บทที่ 24 - ความตื่นตะลึงของยอดฝีมือจากทั่วโลก

บทที่ 24 - ความตื่นตะลึงของยอดฝีมือจากทั่วโลก

จักรวรรดิเซิ่งถัง หมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 1

ดินแดนแห่งสายหมอก ระดับนรก

ฟีลิกซ์ตวัดคทาเวทในมือ ลูกไฟร้อนระอุขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลพุ่งเข้ากระแทกอัดร่างของหัวหน้าก็อบลินที่อยู่เบื้องหน้าอย่างแม่นยำ

ตูม!

-1968!

ตัวเลขดาเมจคริติคอลเกือบสองพันแต้มเด้งทะลุจอ หัวหน้าก็อบลินแผดเสียงร้องโหยหวนก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้น

แสงสีทองวาบขึ้น เลเวลของฟีลิกซ์ขยับขึ้นไปเป็นเลเวล 6

"บอสระดับเงินก็มีดีแค่นี้เองสินะ"

ฟีลิกซ์กระตุกยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น "เป้าหมายต่อไปก็คือบอสใหญ่แล้ว คงไม่มีใครทำความเร็วได้ดีกว่าฉันแล้วล่ะมั้ง"

ขณะที่เขากำลังจะก้มลงเก็บไอเทมที่บอสดรอปไว้ รูม่านตาของฟีลิกซ์กลับเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

[ประกาศโซนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นจากจักรวรรดิเสินหลง "ไป๋เยี่ย"...] ×10

"ระดับหายนะ? มันคือความยากบ้าอะไรวะเนี่ย"

"ไม่ มันไม่มีทางเป็นไปได้!"

"คนจีนเนี่ยนะจะมาเก่งกว่าฉัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ฟีลิกซ์ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่อยากจะเชื่อเสียงประกาศระดับภูมิภาคที่ยังคงดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัว

เขาคือผู้ครอบครองพรสวรรค์ระดับ SSS ที่แข็งแกร่งที่สุดนะเว้ย มันจะมีใครหน้าไหนทิ้งห่างเขาไปไกลลิบแบบนี้ได้ยังไง

แต่นี่คือประกาศจากระบบของเกมหมื่นภพ มันคือความจริงที่เถียงไม่ออก

ฟีลิกซ์จำใจต้องยอมรับว่ามีคนก้าวข้ามเขาไปไกลแล้วจริงๆ

"ไป๋เยี่ย? แกไม่มีทางนำหน้าฉันไปได้ตลอดหรอก!"

ประกายความเย็นเยียบพาดผ่านดวงตา ฟีลิกซ์กวาดของที่ดรอปจากราชาก็อบลินลงกระเป๋าแล้วมุ่งหน้าลุยลึกเข้าไปในดินแดนแห่งสายหมอกต่อ

ฟีลิกซ์เชื่อมั่นว่าในอนาคตเขาจะต้องเหยียบหัวไป๋เยี่ยขึ้นไปได้อย่างแน่นอน

เพราะพรสวรรค์ระดับ SSS ของเขายิ่งอยู่ในช่วงท้ายเกมก็จะยิ่งแสดงความน่ากลัวออกมา

...

"นานิ! คนจีนมันเก่งขนาดนี้เลยเหรอวะ ถึงขั้นเคลียร์ดันเจี้ยนระดับหายนะที่ยากกว่าระดับนรกได้เนี่ยนะ!"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว ความยากระดับนั้นพวกเรายังไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ"

"พวกนายว่าต่อไปคนจีนมันจะยกทัพมาตีอาณาจักรซากุระของพวกเราไหมเนี่ย"

"แล้วพวกเราจะเอายังไงกันดีวะ"

"จะไปกลัวอะไรเล่า ถึงเวลานั้นพวกเราก็แค่จับมือกับพวกพญาอินทรีขาวแล้วก็ประเทศอื่นๆ รุมถล่มจักรวรรดิเสินหลงให้ย่อยยับไปก่อนก็สิ้นเรื่อง!"

...

