ตอนที่ 426 : เล่นให้เด็กมันดู(อ่านฟรี)

“ไม่ ..”

“เขาจะซื้อจริงๆ หรอ?”

“เจ้าเด็กนี่เสียสติไปแล้วหรือที่กล้ายุ่งกับตระกูลหนานกง!?”

“จะดีมากถ้าเขาหันไปสนใจอย่างอื่นแทนเหล่าวังดาบ ..” เสียงใครบางคนดังขึ้นเตือน “ทุกคนไม่ว่าใครหน้าไหนที่ทำให้เหล่าคนจากวังดาบไม่พอใจ พวกเขามักพบกับจุดจบที่หน้าเศร้า ถ้าพวกเขาส่งเหล่าทาสไปตามตัวบุคคลไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่หยุดตามตัวจนกว่าบุคคลนั้นจะตาย!”

“ไป! ไปเดี๋ยวนี้ .. อยู่ไม่ได้แล้ว!”

ผู้คนที่หนาแน่นหน้าร้านสลายหายไปด้วยความรวดเร็ว .. พวกเขาดูตื่นตนกราวกับว่าเกิดโรคระบาด

แม้แต่ชายชราเองก็รีบเดินทางออกจากเมืองในเวลากลางคืนหลังจากขายร้านให้เขาไป เขาไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ในเมืองนี้ต่อไป

“หัวหน้าสมาคม” หลี่หลันเหลียวและคนอื่นๆ เดินเข้าไปในร้าน พวกเขามองรอบๆ ร้านค้าใกล้เคียงซึ่งเต็มไปด้วยลูกค้า จากนั้นก็หันกลับมามองร้านที่ว่างเปล่าของฟางฉีด้วยสายตาสับสน มันดูราวกับว่าพื้นที่เล็กๆ ที่เงียบงันแห่งนี้เหมือนอยู่ในโลกอีกใบ

“ทำไมร้านเจ้าถึงไม่มีลูกค้า เอ่อ .. มันค่อนข้างรกด้วยละ” หลี่หลันเหลียวกวาดตามองไปรอบๆ ถนนหน้าร้านเขาดูเลอะเทอะ

ฟางฉีชี้ไปที่ร้านและตอบกลับว่า “มาช่วยข้าทำความสะอาดสิ ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะไปยังสำนักสวรรค์ เพราะงั้นมาช่วยข้าก่อน!”

หลี่หลันเหลียวพูดด้วยสีหน้าลังเล “ถ้าอย่างนั้นข้าจะ ..”

ขณะที่ฟางฉีกำลังทำความสะอาดอยู่นั้น “หรือเจ้าจะไปสำนักสวรรค์พร้อมเสี่ยวเย้หลังจากนั้นก็กลับมาช่วยดูแลร้านก็ได้”

หลี่หลันเหลียวเอ่ยถาม “ใครคือเสี่ยวเย้!?”

“สาวน้อยข้าคิดว่าพวกเจ้าจะเข้ากันได้ดี”

“หืม? สาวน้อย” หลี่หลันเหลียวตัวแข็งไปพัก

เด็กน้อยสามารถเข้าไปเรียนในสำนักสวรรค์ได้? แถมยังกลับมาดูแลร้าน?

ในหัวของหลี่หลันเหลียวเต็มไปด้วยคำถาม

จากการช่วยเหลือของสมาชิกในตระกูลหลี่ในไม่ช้าร้านก็ดูสะอาดสะอ้าน เมืองมองไปรอบๆ แล้วก็พบว่าพื้นที่ที่นี่ดูกว้างกว่าที่เมืองครึ่งมากซึ่งสามารถรองรับคอมพิวเตอร์ได้ถึงสองร้อยเครื่องได้อย่างสบายๆ

โดยปกติแล้วหลี่หลันเหลียวพักอยู่กับเพื่อนชายหนึ่งคนเพื่อนสาวสองคนที่โรงแรมไท้หวัง ที่ร้านแห่งนี้มีถึงสามชั้นและขนาดใหญ่พอที่จะให้บริการหอพักสำหรับพนักงาน

