ตอนที่ 1 : สม็อกปะทะเซารอน

ตอนที่ 1 : สม็อกปะทะเซารอน

ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ

สายลมโชยมาอ่อนๆ แสงแดดสาดส่องเจิดจ้า

ในมิดเดิลเอิร์ธ ทุกสรรพสิ่งกำลังตื่นจากการหลับใหล ทุกอย่างล้วนประสานกลมกลืน

ท่ามกลางความกลมกลืนนี้ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมิดเดิลเอิร์ธ ภายในภูเขาเดียวดาย เสียงพ่นลมหายใจหนักหน่วงก็ดังขึ้นกะทันหัน จากใจกลางกองทองคำและอัญมณีที่กว้างใหญ่ไพศาล

ฟู่วววว

กระแสลมพัดเอากองทองคำกองเล็กๆ ปลิวกระเด็นไป

เจ้าของเสียงลมหายใจนั้นเบิกตากว้างขึ้นทันที

ดวงตาสีเหลืองเลือดของมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวและน่าเกรงขาม

จากนั้น สายตาของมันก็เปลี่ยนไป และความทรงจำต่างๆ ก็เริ่มพรั่งพรูเข้ามา

ใช้เวลาไม่นานนัก

หนิงอันที่กำลังตกตะลึงอย่างหนักก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาได้ทะลุมิติมาอย่างอธิบายไม่ได้ทะลุมิติมายังโลกมิดเดิลเอิร์ธ และที่สำคัญไปกว่านั้น คือมาอยู่ในร่างของ มังกรสม็อกมังกรตัวสุดท้ายของมิดเดิลเอิร์ธ

หนิงอันกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง ไม่แน่ใจอยู่ครู่หนึ่งว่านี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

ข้อเสียก็คือ โลกใบเก่าที่คุ้นเคยหายไปแล้ว และเขาก็คงจะกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ผู้คนและสิ่งต่างๆ เหล่านั้นคงทำได้เพียงอยู่ในความทรงจำ... แล้วตอนนี้ เขาก็ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว

ข้อดีก็คือ ในโลกใบก่อน เขาเป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดาๆ ที่ไม่มีเงินเก็บ พ่อแม่ก็จากไปนานแล้ว และเพื่อนๆ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมาย... แต่ที่นี่ เขาคือสม็อก แถมยังมีพลังมหาศาลอีกด้วย!

นอกจากนั้น เขายังครอบครองความมั่งคั่งจำนวนมหาศาลอีกต่างหาก!!

"คิดๆ ดูแล้ว ข้อดีก็ดูจะมากกว่าข้อเสียนะ" พอคิดได้แบบนี้ หนิงอันก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก และยอมรับความจริงได้ในที่สุด

เขาเป็นคนประเภทนี้แหละง่ายๆ สบายๆ และปรับตัวเข้ากับทุกสถานการณ์ได้

ดังนั้น

หนิงอันขยับตัวลุกขึ้นจากกองทองคำและอัญมณีที่กองสูงเป็นภูเขา

เคร้ง คร้าง

ทองคำและอัญมณีไหลกลิ้งตกลงมาไม่ขาดสาย

หนิงอันเริ่มปรับตัวให้เข้ากับร่างกายใหม่นี้

การปรับตัวไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย แค่ใช้ความพยายามนิดหน่อย หนิงอันก็สามารถควบคุมร่างกายอันใหญ่โตนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

เอาล่ะ...

ฟู่วววว

หนิงอันอ้าปากกะทันหัน พ่นเปลวเพลิงร้อนระอุออกมา

เปลวไฟพุ่งทะยานไปข้างหน้า ความร้อนรุนแรงมากจนอากาศรอบๆ ดูเหมือนจะบิดเบี้ยว

นี่แหละคือพลัง!

"เจ๋งเป้ง!" หนิงอันอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ทันใดนั้นเอง

หน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเงียบๆ ไม่ไกลจากด้านหน้าของเขา

【ระบบพิชิตสวรรค์ ฟื้นฟูเผ่าพันธุ์มังกร เชื่อมต่อสำเร็จ】

【สถานะ: สม็อก】

【เผ่าพันธุ์: มังกรไฟ】

【สกิล: พ่นไฟ】

【โลกปัจจุบัน: "เดอะฮอบบิท" + "เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์"】

【เควสต์หลัก: กลายเป็นผู้ปกครองที่แท้จริงของมิดเดิลเอิร์ธ】

【รางวัลเควสต์: ครอบครองโลกใบนี้, เดินทางไปยังโลกต่อไป, และสานต่อการพิชิต】

【ยอมรับหรือไม่?】

"????" หนิงอันถึงกับอึ้งไปเลย

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ยอมรับ! เขาต้องยอมรับสิ!