บรรดาผู้เล่นชาวซากุระต่างอกสั่นขวัญแขวนทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศ

แม้ปากจะแข็งไม่ยอมรับ แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาต่างรู้อยู่แก่ใจดีว่าความแค้นระหว่างสองประเทศมันฝังรากลึกจนไม่มีทางลบเลือนได้

ต่อให้เป็นบนโลกใบเดิม ถ้าจีนผงาดขึ้นมาเมื่อไหร่พวกเขาก็ต้องโดนเช็กบิลแน่ๆ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในเกมหมื่นภพแห่งนี้เลย!

หากผู้เล่นชาวจีนมีอำนาจล้นฟ้าเมื่อไหร่ เป้าหมายแรกที่พวกมันจะเหยียบย่ำก็หนีไม่พ้นอาณาจักรซากุระอย่างแน่นอน

ที่นี่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสนธิสัญญาระหว่างประเทศใดๆ ทั้งสิ้น

ในโลกของเกม พลังคือความถูกต้อง!

ประชากรจีนมีมหาศาล ย่อมได้เปรียบในเรื่องกำลังคน แต่มันก็เป็นดาบสองคมที่ทำให้ผู้เล่นประเทศอื่นพร้อมใจกันรวมหัวต่อต้านได้ง่ายเช่นกัน

ทางรอดเดียวของพวกเขาคือรอให้พรมแดนประเทศเปิดออก แล้วรีบไปผูกมิตรกับผู้เล่นชาติอื่นเพื่อชิงลงมือขยี้จักรวรรดิเสินหลงก่อนที่พวกมันจะเติบโตไปมากกว่านี้

...

อาณาจักรซากุระ หมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 1414

ดินแดนแห่งสายหมอก ระดับนรก เช่นเดียวกัน

เหนือซากศพของราชานาคาพฤกษาแห่งสายหมอกมีพระจันทร์สว่างไสวดวงหนึ่งลอยเด่นอยู่

มันไม่ใช่สภาพแวดล้อมปกติของดินแดนแห่งสายหมอกอย่างแน่นอน แต่มันคือผลลัพธ์จากพรสวรรค์ของเย่ว์ตู๋มิ่ง

สาเหตุที่เขากล้าตั้งไอดีเกมด้วยชื่อนี้ ก็เพราะเขาปลุกพรสวรรค์ระดับ SSS ที่มีความเกี่ยวข้องกับชื่อนี้ขึ้นมาได้นั่นเอง

พอได้ยินคำว่าจักรวรรดิเสินหลงหลุดออกมาจากเสียงประกาศ รูม่านตาของเย่ว์ตู๋มิ่งก็หดเล็กลงทันที

"ไป๋เยี่ยคุง แกอย่าหวังว่าจะได้เกิดเลย!"

"คนจีนเขามีสุภาษิตว่า ต้นไม้ที่สูงเด่นเกินไปย่อมต้านทานแรงลมไม่ไหว ดูท่าแกจะไม่เข้าใจความหมายของมันเลยสินะ"

"กล้าทำตัวเป็นจุดสนใจขนาดนี้ ก็รอโดนผู้เล่นทั้งโลกประณามและรุมทึ้งได้เลย!"

เย่ว์ตู๋มิ่งแค่นยิ้มเย็นชา เขาดูไม่ได้กังวลเลยสักนิดว่าไป๋เยี่ยจะกลายมาเป็นหอกข้างแคร่ของอาณาจักรซากุระ

ในมุมมองของเขา เขาแทบจะไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ

แค่ภายในจักรวรรดิเสินหลงเอง ก็ต้องมีคนจ้องจะเล่นงานไป๋เยี่ยอยู่แล้ว

...

บางครั้งก็ต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่งว่า แม้พวกซากุระจะทำตัวต่ำทรามแค่ไหน แต่พวกเขากลับมีความเข้าใจในตัวประเทศจีนลึกซึ้งกว่าประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ มากนัก

อย่างเช่นพวกเกาหลี...

