บทที่ 17 ฉันไม่อยากพักเลยสักวินาทีเดียว!

บทที่ 17 ฉันไม่อยากพักเลยสักวินาทีเดียว!

"แฮ่ก แฮ่ก" หวังเย่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มือทั้งสองข้างชาจนไร้ความรู้สึก

แข็งชะมัด!

มิน่าล่ะ ครูฝึกถึงบอกว่าสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายที่มีระดับพลังเท่ากัน จะมีสภาพร่างกายที่บดขยี้ผู้วิวัฒนาการที่เป็นมนุษย์ได้อย่างราบคาบ

ถ้ามันไม่บาดเจ็บมาก่อน การจะโค่นมันลงคงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ

แต่ก็ถือว่าคุ้มค่า!

"5 แต้มศักยภาพ" หวังเย่เหลือบมองหน้าต่างสถานะส่วนตัว

การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาได้รับประสบการณ์ในการรับมือกับสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายเท่านั้น แต่ยังกอบโกยแต้มศักยภาพมาได้ถึง 5 แต้มอีกด้วย

นอกจากนี้ การนำซากสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายไปรีไซเคิลก็ยังได้ส่วนแบ่งอีกต่างหาก

โดยแผนกจัดเก็บของศูนย์วิจัยพันธุกรรมจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้

ขืนให้เขาแบกเอง ปีศาจวัวหนักเป็นตันขนาดนี้เขาแบกไม่ไหวหรอก

อย่างมากก็อุ้มสาวๆ น้ำหนักสักร้อยกว่าชั่งนั่นแหละพอไหว

ทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นแต่ไกล และกำลังวิ่งตรงดิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

หวังเย่พลิกข้อมือซ้ายอย่างแนบเนียน แล้วกดปุ่มส่งสัญญาณบนนาฬิกาข้อมือสำหรับเดินป่า เพื่อปักหมุดตำแหน่งเอาไว้

นาฬิกาข้อมือจะส่งสัญญาณและภาพไปยังแผนกจัดเก็บ เพื่อให้พวกเขารับทราบข้อมูล

จากนั้นก็จะส่งเจ้าหน้าที่จัดเก็บมาจัดการกับซาก คำนวณราคา แล้วก็โอนเงินส่วนแบ่งเข้าบัญชีเงินดิจิทัลของเขา

"ขอโทษทีนะพวก พอดีฉันยังอ่อนประสบการณ์ไปหน่อย เมื่อกี้ก็เลยเผลอปล่อยให้มันหลุดมือมาได้!" คนที่วิ่งเข้ามาคือชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเอาการ หล่อน้อยกว่าเขาแค่นิดเดียวเท่านั้น

หมอนั่นสวมชุดรบสีเงินทรงเข้ารูปกระชับสัดส่วน ในมือถือทวนยาวสีเงินวาววับ ซึ่งดูยังไงก็ไม่ใช่ของโหลๆ จากคลังอุปกรณ์แน่ๆ

ทั้งเนื้อทั้งตัวของหมอนี่ตะโกนออกมาดังๆ เลยว่า: ฉันรวยมาก มาปล้นฉันสิ!

"นายลองดูเอาเองก็แล้วกัน" หวังเย่ทิ้งแขนลงข้างลำตัว แกล้งทำเป็นหมดเรี่ยวหมดแรงหลังจากการต่อสู้

เขาจำได้แล้วว่าพ่อหนุ่มเศรษฐีคนนี้คือใคร

ชายในฝันของสาวๆ ทั้งค่าย ลูกรักสวรรค์ที่ทั้งหล่อและรวยล้นฟ้า

หวงจื่อรุ่ยจากห้องหัวกะทิ 1

"นี่คือยาฟื้นฟู HF3 รุ่นใหม่ล่าสุดจากห้องแล็บ เหมาะสำหรับใช้รักษาอาการบาดเจ็บของผู้วิวัฒนาการระดับต้น" หวงจื่อรุ่ยเปิดกระเป๋าคาดเอว หยิบหลอดยาออกมาจากแถวเรียงราย แล้วส่งให้หวังเย่หลอดหนึ่ง

"พกยามาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ" หวังเย่ชำเลืองมอง

"เตรียมไว้ก่อนอุ่นใจกว่า" หวงจื่อรุ่ยยิ้ม "อย่างอื่นไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก แต่สำหรับมือใหม่อย่างพวกเรา ยาฟื้นฟูกับยาถอนพิษนี่ขาดไม่ได้เลยนะ"

แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยฟะ

ไอ้ครูฝึกพี่เลี้ยงนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ

"จู่ๆ ฉันก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา สงสัยจะโดนพิษเข้าแล้วล่ะมั้ง..." หวังเย่ยกมือขึ้นกุมขมับ

หวงจื่อรุ่ยก้มมองซากปีศาจวัวระดับดุร้ายบนพื้น พลางนึกในใจว่า จะด่าก็ด่าไม่ออก

ปีศาจวัวมันมีพิษที่ไหนกันเล่า ผ้าขี้ริ้ววัวงั้นเหรอ

"นี่คือยาถอนพิษครอบจักรวาล JD6 ช่วยบรรเทาพิษได้ครอบคลุมหลายชนิด ถึงจะไม่ได้เจาะจงเฉพาะทาง แต่เวลาอยู่ในเขตป่าก็มักจะช่วยชีวิตไว้ได้ในยามคับขันนะ" หวงจื่อรุ่ยล้วงขวดยาขวดเล็กๆ ออกมาแล้วส่งให้

หวังเย่รับมาอย่างไว "อืม เดี๋ยวกลับไปฉันค่อยกินแล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่"

หวงจื่อรุ่ยคลี่ยิ้มออกมา "ฉันกำลังจะกลับค่ายพอดี จะติดรถฉันไปด้วยไหมล่ะ"

"ก็ดีเหมือนกัน"

...

รถออฟโรดรุ่นท็อปที่ติดตั้งอุปกรณ์ครบครันกำลังแล่นฉิวไปตามถนน

โคตรรวยเลย

ชาติก่อนหวังเย่ก็เคยเห็นรถหรูมาเยอะ ก็เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายนัก

แต่การมีคนขับรถส่วนตัวที่เป็นผู้วิวัฒนาการ แถมยังมีหมอประจำตัวคอยดูแลอยู่บนรถด้วยเนี่ย มันจะไม่เว่อร์ไปหน่อยเหรอ

อ้อ จริงสิ หมอประจำตัวของฉันสวยกว่าตั้งเยอะ

"นายคือหวังเย่จากห้อง 23 ใช่ไหม" จู่ๆ หวงจื่อรุ่ยก็ถามขึ้น

"หืม?" หวังเย่หันไปมองหน้าเขา

หวงจื่อรุ่ยยิ้ม "พวกนักเรียนห้องหัวกะทิฉันรู้จักหมดแล้วล่ะ โดยเฉพาะในช่วงเวลานี้ คนที่สามารถลุยเดี่ยวสังหารสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นต้นได้ ถือว่าฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ"

"ต้องขอบคุณนายนะที่ทำให้มันบาดเจ็บมาก่อน" หวังเย่ถ่อมตัว

หวงจื่อรุ่ยส่ายหน้า "ปีศาจวัวระดับดุร้ายที่กำลังบาดเจ็บและบ้าคลั่ง รับมือยากกว่าสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายขั้นต้นทั่วไปซะอีก ฉันเองก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะจัดการมันได้ง่ายๆ"

อืม สัมผัสได้ถึงความถ่อมตัวของพวกเด็กเรียนเก่งเลยแฮะ

แต่หมอนี่ก็คุยง่ายดีเหมือนกันนะ

แถมยังใจป้ำอีกต่างหาก

หวังเย่คุยกับหวงจื่อรุ่ยไปตลอดทาง แลกคอนแท็กต์กันไว้ แล้วค่อยแยกย้ายกันตอนถึงค่าย

"จื่อรุ่ย เพื่อนของนายนี่ไม่เลวเลยนะ ทั้งกิริยามารยาทและฝีมือ ถือว่าโดดเด่นกว่าเด็กรุ่นเดียวกันมากเลย" คนขับรถที่เป็นผู้วิวัฒนาการหันมาพูด

