บทที่ 21: ล่าเถียวอะไรกัน? นี่มันยาบำรุงชั้นยอดชัดๆ!

"ก้าบ ก้าบ..."

"ก้าบ ก้าบ..."

เขามาถึงริมทะเลสาบ

ในระยะไกล พวกเป็ดกำลังส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง คงกำลังหาอาหารกินกันอยู่

"ดีเลยที่พวกมันไปกันหมดแล้ว พอไม่มีพวกมันเกะกะ ก็จะไม่มีใครมาขัดขวางฉันตอนขโมยไข่..."

ซูฮั่นละสายตาพร้อมกับรอยยิ้ม และหันไปค้นหาในพงหญ้าสูง

เขาเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

เขาก็สบตาเข้ากับแม่เป็ดตัวหนึ่งที่กำลังฟักไข่อยู่

หนึ่งคนกับหนึ่งเป็ดจ้องมองกันและกัน

แม่เป็ดสีน้ำตาลตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันกางปีกออกและส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ด

"ก้าบ ก้าบ..."

มันตกใจกลัวจนทิ้งไข่และหันหลังวิ่งหนีไป

แต่ซูฮั่นเตรียมตัวมาดีแล้ว เขาจะปล่อยให้เป็ดที่มาเสิร์ฟถึงปากหนีรอดไปได้ยังไง?

"คิดจะหนีเหรอ? สายไปแล้วล่ะ..."

ปั้ก

ก้อนกรวดขนาดเท่าไข่ไก่พุ่งเข้ากระแทกหัวแม่เป็ดอย่างแม่นยำ เข้าเป้าเต็มๆ

แม่เป็ดโดนโจมตีอย่างหนักและขาดใจตายคาที่

ซูฮั่นเดินเข้าไปหยิบเป็ดขึ้นมาและยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

"ทักษะการขว้างปา Lv16 นายคิดว่าฉันล้อเล่นงั้นเหรอ?"

เมื่อคืนนี้ เขาคิดวิธีสุดเจ๋งในการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่เพื่อฟาร์มค่าประสบการณ์ได้

นั่นก็คือการนั่งอ่านหนังสืออยู่มุมหนึ่งพลางปาหินเพื่อฝึกความแม่นยำไปด้วย

ด้วยวิธีนี้ เขาจึงไม่ต้องเสียเวลาอ่านหนังสือ และไม่ต้องเสียเวลาลุกไปเก็บก้อนหินบ่อยๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!

ตลอดครึ่งค่อนคืน

ทักษะการขว้างปาของเขาก็ทะลวงขึ้นสู่ Lv16 ได้สำเร็จ

ผลลัพธ์ของทักษะในปัจจุบันคือ: อัตราความแม่นยำ 45% ในระยะสิบห้าเมตร, อัตราความแม่นยำ 70% ในระยะสิบเมตร และโอกาสเล็งหัวเข้าเป้า 90% ในระยะเจ็ดเมตร!!!

ในห้องถ่ายทอดสด

แฟนคลับต่างคุ้นเคยกับทักษะการขว้างปาระดับเทพของซูฮั่นมานานแล้ว

แต่พวกชาวต่างชาติยังไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อได้เห็นเป็นครั้งแรกในวันนี้ พวกเขาต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

"เดี๋ยวนะ? หมอนี่ใช้โปรแกรมโกงหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไอ้หมอนี่มันทำอะไรลงไป? เมื่อกี้มันก้อนกรวดนะเว้ย ไม่ใช่ปืนพก!"

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ก้อนกรวดเพิ่งจะเจาะกะโหลกเป็ดไปนะ พระเจ้าช่วย..."

...ณ สถานที่จริง

เสียงร้องโหยหวนก่อนตายของแม่เป็ดทำให้แม่เป็ดตัวอื่นๆ ที่กำลังฟักไข่อยู่ในพงหญ้าใกล้ๆ ตกใจกลัว

พวกมันต่างส่งเสียงร้องและวิ่งหนีเตลิดไปไกล

ซูฮั่นตาไวและมือไว เขางัดก้อนกรวดก้อนที่สองออกมาและปาเข้าหัวแม่เป็ดอีกตัวที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดเมตรได้อย่างแม่นยำ

ภาพนี้ทำเอาพวกชาวต่างชาติอึ้งแดกไปตามๆ กัน

ครั้งแรกอาจจะเรียกว่าฟลุก แต่สำหรับการเล็งหัวเข้าเป้าในครั้งนี้ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

นี่มันปรมาจารย์ด้านการขว้างปาชัดๆ!

