ตอนที่ 34: สม็อกหลอกข้า

ตอนที่ 34: สม็อกหลอกข้า

ในฐานะอดีตมนุษย์เงินเดือนในชาติก่อน สม็อกสามารถจินตนาการถึงความรู้สึกของยักษ์ศิลาอีกหกตนในวินาทีนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ดังนั้น

สม็อกจึงตัดสินใจบินขึ้นอีกครั้ง และป้อนอัญมณีให้พวกมันทีละตนๆ

แน่นอนว่า ปริมาณอัญมณีที่ป้อนให้ยักษ์ศิลาอีกหกตนนั้นน้อยกว่าอยู่บ้าง ไม่อาจเทียบได้กับปริมาณที่มอบให้ราชินียักษ์ศิลาหรอก

ในเวลาเพียงไม่นาน การให้อาหารก็เสร็จสิ้น และสม็อกก็บินกลับมาเกาะบนไหล่ของราชินียักษ์ศิลาตามเดิม

ประจวบเหมาะพอดี ราชินียักษ์ศิลาก็กินอาหารของนางเสร็จพอดี

"องค์ราชินีผู้สูงศักดิ์" สม็อกสังเกตท่าทีของนาง แล้วจึงเข้าประเด็นหลัก "ข้าอยากจะขอเชิญพวกท่านย้ายไปอยู่ที่บ้านของข้า บ้านของข้าอยู่ที่ภูเขาเดียวดาย ที่นั่นยังมีหินแบบนี้อยู่อีกเยอะแยะมากมายเลยล่ะ"

"ท่านคิดว่ายังไง?"

ราชินียักษ์ศิลาไม่ได้ส่งเสียงตอบ นางนิ่งเงียบไป

สม็อกไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรออย่างอดทน

เขารออยู่นานแสนนาน

จนกระทั่งสม็อกเริ่มคิดว่าราชินียักษ์ศิลากินอิ่มแล้วหลับไปดื้อๆ และกำลังจะเอ่ยปากเรียก จู่ๆ ราชินียักษ์ศิลาก็ส่งเสียงออกมา

"ภูเขา... เดียวดาย... ข้า... รู้จัก" ราชินียักษ์ศิลากล่าว "ส่ง... อาหาร... มาให้พอ... พวกเรา... จะไป"

ได้ผลแฮะ!

สม็อกรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด "ไม่มีปัญหา ข้าจะเตรียมอาหารไว้ให้พวกท่านอย่างจุใจเลย"

【เควสต์สำเร็จ】

【กล่องสุ่มระดับเงิน 3 กล่อง ถูกส่งไปยังช่องเก็บของแล้ว】

แค่ใช้อัญมณีไม่กี่เม็ดที่จริงๆ แล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลยในโลกมิดเดิลเอิร์ธแห่งนี้ เขาก็ไม่เพียงแต่หลอกล่อเอากองกำลังรบสุดโหดมาได้ถึงเจ็ดตน แต่ยังได้กล่องสุ่มระดับเงินมาอีกตั้งสามกล่อง!

กำไรบานเบอะ! โชคหล่นทับชัดๆ!

"ดี" ราชินียักษ์ศิลาตอบรับ

"งั้นพวกเราไปกันตอนนี้เลยเถอะ" สม็อกตีเหล็กตอนร้อน รีบชวนทันที

"ไม่" ราชินียักษ์ศิลาปฏิเสธ "ฟ้า... มืด... ค่อยไป"

"...ก็ได้" ไอ้การพูดแบบตะกุกตะกักเว้นวรรคนานๆ แบบนี้มันชวนให้ลุ้นระทึกดีแท้ สม็อกรีบตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ราชินียักษ์ศิลาไม่ได้ส่งเสียงอะไรอีก และนางก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน ส่วนยักษ์ศิลาอีกหกตนก็ทำตัวเหมือนกันเป๊ะ

เมื่อเห็นดังนั้น

'นี่กะจะรอให้ถึงมืดแบบนี้เลยรึไงเนี่ย?' สม็อกแหงนมองท้องฟ้าพลางคิดในใจ 'โชคดีนะที่เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง'

เวลาไม่กี่ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

รัตติกาลมาเยือน

"ไป" จู่ๆ ราชินียักษ์ศิลาที่เงียบเป็นเป่าสากมาหลายชั่วโมงก็เอ่ยขึ้น

ไม่นานนัก

ยักษ์ศิลาทั้งเจ็ดตนก็ตั้งแถวเรียงหนึ่ง และเริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาเดียวดายอย่างเป็นทางการ

ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอกที่การเคลื่อนไหวของพวกมันจะสร้างแรงสั่นสะเทือนและเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

อย่างไรก็ตาม สำหรับกลุ่มก๊อบลินลูกสมุนที่คอยเฝ้าจับตาดูพวกมันมาจนถึงตอนนี้ เสียงดังพวกนี้... เมื่อเทียบกับความตกตะลึงในใจของพวกมันแล้ว มันเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

"มังกรสม็อกหลอกล่อพวกยักษ์ศิลาให้ไปด้วยได้งั้นรึ?"