แม้ว่ารางวัลมันจะดูเหมือนเป็นเรื่องตลกก็เถอะ แต่ช่างมันสิ ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว และได้กลายเป็นมังกรสม็อกไปแล้ว เขาจะมามัวแต่นอนอุดอู้ตัวอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

ลูกผู้ชายที่มีความทะเยอทะยานก็ต้องตั้งเป้าหมายไว้ที่การครองโลกสิ เขาต้องออกไปสร้างเรื่องสักหน่อยแล้ว!

อีกอย่าง ผู้ชายคนไหนบ้างล่ะที่ไม่มีจินตนาการอยากจะเป็นจ้าวโลกและปกครองทุกสิ่งทุกอย่าง!

"ยอมรับ!" หนิงอันตอบกลับ

【รับเควสต์สำเร็จ】

【เปิดใช้งานช่องเก็บของ】

【ได้รับแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่】

【คุณสามารถใช้ความคิดเพื่อเข้าสู่ช่องเก็บของได้】

เมื่อเห็นดังนั้น หนิงอันก็รีบเรียกช่องเก็บของขึ้นมาทันที

ในช่องเก็บของ มีแพ็กเกจของขวัญกำลังส่องแสงระยิบระยับอยู่

เปิด

【คุณได้รับไข่ มังกรน้ำแข็งหนึ่งฟอง ในอีกหกเดือน มังกรน้ำแข็ง ตัวนี้จะฟักออกมา】

【อ้อ มังกรน้ำแข็งตัวนี้เป็นตัวเมียนะ】

หนิงอัน: "????"

คุณพระช่วย!

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ประสบการณ์ "ไฟและน้ำแข็ง" งั้นเหรอ??

ดี ดีมาก

หนิงอันหัวเราะหึๆ แล้วหยิบไข่มังกรออกมา

ไข่มังกรขนาดค่อนข้างใหญ่ที่ใสราวกับคริสตัล ถูกวางลงบนกองทองคำอย่างกะทันหัน

ขณะที่หนิงอันมองดูไข่ใบนั้น เขาก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงค่อยๆ เอาหูแนบกับเปลือกไข่

ตึกตักตึกตัก

จากภายในไข่มังกร เสียงหัวใจเต้นดังชัดเจนและทรงพลังมาก

ประสบการณ์นี้มันช่างวิเศษจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่หนิงอันได้สัมผัสถึงชีวิตใหม่ได้อย่างมีชีวิตชีวาขนาดนี้

ดังนั้น หนิงอันจึงฟังอยู่นานสองนาน จนกระทั่งหน้าต่างระบบขยับอีกครั้ง เขาถึงยอมดึงหัวโตๆ ของตัวเองออกมา ทั้งๆ ที่ยังอยากจะฟังต่อ

【เควสต์: ก่อตั้ง อาณาจักรมังกรที่นี่】

【เงื่อนไข: จำเป็นต้องมีประชาชนอย่างน้อยสามร้อยคน (เผ่าพันธุ์ใดก็ได้ แต่ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา) จึงจะก่อตั้งอาณาจักรได้สำเร็จ】

【รางวัล: กล่องสุ่มระดับทองแดง หนึ่งกล่อง】

หลังจากอ่านจบ

ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ หนิงอันหันหน้าไปมองทางทิศของ เมืองเลคทาวน์

เมืองเลคทาวน์ดูเหมือนจะมีคนอยู่ไม่น้อยเลย ถ้าเขาหามาได้แค่สามร้อยคน เควสต์นี้ก็สำเร็จได้อย่างง่ายดาย

ปัญหาคือ...

เมื่อกว่าร้อยปีที่แล้ว เขาได้ทำลายเมืองเดลและฆ่าผู้คนไปมากมาย บรรพบุรุษของชาวเมืองเลคทาวน์หลายคนก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย... พวกชาวเมืองเกลียดเขาเข้าไส้

แล้วเขาจะโน้มน้าวให้พวกมนุษย์ยอมกลับตัวกลับใจได้ยังไงล่ะ?