อ้อ ไม่ใช่สิ ในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพ ประเทศที่ผู้เล่นชาวเกาหลีไปตกลงมามีชื่อว่าอาณาจักรคอเรีย

"ซีบัล ไป๋เยี่ยมันเอาสิทธิ์อะไรมาคว้าประกาศระดับภูมิภาคไปวะ ถ้าพูดถึงเรื่องเกม ประเทศเกาหลีของพวกเราต้องเป็นที่หนึ่งสิโว้ย!"

"ไอ้ไป๋เยี่ยนี่มันต้องเป็นคนเกาหลีของพวกเราแน่ๆ แค่บังเอิญตอนเกมหมื่นภพส่งตัวมา มันดันไปอยู่ที่จีนพอดีเท่านั้นแหละ!"

"ใช่แล้วล่ะ คนที่สามารถกระชากประกาศระดับภูมิภาคมาได้เป็นคนแรก ต้องเป็นคนเกาหลีของพวกเราชัวร์ป้าบ!"

...

ต่อให้ทะลุมิติมาทั้งโลกแล้ว สันดานชอบเคลมของคนเกาหลีก็ยังแก้ไม่หาย

ครั้งนี้พวกเขากะจะเคลมกระทั่งสัญชาติของไป๋เยี่ยเลยทีเดียว

อาณาจักรคอเรีย หมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 444

ทายาทแห่งดวงอาทิตย์ง้างคันธนู ปล่อยลูกศรสามดอกพุ่งทะยานออกไปในพริบตา

-672, -701, -1288!

ตัวเลขดาเมจสามตัวเด้งขึ้นมาแทบจะพร้อมๆ กัน พลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของราชานาคาพฤกษาแห่งสายหมอกถูกสูบหายไปจนหมดเกลี้ยง ก่อนที่มันจะล้มตึงหัวทิ่มพื้น

ทว่าทายาทแห่งดวงอาทิตย์กลับไม่ได้รีบร้อนเข้าไปเก็บของที่ดรอป เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสายหมอกที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

เสียงประกาศระดับภูมิภาคยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ มีเพียงเสียงพึมพำแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา

"ไป๋เยี่ย การที่นายสามารถพิชิตดันเจี้ยนระดับหายนะได้ ถือว่านายมีคุณสมบัติคู่ควรที่จะเป็นคู่มือของฉันแล้ว"

...

เมื่อเทียบกับบรรยากาศในต่างประเทศแล้ว ช่องแชทในหมู่บ้านมือใหม่แต่ละแห่งของจักรวรรดิเสินหลงดูจะคึกคักและดุเดือดกว่ามาก

แม้ว่าช่องแชทระดับประเทศจะยังไม่เปิดให้ใช้งาน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการถกเถียงอย่างเมามันของผู้เล่นในหมู่บ้านของตัวเองเลย

"พี่ไป๋เยี่ยโคตรตึง! พิชิตระดับหายนะไปอย่างไว ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ดันเจี้ยนนี้มันเข้ายังไง"

"ฉันขอพนันห้าสิบสตางค์เลย พรสวรรค์ของไป๋เยี่ยต้องเป็นระดับ SSS ล้านเปอร์เซ็นต์!"

"เฮ้อ ไป๋เยี่ยทำตัวเด่นเกินไปแล้ว ดันไม่ยอมซ่อนชื่อตัวเองอีก คราวนี้จักรวรรดิเสินหลงของพวกเราคงซวยแน่ คอยดูเถอะ ต่อไปโดนชาติอื่นรุมยำตีนชัวร์"

"แหม ทำมาเป็นคนมีเหตุผล ถุย! ต่อให้ซ่อนชื่อแล้วมันจะทำไม ระบบมันจะไม่ประกาศชื่อจักรวรรดิเสินหลงหรือไงวะ"

"นายไม่รู้อะไร ประเทศเราเองนี่แหละที่จะมีคนคอยจ้องเล่นงานเขา"

"เหอะ ระดับฝีมือของพี่ไป๋เยี่ยเขาจะไปกลัวอะไรกับอีแค่โดนเพ่งเล็ง"

"นั่นดิ ถ้าแน่จริงก็ไปลุยดันเจี้ยนระดับหายนะให้ผ่านเองสิวะ จะมานั่งอิจฉาตาร้อนหาพระแสงอะไรตรงนี้"

"ไป๋เยี่ยคือคนที่คว้าประกาศระดับภูมิภาคครั้งแรกมาให้จักรวรรดิเสินหลงนะเว้ย วันนี้ฉันขอประกาศกร้าวไว้ตรงนี้เลย ใครกล้าหือกับพี่ไป๋เยี่ย ฉันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!"