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ..."

"มันทำสำเร็จจริงๆ รึเนี่ย?"

"แต่ถึงยังไง นี่ก็เป็นเรื่องดีนะ ต่อไปนี้พวกเราก็จะได้อยู่กันอย่างสงบสุขซะที ไม่ต้องคอยระแวงว่าไอ้พวกยักษ์ศิลามันจะปาหินมั่วซั่วอีกต่อไปแล้ว"

"ใช่เลย ฝ่าบาทจะต้องดีพระทัยมากแน่ๆ"

ในไม่ช้า

ก๊อบลินลูกสมุนก็กลับไปหาราชาแห่งก๊อบลินผู้ทั้งอ้วนและอัปลักษณ์อีกครั้งเพื่อรายงานสถานการณ์ "ฝ่าบาท ข่าวดีพ่ะย่ะค่ะ สม็อกพายักษ์ศิลาพวกนั้นไปหมดแล้ว ดูเหมือนว่าพวกมันจะมุ่งหน้าไปทางภูเขาเดียวดาย..."

เมื่อได้ยินดังนั้น ราชาแห่งก๊อบลินก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปในทันที

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

มังกรสม็อกตั้งใจจะทำอะไรกันแน่? แล้วมันทำได้ยังไง?

ราชาแห่งก๊อบลินคิดไม่ตก แต่เขาก็เห็นด้วยว่านี่คือข่าวดี ดังนั้นเขาจึงขี้เกียจจะคิดให้ปวดหัวอีกต่อไป และหัวเราะลั่น "ดี ดีมาก ยอดเยี่ยมไปเลย!"

"ตั้งแต่นี้ต่อไป เทือกเขามิสตี้แห่งนี้จะเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!"

"พวกเราต้องฉลองกันหน่อยแล้ว"

"มาๆ เตรียมเหล้าชั้นเลิศและอาหารดีๆ มาเลย"

"เล่นดนตรีต่อไป เต้นรำกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย!"

และแล้ว อาณาจักรก๊อบลินก็เริ่มงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยง

ลึกลงไปใต้ดินเบื้องล่าง

กอลลัมที่กำลังหิวโซ ได้ยินเสียงสั่นสะเทือนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากข้างนอกอย่างต่อเนื่อง ก็รู้สึกหนวกหูเป็นอย่างมาก มันจึงวิ่งกระหืดกระหอบออกไปดูว่าพวกยักษ์ศิลามันทำบ้าอะไรกันนักหนา น่ารำคาญชะมัด

ประมาณสิบห้านาทีต่อมา

กอลลัมก็มองเห็นเหตุการณ์ และในดวงตากลมโตของมัน ก็เต็มไปด้วยความงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

"ของรักของข้า เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย?"

"ทำไมสม็อกถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"แล้วทำไมพวกยักษ์ศิลาถึงตามสม็อกไปล่ะ?"

"ของรักของข้า พวกเราไม่เคยกินเนื้อมังกรมาก่อนเลยนะ"

"สม็อกดูน่าอร่อยดีเนอะ ว่าไหม?"

หลังจากพึมพำกับตัวเองอยู่พักหนึ่ง กอลลัมผู้ซึ่งแม้จะดูวิกลจริต แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา และที่จริงก็ค่อนข้างจะเจ้าเล่ห์เพทุบายด้วยซ้ำก็หันหลังและวิ่งกลับเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน

ค่ำคืนผ่านพ้นไป รุ่งสางค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

จู่ๆ ราชินียักษ์ศิลาก็หยุดเดิน "ฟ้า... สว่าง... แล้ว ฟ้า... มืด... ค่อยไป"

เอาเถอะ

สม็อกเหลือบมองเทือกเขามิสตี้ ซึ่งจริงๆ แล้วก็อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ? เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจำใจตอบตกลง และค่อยๆ เดินเตาะแตะตามพวกมันไป

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่ายักษ์ศิลาตัวเบ้อเริ่มพวกนี้จะเดินชักช้าขนาดนี้ แถมยังต้องคอยเดินหลบป่าและสิ่งมีชีวิตสารพัดชนิดตลอดทางอีก...

