี่" ลาสฟาร้องตะโกนสุดเสียง

"เจ้านาย มีอะไรให้รับใช้ครับ"

"โทรหาหมอคนนั้น บอกให้เขารีบมา แสนดอลลาร์ฉันยอมจ่าย บอกให้เขารีบมาเดี๋ยวนี้"

ต่อให้จะแข็งกร้าวแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับชีวิตของตัวเองหรอก

ถ้าเรื่องนี้มันช่วยชีวิตเขาได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะยอมอ่อนข้อ และไม่เสียดายเงินหนึ่งแสนดอลลาร์ด้วย

ตอนนั้นเองผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอคือโซล่าลูกสาวของเขาเอง

"โซล่า ลูกมาได้ยังไง"

ในฐานะลูกสาว โซล่าสืบทอดนิสัยของลาสฟามาแทบจะทั้งหมด เธอเป็นคนเด็ดขาดและบ้างาน

การแต่งงานทั้งสองครั้งของเธอพังไม่เป็นท่าก็เพราะเธอเห็นงานสำคัญกว่าครอบครัว

แต่โซล่าก็เป็นคนที่ดูแลภาพลักษณ์ของตัวเองดีมาก ไปไหนมาไหนก็ต้องมีสไตลิสต์คอยตามประกบตลอด

แต่วันนี้โซล่ากลับวิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านมาโดยที่ยังไม่ได้แต่งหน้า แถมดูเหมือนเธอจะเพิ่งร้องไห้มาด้วยซ้ำ

"พ่อคะ พ่อเป็นยังไงบ้าง" โซล่าพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

"อาการของพ่อหนักมากเลยเหรอ"

"ไม่เลยค่ะ ร่างกายของพ่อมีปัญหาแค่นิดหน่อย นอนพักที่โรงพยาบาลสักสองสามวันก็กลับไปสนุกกับนังหนูพวกนั้นได้แล้ว"

"พ่อเหลือเวลาอีกเท่าไหร่" ลาสฟาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"พ่อคะ สถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พ่อคิดหรอกนะคะ"

"พ่อเหลือเวลาอีกเท่าไหร่"

"หมอบอกว่า" น้ำตาของโซล่าเอ่อคลอเบ้า "เขาบอกว่าพ่ออาจจะ อาจจะอยู่ไม่พ้นคืนนี้"

ลาสฟาถึงกับอึ้งไปเลย เขาคิดว่าโซล่าจะบอกว่าเขาอยู่ได้อีกหลายเดือนเหมือนในหนังซะอีก

"แต่ว่า แต่พ่อรู้สึกว่า พ่อรู้สึกว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่นา"

ใช่แล้ว คนใกล้ตายก็มักจะรู้สึกแบบนี้กันทั้งนั้น นี่แหละที่เขาเรียกว่าอาการฮึดเฮือกสุดท้ายก่อนตาย

ร่างกายอันแก่ชรากำลังดึงพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายออกมาใช้

โซล่ายืนก้มหน้าเงียบๆ ไม่ยอมพูดอะไร

ตอนนั้นเองข้างนอกก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น

โซล่ารู้สึกโมโหขึ้นมาทันที ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ แถมยังเป็นโซนห้องผู้ป่วยหนักด้วย

"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น"

พอลเดินเข้ามา "เจ้านายครับ หมอคนเมื่อเช้ามาถึงแล้วครับ แต่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลกันไว้ข้างนอกโซนผู้ป่วยหนัก หมอคนนั้นยืนยันว่าจะเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาด้วย เขาบอกว่าถ้าสัตว์เลี้ยงเข้าไม่ได้ เขาก็จะไม่เข้ามาเหมือนกัน"

"ไร้สาระ ไล่ไอ้บ้านั่นไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับเขา" โซล่าตะคอกด้วยความโกรธ

"ให้เขาเข้ามา ไปคุยกับรปภ.ให้หน่อย" ลาสฟายังไม่อยากตาย ยิ่งใกล้ตายก็ยิ่งกลัวตาย นี่คือสัญชาตญาณของมนุษย์ที่ไม่มีใครหลีกหนีพ้น

