บทที่ 16 ดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการแบกอิฐ

หัวหน้าหน่วยรู้สึกสบายไปทั้งตัวในพริบตา ดวงตาก็กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง “ยังไม่พอ ขออีกสักสองสามคำสิ”

ซูเสี่ยวไป๋วิ่งไปพลาง ยัดลูกบอลแสงเข้าปากหัวหน้าไปพลาง

หัวหน้าพรูลมหายใจออกมายาว ๆ รู้สึกดีขึ้นมาก

ถึงแม้จะยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรแล้ว

“นายนี่มันเก่งขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกกันเร็วกว่านี้วะ?”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเก่งขนาดนี้”

“เหล่าโฉว!”

ในตอนนั้นเอง ซูเสี่ยวไป๋และหัวหน้าก็เห็นเหล่าโฉวที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพง

รอบ ๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยซากสัตว์อสูร ไม่รู้เลยว่าเหล่าโฉวฆ่าสัตว์อสูรไปกี่ตัวแล้ว

ซูเสี่ยวไป๋รีบพุ่งเข้าไปแบกเหล่าโฉวขึ้นหลังแล้ววิ่งหนีต่อไป

“หัวหน้า เสี่ยวไป๋... พวกเราทำสำเร็จแล้วใช่ไหม?”

“ดูจากฉากแผ่นดินไหวภูเขาถล่มแบบนี้ก็น่าจะรู้แล้วนะ” ซูเสี่ยวไป๋ตอบ

“สำเร็จแล้ว” หัวหน้ายืนยัน

“งั้นฉันก็...”

“อย่ามาปักธงอีกนะโว้ย!”

ซูเสี่ยวไป๋รีบพูดแทรกคำพูดของเหล่าโฉวทันที

ตลอดทางมีซากสัตว์อสูรให้เห็นอยู่เรื่อย ๆ

แต่กลับไม่พบเห็นคนอื่น ๆ เลย

สิ่งที่เห็นเพียงอย่างเดียวคือท่อนขาข้างหนึ่ง นั่นน่าจะเป็นท่อนขาของหลินถง

อารมณ์ของซูเสี่ยวไป๋และหัวหน้าต่างก็หนักอึ้ง

ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรอีก ต่างก็วิ่งหนีออกไปสุดชีวิต

ทางเดินเริ่มแตกร้าวและพังทลายลงมาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าเมื่อใดก็ตามที่ถูกขวางทาง หัวหน้าก็จะใช้พลังของตนเองทะลวงฝ่าออกไป

เมื่อไม่มีการสะกดพลังจากคริสตัลฟ้าในรังราชินีมารดา พลังทำลายล้างของหัวหน้าก็กลับคืนมาดังเดิม

“เสี่ยวไป๋ นายนี่ร้องไห้ด้วยเหรอ...”

หัวหน้าคิดว่า ซูเสี่ยวไป๋เสียใจให้กับเพื่อนร่วมทีมที่สละชีพไป

แต่ในความเป็นจริง ซูเสี่ยวไป๋กำลังร้องไห้ให้กับแต้มพลังจินตนาการมากมายที่ต้องเสียไปต่างหาก

เขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทมากมายขนาดนั้นแท้ ๆ

ผลสุดท้ายก็เอาแต้มพลังจินตนาการไปอัปพลังเวทจนหมด

ตลอดทางไม่ว่าจะมีอะไรมาขวาง หัวหน้าก็จะใช้กำลังกวาดล้างจนหมดสิ้น

ซูเสี่ยวไป๋และหัวหน้าพุ่งออกจากถ้ำ พร้อมกับเหล่าโฉวที่อยู่บนหลังของซูเสี่ยวไป๋

ทว่าในเวลานี้ภูเขาไท่อูพังทลายลงไปกว่าครึ่งแล้ว

แม้แต่ทางลาดชันเดิมก็หายไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าพวกเขาคือหน้าผาที่ขาดวิ่น

“กระโดดลงไป!” หัวหน้าไม่เปิดโอกาสให้ซูเสี่ยวไป๋ได้ตั้งตัว เขาลากซูเสี่ยวไป๋กระโดดลงไปทันที

“เชี่ย อย่าหวังว่าจะได้มีครั้งหน้าอีกเลย...” ซูเสี่ยวไป๋ร้องลั่น

ถึงพื้นอย่างปลอดภัย แต่สภาพจิตใจของซูเสี่ยวไป๋กลับบอบช้ำไปหมด

ภูเขาไท่อูที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ซูเสี่ยวไป๋ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อนึกถึงว่าครั้งนี้น่าจะได้เงินรางวัลโบนัสก้อนโต อารมณ์ของซูเสี่ยวไป๋ก็ดีขึ้นมาในพริบตา

แต่พอนึกถึงเพื่อนร่วมทีมที่เพิ่งจะทำความรู้จักกันได้ไม่กี่วัน ความสัมพันธ์ก็ยังถือว่าดีอยู่เลย กลับต้องมาตายจากไป อารมณ์ของซูเสี่ยวไป๋ก็แย่ลงอีกครั้ง

พอคิดถึงเงินรางวัลโบนัสของตัวเอง อารมณ์ก็กลับมาดีอีกครั้ง คิดถึงความตายของเพื่อนร่วมทีม อารมณ์ก็แย่ลงอีก...

