บทที่ 23 จรรยาบรรณแพทย์

บทที่ 23 จรรยาบรรณแพทย์

สัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางจริงๆ ด้วย

ฆ่าข้ามระดับอีกแล้วแฮะ

หวังเย่สอดส่ายสายตามองเข้าไปในซากศพอันแหลกเหลวของปีศาจงูทับสมิงคลา และพบเข้ากับ 'แก่นพลัง' ที่ส่องแสงสีม่วงดำเรืองรองอยู่ภายใน

นี่คือแหล่งกำเนิดพลังงานของสัตว์ประหลาดประเภทตื่นรู้ทุกตัว

มันมีมูลค่ามหาศาลมาก

แต่เนื่องจากการทดสอบมือใหม่นี้มีโบนัสส่วนแบ่งให้ถึง 100% หวังเย่ก็เลยไม่คิดจะเก็บมันมาเอง เขาแค่เอานาฬิกาข้อมือไปจ่อเพื่อบันทึกข้อมูลและส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่มาจัดการก็พอ

เอาเข้าจริงๆ เขาก็เก็บมันมาไม่ได้หรอก

เพราะแก่นพลังของปีศาจงูทับสมิงคลาตัวนี้มีพิษร้ายแรงเกินไป

"นี่ตื่นสิ ตื่น!" หวังเย่ตบแก้มเนียนใสของอวี๋สุ่ยชินเบาๆ เพื่อเรียกสติ

ตบจนแก้มแดงเถือกแล้วก็ยังไม่ยอมตื่น

เขาจึงเอามือไปวางทาบลงบนเนินอกด้านซ้ายของเธอ

ชุดเทคโนโลยีสีเงินมีความยืดหยุ่นและลื่นมือ เขายังพอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่แผ่วเบาอยู่บ้าง

ยังไม่ตายแฮะ

หวังเย่รีบถอดรองเท้ารบของเธอออก เผยให้เห็นเรียวเท้าเล็กๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

"ถึงขั้นต้องตัดขาทิ้งได้เลยนะเนี่ย" หวังเย่พยายามถกขากางเกงของเธอขึ้น เผยให้เห็นผิวหนังที่ไล่ระดับเป็นสีม่วงดำช้ำเลือดช้ำหนอง

แต่กางเกงมันรัดรูปเกินไป ถกขึ้นมาได้แค่ครึ่งน่องก็ติดแล้ว

หวังเย่จึงตัดสินใจดึงกางเกงเทคโนโลยีตัวเก่งของอวี๋สุ่ยชินรูดพรวดลงมาเลย ทำให้เห็นชัดเจนว่าพิษร้ายได้ลุกลามขึ้นมาจนเกือบถึงโคนขาอ่อนแล้วในเวลาเพียงไม่นาน

"โตป่านนี้แล้ว ยังจะใส่กางเกงในลายลูกแมวอยู่อีก..."

เมื่อเลิกเสื้อเทคโนโลยีขึ้น หวังเย่ก็กวาดสายตามองเข้าไปด้านใน

ผิวขาวเนียนละเอียดและเนินอกอวบอิ่มเต็มไปด้วยจุดจ้ำสีม่วงดำ พิษได้แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดและระบบน้ำเหลือง ลุกลามไปทั่วร่างกายแล้ว

"งานนี้คงต้องพึ่งดวงแล้วล่ะ" หวังเย่รีบหยิบยาถอนพิษครอบจักรวาลเจดีหกออกมาอย่างรวดเร็ว

เขาใช้นิ้วแข็งๆ สองนิ้วง้างริมฝีปากบางเฉียบของอวี๋สุ่ยชินออก แล้วกรอกยาถอนพิษลงไป

"ทำดีต้องทำให้สุด"

หวังเย่ตัดสินใจกรอกยาฟื้นฟูเอชเอฟสามอีกหลอดหนึ่งตามลงไปให้เธอด้วย

เพื่อช่วยกระตุ้นระบบฟื้นฟูและสร้างภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย

ผู้วิวัฒนาการมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยาสองหลอดนี้น่าจะพอช่วยยื้อชีวิตเธอเอาไว้ได้บ้าง

หวังเย่อุ้มร่างอันอ่อนปวกเปียกของอวี๋สุ่ยชินขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิง ก่อนจะสับเท้าวิ่งลงจากเขาด้วยความเร็วสูง

...