"ฉันรู้ครับ" หวงจื่อรุ่ยมองตามแผ่นหลังของหวังเย่ผ่านหน้าต่างรถ "ก็เพราะแบบนี้แหละ ฉันถึงได้ตีสนิทกับเขาไว้ก่อนไง"

—-------------------------------------------

อพาร์ตเมนต์สำหรับผู้วิวัฒนาการ

ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างค่ายวิวัฒนาการกับฐานที่มั่น เพื่อให้สามารถออกปฏิบัติหน้าที่ปกป้องฐานที่มั่นและประชาชนได้ทันท่วงที หากมีฝูงสัตว์ประหลาดบุกโจมตี

ผู้วิวัฒนาการทุกคนจะได้รับอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวคนละหนึ่งห้อง

อารมณ์คล้ายๆ กับห้องพักสำหรับคนโสด

ห้องชุดขนาดห้าสิบตารางเมตรดูสะอาดสะอ้าน เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูดูดี มีของใช้จำเป็นครบครัน

แต่สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุด ก็คือห้องฝึกซ้อมที่กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหนึ่งของห้อง และหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่หันหน้าไปทางทิศใต้

"หวังเย่!" ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ซูเมิ่งโอวก็เห็นสภาพสะบักสะบอมของหวังเย่ เธอตกใจจนรีบวิ่งจู๊ดหิ้วกล่องพยาบาลเข้ามาหา เม้มริมฝีปากแน่น แล้วลงมือปฐมพยาบาลให้เขาทันที

"ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่แผลถลอกนิดหน่อยเอง" หวังเย่พยายามพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

"ไม่อยากจะคุยกับคุณแล้ว" ขอบตาของซูเมิ่งโอวแดงระเรื่อ

"จริงสิ โอวเอ๋อร์ ยาฟื้นฟู HF3 กับยาถอนพิษครอบจักรวาล JD6 มันคืออะไรเหรอ ทำไมผมหาข้อมูลในเครือข่ายภายในไม่เจอเลยล่ะ" หวังเย่ค้นหาในเครือข่ายภายในของค่ายวิวัฒนาการจนตาแฉะ แต่ก็ไม่เจอข้อมูลอะไรเลย

"พวกนั้นมันเป็นยาควบคุมของห้องแล็บในศูนย์วิจัยพันธุกรรม คุณจะหาเจอได้ยังไงล่ะคะ" ซูเมิ่งโอวฉีดยาให้หวังเย่เสร็จก็ถามต่อ "แล้วคุณไปรู้ชื่อพวกมันมาจากไหน"

"เพื่อนให้มาน่ะ" หวังเย่เปิดกระเป๋าคาดเอวบนโต๊ะ แล้วหยิบหลอดยาสองหลอดออกมา

ซูเมิ่งโอวเปิดจุกหลอดยาออก เอามือพัดกลิ่นเข้าจมูก แล้วก็ดมดูใกล้ๆ "ของแท้ค่ะ แถมยังเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดด้วย เพื่อนคุณนี่ใจป้ำสุดๆ ไปเลยนะคะ ยาหลอดละเป็นหมื่นๆ ให้กันง่ายๆ แบบนี้เลย"

"เป็นหมื่นเลยเหรอ" หวังเย่ตาโต

รู้งี้หลอกฟันมาอีกสักหน่อยก็ดีหรอก...

ซูเมิ่งโอวพยักหน้ารับเบาๆ "รอให้คุณผ่านการทดสอบมือใหม่ แล้วไปลงทะเบียนยืนยันตัวตนที่ศูนย์บริหารจัดการผู้วิวัฒนาการแห่งหัวเซี่ยก่อนเถอะค่ะ ถึงตอนนั้นคุณก็จะสามารถเข้าไปซื้อของในมอลล์สำหรับผู้วิวัฒนาการได้ อย่างเช่นยาฟื้นฟู HF1 ที่เหมาะสำหรับผู้วิวัฒนาการระดับต้น ก็ขายอยู่ที่หลอดละ 10,000 หยวนแล้วค่ะ"