……

อาการบาดเจ็บของเหล่าโฉวไม่ได้หนักหนาอะไร เขาแค่เหนื่อยจนหมดแรงเท่านั้น

เมื่อมีซูเสี่ยวไป๋ผู้เปรียบเสมือนเครื่องจักรที่ทำงานได้ไม่มีวันหยุดอยู่ด้วย เหล่าโฉวก็ไม่จำเป็นต้องลงไปเดินเองด้วยซ้ำ

หลังจากหนีมาได้กว่าร้อยลี้ ซูเสี่ยวไป๋ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่หัวหน้านี่สิลำบากหน่อย เขาไม่ได้มีพละกำลังอึดถึกทนเหมือนซูเสี่ยวไป๋

การแบกคนมาด้วยแถมยังวิ่งมาไกลขนาดนี้

ทันทีที่พวกเขาหยุดลง หัวหน้าก็คุกเข่าลงกับพื้น โก่งคออาเจียนอย่างหนัก

“เสี่ยวไป๋ นายบอกฉันมาตามตรง นายมีร่างกายศักดิ์สิทธิ์สีขาวจริงๆ เหรอ?”

“ใช่”

“เป็นไปไม่ได้ ทักษะที่นายใช้ก่อนหน้านี้ไม่น่าจะเป็นของคนที่มีร่างกายศักดิ์สิทธิ์สีขาวเลยนะ”

“ฉันพัฒนาระบบพลังรูปแบบใหม่ขึ้นมาน่ะ” ซูเสี่ยวไป๋บอก

ถึงอย่างไรภารกิจก็กำหนดให้ต้องถ่ายทอดเวทมนตร์ออกไปอยู่แล้ว

ซูเสี่ยวไป๋จึงไม่จำเป็นต้องปิดบัง

หัวหน้าและเหล่าโฉวเบิกตากว้าง มองซูเสี่ยวไป๋ด้วยความตกตะลึง

ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย? คนคนเดียวสามารถพัฒนาระบบพลังรูปแบบใหม่ขึ้นมาได้งั้นเหรอ?

ในประวัติศาสตร์หนึ่งร้อยปีของดาวไป๋ฉยง มีทีมวิจัยกี่ทีมที่ทำงานวิจัยและพัฒนาทั้งวันทั้งคืน จนถึงปัจจุบันก็มีเพียงสามระบบพลังที่ค่อนข้างสมบูรณ์เท่านั้น

ซูเสี่ยวไป๋คนเดียวสามารถพัฒนาระบบพลังรูปแบบใหม่ขึ้นมาได้?

ในสายตาของพวกเขามันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

แต่สีหน้าของหัวหน้ากลับดูสับสันเล็กน้อย

เหล่าโฉวพูดขึ้นเรียบ ๆ “เสี่ยวไป๋ วันหลังอย่าพูดจาซี้ซั้วแบบนี้อีกนะ พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก”

“เอ๊ะ แต่ฉันพูดจริง ๆ นะ...”

“ไม่มีแต่” เหล่าโฉวพูดอย่างเย็นชา “หลอกผีเถอะ”

“เหล่าโฉวพูดถูก นายอย่ามาโม้เลย เรื่องนี้ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน” ท่าทีของหัวหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมากะทันหัน

คำพูดแบบนี้กล้าพูดออกมาพล่อย ๆ ไม่กลัวโดนรุมทึ้งจนกระดูกแหลกละเอียดหรือไง?

หัวหน้าและเหล่าโฉวรู้ดีว่า การปรากฏตัวของระบบพลังรูปแบบใหม่ จะทำให้เกิดความสั่นสะเทือนมากเพียงใด

และในฐานะผู้พัฒนาระบบพลังรูปแบบใหม่ ซูเสี่ยวไป๋ไม่มีความสามารถพอที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงใด ๆ ได้เลย

หรืออาจจะแหลกสลายไปภายใต้กระแสคลื่นนี้เลยด้วยซ้ำ

ซูเสี่ยวไป๋เงียบไป เป็นเพราะคำพูดของตนเองทำให้พวกเขากลัวงั้นเหรอ?