ศูนย์วิจัยข้อมูล ค่ายตะวันตก

เวลาล่วงเลยมาจนถึง 07.00 น.

"จบสักที" หัวหน้าครูฝึกซุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

การทดสอบมือใหม่นั้นโหดร้ายทารุณ แต่มันก็เป็นด่านทดสอบที่นักเรียนใหม่ทุกคนต้องก้าวข้ามไปให้ได้

ในฐานะผู้วิวัฒนาการ การต่อสู้กับมอนสเตอร์และปกป้องบ้านเมืองคือหน้าที่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ หัวหน้า!" นักวิจัยคนหนึ่งสะดุ้งสุดตัว ชี้มือไม้สั่นไปที่หน้าจอและข้อมูลที่ปรากฏอยู่ "นี่คือภาพสัญญาณที่เพิ่งส่งมาจากนักเรียนคนหนึ่งครับ ระบบคอมพิวเตอร์วิเคราะห์แล้วว่ามันคือสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางครับ!"

"ตื่นตูมไปได้" นักวิจัยรุ่นเก๋าคนหนึ่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "ถึงโอกาสที่มือใหม่จะเจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางในการทดสอบจะน้อยมากๆ แต่สิบกว่ารอบก็น่าจะหลุดมาสักรอบนึงแหละน่า"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แค่นั้น!" นักวิจัยหน้าใหม่ละล่ำละลักด้วยความตกใจสุดขีด "มันเป็นสัตว์ประหลาดประเภทตื่นรู้ครับ สัตว์ประหลาดประเภทตื่นรู้ระดับดุร้ายขั้นกลางครับ!"

"อะไรนะ!" หัวหน้าครูฝึกซุนหน้าถอดสี รีบหันขวับไปมองหน้าจอใหญ่ทันที

ภาพถูกสลับขึ้นหน้าจอใหญ่เรียบร้อยแล้ว นักวิจัยทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะลืมหายใจ

ปีศาจงูทับสมิงคลา!

"ซูมเข้าไปตรงนั้นทีสิ" หัวหน้าครูฝึกซุนชี้มือไปที่หน้าจอใหญ่

"รับทราบครับ!"

ภาพถูกซูมเข้าไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นลูกกลมๆ ที่ส่องแสงสีม่วงดำเรืองรองอยู่ครึ่งซีก

"แก่นพลังขั้นสอง แถมยังเป็นพลังพิเศษสายพิษร้ายแรงด้วย" สีหน้าของหัวหน้าครูฝึกซุนเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

ปีศาจงูประเภทตื่นรู้แบบนี้แหละ คือสิ่งที่พวกเขากลัวว่าจะเจอมากที่สุดในเขตป่า เพราะมันอันตรายจนแทบจะเข้าใกล้ไม่ได้เลย

สำหรับการทดสอบมือใหม่ การเจอตัวแบบนี้มันคือนรกชัดๆ

แต่มันกลับตายซะแล้ว

ถูกฟันจนตัวขาดเป็นท่อนๆ

"รอยดาบนี่นา ทักษะดาบยอดเยี่ยมมาก สมรรถภาพร่างกายก็ต้องสูงปรี๊ดแน่ๆ" หัวหน้าครูฝึกซุนเอ่ยชมด้วยความทึ่ง ประสบการณ์อันโชกโชนของเขาประเมินสถานการณ์ได้อย่างแม่นยำ "ข้อมูลนี้ส่งมาจากนักเรียนคนไหน"

"รหัส: ดับเบิลยู1012323 หวังเย่ครับ!"