"แล้ว HF3 ล่ะ" หวังเย่ถามต่อ

ซูเมิ่งโอวส่ายหน้า "HF2 ราคา 15,000 หยวน ส่วน HF3 ยังไม่มีวางขายหรอกค่ะ"

"ดูท่าหมอนั่นจะไม่ได้มีดีแค่รวยอย่างเดียวซะแล้วสิ" หวังเย่เริ่มมองหวงจื่อรุ่ยเปลี่ยนไป

บางทีคนเราก็มักจะมองพวกทายาทเศรษฐีแบบผิดๆ

จากประสบการณ์ที่เขาเคยคลุกคลีกับพวกทายาทเศรษฐีมามากมายในชาติก่อน พวกเขามักจะมีความรู้ความสามารถและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่าคนทั่วไป รวมถึงมีคอนเน็กชันในระดับสูง และรู้จักใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบของครอบครัวเป็นอย่างดี

คำกล่าวที่ว่า 'รวยไม่ข้ามสามรุ่น' มันล้าสมัยไปนานแล้ว

"โชคดีนะที่กระดูกไม่หัก" หลังจากตรวจร่างกายอย่างละเอียด ซูเมิ่งโอวก็มีสีหน้าผ่อนคลายลง เธอเริ่มเก็บอุปกรณ์ลงกล่อง "ทางที่ดีคุณควรจะพักผ่อนสักสองวันนะ... เอาแค่วันเดียวก็ได้ค่ะ พ่อตัวดี!"

"ไม่ ผมไม่อยากพักเลยสักวินาทีเดียว" หวังเย่ปฏิเสธเสียงแข็ง มือเริ่มขยับไปสัมผัสลูกบาส

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากในห้องน้ำ หวังเย่เดินเข้าไปในห้องฝึกซ้อม

ต้องโทษเคล็ดวิชาวิวัฒนาการสุริยันชาดนั่นแหละ

ผลข้างเคียงมันรุนแรงเกินไป!

ทำเอาพลังลมปราณของเขาพลุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ห้องฝึกซ้อมสีขาวโพลน ถูกออกแบบมาให้เก็บเสียงและตัดขาดจากโลกภายนอก เหมาะแก่การฝึกสมาธิสุดๆ

"เพลงดาบสุริยันชาด" หวังเย่ลองร่ายรำดาบดูรอบหนึ่ง

ถ้าต้องไปสู้กับสัตว์ประหลาดระดับดุร้าย พลังโจมตีแค่นี้ยังถือว่าอ่อนหัดนัก

ที่วันนี้เขาเอาชนะมาได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะปีศาจวัวระดับดุร้ายมันบาดเจ็บมาก่อน แต่อีกส่วนหนึ่งก็ต้องยกเครดิตให้กับวิชาทะลวงขีดจำกัดสี่เหลี่ยมวงกลมที่มันเทพจริงๆ

ทั้งรุกและรับ ครบเครื่องสุดๆ!

แต่ตัวเพลงดาบสุริยันชาดเองน่ะ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

แค่เขายังใช้มันได้ไม่คล่องแคล่วพอต่างหาก

"อัปเลเวล!"

หวังเย่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

เขาประเคนแต้มศักยภาพ 5 แต้มลงไปที่เพลงดาบสุริยันชาดขั้นต้นทันที

ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึก เขาฝึกฝนเพลงดาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

โดยเฉพาะกระบวนท่าแรก 'อาทิตย์อุทัย' ที่เขาฝึกซ้อมเป็นแสนๆ ครั้ง จนเข้าใจทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้

เมื่อได้สติกลับคืนมา ดาบสุริยันชาดในมือก็ตวัดออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง!

การเคลื่อนไหวฉับไวยิ่งขึ้น อานุภาพร้ายกาจยิ่งขึ้น!

พลังโจมตีเพิ่มสูงขึ้นเกินกว่า 50%!

เพลงดาบสุริยันชาดขั้นต้น ขั้นเชี่ยวชาญ!

[จบตอน]