ผ่านไปครู่หนึ่งเฉินจ้าวก็เดินเข้ามา เขาสะพายกล่องเครื่องมือมาด้วย พร้อมกับอุ้มหมาชาเป่ยไว้ในอ้อมแขน

"ฮ่าๆ ตาเฒ่ายิว ผมบอกแล้วไงว่าคุณอยู่ไม่พ้นคืนนี้หรอก ตอนนี้เชื่อคำพูดของผมหรือยังล่ะ"

"แกเป็นใคร กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับพ่อฉัน ฉันว่าแกคงไม่อยากอยู่ในลอสแอนเจลิสแล้วใช่ไหม"

"คุณผู้หญิง ผมว่าคุณควรจะไปทำความเข้าใจก่อนนะว่าวันนี้พ่อของคุณพูดอะไรกับผมไว้บ้าง ปกติผมแทบจะไม่เกลียดใครเลยนะ แต่รับรองได้เลยว่าพ่อของคุณได้เข้าไปอยู่ในบัญชีดำของผมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"

"พอได้แล้วโซล่า" ลาสฟาพยายามข่มความโกรธแล้วพูดว่า "คุณหมอ ฉันขอโทษสำหรับคำพูดของฉันเมื่อเช้านี้ด้วย"

"ไม่ต้องขอโทษหรอก ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อญาติดีกับคุณ ผมมาก็เพราะเงินหนึ่งแสนดอลลาร์นั่นต่างหาก แค่นั้นแหละ"

หน้าอกของลาสฟากระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด

ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะโมโหแล้ว เขาทำได้แค่ส่งสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอยากมีชีวิตรอดไปให้เฉินจ้าวเท่านั้น

"คุณรู้สภาพร่างกายของฉันใช่ไหม"

"แน่นอน เมื่อตอนกลางวันผมก็เตือนคุณไปแล้วนี่ อ้อ ใช่แล้ว ผมใช้เวทมนตร์ตะวันออกตรวจดูน่ะ เห็นได้ชัดเลยว่าคำทำนายของผมแม่นยำมาก ตอนนี้คุณใกล้จะลงโลงเต็มทีแล้ว"

"งั้นคุณก็คงรู้ใช่ไหมว่าถ้าการรักษาของคุณไม่ได้ผล คุณก็จะไม่ได้รับเงินแสนดอลลาร์นั่น แถมฉันอาจจะจับคุณโยนลงทะเลไปเป็นอาหารฉลามด้วย"

"ดื่มนี่ซะ" เฉินจ้าวหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่มีของเหลวสีดำอยู่ข้างในออกมา

"นี่มันคืออะไร" โซล่ารีบคว้าขวดแก้วไปทันที เธอไม่ไว้ใจเฉินจ้าวเลยสักนิด สาเหตุหลักก็มาจากความประทับใจแรกที่ติดลบสุดๆ นั่นแหละ

"ของที่ช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสามวันไง" เฉินจ้าวยักไหล่ "ตาเฒ่าผิวขาว คุณยังมีอะไรต้องลังเลอีก ถ้าของสิ่งนี้ไม่ได้ผล ผมก็อาจจะต้องรับข้อหาฆาตกร แต่คุณก็ไม่ได้เสียอะไรไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ยังไงคุณก็ต้องตายอยู่แล้ว คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อฆ่าคุณให้ตายเร็วขึ้นด้วยเหรอ"

"โซล่า เอายานั่นมาให้พ่อ"

"พ่อคะ"

"เขาพูดถูก" ลาสฟาบอก

ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาต้องยอมรับมัน

"ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่"

"คุณผู้หญิง ช่วยเข้าใจให้ตรงกันด้วยนะ ผมบอกแล้วว่ายานี้ช่วยต่อชีวิตให้เขาได้แค่สามวันเท่านั้น หลังจากสามวันไปแล้ว ถ้าต้องการให้ผมรักษาต่อ รบกวนนัดหมายล่วงหน้าด้วย ขอบคุณ"

[จบแล้ว]