บทที่ 11 เขาคู่ควรเหรอ?

บทที่ 11 เขาคู่ควรเหรอ?

"ระยะเวลาฝึกฝน: A"

เมื่อเจ้าหน้าที่ประกาศคะแนนแรกออกมา เหล่าครูฝึกต่างพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

สิ่งที่ค่ายวิวัฒนาการต้องการปลุกปั้น คือผู้วิวัฒนาการที่กล้าหาญในการต่อสู้และไม่เกรงกลัวต่อความตาย

"เธอเริ่มแสดงทักษะดาบได้แล้ว" ครูฝึกสอนเพลงดาบปรายตามองหวังเย่แวบหนึ่ง

ดูหน้าตาคุ้นๆ ก่อนหน้านี้น่าจะเคยเห็นที่โรงฝึกดาบ

แต่ก็ไม่ได้ประทับใจอะไรเป็นพิเศษ ระดับเพลงดาบก็คงจะไม่สูงเท่าไหร่

"ครับ"

หวังเย่โค้งตัวลงเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มร่ายรำเพลงดาบขั้นต้นเก้ากระบวนท่า

ในพริบตาแรกที่เขายกดาบขึ้น ครูฝึกเซียวที่แขนเสื้อข้างซ้ายว่างเปล่าก็หรี่ตาลงทันที

เป็นเขาจริงๆ ด้วย

"สมบูรณ์แบบ"

"เพลงดาบขั้นต้นระดับสมบูรณ์แบบของแท้"

ด้วยความสามารถของครูฝึกเซียว แค่หวังเย่ร่ายรำดาบกระบวนท่าแรก เขาก็สามารถประเมินได้อย่างแม่นยำ

แม้ว่าเพลงดาบจะยังดูอ่อนหัดไปบ้าง และขาดจิตสังหารไปสักหน่อย แต่ความเข้าใจในเพลงดาบและการผสานเข้ากับร่างกายนั้นเข้าขั้นสมบูรณ์แบบ

ในแง่ของระดับขอบเขตเพลงดาบ ถือว่าสูสีกับเขาเลยทีเดียว

นักเรียนคนนี้ ไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ด้านดาบที่น่าทึ่ง แต่ยังสามารถขัดเกลาเพลงดาบพื้นฐานจนสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้

เขาจะต้องเป็นคนที่ขยันขันแข็งและทุ่มเทอย่างหนักหน่วงแน่ๆ

นักเรียนห้อง 23 ต่างก็รู้สึกประหลาดใจในตอนแรก

ในการสอบภาคปฏิบัติ ทุกคนต่างก็แสดงเพลงกระบี่ เพลงดาบ และเพลงทวนที่เป็นชุดกระบวนท่ากันทั้งนั้น

มีใครเขาเอาทักษะพื้นฐานมาโชว์กันล่ะ

เป็นที่รู้กันดีว่า ทักษะพื้นฐานนั้นเอาไปใช้ต่อสู้จริงแทบไม่ได้เรื่อง

แต่เมื่อมองดูหวังเย่ร่ายรำเพลงดาบขั้นต้นเก้ากระบวนท่า พวกเขากลับถูกดึงดูดเข้าไปอย่างน่าประหลาด

ราวกับว่าเขาไม่ได้กำลังร่ายรำเพลงดาบ แต่กำลังสาธิต เผยให้เห็นถึงเสน่ห์ของเพลงดาบอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกสั่นสะเทือนใจมาก

โดยเฉพาะกับนักเรียนที่เรียนดาบเหมือนกัน จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

เพลงดาบที่เป็นชุดกระบวนท่าที่พวกเขาเคยฝึกมากลายเป็นขยะอะไรไปเนี่ย!

นี่สิถึงจะเรียกว่าเพลงดาบที่แท้จริง!

ครูฝึกสอนเพลงดาบเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

ให้คะแนนเหรอ

เขาคู่ควรที่จะประเมินเด็กคนนี้เหรอ

ตัวเขาเองยังติดอยู่ที่คอขวดของขั้นบรรลุ ขาดอีกแค่ก้าวเดียวก็จะถึงขั้นสมบูรณ์แบบ

แต่นักเรียนห้องธรรมดาที่อยู่ตรงหน้านี้กลับทำได้แล้วเนี่ยนะ

ไม่อยากจะเชื่อเลย

ครูฝึกสอนเพลงดาบมองดูจนเพลิน

เวลาในการประเมินทักษะอาวุธเดิมทีคือครึ่งนาที จนกระทั่งครูฝึกสอนเพลงกระบี่ที่อยู่ข้างๆ สะกิดเตือน เขาถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ และรีบสั่งให้หยุด

ครูฝึกสอนเพลงดาบตาลุกวาว พร่ำชมไม่หยุดปาก "สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!"