ขณะนี้ทางร้านได้จัดเตรียมอาหารและหอพักให้กับพวกเขาเป็นที่เรียบร้อย แต่ยังไม่มีเงินเดือนและสวัสดิการใดๆ อื่น

…

เช้าวันต่อมาหลี่หลันเหลียวดูหน้าซีดเซียวพลางเดินเข้ามาในร้าน

ฟางฉีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เป็นอะไรไป? อีกสองคนไปไหน?”

มีเพียงผู้อาวุโสหลี่วูและเด็กสาวหน้ากลมราวๆ สิบเจ็ดปีเท่านั้นที่มาพร้อมกับเธอ หน้าตาของเธอดูเขินเล็กน้อย แต่ในทางกลับกันผู้อาวุโสมีใบหน้าขรึมคล้ายว่ากำลังโกรธเคือง

หลี่หลันเหลียวพูดขึ้น “พวกเขาไม่ใช่สมาชิกของตระกูลหลี่อีกต่อไป ..”

ฟางฉีพูดเสียงเรียบว่า “ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะจากไป ท้ายที่สุดพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากทำเหมือนสิ่งที่เขาเคยทำกับตระกูลหลี่ก็คือรับใช้ต่อไป”

“อืม ..” หลี่หลันเหลียวดูเศร้า แม้ว่าฟางฉีจะพูดให้มันดูเป้นเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ

เขาเปิดประตูร้านและพบว่าการตกแต่งภายในได้ปรับเปลี่ยนโฉมใหม่ เคาน์เตอร์ทำด้วยหินอ่อนสีดำเรียบและใส ประตูและผนังทำด้วยกระจกทั้งหมด คอมพิวเตอร์เตอร์มากกว่าสองร้อยเครื่องถูกตั้งไว้ทั้งชั้นแรกและชั้นสองมันถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พร้อมด้วยจอแก้วขนาดใหญ่

หลังจากเดินเข้าไปก็พบจอแก้ว พวกเขาทำหน้างงวยแลสงสัยว่าจอแก้วนี้มีไว้เพื่ออะไร

หลี่หลันเหลียวมองด้วยความสงสัยในใจพลางคิดทบทวนว่าหรือว่าเธอจะมาผิดที่ “นี่ท่านหัวหน้าสมาคมเรามาทำอะไรกันที่นี่?”

เธอเคยคิดว่ามันเป็นร้ายที่ขายสมบัติหายาก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอคิดผิดไปหลังจากได้เจอกับตัวเอง

เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเธอเหล่านี้คืออะไร!?

เธอรู้สึกราวกับว่าในร้านตอนนี้คล้ายกับโลกอีกใบหนึ่งซึ่งแตกต่างกับโลกที่เธออยู่โดนสิ้นเชิง

ฟางฉีหัวเราะเบาๆ “ยินดีต้อนรับสู้ร้านต้นกำเนิดอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ที่ทำงานของพวกเจ้าในอนาคต”

เขาชี้ไปที่กฎที่เขียนไว้บนกระดานดำและพูดว่า “จงอย่าแสดงความเมตตาต่อใครก็ตามที่ฝ่าฝืนกฎไม่ว่าพวกเขาจะมีภูมิหลังหรือเป็นใครก็ตาม”

คำพูดบนกระดานเล็กๆ อธิบายว่า [ผู้สร้างปัญหาจะถูกทำลายจุดแข็งในการฝึกฝนก่อนจะถูกโยนออกไป พวกเขาจะไม่ได้รับการต้อนรับอีก ถ้าอยากเล่นจงเล่นถ้าไม่เล่นก็ออกไป]

เด็กสาวทั้งสองปิดปากอ่านข้อความด้วยความตะลึงจนพูดไม่ออก

แม้แต่ผู้อาวุโสหลี่วูหยายังกล่าวเสียงสั่น “นี่ท่านหัวหน้าสมาคมกฏสมาคมเราไม่รุนแรงไปหน่อยหรอ?”