ความจริงแล้วซูเสี่ยวไป๋ก็มีความคิดอยากจะโอ้อวดอยู่บ้าง

แต่เขาก็รู้ดีว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนไหล่ของยักษ์

เวทมนตร์นี้เขาเป็นคนพัฒนาขึ้นมาก็จริง แต่ถ้าไม่มีหลักการและโครงสร้างรวมทั้งหมดที่ระบบให้มา ซูเสี่ยวไป๋ก็คงไม่มีทางพัฒนาออกมาได้สำเร็จหรอก

ซูเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนที่สร้าง หนึ่ง จาก ศูนย์ แต่เป็นคนที่เปลี่ยน ศูนย์จุดหนึ่ง ให้กลายเป็น หนึ่ง ต่างหาก

ท่าทีของเหล่าโฉวและหัวหน้าทำให้ซูเสี่ยวไป๋ตระหนักได้ว่า ตนเองดูเหมือนจะหลงระเริงมากเกินไปจนลืมตัวไปว่า โลกใบนี้มันกินคน

ซูเสี่ยวไป๋แอบยินดี โชคดีที่เหล่าโฉวและหัวหน้าถือว่าเป็นคนที่รู้คุณคน

เพียงแต่ ภารกิจของเขาจะทำอย่างไรดีล่ะ?

ปวดหัวจังเลย...

เดิมทีซูเสี่ยวไป๋ก็แค่คิดจะใช้ผลงานวิจัยของตนเองหาเงินสักหน่อย

แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไปจนตาย

แม้แต่ตอนนี้ ซูเสี่ยวไป๋ก็ยังไม่ได้คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจเดิมเลย

ก็แค่หลังจากนี้ต้องทำอะไรให้ระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้นเอง

ไม่นาน ยานบินก็มารับพวกเขา

มันคือยานบินลำเดียวกับที่มาส่งพวกเขานั่นแหละ ไม่ได้ตก

ซูเสี่ยวไป๋ด่าหัวหน้าในใจอีกครั้งว่าเป็นจอมหลอกลวง

……

“ฉันจะขอลาออกจากหน่วยรบพิเศษ ใครก็อย่ามาห้ามฉัน”

บนยานบิน ซูเสี่ยวไป๋ตะโกนเสียงดัง

“ฉันอนุมัติ” หัวหน้าพูดเรียบ ๆ “เดิมทีนายก็เป็นแค่กรรมกรแบกหาม ฉันไม่ได้คิดจะให้นายอยู่ในหน่วยรบพิเศษตลอดไปอยู่แล้ว”

แม้จะรู้ว่าหัวหน้ากำลังปกป้องตนเองทางอ้อม

แต่ซูเสี่ยวไป๋ก็ยังรู้สึกไม่ยินยอมอยู่ดี

ตนเองเป็นถึงฮีโร่ผู้กอบกู้เมืองไท่ยงเลยนะ

อย่างน้อยก็ต้องให้เงินรางวัลโบนัสก้อนโตกับตนเองสิ แล้วก็ต้องได้รับการเชิดชูจากคนทั้งเมืองด้วย

สุดท้ายก็รับงานพรีเซนเตอร์ คุยเรื่องโฆษณาอะไรพวกนี้ มันไม่ได้มากเกินไปใช่ไหม

ไม่สบอารมณ์เลย...

“หัวหน้า งั้นเงินรางวัลโบนัสของฉันในครั้งนี้...” ซูเสี่ยวไป๋ถูมือไปมา มองหัวหน้าด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

“เอาล่ะ ไม่ขาดเงินของนายแม้แต่แดงเดียวหรอก”

พอได้ยินว่าเงินรางวัลโบนัสมีหวังแล้ว อารมณ์ของซูเสี่ยวไป๋ก็กลับมาเบิกบานอีกครั้งในพริบตา

“หัวหน้า ต่อไปถ้าไม่มีภารกิจฆ่าฟันอะไรพวกนี้ มีอะไรก็เรียกฉันได้เลย ไม่ว่าจะงานเลี้ยงเล็กงานเลี้ยงใหญ่ งานกินดื่ม ฉันไม่ปฏิเสธแน่นอน”

เมื่อซูเสี่ยวไป๋กลับมาเหยียบเมืองไท่ยงอีกครั้ง เขาก็รู้สึกได้ถึงการมีชีวิตอยู่

การฆ่าฟันอะไรพวกนี้ มันน่ารังเกียจที่สุดเลย

ยังไงซะการเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการแบกอิฐก็ดีกว่า

นี่ต่างหากถึงจะเป็นอาชีพที่เขาชอบที่สุด

และเป็นอาชีพที่มีอนาคตที่สุดด้วย

[จบบท]