หนิงอันใช้เวลาคิดแค่ไม่กี่วินาที ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปมองกองทองคำ แล้วเขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

"จะใช้ไม้อ่อนหรือไม้แข็งก็ให้พวกมันเลือกเองก็แล้วกัน"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หนิงอันก็ไม่รอช้า เขากวาดเอาทองคำน้ำหนักอย่างน้อยหลายร้อยปอนด์เข้าไปในช่องเก็บของของระบบในรวดเดียวอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียว มุ่งหน้าขึ้นไปด้านบน

ที่นี่คือส่วนลึกใต้ภูเขาเดียวดาย ถ้าจะออกไป เขาต้องขึ้นไปข้างบนก่อน

ในไม่ช้า

หนิงอันก็มาถึงชั้นบน ร่อนลงมาในโถงอันโอ่อ่าที่พวกคนแคระเคยสร้างไว้ในอดีต เขามองไปรอบๆ ขณะที่เดินไปยังทางออกที่ถูกหินก้อนใหญ่ขวางไว้

พูดกันตามตรง สถานที่แห่งนี้โดยรวมแล้วก็เรียกได้ว่าโอ่อ่าและตระการตา สมกับความยิ่งใหญ่จริงๆ

น่าเสียดาย ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นอายแห่งความตายที่นี่ หรือธรรมชาติของสถาปัตยกรรมที่ดูโอ้อวดจนเกินไป หนิงอันกลับหาอะไรที่น่าประทับใจไม่ได้เลยจริงๆ

'บางทีข้าควรจะสร้างมันขึ้นมาใหม่'

ยังไงซะ ที่นี่ก็กำลังจะกลายเป็นอาณาจักรของเขาอย่างเป็นทางการแล้ว เขาต้องอยู่ให้สบายสิ

หนิงอันคิดไปคิดมา

ทันใดนั้นเอง

กลุ่มหมอกสีดำก็ปรากฏขึ้นเงียบๆ ห่างจากหนิงอันไปหลายร้อยเมตร ขัดจังหวะความคิดของเขา

"สม็อก" กลุ่มหมอกสีดำพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงของมันแหบต่ำและเย็นเยียบ

'ให้ตายเถอะ!' หนิงอันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็กะพริบตาเมื่อรู้ว่ากลุ่มหมอกสีดำกลุ่มนี้คืออะไร เขาตกใจไปวินาทีหนึ่ง แต่ก็สงบสติอารมณ์ลงได้ในทันที

ไม่มีอะไรต้องตื่นตระหนก

จอมมารเซารอนในตอนนี้ก็เป็นแค่วิญญาณ เป็นสิ่งที่ดูน่าเกรงขามแต่กลับไร้ประโยชน์

"ว่าไง?" หนิงอันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?" เซารอนถามกลับด้วยความหยิ่งผยองยิ่งกว่า

"รู้สิ" หนิงอันตอบกลับ ยังคงความเย่อหยิ่งเอาไว้ "เจ้าต้องการอะไรล่ะ?"

เซารอนไม่เพียงแต่จะไม่โกรธเคืองในความหยิ่งยโสของสม็อก แต่กลับชื่นชมด้วยซ้ำ "ข้ามาที่นี่เพื่อมอบโอกาสให้เจ้าร่วมมือกับข้า"

เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงอันก็เข้าใจทันที

ในภาพยนตร์ต้นฉบับ สม็อกได้ตกลงร่วมมือกับเซารอนจริงๆ

แต่ตอนนี้... โลกใบนี้ต้องเป็นของเขา!

ส่วนเซารอนหรืออะไรเทือกนั้น จะไสหัวไปให้พ้นหรือจะสวามิภักดิ์ต่อเขาก็เลือกเอา!

"ไม่สนใจ ไสหัวไปซะ" หนิงอันตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อได้ยินดังนั้น

ในฐานะจอมมาร เซารอนไม่เคยถูกสิ่งมีชีวิตใดดูหมิ่นขนาดนี้มาก่อน เขาแทบจะระเบิดความโกรธออกมา และกลุ่มหมอกสีดำก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัวในทันที

"งั้นก็ตายซะ!!!" เซารอนคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว