บทที่ 16 สัตว์ประหลาดระดับดุร้าย การต่อสู้ครั้งแรก!

บทที่ 16 สัตว์ประหลาดระดับดุร้าย การต่อสู้ครั้งแรก!

นอกฐานที่มั่น

บนถนนที่ถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน รถออฟโรดที่มีสัญลักษณ์ของค่ายตะวันตกแล่นฉิวไปตามทาง โคลงเคลงขึ้นลง ฝุ่นตลบอบอวล

นี่คือรถประจำค่ายสำหรับผู้วิวัฒนาการ โดยจะมีรถออกทุกๆ ครึ่งชั่วโมง

เป้าหมายในการล่าของผู้วิวัฒนาการนั้นแตกต่างจากเหล่านักเรียน พวกเขาจะล่าเฉพาะสัตว์ประหลาดที่วิวัฒนาการแล้วและแข็งแกร่งเท่านั้น

ซึ่งในรัศมีสิบกิโลเมตรจากฐานที่มั่นแทบจะหาไม่เจอเลย อย่างน้อยก็ต้องออกไปไกลกว่ายี่สิบกิโลเมตรขึ้นไป

ภายในรถมีผู้ชายสองคนและผู้หญิงหนึ่งคน บรรยากาศเป็นไปอย่างครึกครื้น

"อ้าว สรุปว่าพวกคุณอยู่หน่วยลาดตระเวนภายในกันหมดเลยเหรอครับ" หวังเย่ถามด้วยความแปลกใจ "ผมก็นึกว่าหน่วยลาดตระเวนภายในมีหน้าที่แค่จับพวกมนุษย์กลายพันธุ์ในฐานที่มั่นซะอีก ที่แท้ก็ต้องออกมาล่าสัตว์ประหลาดนอกฐานที่มั่นด้วยเหรอเนี่ย"

"แน่นอนสิ นักดับเพลิงยังไม่ได้มีหน้าที่แค่ดับไฟอย่างเดียวเลยนะ อีกอย่าง ถ้าไม่ออกมาล่าสัตว์ประหลาดแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้ล่ะ" เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนสาวกะพริบตาปริบๆ มองดูใบหน้าที่หล่อเหลาขึ้นเป็นกองของหวังเย่หลังจากที่ยีนวิวัฒนาการแล้ว "หลังจากผ่านการทดสอบมือใหม่แล้ว เธอตั้งใจจะเข้ากองกำลังป้องกันฐานที่มั่นไหมล่ะ"

"ถ้าเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนภายในสวยๆ แบบรุ่นพี่มีเยอะล่ะก็ ไม่เห็นต้องคิดเลยครับ" หวังเย่ยิ้มพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "ขอช่องทางติดต่อหน่อยสิครับ รุ่นพี่ เผื่อวันหลังผมจะได้ขอคำปรึกษาบ้าง"

"ได้สิ" เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนสาวตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ

เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหนุ่มที่อยู่ข้างๆ กระแอมเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "นายอย่าได้ดูถูกงานของหน่วยลาดตระเวนภายในเชียวนะ ศักยภาพของมนุษย์น่ะไร้ขีดจำกัด มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่ บังเอิญไปเจอพวกกลายพันธุ์เข้า ในจังหวะความเป็นความตาย มันกลับระเบิดพลังออกมาได้สูสีกับผู้วิวัฒนาการระดับต้นเลยล่ะ น่ากลัวสุดๆ ไปเลย"

หวังเย่พยักหน้าเห็นด้วย "จริงครับ ผมเคยเห็นผู้หญิงทำสควอทนะ ปกติก็ทำได้แค่ไม่กี่ทีก็ไม่ไหวแล้ว แต่พอถึงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม กลับทำได้ไม่หยุดเลยล่ะ"

"พรืด" เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนสาวเอามือปิดปาก หัวเราะจนตัวงอ

...