เขาหันไปมองครูฝึกระดับกลางสองคนที่นั่งเป็นประธานอยู่ ครูฝึกเซียวก็ส่งยิ้มพยักหน้าให้

"ทักษะอาวุธ: S"

เมื่อเจ้าหน้าที่ประกาศคะแนนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ปฏิกิริยาแรกของเหล่านักเรียนไม่ใช่การโห่ร้องยินดี แต่เป็นการยืนอึ้ง

จากนั้นท่ามกลางเสียงตะโกนลั่นจนหน้าดำหน้าแดงของหลู่หย่ง ก็เกิดเสียงฮือฮาดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์

S ตัวแรกเลยนะเว้ย!

แม้ว่าจะเป็นเพียงหนึ่งในสามรายการของการสอบภาคปฏิบัติ แต่นี่ก็คือ S ตัวแรกของห้อง 23!

อวี๋ไห่เทาเบิกตากว้าง แววตาแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ทำไมกันวะ!

แค่เพลงดาบพื้นฐานที่แสนจะธรรมดานี้ เอาไปเทียบกับเพลงกระบี่รุ้งพาดผ่านของเขาไม่ได้เลยสักนิด แล้วทำไมมันถึงได้ S ล่ะวะ!

นี่มันฉวยโอกาสจากช่องโหว่ของกฎชัดๆ!

"รายการที่สาม ประลองต่อสู้จริง" ครูฝึกหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งจะลุกขึ้นยืน จู่ๆ ก็รู้สึกหนักอึ้งที่หัวไหล่ ตามมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู ครูฝึกเซียวที่นั่งเป็นประธานอยู่ลุกเดินออกมายิ้มๆ "ฉันเอง"

ครูฝึกระดับกลางอีกคนหนึ่งยิ้มอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่าเพื่อนเก่าเกิดคันไม้คันมืออยากลองของ

พวกเขาคือผู้วิวัฒนาการแห่งเปลวเพลิงรุ่นที่สอง ที่เคยเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดระดับฝันร้ายระหว่างปฏิบัติภารกิจกู้ภัย จนได้รับบาดเจ็บสาหัส

จึงต้องจำใจถอยร่นจากแนวหน้า แล้วกลับมาเป็นครูฝึกที่ค่ายวิวัฒนาการแทน

"ดาบนั้น เน้นรุกไม่เน้นรับ"

แม้ครูฝึกเซียวจะตัวไม่สูงนัก แต่เมื่อชักดาบออกมา รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที "ขอฉันดูทักษะการตั้งรับด้วยดาบของเธอหน่อยสิ"

ทักษะการตั้งรับด้วยดาบงั้นเหรอ

บังเอิญจังเลยนะ

งั้นๆ แหละครับ

"ขอคำชี้แนะด้วยครับ" หวังเย่เข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อม

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากครูฝึกแขนเดียวคนนี้ มันคือจิตสังหารที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเข่นฆ่าสังหารในเขตป่านับครั้งไม่ถ้วน

ในจังหวะที่เขาพุ่งเข้ามาโจมตี ราวกับสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่ดุร้ายที่สุดกำลังปะทุขึ้น

เพลงดาบที่แสนจะธรรมดา มีแค่การฟันและสับอย่างหมดจดเด็ดขาด แต่กลับแสดงให้เห็นถึงอานุภาพของเพลงดาบขั้นสมบูรณ์แบบได้อย่างเต็มเปี่ยม

"ไม่คิดจะเอาเปรียบผมงั้นเหรอครับ" หวังเย่ยกดาบขึ้นสกัดกั้นพลางถอยร่น ครูฝึกแขนเดียวไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงเพื่อบดขยี้เขา

การควบคุมพละกำลังของเขาอยู่ในระดับที่สูสีกันกับหวังเย่ การควบคุมร่างกายนั้นละเอียดอ่อนถึงขีดสุด

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว การโจมตีของครูฝึกแขนเดียวก็ถาโถมเข้ามาดั่งพายุฝนฟ้าคะนอง

ก้าวเท้าว่องไว การโจมตีดุดันปานสายฟ้าแลบ

ไม่ปล่อยให้หวังเย่มีโอกาสได้หยุดพักหายใจเลย

ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ หวังเย่ต่อให้จะอยากโจมตีก็ยังไร้กำลังที่จะทำ