—----------------------------------------------

บริเวณด้านนอกสนามทดสอบ

รถพยาบาลและตู้พยาบาลฉุกเฉินหลายคันมาจอดเตรียมพร้อมแสตนด์บายอยู่แล้ว

ทันทีที่นาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงตรง เหล่านักเรียนใหม่ก็ทยอยพากันเดินออกมาจากสนามทดสอบ

ส่วนใหญ่ก็มีแผลฟกช้ำดำเขียวกันมาบ้าง แต่บนใบหน้าของทุกคนก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของการรอดชีวิตกลับมาได้

ฉีดยาวิวัฒนาการ ผ่านการทดสอบมือใหม่

ตอนนี้พวกเขาคือผู้วิวัฒนาการอย่างเต็มตัวแล้ว!

เป็นผู้วิวัฒนาการที่อยู่เหนือคนธรรมดาทั่วไป!

ต่อให้ได้ทำแค่งานนั่งโต๊ะในศูนย์วิจัยพันธุกรรม พวกเขาก็จะมีสถานะและสวัสดิการที่ใครๆ ในฐานที่มั่นต่างก็อิจฉา

ไม่ใช่แค่ชามข้าวเหล็ก แต่มันคือชามข้าวทองคำต่างหาก

หลู่หย่งทิ้งตัวนั่งแปะลงบนพื้น หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างคนเสียสติ เขาเป็นมือใหม่เพียงไม่กี่คนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

เขาทำตามคำแนะนำของหวังเย่ โดยอาศัยหลบซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงไม้ตลอดทั้งคืน

แม้จะโดนสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์โจมตีบ้าง แต่ด้วยสภาพร่างกายที่ฟิตปั๋ง เขาก็สามารถรับมือและเอาตัวรอดจนถึงเช้ามาได้อย่างหวุดหวิด

"ไม่รู้ว่าพี่เย่เป็นยังไงบ้างนะ" หลู่หย่งเอาแต่ชะเง้อคอมองไปที่ประตูทางออก

ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยวิ่งออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความดีใจ รีบลุกขึ้นยืนเตรียมจะเข้าไปทักทาย

หืม?

ไหงอุ้มคนมาด้วยวะเนี่ย!

หวังเย่วิ่งกระหืดกระหอบมาอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน การปรากฏตัวของเขาเรียกเสียงฮือฮาจากฝูงชนได้ไม่น้อย

ไม่ใช่เพราะเขาโด่งดังอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะคนที่เขาอุ้มมาด้วยต่างหาก เทพธิดาแห่งรุ่น 101 เชียวนะโว้ย!

"เสี่ยวชินเป็นอะไรไป" หวงจื่อรุ่ยที่สะพายทวนยาวสีเงินไว้ด้านหลัง แหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่ขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นอวี๋สุ่ยชินหมดสติไม่ได้สติ

"โดนพิษ" หวังเย่ตอบสั้นๆ ได้ใจความ

"หมอครับ พิษของงูทับสมิงคลามันติดต่อกันได้ไหมครับ" หวังเย่รีบหันไปถามหมอ

"คุณรู้สึกผิดปกติหรือปวดเมื่อยตรงไหนบ้างไหมคะ" หมอเงยหน้าขึ้นมาถาม

"เอ่อ... เมื่อยมือครับ" หวังเย่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ

ถึงแม้อวี๋สุ่ยชินจะตัวเบาหวิว น้ำหนักแค่แปดเก้าสิบชั่ง แต่พอบวกกับน้ำหนักชุดอุปกรณ์เข้าไปด้วย มันก็หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

ที่สำคัญคือเขาต้องอุ้มเธอวิ่งหน้าตั้งลงมาจากภูเขาฝังกระดูกตลอดทาง เกร็งแขนอยู่ท่าเดียวเป็นเวลานาน มันก็ต้องมีเมื่อยล้ากันบ้างแหละ