"เดี๋ยวนะพ่อหนุ่ม นายเป็นใครวะ นายไม่ยอมแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร"

...

การถกเถียงในหมู่บ้านมือใหม่แต่ละแห่งเป็นไปอย่างดุเดือด มีทั้งฝ่ายที่เข้าข้างซูมู่ไป๋ และฝ่ายที่มองว่าการที่เขาไม่ซ่อนชื่อคือความอวดดี

มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีทางทำให้ทุกคนบนโลกพอใจได้หรอก

แน่นอนว่าความคิดเห็นของคนพวกนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

จักรวรรดิเสินหลง หมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 8888

ตูม!

บอสระดับทอง ราชาก็อบลิน เรจจี้ ควงขวานศึกที่อัดแน่นไปด้วยพลังสายฟ้าอันเกรี้ยวกราดฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน

แต่การโจมตีของมันกลับไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว

ซานฉื่อชิงเฟิงใช้มือเดียวถือกระบี่ เขาตั้งรับสกิลของบอสได้อย่างไร้ที่ติ!

ถ้ามีผู้เล่นคนอื่นมายืนดูอยู่ตรงนี้ พวกเขาคงต้องแหกปากตะโกนว่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน

แต่สำหรับซานฉื่อชิงเฟิง เรื่องแบบนี้มันกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

การโจมตีของเรจจี้ในสายตาเขามันเต็มไปด้วยช่องโหว่บานตะไท

ถ้าไม่ใช่เพราะหลอดเลือดของบอสมันยาวเป็นหางว่าว เขาคงไม่ต้องมายืนเสียเวลาอยู่ตรงนี้นานขนาดนี้หรอก

-1283

เขาตวัดกระบี่แทงสวนกลับไป กระชากพลังชีวิตของเรจจี้ไปได้พันกว่าแต้ม ซานฉื่อชิงเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ไป๋เยี่ย นายปลุกพรสวรรค์อะไรขึ้นมากันแน่ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้"

เขาสู้กับเรจจี้มาสิบกว่านาทีแล้ว ย่อมรู้ขีดจำกัดพลังของตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างดี

ถ้าให้เขาไปบวกกับบอสระดับทองคำมืด เขาไม่มีทางเอาชนะได้เด็ดขาด

ทักษะการต่อสู้แม้มันจะมีประโยชน์ในเกมหมื่นภพก็จริง แต่นี่มันคือโลกที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขสเตตัส ค่าสถานะต่างหากคือหัวใจสำคัญ

ด้วยพลังโจมตีของซานฉื่อชิงเฟิงในตอนนี้ ต่อให้บอสระดับทองคำมืดยืนนิ่งๆ ให้เขาฟันฟรีๆ เขาก็ฟันมันไม่ตายหรอก

ต่อให้มีพรสวรรค์ระดับ SSS ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

ดาเมจที่ทำได้ยังน้อยกว่าเลือดที่บอสมันฟื้นฟูเลย แล้วแบบนี้จะไปสู้ยังไงไหว

ด้วยเหตุนี้ ลึกๆ ในใจของซานฉื่อชิงเฟิงจึงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

สรุปแล้วมันคือพรสวรรค์แบบไหนกันแน่ ที่สามารถทำให้ไป๋เยี่ยก้าวไปสู่จุดที่มีพลังรบน่าสะพรึงกลัวขนาดนั้นได้ในเวลาอันสั้น!

[จบแล้ว]