แม้ครูฝึกแขนเดียวจะใช้เพลงดาบขั้นต้นเก้ากระบวนท่าเหมือนกับเขา แต่ประสบการณ์ ไหวพริบ และจิตสังหารที่แฝงอยู่ในเพลงดาบนั้น เหนือกว่าเขาในตอนนี้อย่างลิบลับ

ถ้าขืนแลกหมัดกันตรงๆ เขามีแต่แพ้กับแพ้แน่นอน

เว้นเสียแต่ว่าครูฝึกจะต่อให้เขาอีกสักข้างน่ะนะ

วิชาทะลวงขีดจำกัด สี่เหลี่ยมวงกลม!

หวังเย่ตั้งรับอย่างเยือกเย็น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชาทะลวงขีดจำกัดสี่เหลี่ยมวงกลมในการต่อสู้จริง

หลังจากที่เคยจำลองสถานการณ์ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึกมานับครั้งไม่ถ้วน เพลงดาบทั้งเก้ากระบวนท่าก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ก่อเกิดเป็นสี่เหลี่ยมวงกลม สร้างแนวป้องกันที่ไร้ช่องโหว่

เมื่อเทียบกับการโจมตีแล้ว วิชาทะลวงขีดจำกัดสี่เหลี่ยมวงกลมนั้นถนัดด้านการป้องกันมากกว่า

ผสานกันเป็นหนึ่งเดียว และเมื่อนำมาใช้คู่กับเพลงดาบพื้นฐานขั้นสมบูรณ์แบบ ก็ยิ่งไร้จุดบอด

ไม่ว่าการโจมตีจะพุ่งมาจากมุมไหน หรือมาเป็นชุดกระบวนท่าแบบใด เขาก็สามารถรับมือได้อย่างมั่นคง ราวกับโล่ทรงกลมที่ป้องกันไว้อย่างแน่นหนา

ครูฝึกเซียวยิ่งสู้ก็ยิ่งดีใจ

เขาเคยเห็นเพลงดาบสายตั้งรับมาก็เยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นวิชาที่นักเรียนตรงหน้าใช้ออกมา

เรียบง่าย ธรรมดา แต่กลับคืนสู่สามัญ

มันแฝงไปด้วยความลึกล้ำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมองไม่ออก

เพียงแค่การนำเอาเก้ากระบวนท่ามาเชื่อมต่อกัน แต่การผสานกระบวนท่าดาบกลับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติและพลิกแพลงได้ไม่สิ้นสุด

จากจุดเริ่มต้นไปสู่จุดจบ และจากจุดจบกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

ยอดเยี่ยมมาก!

ไม่คิดเลยว่าในห้องธรรมดาจะสามารถค้นพบต้นกล้าชั้นดีแบบนี้ได้

แม้แต่นักเรียนอัจฉริยะในห้องหัวกะทิไม่กี่คนที่สอบทักษะดาบได้ระดับ S เหมือนกัน ในสายตาของเขาก็ยังสู้เด็กนักเรียนตรงหน้านี้ไม่ได้เลย

ยอดเยี่ยมมาก!

และยังมีศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัด!

โดยเฉพาะการที่เขาสามารถฝึกฝนเพลงดาบขั้นต้นเก้ากระบวนท่าได้ถึงระดับนี้ สภาพจิตใจและความมุ่งมั่นอดทนย่อมไร้ที่ติ

"เปรี้ยง!"

ดาบของทั้งคู่ปะทะกันเป็นครั้งสุดท้าย ครูฝึกเซียวถอยก้าวลงมาแล้วเก็บดาบเข้าฝัก รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้า

ครูฝึกร่างสูงที่นั่งเป็นประธานอยู่หัวเราะลั่น พลางยกนิ้วโป้งให้

เหล่าครูฝึกต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นเต้น และพยักหน้าไม่หยุด

"ประลองต่อสู้จริง: S!"

เจ้าหน้าที่ประกาศผลคะแนนสุดท้ายออกมา

เหล่านักเรียนยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโห่ร้องขึ้นมาด้วยความยินดี

S อีกตัวแล้ว!

ช่างไร้เทียมทานจริงๆ!