'ดูท่าทางคงต้องใช้เวลาอีกนานเลยล่ะ' สม็อกคิดในใจเงียบๆ

โดยไม่ทันรู้ตัว

เจ็ดวันก็ผ่านไป

ในที่สุด ภูเขาเดียวดายก็ปรากฏให้เห็นอยู่ไม่ไกลนัก

หลังจากเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้ามาตลอดเจ็ดวัน ในวินาทีนี้ เช้าวันนี้ เมื่อได้เห็นภูเขาเดียวดายอีกครั้ง สม็อกก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความคิดถึงบ้าน

'การเดินทางกลับบ้านนี่มันช่างยากลำบากเสียจริง'

ในขณะเดียวกัน

พวกเอลฟ์ในป่าเมิร์กวู้ดกำลังจะเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว

ธรันดูอิล ผู้ซึ่งบังเอิญเป็นเพื่อนบ้านของสม็อก เป็นคนที่แทบจะเป็นบ้าหนักที่สุด เขาแทบจะกระโดดเต้นเป็นเจ้าเข้าอยู่แล้ว

"มันหลอกข้า!" ณ จุดสูงสุดของอาณาจักร ขณะทอดสายตามองยักษ์ศิลาทั้งเจ็ดตนจากแดนไกล ธรันดูอิลก็ตะโกนลอดไรฟันด้วยความโกรธแค้น "มันบอกว่ามียักษ์ศิลาแค่สองตน! แต่ที่เห็นนี่มันมีตั้งเจ็ดตน!!!"

ข้างๆ เขา เจ้าชายเอลฟ์ เลโกลัส มองดูยักษ์ศิลาทั้งเจ็ดตน ซึ่งตัวใหญ่โตมโหฬารจนยากจะบรรยาย และรู้สึกเสียวสันหลังวาบ พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

มียักษ์ศิลาตั้งเจ็ดตน...

ถ้าสม็อกไม่ยอม เซารอนจะข้ามภูเขาเดียวดายไปได้ยังไง?

และถ้าสม็อกต้องการล่ะก็... ป่าเมิร์กวู้ดก็จะถูกทำลายพินาศย่อยยับในชั่วพริบตา!!!

"ท่านพ่อ..." เมื่อคิดได้ดังนี้ จู่ๆ เลโกลัสก็รวบรวมความกล้าและเอ่ยปาก "พวกเราควรทำยังไงต่อไปดี?"

"ไอ้มังกรบ้าเอ๊ย!!!" ธรันดูอิลหลุดมาดผู้ดีและสบถด่าเสียงดังลั่น จากนั้นเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา "อย่าเพิ่งตื่นตูมไป ตราบใดที่ยักษ์ศิลาทั้งเจ็ดตนนั้นยังไม่ได้สวามิภักดิ์ต่อสม็อกอย่างสมบูรณ์ สถานการณ์ก็ยังไม่ได้เลวร้ายลงไปกว่าเดิมเท่าไหร่นัก"

"เจ้าอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่พวกยักษ์ศิลาน่ะรักสงบและแทบจะไม่เคยพรากชีวิตใครเลย... ยักษ์ศิลาทั้งเจ็ดตนนั่นคงไม่ยอมช่วยสม็อกทำสงครามรบราฆ่าฟันใครหรอก"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ธรันดูอิลก็พูดต่อ

"ตอนนี้ ความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดก็คือ นับจากนี้เป็นต้นไป จะไม่มีกองกำลังใดสามารถทำลายล้างอาณาจักรมังกรได้โดยไม่ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียอย่างหนัก"

เลโกลัสเข้าใจแล้ว "ท่านพ่อ สม็อกดึงตัวพวกมันไปที่ภูเขาเดียวดายเพื่อใช้เป็นกองกำลังป้องกันงั้นรึ?"

"อืม" ธรันดูอิลตอบรับ ก่อนจะต่อประโยคในใจเงียบๆ ว่า 'หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ'

หลังจากต่อประโยคในใจเสร็จ

ธรันดูอิลก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งและตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "พวกเราควรพิจารณาตอบตกลงข้อเสนอร่วมมือของสม็อกได้แล้วล่ะ"

ธรันดูอิลไม่อยากย้ายบ้าน

ตอนนี้ เมื่อมียักษ์ศิลาเจ็ดตนย้ายไปอยู่ที่ภูเขาเดียวดาย... ในอนาคต เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซารอน โอกาสชนะของสม็อกก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น

การร่วมมือกับสม็อกเพื่อปกป้องบ้านเกิดในป่าเมิร์กวู้ดเอาไว้ ก็ดูจะคุ้มค่ากว่ากันเยอะเลย

ส่วนเรื่องที่มันอาจจะดูเสียเกียรติไปสักหน่อยที่ต้องไปร่วมมือกับมังกรน่ะเหรอ...

มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก

เพราะยังไงซะ ในอดีต เขาก็เคยร่วมมือกับพวกคนแคระที่ทั้งโง่เขลาและละโมบโลภมากมาแล้ว...

แถมถ้าจะให้พูดกันตามตรง สม็อกในตอนนี้ยังดูดีกว่าไอ้กษัตริย์คนแคระงี่เง่านั่นตั้งเยอะ