"ถ้าคุณไม่สบายใจ จะลองเจาะเลือดไปตรวจดูก็ได้นะคะ" หมอแนะนำ

"พิษของงูทับสมิงคลาทั่วไป ร่างกายของผู้วิวัฒนาการน่าจะพอต้านทานได้ ไม่น่าจะรุนแรงขนาดนี้นี่นา" หวงจื่อรุ่ยสังเกตอาการของอวี๋สุ่ยชิน พลางหันไปมองหน้าหวังเย่

"เป็นพิษของปีศาจงูทับสมิงคลาประเภทตื่นรู้น่ะ" หวังเย่ตอบพลางสะบัดแขนคลายความเมื่อยล้า

สัตว์ประหลาดระดับดุร้ายประเภทตื่นรู้งั้นเหรอ!

เหล่านักเรียนใหม่ที่มุงดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง หวงจื่อรุ่ยเองก็ชะงักไปชั่วขณะ

ภาพซากศพอาบยาพิษและพื้นดินที่ถูกกัดกร่อนบนภูเขาฝังกระดูกแวบเข้ามาในหัวของเขา จิ๊กซอว์ทุกชิ้นถูกต่อเข้าด้วยกันจนสมบูรณ์

"แถมยังเป็นขั้นสองด้วย พิษมันก็เลยร้ายแรงสุดๆ" หวังเย่อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

แม่สาวน้อยคนนี้ดวงดีชะมัด ดันแจ็กพอตไปเจอสัตว์ประหลาดระดับนี้เข้าให้

มิน่าล่ะถึงได้เป็นถึงผู้ใช้พลังพิเศษ

ขั้นสอง!

สัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางเนี่ยนะ!

แถมยังเป็นปีศาจงูพิษประเภทตื่นรู้อีกต่างหาก!

นักเรียนใหม่ทุกคนถึงกับช็อกตาตั้ง ตกลงพวกเขากำลังทดสอบมือใหม่รอบเดียวกันอยู่จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย

เดี๋ยวก่อนนะ!

"แล้วนายช่วยเสี่ยวชินออกมาได้ยังไงล่ะ" หวงจื่อรุ่ยจ้องมองหวังเย่เขม็ง ในใจเขาเริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่างก่อตัวขึ้น แต่มันก็ดูน่าเหลือเชื่อเกินไป

"ก็ฆ่ามันทิ้งไง" หวังเย่ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสบายๆ ไม่คิดจะอธิบายอะไรยืดยาว "ฉันไปเจาะเลือดตรวจก่อนนะ"

ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

เดี๋ยวจะซวยเหมือนตอนฉีดยาวิวัฒนาการที่มีผลึกเลือดของสัตว์ประหลาดตกค้างอยู่ในตัวอีก

ฆ่าทิ้ง...

ฆ่ายังไงวะเนี่ย!

นั่นมันสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นกลางประเภทตื่นรู้เลยนะโว้ย!

เหล่านักเรียนใหม่ถึงกับตะลึงงันไปตามๆ กัน

สีหน้าของหวงจื่อรุ่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย ข้อสันนิษฐานในใจของเขาได้รับการยืนยันแล้ว

เขามองตามแผ่นหลังของหวังเย่ที่เดินจากไป สลับกับมองอวี๋สุ่ยชินที่กำลังได้รับการปฐมพยาบาล ก่อนจะรีบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมากดโทรออกอย่างรวดเร็ว

...