แต่ถึงอย่างนั้นเมืองที่พวกเขาอยู่นั้นเต็มไปด้วยผู้คนและกองกำลังสำคัญมากมายที่มีพลังเหนือจินตนาการ!

หากผู้ใดจากกองกำลังทำลายที่นี่พวกเขาจะถูกทำลายพลังภายในรวมไปถึงอาจถูกหักแขนหักขาอีกด้วย

“เราแก้ไขกฏไม่ได้?” หลี่หลันเหลียวรู้สึกว่าคนตรงหน้าเธอดูทรงพลังมากก็จริงแต่หากเทียบกับกองกำลังขนาดใหญ่แล้ว เขาอาจไม่ได้มั่นคงเท่าพวกเขาเหล่านั้น

ฟางฉีกล่าวว่า “นี่คือกฏของเรา เล่นหากต้องการ แต่ถ้าไม่ก็ออกไป ถ้าไม่พอใจในกฏก็ไม่ต้องมาแค่นั้น”

“...” หลี่หลันเหลี่ยวกลืนคำพูดกลับเข้าไป เธอชี้ไปที่ประตูและพูดด้วยเสียงแผ่วว่า “ข้ากลัวว่าจะไม่มีใครมา ..”

ที่จริงไม่มีใครกล้าเข้ามาเพราะเข้าใจว่ามันร้าง หน้าร้านของเขาในตอนนี้ดูซอมซ่อร้าวกับว่าไม่มีคนอยู่

ฟางฉีตอบกลับว่า “ไม่สำคัญว่าจะมีใครมาหรือเปล่า เราเล่นเองก็ได้หากเป็นเช่นนั้น”

ร้านใหม่ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่เล่นเกมออนไลน์เท่านั้น เกมใหม่ๆ จะตามมาหลังจากเปิดร้านได้สักพัก หนังและละครก็เช่นกัน

ฟางฉีเปิดคอมพิวเตอร์ให้ตัวเอง

ขณะเดียวกันเขาได้ยินเสียงเตือนจากระบบ

“ปี๊บ! การขายที่เฟื่องฟูเสร็จสมบูรณ์”

เป้าหมาย : จำนวนผู้เล่น GTAV 3,000 คน (เสร็จสมบูรณ์)

รางวัล : วงล้อรางวัลการเล่นเกม พร้อมหีบสมบัติอีกหนึ่งชิ้น

“งานนี้เสร็จแล้วหรอ!?” ฟางฉีเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เพียงเสี้ยววิงานใหม่ก็ได้ปรากฏขึ้น

ภารกิจใหม่ : เกมออนไลน์ใหม่

คำอธิบาย : เกมสามารถเปิดใช้งานได้โดยปลดล็อกมุมมองที่มากขึ้น

การปลดล็อก : ปลดล็อก โดยกระจายจากยอดขายของหนังเฉลี่ย 1,000 รายการ

รางวัล : เกมดันเจี้ยนไฟเตอร์เสมือนจริง, หีบสมบัติหนึ่งชิ้น(ใหญ่)

“...”

เขารู้สึกประหลาดใจในงานใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น

อย่างไรก็ตามเขาเองยังเริ่มงานนี้ไม่ได้ เขาต้องหาโอกาสโปรโมทเกมและหนังเพื่อทำงานปลดล็อกมุมมองก่อน ตอนนี้เขากำลังคิดว่าควรหมุนวงล้อรางวัลและเปิดหีบสมบัติตอนไหนดี!?

อืม .. ฟางฉีเปืดอินเทอร์เฟซระบบเพื่อหมุนวงล้อรางวัลทันที

(ปี๊บ! คุณได้รับเกมใหม่ - เซียนกระบี่พิชิตมาร 3)