รถประจำค่ายจอดเทียบท่าที่จุดตั้งมั่นหมายเลข 3 ซึ่งอยู่ห่างออกไปยี่สิบกิโลเมตร สร้างขึ้นติดกับห้างเป่าหลงพลาซ่าที่ถูกทิ้งร้าง และมีเจ้าหน้าที่กองกำลังป้องกันฐานที่มั่นคอยคุ้มกันอยู่รอบๆ

ภายในห้างเป่าหลงพลาซ่าที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ มีทั้งไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ต สามารถใช้เป็นที่กินข้าวและพักผ่อนหย่อนใจได้

หลังจากบอกลารุ่นพี่สาวแสนสวยที่กระตือรือร้นอยากจะพาเขาไปฝึกฝนด้วยกันแล้ว

หวังเย่ก็เปิดแผนที่บนนาฬิกาข้อมือสำหรับเดินป่า แล้ววิ่งตรงดิ่งไปทางทิศเหนือทันที

ผู้วิวัฒนาการส่วนใหญ่จะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกต่อไป เพราะที่นั่นมีสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่สร้างติดกับทะเลสาบ มีสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายโผล่มาเพียบ เผลอๆ ในทะเลสาบอาจจะมีสัตว์ประหลาดระดับฝันร้ายซ่อนอยู่ด้วยซ้ำ

ระดับเขาตอนนี้ยังแหยมไม่ไหวหรอก

ส่วนทางทิศใต้เป็นหมู่บ้านร้างขนาดใหญ่ ซึ่งตอนนี้ถูกควบคุมพื้นที่เอาไว้ชั่วคราว

"มาทำความคุ้นเคยกับสถานที่ไว้ก่อนก็ดีเหมือนกัน" หวังเย่เห็นนักเรียนใหม่แบบเขาหลายคนที่จุดตั้งมั่นหมายเลข 3

ทุกคนต่างก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการทดสอบมือใหม่ในอีกสี่วันข้างหน้า

แต่แน่นอนว่า พวกนี้คือนักเรียนจากห้องหัวกะทิทั้งนั้น

ส่วนพวกนักเรียนห้องธรรมดาน่ะเหรอ ป่านนี้ร้อยทั้งร้อยคงยังสิงอยู่ในอาคารวิวัฒนาการ เพื่อเชื่อมต่อกับเครือข่ายดวงจันทร์และฝึกฝนเคล็ดวิชาวิวัฒนาการขั้นสูงอยู่แน่ๆ

"มาแล้ว!" หวังเย่ที่กำลังวิ่งหน้าตั้ง เหลือบไปเห็นสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ตัวหนึ่งเกาะอยู่บนซากปรักหักพังข้างหน้า

ผิวหนังสีดำอมเขียวของมันหยาบกร้านและหนาเตอะ กีบเท้าอันกำยำเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดกล้ามเนื้อ มันแผดเสียงคำรามดังกึกก้อง

ดาบสุริยันชาดถูกชักออกจากฝัก

"ฉัวะ!"

คมดาบสาดกระเซ็นไปด้วยเลือด หวังเย่จัดการสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ตายสนิทในดาบเดียว

ด้วยคะแนนประเมินสมรรถภาพร่างกายที่สูงถึง 230 คะแนน ทำให้พละกำลังของเขาเหนือกว่าตอนที่ออกมาล่าสัตว์ก่อนหน้านี้เกินกว่าเท่าตัว

"ดาบดีนี่นา!" นัยน์ตาของหวังเย่เปล่งประกาย

ดาบสุริยันชาดเล่มนี้ ถูกตีขึ้นมาโดยถอดแบบมาจากดาบคริสตัลที่ใช้ถ่ายทอด "เพลงดาบสุริยันชาด" ในโซนเคล็ดวิชาบนเครือข่ายดวงจันทร์เป๊ะๆ

แม้จะเป็นแค่อุปกรณ์สำหรับมือใหม่ แต่ก็จับถนัดมือสุดๆ เสียอย่างเดียวคือน้ำหนักมากไปหน่อย

รอให้เขาทะลวงขึ้นเป็นนักรบยีนขั้นหนึ่งเมื่อไหร่ ปัญหานี้ก็จะหมดไป

1 แต้มศักยภาพ ↑

เริ่มต้นได้สวย

...

ห้าชั่วโมงต่อมา

[สังหารสัตว์ป่ากลายพันธุ์]

[แต้มศักยภาพ: 7 -> 8]

แสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า หวังเย่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ

เวลากลางคืนในเขตป่า อันตรายจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

"ประสิทธิภาพไม่เลวเลย ได้มาตั้ง 2 แต้มศักยภาพ"

"ถ้าล่าทั้งวันก็น่าจะได้สัก 5 แต้มศักยภาพ"

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่หาได้แค่วันละ 3 แต้มศักยภาพ ประสิทธิภาพก็ถือว่าเพิ่มขึ้นมาเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว

แถมยังปลอดภัยกว่าด้วย

"น้อยครั้งมากเลยนะที่จะกลับไปแบบไร้รอยขีดข่วน" หวังเย่ยิ้มพลางเก็บของเตรียมตัวกลับ

ร่างกายเพิ่งจะหายดี ต้องระวังตัวหน่อย ขืนกลับไปสภาพสะบักสะบอม เดี๋ยวตอนกลางคืนหมอซูจะปวดใจจนร้องไห้อีก

รุ่นพี่สาวแนะนำมาไม่ผิดเลยจริงๆ ทิศเหนือของจุดตั้งมั่นหมายเลข 3 เหมาะกับมือใหม่ในการล่าสัตว์มากกว่าจริงๆ

ขอแค่ไม่เดินออกไปไกลจากจุดตั้งมั่นมากนัก โอกาสที่จะเจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายก็แทบจะเป็นศูนย์

กลับค่ายกันเถอะ!

ขณะที่หวังเย่กำลังจะหันหลังกลับ จู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดและเจ็บปวดดังก้องมาจากที่ไกลๆ และค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับเกิดแผ่นดินไหว

หวังเย่หันขวับไปมอง ก็เห็นฝุ่นคละคลุ้งมาแต่ไกล สัตว์ประหลาดสีดำตัวเขื่องขนาดเท่ารถยนต์กำลังวิ่งพุ่งตรงมาทางเขาอย่างบ้าคลั่ง มันพ่นลมหายใจฟืดฟาดออกมาทางจมูก เขาสองข้างหักไปข้างหนึ่ง ความเร็วของมันน่าจะทะลุ 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมงไปแล้ว

เวรเอ๊ย!

แจ็กพอตเจอสัตว์ประหลาดระดับดุร้ายเข้าให้แล้ว!

วิธีแยกแยะระหว่างสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์กับสัตว์ประหลาดที่วิวัฒนาการแล้วนั้นง่ายนิดเดียว

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์เกิดจากยีนที่ผิดปกติ 99% ของพวกมันจะมีรูปร่างหน้าตาบิดเบี้ยว น่าเกลียดน่ากลัว นัยน์ตาสีเลือด ขาดสติสัมปชัญญะ ราวกับหมาบ้า

ส่วนสัตว์ประหลาดที่วิวัฒนาการแล้ว จะยังคงรูปร่างลักษณะเดิมเอาไว้ เพียงแต่เมื่อยีนวิวัฒนาการและดูดซับพลังงานจักรวาลเข้าไปตามธรรมชาติ ร่างกายของพวกมันก็จะใหญ่โตขึ้น ดุร้ายขึ้น และแข็งแกร่งขึ้น!

อย่างเช่นเจ้าปีศาจวัวระดับดุร้ายที่อยู่ตรงหน้านี่ไง!

สู้? หรือหนี?

สองความคิดแวบเข้ามาในหัวของหวังเย่ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจได้ในเสี้ยววินาที

สู้!

เพราะหนีไม่พ้นหรอก

บริเวณนี้เป็นพื้นที่เปิดโล่ง ไม่มีตึกรามบ้านช่องหรือซอกซอยแคบๆ ให้หลบซ่อน จะเอาปัญญาที่ไหนไปวิ่งแข่งกับรถสปอร์ตล่ะ

หวังเย่รวบรวมสมาธิ สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

ดาบสุริยันชาดในมือร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"ตึก ตึก ตึก!"

ยิ่งเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดและกลิ่นเหม็นสาบของปีศาจวัวระดับดุร้ายชัดเจนขึ้น

พอมองใกล้ๆ ก็ยิ่งเห็นความแตกต่างของขนาดตัวชัดเจน ปีศาจวัวระดับดุร้ายที่สูงถึงสามเมตร มีผิวหนังสีดำอมเขียวที่แข็งแกร่งราวกับชุดเกราะธรรมชาติ พลังป้องกันของมันเหนือกว่ามนุษย์ในระดับเดียวกันไปไกลโข

ตึก ตึก ตึก!

หวังเย่ขยับเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว

แม้ปีศาจวัวระดับดุร้ายจะมีขนาดตัวใหญ่โต แต่มันกลับปราดเปรียวอย่างเหลือเชื่อ มันปรับทิศทางเล็กน้อยโดยที่ความเร็วไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย กะจะขวิดหวังเย่ให้ลอยละลิ่วไปบนฟ้าเลยล่ะสิ

ไอ้นี่ต้องเป็นวัวตัวผู้แน่ๆ

วิชาทะลวงขีดจำกัด สี่เหลี่ยมวงกลม!