หลังจากเจาะเลือดเสร็จ หวังเย่ก็กลับมานั่งพัก

รอฆ่าเชื้อและทำแผลสักหน่อย

บาดเจ็บบ่อยจนแทบจะกลายเป็นหมอไปเองแล้วเนี่ย คลุกคลีอยู่กับหมอซูทุกวัน ขั้นตอนการรักษาก็เลยจำได้ขึ้นใจไปหมดแล้ว

คนเจ็บเยอะแยะเต็มไปหมด เขาขี้เกียจไปเบียดเสียดแย่งคิวกับใคร ยิ่งแผลของเขาเป็นแค่รอยถลอกปอกเปิกด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องรีบ

"ขอบใจนะ" ไม่รู้ว่าหวงจื่อรุ่ยเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันเป็นหนี้นายครั้งนึงแล้วนะ"

"ฟื้นแล้วเหรอ" หวังเย่ปรายตามองเขา

"อืม โชคดีที่พาส่งหมอทัน ไม่งั้นล่ะก็..." หวงจื่อรุ่ยส่ายหน้าด้วยความหวาดเสียว "แล้วก็ต้องขอบใจนายด้วยที่ให้เธอกินยาถอนพิษเจดีหกสกัดเอาไว้ก่อน ไม่งั้นพิษคงลุกลามไปไกลกว่านี้แน่ๆ"

"ก็ลองเสี่ยงดูนั่นแหละ ตอนนั้นโคนขาเธอม่วงไปหมดแล้ว ครึ่งท่อนบนก็มีแต่จุดจ้ำสีดำเต็มไปหมด ดูไม่ได้เลยล่ะ ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังพิเศษก็คงทนได้อีกไม่นานหรอก" พอรู้ว่าอวี๋สุ่ยชินปลอดภัย หวังเย่ก็โล่งใจเหมือนกัน

อย่างน้อยความพยายามของเขาก็ไม่สูญเปล่า

แถมยังเสียยาราคาแพงไปตั้งสองหลอดด้วย

หืม?

ทำไมเงียบไปล่ะ

หวังเย่หันไปมองหวงจื่อรุ่ย ก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด

"เอ่อ... จรรยาบรรณแพทย์น่ะ" หวังเย่เข้าใจสถานการณ์ในทันที เขายิ้มแหยๆ หยิบเข็มฉีดยาแก้อักเสบมาจิ้มตัวเองหนึ่งเข็ม แล้วก็รีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"นี่ฉันควรจะทำเป็นหูทวนลมสินะ" หวงจื่อรุ่ยได้แต่ยิ้มเจื่อน

—------------------------------------------------

09.00 น. บริเวณด้านนอกสนามทดสอบ

รถออฟโรดคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบท่า

บุคคลสำคัญสองท่านก้าวลงมาจากรถ

นอกจากหัวหน้าครูฝึกซุนแล้ว ก็ยังมีหัวหน้าหวงจากกองกำลังป้องกันฐานที่มั่นด้วย

เหล่านักเรียนใหม่พากันซุบซิบด้วยความแปลกใจ

ตามธรรมเนียมแล้ว การประกาศอันดับและมอบรางวัลสำหรับการทดสอบมือใหม่ จะเป็นหน้าที่ของหัวหน้าครูฝึกซุนแต่เพียงผู้เดียว

นี่คือประเพณีดั้งเดิมของค่ายวิวัฒนาการ

แต่การปรากฏตัวของหัวหน้าหวงในวันนี้ ถือเป็นเรื่องที่ผิดวิสัยมาก

เหล่านักเรียนห้องหัวกะทิต่างก็หันไปมองหวงจื่อรุ่ยเป็นตาเดียว แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้

"ทุกคนทำได้ดีมาก"

หัวหน้าครูฝึกซุนส่งยิ้มอ่อนโยนให้ทุกคน "ขอแสดงความยินดีด้วย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอคือผู้วิวัฒนาการอย่างเต็มตัวแล้ว หวังว่าในอนาคต พวกเธอจะแบกรับภาระหน้าที่ในการปกป้องประเทศชาติ และเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับนักเรียนรุ่นต่อๆ ไปนะ!"

"ครับ ครูฝึก!" เหล่านักเรียนใหม่ตอบรับเสียงดังฟังชัด

"ต่อไป ฉันจะประกาศรายชื่อผู้ที่ทำคะแนนได้สูงสุด 100 อันดับแรกในการทดสอบครั้งนี้"

"อู๋หมิงซุน, หลี่อี้เซวียน, เฉินเจี๋ย..."

