บทที่ 7 - แกแอบไปอ่อยปีศาจตนอื่นลับหลังข้างั้นเหรอ

บทที่ 7 - แกแอบไปอ่อยปีศาจตนอื่นลับหลังข้างั้นเหรอ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เดลไม่ได้รีบร้อนจะกลับไปขึ้นเตียง เขาเดินออกมาส่งเฉินจ้าวที่หน้าคฤหาสน์

"ขอโทษด้วยนะเฉิน เมื่อกี้ฉันทำตัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หวังว่าถ้ามีเวลาว่างนายจะมาเป็นแขกที่คฤหาสน์ของฉันนะ คฤหาสน์ของฉันมีงานเลี้ยงคึกคักแบบนี้ตลอดแหละ ฉันคิดว่าสาวๆ ของฉันก็คงจะยินดีต้อนรับนายเหมือนกัน แน่นอนว่ารวมถึงทริล่าด้วยนะ"

"ขอบคุณครับ ไว้มีเวลาผมจะแวะมา" เฉินจ้าวไม่อยากเอาเวลามาทิ้งขว้างกับเรื่องพวกนี้หรอก แต่งานปาร์ตี้สุดเหวี่ยงที่เต็มไปด้วยสุราและนารีแบบนี้มันก็เย้ายวนใจอยู่ไม่น้อย ดูท่าเขาควรจะไปหาคู่นอนขาประจำสักคนแล้วล่ะมั้ง

เฉินจ้าวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู เขาเลื่อนหาเบอร์ของตำรวจหญิงเกลินที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน เธอเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว

พอหลับมาถึงโมเต็ลเขาก็เดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ "อีธาน นี่ส่วนของคุณ หกสิบดอลลาร์"

"เป็นไงบ้าง ความรู้สึกของการรับงานครั้งแรกเป็นยังไง"

"ลูกค้าคนนั้นรับมือยากชะมัด คราวหน้าถ้าเขามาขอร้องให้ผมช่วยอีก คุณช่วยเรียกราคาไปเลยนะว่าสามพันดอลลาร์"

"นายบ้าไปแล้ว สามพันดอลลาร์เนี่ยนะ ถึงเขาจะรวยแต่เขาไม่มีทางยอมจ่ายราคานี้แน่"

"เชื่อผมเถอะ เขาต้องยอมจ่ายแน่"

พออีธานเห็นความมั่นใจของเฉินจ้าว เขาก็หลุดหัวเราะออกมาทันที "ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ ตั้งแต่วันที่นายช่วยชีวิตเด็กสาวคนนั้น ฉันก็รู้เลยว่านายไม่ใช่หมอธรรมดาๆ แน่"

"เอาเถอะ ถึงผมจะเรียนแพทย์แผนปัจจุบันมา แต่วิชาแพทย์แผนจีนของผมก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ"

"ไม่ๆๆ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ที่ฉันหมายถึงคือ คืนนั้นที่นายตะคอกใส่วิญญาณของเด็กสาวคนนั้นให้กลับเข้าร่างไปต่างหาก"

"คุณ..."

"ถึงฉันจะมองไม่เห็นแต่ฉันก็เดาได้ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ นายคือหมอผีในตำนานใช่ไหมล่ะ"

"ปัดโธ่ อีธาน เลิกพูดเล่นได้แล้วน่า"

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ฉันดูคนแม่นจะตาย มันต้องเป็นแบบที่ฉันคิดแน่ๆ คืนนั้นเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ตามมาทีหลังยังบอกเลยว่า การที่เด็กสาวคนนั้นรอดชีวิตมาได้มันคือปาฏิหาริย์ชัดๆ"

"ผมหิวแล้ว ขอแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้นสิ อีธาน แฮมเบอร์เกอร์ที่คุณทำอร่อยมากจริงๆ นะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว แต่ชิ้นละสองดอลลาร์นะ"

"คุณจะเลี้ยงผมสักมื้อไม่ได้เลยเหรอ"

"ฉันลดให้ครึ่งราคาได้ แต่ถ้าจะให้กินฟรีล่ะก็ ฝันไปเถอะ"

"ก็ได้ๆ งั้นขอโค้กอีกขวดนึงด้วย" เฉินจ้าวหยิบโค้กออกมาจากตู้แช่ข้างๆ

"พวกหมออย่างนายชอบรณรงค์กันไม่ใช่เหรอว่าน้ำอัดลมมันไม่ดีต่อสุขภาพน่ะ"

"หมออย่างพวกผมก็บอกเหมือนกันแหละว่าการดื่มเหล้ามันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่พวกผมก็ยังดื่มกันอยู่ดีนั่นแหละ"

...