จ้าวเสี่ยวอวี่มองดูด้วยความหลงใหล ความสามารถอันน่าสั่นสะเทือนใจของหวังเย่กระแทกเข้าสู่ส่วนลึกของจิตใจเธอ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้

"ฉันไม่ยอมรับ! ทำไมมันถึงได้คะแนนขนาดนั้นล่ะ!" อวี๋ไห่เทาเส้นเลือดปูดโปนที่คอ เขาลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว

หวังเย่เอาแต่โดนอัดอยู่ฝ่ายเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อนเลยสักครั้ง

การโจมตีของครูฝึกก็ไม่ได้รุนแรงอะไร แม้จะเป็นฝ่ายคุมเกม แต่เป็นเพราะการควบคุมพละกำลังของร่างกาย มันจึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังซ้อมคิวบู๊กันอยู่

ครูฝึกเซียวปรายตามองอวี๋ไห่เทาแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แล้วหันไปพูดคุยหัวเราะกับครูฝึกร่างสูงต่อ

"ทำไมน่ะเหรอ"

ครูฝึกสอนเพลงดาบมองอวี๋ไห่เทาราวกับเด็กไร้เดียงสา "ก็เพราะทักษะดาบของเขา มันดีพอที่จะรับตำแหน่งครูฝึกในโรงฝึกดาบได้สบายๆ ไงล่ะ ที่แกมองไม่ออก ก็เพราะแกรมันอ่อนหัดเกินไปยังไงล่ะ"

แทงใจดำสุดๆ

นักเรียนหลายคนพยายามกลั้นขำ

แต่หวังเย่ไม่ได้กลั้น เขาเอามือปิดปากหัวเราะคิกๆ ออกมาดังๆ เลย

ครูฝึกคนนี้ ปากคอเราะร้ายชะมัด

"ผะ ผม!" อวี๋ไห่เทาหน้าแดงก่ำ เถียงไม่ออกเลยทีเดียว

เขาไม่ได้ตั้งใจจะท้าทายอำนาจของครูฝึกหรอกนะ แค่เมื่อกี้เลือดมันขึ้นหน้า ก็เลยเผลอใจร้อนวู่วามไปหน่อย

"แกจะผมอะไรนักหนา ถ้าไม่พอใจก็ขึ้นมาลองสู้กันดูสิ" ครูฝึกสอนเพลงดาบตอกกลับตรงๆ "จะได้รู้กันไปเลยว่าเพลงกระบี่ของแกมันกาก หรือเพลงดาบของเขามันเทพกันแน่"

อวี๋ไห่เทากัดฟันกรอด มุมปากกระตุกยิกๆ พยายามฝืนยิ้มที่น่าเกลียดที่สุดในชีวิตออกมา แล้วก็นั่งลง

เมื่อกี้ก็แค่หน้ามืดตามัว แต่เขาไม่ได้โง่นะ

แค่ความแตกต่างของสมรรถภาพร่างกายอย่างเดียว มันก็ไม่ใช่อะไรที่อาวุธจะสามารถชดเชยได้แล้ว

แถมตอนนี้หวังเย่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องไปหาเรื่องมันในตอนนี้เลย

โอกาสน่ะมีแน่!

เมื่อเห็นอวี๋ไห่เทายอมกลืนน้ำลายตัวเองแล้วขี้ขลาดกลับไปนั่ง หวังเย่ก็แอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจ

ช่างเป็นโอกาสที่ดีอะไรแบบนี้

ปลาแซ่อวี๋ตัวนี้ไม่ยอมฮุบเหยื่อแฮะ

"เมื่อกี้คือกระบวนท่าอะไรเหรอ" ครูฝึกเซียวถามยิ้มๆ

"สี่เหลี่ยมวงกลมครับ" หวังเย่ตอบ

"คิดค้นขึ้นมาเองเหรอ" แววตาของครูฝึกเซียวฉายแววรักใคร่ในตัวคนเก่งอย่างปิดไม่มิด

"แน่นอนครับ" หวังเย่ตอบโดยไม่ลังเล

อืม ก็เขาเป็นคนบรรลุขึ้นมาเองจริงๆ นี่นา

"ยอดเยี่ยมมาก ชายหนุ่มคนนี้มีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดจริงๆ" ครูฝึกเซียวเอ่ยชมไม่ขาดปาก

เจ้าหน้าที่รีบประกาศผลการสอบภาคปฏิบัติอย่างเป็นทางการ

"รหัสประจำตัว: ดับเบิลยู1012323"

"หวังเย่"

"ระยะเวลาฝึกฝน: A, ทักษะอาวุธ: S, ประลองต่อสู้จริง: S"

"คะแนนประเมินโดยรวม: S!"

ห้อง 23 เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงไชโยโห่ร้องดังลั่นจนแทบจะทะลุเพดาน!

[จบตอน]