นักเรียนใหม่ที่ถูกเรียกชื่อต่างก็ก้าวออกมารับ 'เข็มกลัดมือใหม่ระดับแนวหน้า' เป็นที่ระลึก พร้อมกับรับอั่งเปาซองแดงสไตล์หัวเซี่ยจากหัวหน้าครูฝึกหลี่

ข้างในไม่ได้มีเงินสดหรอกนะ แต่เป็นรหัสซีเรียลนัมเบอร์

"นี่คือของขวัญต้อนรับจากรุ่นพี่ผู้วิวัฒนาการระดับสูงที่เรียนจบจากค่ายตะวันตกไปแล้ว มันคือคูปองแทนเงินสดสำหรับใช้ในมอลล์ผู้วิวัฒนาการ" หัวหน้าครูฝึกหลี่เห็นสีหน้างุนงงของทุกคน ก็อธิบายกลั้วหัวเราะ "มูลค่าไม่น้อยเลยนะขอบอก"

"เท่าไหร่เหรอครับ" เหล่านักเรียนใหม่ถามด้วยความอยากรู้

หัวหน้าครูฝึกหลี่ยิ้มกริ่ม พลางชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว "อย่างต่ำก็หนึ่งหมื่นหยวน"

เหล่านักเรียนใหม่ถึงกับตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น

มอลล์ผู้วิวัฒนาการ คือศูนย์รวมสินค้าอย่างเป็นทางการเพียงแห่งเดียวสำหรับผู้วิวัฒนาการ

ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ ชุดเกราะ ยาฟื้นฟู หรืออุปกรณ์เสริมต่างๆ ล้วนต้องซื้อหาจากที่นี่ทั้งสิ้น

คูปองแทนเงินสด ก็มีค่าไม่ต่างอะไรกับเงินสดจริงๆ นั่นแหละ

"ถ้าวันหน้าได้ดิบได้ดีแล้ว ก็อย่าลืมกลับมาตอบแทนค่ายและประเทศชาติด้วยล่ะ" หัวหน้าครูฝึกหลี่พูดกับทุกคนด้วยรอยยิ้ม "หวังว่าพวกเธอจะกลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับสมบูรณ์แบบคนแรกของฐานที่มั่นฝั่งตะวันออกให้ได้นะ"

คิดการใหญ่ไปไหมครับเนี่ย

เหล่านักเรียนใหม่ต่างก็หัวเราะครื้นเครงและพูดคุยหยอกล้อกับหัวหน้าครูฝึกหลี่อย่างเป็นกันเอง

เมื่อผ่านการทดสอบและจบการศึกษาอย่างเป็นทางการแล้ว สถานะของพวกเขาก็ไม่ใช่ครูกับลูกศิษย์อีกต่อไป

ทางด้านหัวหน้าครูฝึกซุน ก็ประกาศรายชื่อไล่จากอันดับ 100 มาจนถึงอันดับ 30 แล้ว

ทุกๆ อันดับที่สูงขึ้น นอกจากมูลค่าของคูปองจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วยแล้ว โอกาสที่จะได้เข้าร่วมกับสามองค์กรหลักของผู้วิวัฒนาการก็ยิ่งเปิดกว้างมากขึ้นเช่นกัน

"อันดับที่ 10 หลี่เฟิงเหนียน" หัวหน้าครูฝึกซุนหยิบ 'เข็มกลัดมือใหม่ระดับดีเด่น' ส่งให้

"ขอบคุณครับครูฝึก"

หลี่เฟิงเหนียนยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

การติดท็อปเท็น หมายความว่าเขาจะได้รับเลือกให้เข้าหน่วยงานพิเศษหน่วยใดหน่วยหนึ่งของสามองค์กรหลักอย่างแน่นอน!

เขาอยากเข้าหน่วยกู้ภัย!

เพื่อจะได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือผู้ลี้ภัย!

ซองอั่งเปาของเขาก็พิเศษกว่าคนอื่นด้วย

นอกจากคูปองเงินสดแล้ว ก็ยังมีคูปองแลกอุปกรณ์อีกหนึ่งใบ

เขาสามารถใช้คูปองใบนี้ ไปแลกชุดรบแบบใดก็ได้ ทั้งแบบบาง แบบเบา แบบกลาง หรือแบบหนัก ที่มีมูลค่าไม่เกินหนึ่งแสนหยวนได้ฟรีๆ!

"เมื่อเข้าไปอยู่ในหน่วยงานพิเศษแล้ว เธอจะต้องแบกรับภาระหน้าที่ที่หนักอึ้งขึ้น และต้องเผชิญกับอันตรายที่มากขึ้นด้วย รู้จักดูแลตัวเองให้ดีๆ ล่ะ" หัวหน้าครูฝึกหลี่ตบไหล่เขาเบาๆ

"ผมจะจำไว้ครับ!" หลี่เฟิงเหนียนตอบรับด้วยความตื้นตัน

"อันดับที่ 9 อวี๋ซู่"

"อันดับที่ 8 หานซิงปัง"

...

นักเรียนแต่ละคนทยอยออกมารับรางวัลด้วยความตื่นเต้น จนเหลืออีกเพียงไม่กี่อันดับสุดท้ายเท่านั้น ซึ่งรายชื่อก็ค่อนข้างจะแบเบอร์อยู่แล้ว

"อันดับที่ 4 หวังจวิ้น" เมื่อถูกเรียกชื่อ หวังจวิ้นก็มีสีหน้าเหลือเชื่อสุดๆ แต่เขาก็ยังคงเดินออกมารับเข็มกลัดมือใหม่ระดับดีเด่นไป

ก่อนหมดเวลาทดสอบแค่ชั่วโมงเดียว เขายังอยู่อันดับสองอยู่เลยนี่นา!

มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!

"ต่อไป จะเป็นการประกาศรายชื่อผู้ที่ได้สามอันดับแรกในการทดสอบมือใหม่ครั้งนี้"

หัวหน้าครูฝึกซุนไม่ปล่อยให้เสียเวลา "อวี๋สุ่ยชิน เนื่องจากกำลังอยู่ในระหว่างการรักษาตัว เข็มกลัดของเธอฉันจะเก็บรักษาไว้ให้ก่อน"

"อันดับที่ 2—"

"หวงจื่อรุ่ย"

เกิดเสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วบริเวณ

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หวงจื่อรุ่ยที่ครองแชมป์ค่ายตะวันตกมาตลอดครึ่งปี จะมาตกม้าตายในการทดสอบมือใหม่ และคว้าไปได้เพียงแค่อันดับสองเท่านั้น

"ขอบคุณครับ" หวงจื่อรุ่ยรับ 'เข็มกลัดมือใหม่ระดับเหนือชั้น' มาด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น แต่เขาไม่ได้เดินกลับไปหาหัวหน้าครูฝึกหลี่ กลับเดินตรงเข้าไปหาหวังเย่ ยื่นมือออกไปแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ยินดีด้วยนะ"

นักเรียนใหม่ทุกคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก!

หลู่หย่งตัวโย่งอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปไข่ได้เลย

จ้าวเสี่ยวอวี่ที่ไม่ได้รับรางวัลอะไรเลย เอามือปิดปากด้วยความตกตะลึง ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปหมด

เมื่อมองไปยังแผ่นหลังที่ทั้งคุ้นเคยและห่างเหิน เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เขาได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงเกินกว่าที่เธอจะเอื้อมถึงเสียแล้ว

เสียงอันกึกก้องของหัวหน้าครูฝึกซุน ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ

"อันดับที่ 1—"

"หวังเย่!"

[จบตอน]