เฉินจ้าวกลับมาที่ห้อง เขาเปิดกล่องโลหะดูก็พบว่ามีผลึกปีศาจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเม็ด แต่เม็ดนี้เล็กมากๆ ขนาดน่าจะประมาณปลายนิ้วเท่านั้น

"แกยังไม่กลับนรกไปอีกเหรอ"

เรย์มอนด์เลื้อยออกมาจากเสื้อของเฉินจ้าว แต่มันมองไม่เห็นกล่องโลหะใบนั้นและไม่สามารถแตะต้องมันได้ด้วยซ้ำ

"มนุษย์ เจ้าอยากให้ข้าไปให้พ้นๆ จากเจ้าขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ก็แล้วแต่แกสิ ปีศาจตนที่แล้วที่ฉันอัญเชิญมามันไม่ค่อยชอบอยู่ใกล้ๆ ฉันเท่าไหร่นักหรอก"

"ข้าว่านะ บางทีการอยู่ข้างกายเจ้าอาจจะทำให้ข้ามีโอกาสได้แสดงฝีมือมากกว่าก็ได้"

"แล้วก็มีโอกาสได้ผลึกปีศาจมากกว่าด้วยใช่ไหมล่ะ" เฉินจ้าวเบ้ปาก เขาไม่เชื่อหรอกว่าปีศาจจะมาพิศวาสอะไรเขา

"ข้าก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ"

"เอาเถอะ แกอยากจะอยู่นานแค่ไหนก็ตามใจ"

เฉินจ้าวหยิบแฮมเบอร์เกอร์กับโค้กขึ้นมากิน "แกจะเอาหน่อยไหม"

"ไม่ล่ะ ผลึกปีศาจที่เจ้าให้ข้าเมื่อกี้ย้งย่อยไม่หมดเลย อีกอย่างข้าไม่ได้สนใจอาหารของพวกมนุษย์หรอก"

ทันใดนั้นเองเบลเซบับก็กระโจนออกมาจากเงามืด

"หืม เบลเซบับ แกมาได้ยังไง ฉันยังไม่ได้เรียกแกเลยนะ"

"ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหาร เก็บไว้ให้ข้าชิ้นนึงด้วย เดี๋ยวก่อนนะ ที่นี่มีปีศาจตนอื่นอยู่ด้วยเหรอ แกแอบอัญเชิญปีศาจตนอื่นลับหลังข้างั้นเหรอ เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ ไร้ยางอาย เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง ข้าอุตส่าห์คิดว่าข้าเป็นหนึ่งเดียวในใจเจ้าซะอีก"

เฉินจ้าวหน้าดำคร่ำเครียด "ถ้าเลือกได้ ตอนนี้ฉันอยากจะสลัดแกทิ้งแล้วไม่อัญเชิญแกมาอีกเลยตลอดชาติ"

"เจ้า อ๊าก" จู่ๆ ที่ด้านหลังของเบลเซบับก็มีหางงอกเพิ่มขึ้นมา

เรย์มอนด์พุ่งเข้าไปกัดเข้าที่กลางหลังของเบลเซบับอย่างไม่ปรานี เบลเซบับเจ็บจนกระโดดโหยง มันวิ่งพล่านไปทั่วห้องโดยมีเรย์มอนด์เกาะติดไปด้วย

"ปัดโธ่เว้ย แกคือเรย์มอนด์ผู้ติดตามของราชาแห่งตัณหา ข้าว่าแล้ว ข้าว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นพวกแมลงสาบชั้นต่ำอย่างพวกแกที่มาล่อลวงเขา ไม่เป็นไร ข้าจะจัดการแกเอง ข้าจะทำให้แกไม่ได้มาโผล่หน้าอยู่ข้างกายเขาอีก มีข้าแค่คนเดียวก็พอแล้ว"

"ไอ้พวกผู้ติดตามของเบลเซบับ ไอ้พวกหมูอ้วนจอมตะกละ ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ กลับนรกของแกไปซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะจับแกทำหมันซะ"

ความจริงแล้วไม่ว่าจะเป็นเบลเซบับหรือเรย์มอนด์ ต่างก็เป็นชื่อของราชาปีศาจที่พวกมันติดตาม ไม่ใช่ชื่อของพวกมันเอง ส่วนชื่อที่ต่อท้ายก็คือนามสกุล

ตัวพวกมันเองไม่มีชื่อหรอก จะมีก็แต่ปีศาจที่ทรงพลังเท่านั้นแหละถึงจะมีชื่อเป็นของตัวเอง

ลูกปีศาจสองตนฟัดกันนัวเนียแทบเป็นแทบตายอยู่ภายในห้อง แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรใครได้

พวกปีศาจในนรกจะมีการหวงอาณาเขตกัน แต่ที่นี่คือโลกมนุษย์ เป็นถิ่นของเฉินจ้าวต่างหาก

เฉินจ้าวไม่สนใจปีศาจสองตัวที่กำลังกัดกัน เขาก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าของตัวเอง เพราะเมื่อกี้เขาเพิ่งจะนัดเกลินได้สำเร็จ

เกลินตกลงจะมาทานมื้อค่ำกับเขาวันนี้ เรย์มอนด์เลื้อยมาที่แทบเท้าของเฉินจ้าว

เฉินจ้าวยกเท้าขึ้นเตะเบลเซบับกระเด็นลอยไปอย่างไม่ปรานี

...

วินเซนต์มารับบทเป็นคนขับรถส่วนตัวของเฉินจ้าว เขามาจอดรออยู่ที่หน้าโมเต็ลตรงเวลาเป๊ะ

"วินเซนต์ ไปตึกแพลตตินั่ม"

"เฉิน คืนนี้คุณมีเดตเหรอ"

"ใช่"

"แล้วคุณพกถุงยางอนามัยมาหรือเปล่า"

"เอ่อ"

"ผมแถมให้ฟรี" วินเซนต์หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของข้างคนขับ

"ขอบคุณมาก"

"ถึงตึกแพลตตินั่มแล้ว ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่แสนวิเศษของคุณนะ"

เฉินจ้าวกับเกลินนัดเจอกันที่ร้านอาหารชั้นดาดฟ้าของตึกแพลตตินั่ม ที่นี่เป็นร้านอาหารตะวันตกสุดหรู บรรยากาศภายในดูสลัวๆ เล็กน้อย แต่โต๊ะอาหารล้วนอยู่ติดหน้าต่าง ทำให้สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของลอสแอนเจลิสได้กว่าครึ่งเมือง

เกลินสวมชุดราตรีคอถลก เกล้าผมขึ้น และแต่งหน้าอ่อนๆ

"เกลิน ขอโทษทีนะที่ปล่อยให้คุณต้องรอนาน คืนนี้คุณสวยมากเลย" ความจริงแล้วตอนแรกเฉินจ้าวตั้งใจจะขับรถไปรับเกลิน แต่เธอปฏิเสธ

"ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันค่ะ"

"ผมคิดว่าผมคงต้องชวนคุณสักสิบครั้ง คุณถึงจะยอมออกมาซะอีก"

"พอดีวันนี้ฉันว่างพอดีน่ะค่ะ"

เฉินจ้าวให้เกลินสั่งอาหารก่อน จากนั้นเขาก็สั่งเมนูเดียวกันมาอีกชุด

"คุณทำงานอยู่แผนกไหนของสถานีตำรวจเหรอ"

"แผนกคดีอุกฉกรรจ์ค่ะ ฉันรับผิดชอบคดีฆาตกรรมทั้งหมด รสชาติอาหารของร้านนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าคราวที่แล้วเยอะเลย อย่างน้อยก็คุ้มกับราคาที่จ่ายไปล่ะนะ"

เฉินจ้าวตักอาหารเข้าปากสองสามคำ "อืม รสชาติก็อร่อยดีนะครับ"

รสชาติมันก็งั้นๆ แหละ คุ้มราคาตรงไหนกันเนี่ย

อาหารบนโต๊ะมื้อนี้ราคาอย่างต่ำก็สองร้อยดอลลาร์ แต่รสชาติเต็มที่ก็แค่พอกินได้เท่านั้น

หรือว่านี่คือความแตกต่างของรสนิยมการกินระหว่างคนตะวันออกกับคนตะวันตกกันนะ

[จบแล้ว]