หวังเย่ยังหาจังหวะโจมตีไม่ได้ จึงใช้ดาบสุริยันชาดวาดเป็นวงกลม เคลื่อนที่หลบหลีกพร้อมกับเบี่ยงเบนแรงปะทะอันมหาศาลของปีศาจวัวระดับดุร้ายไปพร้อมๆ กัน

เลือดลมในกายสูบฉีดพล่าน! ดาบปะทะเข้ากับเขาที่หักของมัน เขารีบถอยกรูด แขนชาหนึบไปหมด

พละกำลังน่าสะพรึงกลัวมาก!

มันบาดเจ็บอยู่นี่!

ระหว่างที่เคลื่อนที่หลบหลีก หวังเย่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของปีศาจวัวระดับดุร้าย

ที่สีข้างด้านขวาของมันมีบาดแผลฉกรรจ์น่าสยดสยอง คล้ายกับถูกอาวุธประเภทหอกหรือทวนแทงทะลุ

ทุกครั้งที่มันขยับตัว เลือดก็จะไหลซึมออกมา และดูเหมือนบาดแผลกับความเจ็บปวดจะส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของมันด้วย

โจมตีจุดอ่อน!

หวังเย่ดึงความคล่องแคล่วที่เป็นจุดเด่นของตัวเองออกมาใช้

แม้จะถูกปีศาจวัวระดับดุร้ายพุ่งชนจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะหลุดเป็นชิ้นๆ แต่ประสิทธิภาพในการป้องกันของวิชาทะลวงขีดจำกัดสี่เหลี่ยมวงกลมนั้นยอดเยี่ยมมาก เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมายนัก

วงกลมแปรเปลี่ยนเป็นสี่เหลี่ยม!

การพลิกแพลงกระบวนท่าของเพลงดาบขั้นต้นระดับสมบูรณ์แบบนั้นลื่นไหลไร้ที่ติ ดาบสุริยันชาดกรีดลึกเข้าไปในบาดแผลที่มีเลือดออกของปีศาจวัวระดับดุร้าย ทำให้มันยิ่งคลุ้มคลั่งหนักกว่าเดิม

หวังเย่ตวัดดาบกลับ กระชากบาดแผลให้ฉีกกว้างขึ้นอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นก็อาศัยแรงเหวี่ยงฟันกลับหลังแล้วกระโดดถอยร่น กลับมาตั้งรับด้วยวิชาสี่เหลี่ยมวงกลมอีกครั้ง

ปีศาจวัวระดับดุร้ายเต้นผางด้วยความโกรธแค้น มันเสียหลักและทำท่าจะวิ่งหนี

ขวิดกูตั้งนาน พอเลือดออกก็จะหนีงั้นเหรอ

ฝันไปเถอะ!

หวังเย่พุ่งพรวดเข้าไปหา พร้อมกับใช้วิชาเพลงดาบสุริยันชาด

กระบวนท่าแรก อาทิตย์อุทัย!

กระบวนท่านี้มีความเร็วสูงมาก พุ่งตรงเข้าใส่ก้นของปีศาจวัวระดับดุร้าย

พลังลมปราณทั่วร่างถูกรีดเร้นออกมารวมกัน ร่างกายราวกับมีดวงอาทิตย์ยามเช้าที่แผ่ความร้อนระอุ เปลวเพลิงลุกโชนเคลือบไปทั่วใบดาบสุริยันชาด

ฉัวะ!

ดาบเดียวฟันลงไป สองมือชาดิก แต่ดาบสุริยันชาดก็สามารถสับปีศาจวัวระดับดุร้ายจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นได้!

บาดแผลฉกรรจ์นั้นเละเทะจนเห็นกระดูก

ฉึก ฉึก ฉึก!

หวังเย่ไม่เปิดโอกาสให้ปีศาจวัวระดับดุร้ายได้ลุกขึ้นมาอีก ดาบสุริยันชาดฟาดฟันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับคนขายเนื้อชำแหละซากวัว

หลังจากฟันไปสิบกว่าดาบ ในที่สุดเขาก็สามารถปลิดชีพปีศาจวัวระดับดุร้ายที่มีพลังชีวิตอึดถึกทนตัวนี้ลงได้

[สังหารปีศาจวัวขั้นหนึ่ง]

[แต้มศักยภาพ: 8 -> 13]

[จบตอน]