แต่ซูฮั่นไม่อยากปล่อยแม่เป็ดพวกนี้ไป

ฤดูหนาวกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

เป็ดพวกนี้กำลังจะอพยพไปภูมิภาคอื่น ถ้าเขาไม่จับไว้สักสองสามตัวตอนนี้ อีกไม่กี่วันเขาก็คงไม่มีให้กินแล้ว

ซูฮั่นโยนกระเป๋าเป้ลงบนพื้นและพุ่งตัวเข้าหาฝูงเป็ด

พวกเป็ดวิ่งเร็วมาก

แต่เขาก็เร็วมากเช่นกัน

"ก้าบ ก้าบ ก้าบ ก้าบ..."

แม่เป็ดบนพงหญ้าส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร และตัวที่วิ่งเร็วๆ ก็พากันดำน้ำลงไปในทะเลสาบหมดแล้ว

แต่พวกที่วิ่งช้าต่างก็กลายเป็นเหยื่อของซูฮั่น

ฟิ้ว

ปั้ก

เข้าหัวอีกตัว

แม่เป็ดตัวที่สามถูกจับได้แล้ว

ซูฮั่นหอบแฮ่กๆ หยิบเป็ดขึ้นมา และมองดูฝูงเป็ดดำน้ำหายไปทีละตัวๆ อย่างช่วยไม่ได้

การจับเป็ดได้สามตัวก็ทำให้เขาพอใจมากแล้ว

ซูฮั่นก้มลงเก็บเป็ด

เสียงแจ้งเตือนจากเกมเอาชีวิตรอดเดิมพันชะตาประเทศก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เขากระตุ้นกลไกการส่งคืนหมื่นเท่าได้อีกครั้ง

แต่เนื่องจากเป็ดพวกนี้ตายแล้ว เป็ดที่ถูกส่งคืนกลับไปจึงเป็นแม่เป็ดที่เพิ่งตายเช่นกัน

พวกชาวต่างชาติที่เข้ามาดูต่างก็อิจฉาตาร้อนกันสุดๆ

วันที่สี่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นแท้ๆ ประเทศมังกรก็ได้เป็ดไปอีกหนึ่งหมื่นตัว ใครบ้างล่ะจะไม่อิจฉา?

ซูฮั่นวางแม่เป็ดรวมกันไว้ แล้วก้มหน้าเริ่มค้นหาไข่เป็ดต่อ

เพียงไม่นาน กระเป๋าเป้ของเขาก็เต็มไปด้วยไข่เป็ด

และกลไกการส่งคืนหมื่นเท่าก็ถูกกระตุ้นติดต่อกันถึงสามครั้ง!

ไข่เป็ดสามหมื่นฟองนี้ทำให้พวกชาวต่างชาติถึงกับเงียบกริบไปเลย

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย

ตกลงว่าผู้เข้าแข่งขันของประเทศตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?

แค่ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศมังกรคนเดียวก็เก็บไข่เป็ดได้ตั้งหลายสิบฟองแล้ว แล้วพวกเขาล่ะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง?

ซูฮั่นนำเสบียงกลับไปเก็บไว้ที่ที่พัก แล้วก็เดินกลับมาที่เดิม

พวกเป็ดป่าพวกนั้นขี้ขลาดสมคำร่ำลือจริงๆ

แม้พวกมันจะเห็นหัวขโมยไข่เดินจากไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังไม่กล้ากลับมา

"ช่างเถอะ วันนี้ได้เป็ดตั้งสามตัวก็ถือว่าคุ้มแล้ว"

"เดี๋ยวถ้าหาไข่เป็ดไม่เจอแล้ว ค่อยไปเก็บเห็ดในป่าต่อ..."

ซูฮั่นละสายตากลับมาและใช้ไม้เขี่ยพงหญ้าเพื่อสำรวจต่อไป

มีน้ำฝนตกค้างอยู่ในพงหญ้ามากมายหลังฝนตก แค่ใช้ไม้เขี่ยเบาๆ หยดน้ำจำนวนมากก็ร่วงหล่นลงพื้น

อันที่จริง เขาไม่ได้กลัวว่าฝนจะทำให้เสื้อผ้าเปียกหรอก

เขาแค่กังวลว่าอาจจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าต่างหาก

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น ลวดลายริบบิ้นหลากสีสันก็เตะตาเขาเข้าอย่างจังใต้พงหญ้าที่เขาเพิ่งจะพลิกขึ้นมา

"บ้าเอ๊ย เปิดกล่องสุ่มเจอแจ็กพอตเฉยเลย ล่าเถียวเส้นเบ้อเริ่ม..."

"เดี๋ยวนะ... นี่มัน งูพิษลายเบญจรงค์นี่นา ยาบำรุงชั้นยอดเลยล่ะ..."

"พี่น้องทั้งหลาย คราวนี้ฉันเจอขุมทรัพย์เข้าให้แล้วจริงๆ"

...ในห้องถ่ายทอดสดอย่างเป็นทางการ

ใบหน้าของปิงปิงซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวเมื่อมองดูล่าเถียวความยาวหนึ่งเมตรตัวนั้น

ข้างๆ เธอ ศาสตราจารย์หลี่เฉิงก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่

โชคดีนะที่ผู้เข้าแข่งขันของพวกเขามีสติมั่นคง

ถ้าเป็นพวกลูกอีช่างทำลายล้างจากต่างประเทศที่ชอบเอามือไปจับส่งเดชล่ะก็ ป่านนี้คงได้ลงไปคุยกับรากมะม่วงแล้ว

ในขณะที่หลี่เฉิงคิดว่าซูฮั่นกำลังจะถอยหนี เขากลับได้ยินซูฮั่นตะโกนอย่างตื่นเต้นว่ามันคือยาบำรุงชั้นยอด

ไม่เอาน่า เพื่อน

นี่นายไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลยเหรอ?

นี่มันงูพิษนะเว้ย...

ซูฮั่นตื่นเต้นสุดๆ และข้อมูลเฉพาะของงูชนิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

งูพิษลายเบญจรงค์

สายพันธุ์หายากในดินแดนเถื่อน ได้ชื่อมาจากลวดลายห้าสีบนหลัง: แดง เขียว ดำ ชมพู และม่วง

ดีงูของมันมีสรรพคุณในการเสริมสร้างร่างกายและบำรุงสายตา

ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อของมันยังนุ่มละมุนและถือเป็นสุดยอดอาหารรสเลิศอีกด้วย

การได้เจอยาบำรุงชั้นยอดแบบนี้ที่นี่ ถือว่าโชคดีสุดๆ ไปเลย

ซูฮั่นสูดลมหายใจลึกๆ และรีบตั้งสติอย่างรวดเร็ว

แม้งูพิษลายเบญจรงค์จะเป็นยาบำรุงชั้นยอด แต่พิษของมันก็อันตรายถึงชีวิต เพียงแค่ 3 มิลลิกรัมก็สามารถฆ่าวัวได้ทั้งตัวแล้ว

ดังนั้น การจะจับล่าเถียวตัวนี้ เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน

เขาค่อยๆ ถอยหลังกลับไป และเมื่อไปถึงริมทะเลสาบ เขาก็รีบใช้ขวานเหลาปลายไม้ในมือให้แหลมคมทันที

การจะจับงูพิษลายเบญจรงค์ในอีกเดี๋ยวนี้ ต้องพึ่งพาไม้ท่อนนี้ล้วนๆ

อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัย

ซูฮั่นหาไม้อีกท่อนมาจากริมทะเลสาบเพื่อใช้เป็นไม้สำรอง เผื่อว่าเขาโจมตีพลาดในครั้งแรกและสูญเสียโอกาสในการตอบโต้

ทุกอย่างพร้อมแล้ว

เขาเดินกลับไปที่พงหญ้านั้นอีกครั้ง

คราวนี้ เขาเดินช้าลงมาก

ก้าวแล้วก้าวเล่า

ซูฮั่นค่อยๆ เข้าใกล้งูพิษทีละนิด ไม่นาน เขาก็มาถึงจุดเดิม และงูพิษลายเบญจรงค์ก็ยังไม่ขยับไปไหนเลย

นี่เป็นข่าวดีสุดๆ ช่วยประหยัดเวลาหาไปได้เยอะเลย!

"ฟู่..."

"ลุยเลย!"

ซูฮั่นใช้มือซ้ายค่อยๆ เขี่ยหญ้าแห้งใกล้ๆ ตัวงูพิษ เขาอยากเห็นว่าหัวของมันอยู่ตรงไหน ไม่อย่างนั้นมันคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ถ้าเขาเผลอแทงไปโดนดีงูที่อยู่ในท้องของมัน

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ คงร้องไห้ไม่ออกแน่ๆ

ไม้เขี่ยหญ้าแห้งออก ค่อยๆ เผยให้เห็นลำตัวของมันมากขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลานี้ ท้องงูที่กลมป่องก็ปรากฏแก่สายตาของซูฮั่น

ประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาของเขา และเขาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมงูตัวนี้ถึงไม่ขยับเขยื้อน

มันกำลังย่อยอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปนี่เอง

ดีไม่ดีอาจจะเป็นแม่เป็ดป่าที่กำลังฟักไข่อยู่แถวๆ นี้สักตัวก็ได้

จากนั้นซูฮั่นก็เขี่ยหญ้าแห้งส่วนอื่นออกไป และวินาทีที่เขาเห็นหัวงู หอกไม้ในมือขวาของเขาก็พุ่งแทงออกไปในพริบตา